PDA

Επιστροφή στο φόρουμ : Αγαπημένα αποσπάσματα από βιβλία



Σελίδες : [1] 2 3

Λορένα
15-05-09, 18:29
Ειναι μερικες φράσεις (ή παραγραφοι), που οταν τις διαβαζεις, νιωθεις λες και αγγιζουν την ψυχη σου.

Και ειναι και μερικες αλλες που ειναι τοσο.. ποιητικα γραμμενες, που και παλι σε μαγευουν.

Είναι πολλές αυτες που έχω ξεχωρισει. Αν και.. δεν θελω να τις πολυδιαβαζω γιατι νομιζω πως "φθειρονται".

Δεν εχω κατι προχειρο αυτη την στιγμη κοντα μου να το περασω (ανεπιτρεπτο.. δεν με συγχωρω) , αλλά μπορώ να σας πω, πως ολες εχουν ενα κοινο : λενε τα πιο απλά πραγματα, με εναν ιδιαιτερο τροπο, που σε κανει να βλεπεις το βαθυτερο νοημα.

Μακαρι να μπορουσα να γραψω και εγω ετσι :λυγμ:

Για αγαπημένα αποφθέγματα δείτε εδώ (http://www.λέσχη.gr/forum/showthread.php?t=342)!

Χρυσηίδα
15-05-09, 23:08
Τι ωραίο νημάτιο, Λορένα. Θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες μόνη μου (από διαφορετικά βιβλία εννοείται).

Διάλεξα για αρχή ένα απόσπασμα από το Μέχρι το Φάρο της Βιρτζίνιας Γουλφ. Στο συγκεκριμένο κεφάλαιο, παρακολουθούμε τον κύριο Ράμσεϊ, να διαλογίζεται για την ως τώρα ζωή του, την καριέρα του, τη φήμη του, για το αν και κατά πόσο έχει προσφέρει όσα θα ήθελε στην οικογένειά του κλπ. Έξω στη βεράντα, η γυναίκα του κάθεται και διαβάζει στο μικρότερό της γιο ένα βιβλίο. Κάποια στιγμή τα μάτια του κύριου Ράμσεϊ πέφτουν πάνω τους και ……

«Ποιος θα τον κατακρίνει; Ποιος δε θ’ αναγαλλιάσει μυστικά όταν ο ήρωας βγάλει την πανοπλία και σταθεί στο παράθυρο να κοιτάξει τη γυναίκα και το γιο του, που πολύ μακρινοί στην αρχή, σιγά σιγά όλο και πλησιάζουν, μέχρι που χείλη και βιβλίο και κεφάλι βρίσκονται ολοκάθαρα μπροστά του, αν και είναι ακόμα υπέροχα και ξένα απ’ την ένταση της απομόνωσής του και απ’ την ερημιά των αιώνων και το χαμό των άστρων, κι αν τέλος βάζοντας την πίπα του στην τσέπη και σκύβοντας μπροστά της το μεγαλόπρεπο κεφάλι του – ποιος θα τον κατακρίνει αν προσκυνήσει την ομορφιά του κόσμου;»

Εσκιβέλ
17-05-09, 17:46
Αν από κάποιο πολύ δυνατό συναίσθημα ανάψουν όλα τα σπίρτα που έχουμε μέσα μας, παράγουν μεμιάς μια λάμψη τόσο δυνατή, ώστε φωτίζει έκταση πέρα απ'οση μπορούμε να δούμε κανονικά΄και τότε μπροστά στα μάτια μας εμφανίζεται ένα θαυμάσιο τούνελ, που μας δείχνει το δρόμο που ξεχνάμε όταν γεννιόμαστε και μας καλεί να βρούμε τη χαμένη μας θεκή προέλευση.Η ψυχή επιθυμεί να επανέλθει στον τόπο από όπου προήλθε αφήνοντας το σώμα αδρανές.

''Σαν νερό για ζεστή σοκολάτα'' Λάουρα Εσκιβελ

Και οι άνθρωποι διαφέρουν μόνο στο βαθμό της τρέλας.Συμβαίνει να είναι κάποιος πιο τρελός από σένα ενώ εσύ κάπως λιγότερο...


''Το γέλιο'' ΟΣΣΟ


Κλείνω τα μάτια.Όλα τα χρώματα με πλημμυρίζουν.Είναι φωτεινά, καθάρια, λαμπερά, σαν τις αναμνήσεις, σαν τα ονειρά μου, σαν τη ζωη μου...
Κλείνω τα μάτια.Σαν ίσκιοι οι αναμνήσεις πλησιάζουν γοργά...Απρόσμενος τρελός χορός.Είναι ο χορός της ζωής.

''Ο χορός της ζωής'' Ζωρζ Σαρή

Λορένα
18-05-09, 11:48
Ένα απο τα αποσπασματα που μου εμειναν χαραγμενα.

Το συγκεκριμενο ειναι απο το βιβλιο : μικρος Πριγκιπας. Πρωτη φορά το διαβασα απο αποσπασμα σχολικού βιβλιου (γυμνασιου, κειμενα Ν. Λογοτεχνιας) και μετά και ολοκληρο το βιβλιο.

μιλά η αλεπού στον μικρό πρίγκιπα :
"Η ζωή μου είναι μονότονη... Αν όμως μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα λάμψει. Θα αναγνωρίζω έναν ήχο βημάτων αλλιώτικο απ΄όλους τους άλλους. Τα βήματα των άλλων με κάνουν και χώνομαι στη γη. Τα δικά σου θα με φωνάζουν έξω απ΄τη γη, σαν να 'ναι μουσική. Ύστερα δες!... Τα στάχυα στα χωράφια δε μου θυμίζουν τίποτα... εσύ όμως έχεις χρυσαφένια μαλλιά. Έτσι, θα είναι υπέροχα όταν μ΄εξημερώσεις! Το χρυσαφένιο στάχυ θα μου θυμίζει εσένα. Και θ' αγαπάω τη βουή του ανέμου μέσα στα στάχυα."

Φαροφύλακας
18-05-09, 11:57
Πράγματι, κι εγώ το θυμάμαι καθαρά αυτό το κομμάτι, Λορένα! Είναι όμορφο! :)

Χρυσηίδα
18-05-09, 17:21
Ένας ορισμός του ευαίσθητου ανθρώπου από την αγαπημένη μου Μαργαρίτα Καραπάνου και το βιβλίο της Η ζωή είναι αγρίως απίθανη :

" Ίσως γι' αυτό και η βαθύτερη δικιά μου αδιαφορία και ψυχρότητα. Αλλά τι απίστευτο δώρο όταν κάποιος ή κάτι μ' αγγίξει. Τι λάθος η άποψη πως η ευαισθησία είναι να πάλλεσαι με το καθετί! Αντίθετα. Ο ειαίσθητος άνθρωπος είναι ψυχρός και αδιάφορος φαινομενικά. Απλώς είναι τρομακτικά εκλεκτικός. Οργανωμένο παραλήρημα. Για τους άλλους είναι τέρας. Είναι αλλού, γι' αυτό. "

Γαλή
25-05-09, 18:28
Ειναι μερικες φράσεις (ή παραγραφοι), που οταν τις διαβαζεις, νιωθεις λες και αγγιζουν την ψυχη σου.

Και ειναι και μερικες αλλες που ειναι τοσο.. ποιητικα γραμμενες, που και παλι σε μαγευουν.



Δε θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο! Είναι μαγεία αυτά που σκέφτεσαι ή νιώθεις να βρίσκουν λεκτική διατύπωση, είναι υπέροχο το ταξίδι που εξασφαλίζει ένα καλογραμμένο κείμενο! Πραγματικά πολύ εμπνευσμένο νημάτιο και εξαιρετικά όσα έχουν αναρτηθεί μέχρι τώρα.


Από το "Σαν τα τρελά πουλιά" της Μαρίας Ιορδανίδου:

-Το κατάλαβα παιδάκι μου, αλλά ο νους μου δε το χωρεί. Μπρε Άννα, πόσα χρόνια πάνε από τότες που τελευταία είχαμε πόλεμο;
-Εικοσιέξι χρόνια στρογγυλά, μανούλα μου.
-Τι λες μπρε παιδί μου, για πότε πέρασαν τα χρόνια!
-Τα χρόνια δεν πέρασαν, μάνα μου, τα χρόνια δεν περνούνε.
Απλώνει το χέρι της και της χαϊδεύει το ρυτιδωμένο μάγουλο, τα κάτασπρα μαλλιά.
-Τα χρόνια στέκουνται. Εμείς περνούμε.

Πολυξένη
27-05-09, 17:02
Αχ.. τι μου κανεις τωρα, πρεπει να ψαξω να βρω, ειναι πολλα και συγκινητικα.

Θα επανελθω δριμυτερη :)

Ντόλυ
27-05-09, 23:55
Ένα απο τα αποσπασματα που μου εμειναν χαραγμενα.

Το συγκεκριμενο ειναι απο το βιβλιο : μικρος Πριγκιπας. Πρωτη φορά το διαβασα απο αποσπασμα σχολικού βιβλιου (γυμνασιου, κειμενα Ν. Λογοτεχνιας) και μετά και ολοκληρο το βιβλιο.

μιλά η αλεπού στον μικρό πρίγκιπα :
"Η ζωή μου είναι μονότονη... Αν όμως μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα λάμψει. Θα αναγνωρίζω έναν ήχο βημάτων αλλιώτικο απ΄όλους τους άλλους. Τα βήματα των άλλων με κάνουν και χώνομαι στη γη. Τα δικά σου θα με φωνάζουν έξω απ΄τη γη, σαν να 'ναι μουσική. Ύστερα δες!... Τα στάχυα στα χωράφια δε μου θυμίζουν τίποτα... εσύ όμως έχεις χρυσαφένια μαλλιά. Έτσι, θα είναι υπέροχα όταν μ΄εξημερώσεις! Το χρυσαφένιο στάχυ θα μου θυμίζει εσένα. Και θ' αγαπάω τη βουή του ανέμου μέσα στα στάχυα."

Το συγκεκριμένο απόσπασμα είναι ένας πραγματικός ύμνος για την φιλία και της αγάπης. Δεν το θυμάμαι ότι το είχαμε και σε σχολικό βιβλίο αλλά το θυμάμαι όταν το διάβασα στο βιβλίο.
Πόσα απλά φαίνονται αυτά τα λόγια και πόσο βαθιά μας αγγίζουν τελικά.:))

Παραμυθού
28-05-09, 02:26
Λορένα με πρόλαβες! Το απόσπασμα ακριβώς που παραθέτεις, ετοιμαζόμουν να αναφέρω. Είναι από τα κομμάτια που είχα αποστηθίσει και μάλιστα στο πρωτότυπο. Λιτό, βαθύ και με συμπυκνωμένο νόημα. Το αγαπώ πάντα.
Επίσης, μου έχουν μείνει δυο φράσεις μόνο, από Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου: Η βουβή Βουλγάρα μίλησε. Μίλησε ελληνικά και τον είπε προδότη! Στο γυμνάσιο διάβασα την Δέλτα απνευστί. (Δεν παραγνωρίζω το έγο της αλλά δεν θα την ξαναδιάβαζα. Ίσως για τη θεματολογία).
Και να προσθέσω όχι απόσπασμα αλλά σκηνή που κράτησα έντονα: Στην Αιολική γη, την ώρα που η Άρτεμη ορμάει και φυτεύει εκείνη πρώτη, την καρυδιά, δοκιμάζοντας έτσι τη ρήση πως "όποιος φυτέψει καρυδιά, σ' ένα χρόνο πεθαίνει". Κι αυτό στάθηκε αγαπημένο βιβλίο.

Φαροφύλακας
28-05-09, 11:24
Μάλλον η Λορένα χτύπησε και πάλι φλέβα αφού βλέπω πως όλοι το ξεχωρίσαμε το συγκεκριμένο κομμάτι από τον Μικρό Πρίγκιπα.

Από την πρώτη στιγμή μού έκανε εντύπωση ταύτιση τής αγάπης με την εξημέρωση. Αναρωτιέμαι εάν κωδικοποιείται εδώ η επιθυμία τής γυναίκας να υποταχθεί στον άντρα, τουλάχιστον στον έρωτα; (ανοίγω τάχα ασκούς με αέρηδες; ) :ε;:

Λορένα
28-05-09, 11:38
Δεν διακρινω ξεκαθαρα υποταγη Φαροφυλακα, στο συγκεκριμενο αποσπασμα.

Εκτός αν μενεις μονο στην λεξη : εξημερωση, που ναι, μεταφραζεται και ως υποταγη.

Ο όρος εξημερωση που χρησιμοποιει η αλεπου, προσωπικα τον αμφισβητω λιγο (και παλι με επιφυλαξη το λεω, γιατι καπου το αποδεχομαι). Συμφωνω ομως, πως όλο αυτο που περιγραφει ταυτιζεται με την αγαπη.

Οταν καποιος για σενα γινεται ξεχωριστος, αυτοματα σε βγαζει και απο την μονοτονια που ζουσες νωριτερα. Αδιαφορα πραγματα και καταστασεις μεχρι πριν, τωρα σου θυμιζουν εκεινον. Ειναι υποταγη αυτο;
Ειναι υποταγη να βλεπεις κατι που πριν ουτε που θα το προσεχες και τωρα σε κανει ευτυχισμενο επειδη σου θυμιζει το αγαπημενο σου προσωπο;

Εκτός.. αν εννοεις το πόσο ευαλωτος γινεται υστερα καποιος απο αυτή την σχεση που αναπτυσεται. Γιατι.. αν φυγει ο αλλος, ολα αυτά που πρωτα για σενα ηταν αδιαφορα, μετα τα εβλεπες και γινοσουν ευτυχισμενος, στο τελος θα καταληξουν να τα βλεπεις και να αισθανεσαι μια βαθια θλιψη. Αυτη ειναι υποταξη κατα καποιο τροπο. Ετσι το δεχομαι. Υποτασσεις τα αισθηματα σου. Που πλεον αυτα εξαρτωνται απο αυτον τον αλλον, που επετρεψες να σε εξημερωσει.

Και όπως πολύ σωστά το εθεσε και η αλεπου, οταν εφυγε ο μικρος πριγκιπας, ειναι ενα τιμημα, το εξημερωμα-αγαπη που πληρωνεις.

Ντόλυ
28-05-09, 20:25
Μάλλον η Λορένα χτύπησε και πάλι φλέβα αφού βλέπω πως όλοι το ξεχωρίσαμε το συγκεκριμένο κομμάτι από τον Μικρό Πρίγκιπα.

Από την πρώτη στιγμή μού έκανε εντύπωση ταύτιση τής αγάπης με την εξημέρωση. Αναρωτιέμαι εάν κωδικοποιείται εδώ η επιθυμία τής γυναίκας να υποταχθεί στον άντρα, τουλάχιστον στον έρωτα; (ανοίγω τάχα ασκούς με αέρηδες; ) :ε;:

Αν ήσουν φαροφύλακα από το τόπο καταγωγής μου, θα σου έλεγα ότι "τρίβεσαι στην γκλίτσα του τσοπάνι" (= πας γυρεύοντας για καυγά... ) και εγώ θα συμφωνήσω με τη Λορένα αναφορικά με το θέμα της εξημέρωσης...
Η εξημέρωση σίγουρα δεν σημαίνει αποκλειστικά υποταγή, σημαίνει συνύπαρξη και αποδοχή του άλλου και ταυτόχρονα συμβιβασμό και σεβασμό στις επιθυμίες και της ελευθερία του.
Τώρα καλέ μου Φαροφύλακα πιστεύω ότι η αγάπη και ο έρωτας είναι μια μορφή εξημέρωση των δύο φύλων... αλλά δεν νομίζω ότι μόνο ο ένας υποτάσσεται στον άλλον, γιατί τότε δεν μιλάμε για αγάπη αλλά για κάτι μονόπλευρό και σίγουρα αρρωστημένο. Μια σχέση είναι επιτυχήμένη μόνο όταν όλα είναι αμοιβαία.... και όλα γίνονται βήμα-βήμα, μέρα με τη μέρα. Οι άνθρωποι χρείαζονται χρόνο για πλησιάσουν ο ένας με τον άλλο και να μπορέσουν να συνυπάρξουν... και δεν εννοώ σε σωματικό είπεδο αλλά κυριώς σε ψυχικό γιατί αυτό είναι άλλωστε που διατηρείται στο χρόνο....
Αυτό εννοεί πιστεύω κατά την ταπεινή γνώμη η αλέπου... Άλλωστε είναι μια αλέπου το πιο έξυπνο ζώο του ζωικού βασιλείου σίγουρα κάτι θα ξέρει παραπάνω από εμάς τους κοινούς θνητούς....:)))):))))

Παραμυθού
28-05-09, 20:29
Ας δώσουμε κι άλλη μια ερμηνεία: Εξημερώνω, σημαίνει και "φέρνω (με τη συμπεριφορά μου) τον άλλον, στο σημείο να μου έχει τόση εμπιστοσύνη ώστε να αφήνεται να τον άξω/άγω". Το πώς θα χειριστώ εγώ αυτή την παραχώρησή του είναι που κάνει τη διαφορά.

Λορένα
29-05-09, 09:21
πραγματι χτυπησα φλέβα.. το συγκεκριμενο βιβλιο του Εξυπερύ, θα μπορουσε να χαρακτηριστει ολο, σαν.. αγαπημενο αποσπασμα!

Και επειδη εγινε ντορος για την ερμηνεία της λέξης "εξημερωμα" παραθέτω και την ερμηνεία του συγγραφεά μέσα απο τα λόγια της αλεπούς :

πριγκ. Τι πάει να πει "εξημερώσει";
αλεπ. ειναι κάτι που παραμελήθηκε πολυ, σημαινει "να δημιουργείς δεσμους"
πριγκ. να δημιουργείς δεσμους;
αλεπ. βέβαια. Για μένα, ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι εντελώς όμοιο μ' άλλα εκατό χιλιάδες αγοράκια. και δεν σ' έχω ανάγκη. Μήτε και εσυ μ' έχεις ανάγκη. Για σένα, δεν ειμαι παρά μια αλεπού όμοια μ' εκατό χιλιάδες αλεπούδες. Αν όμως με ημερώσεις, ο ένας θα έχει την ανάγκη του άλλου. Για μένα εσύ θα είσαι μοναδικός στον κόσμο. Για σένα εγώ θα είμαι μοναδική στον κόσμο.


και ακομη δύο αποσπάσμα απο το εκπληκτικό αυτό βιβλιο :

Δεν γνωρίζει κανείς παρά τα πράγματα που εξημερώνει, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν τίποτα. Τ' αγοράζουν όλα έτοιμα στα εμπορικά. Καθώς όμως δεν υπάρχουν εμπορικά που πουλάνε φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θες ένα φίλο, ημερωσέ με.



Το δεύτερο απόσπασμα αποκαλύπτει μια ενδιαφέρουσα πτυχή του.. ραντεβού ;)

Θα ήταν πιο καλά να έρχεσαι πάντα την ίδια ώρα, είπε η αλεπού. Αν έρχεσαι λόγου χάρη στις τέσσερις το απογευμα, εγώ θα αρχίζω απο τις τρεις να είμαι ευτυχισμένη. Όσο θα περνά η ώρα εγώ θα νιώθω και πιο ευτυχισμένη. Στις τέσσερις δεν θα μπορώ να καθίσω και θα τρώγομαι. Θ' ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας. Αν έρχεσαι όμως όποτε και να 'ναι, δε θα ξέρω ποτέ ποια ώρα να φορέσω στην καρδιά μου τα καλά της. Σε ολα.. χρειάζεται κάποια τελετή!

(ειναι πραγματικά ένα πολύ ομορφο βιβλιο..)

Φαροφύλακας
29-05-09, 09:39
Η εξημέρωση έχει μέσα της την υποταγή. Όταν π.χ. εξημερώνεις ένα άγριο άλογο, του αφαιρείς την φυσική του αγριάδα και το κάνεις πειθήνιο στα παραγγέλματά σου.

Είναι ενδιαφέρουσα η αντίληψη τής αλεπούς για τον έρωτα. Από τα λόγια της προκύπτει πως ο έρωτας είναι ένας δεσμός από τον οποίο εκπορεύεται μια ανάγκη να έχεις τον άλλο. Δεσμός και ανάγκη όμως είναι έννοιες ανελεύθερες. Ο έρωτας λοιπόν εδώ υπονοείται σαν ανελευθερία κι εδώ που τα λέμε... μάλλον έτσι είναι.

Ειδικά στο τελευταίο κομμάτι που μας παραθέτει η Λορένα, μια νευρωτική αντίδραση μοιάζε να προβάλλεται σαν επιθυμητή.

Επίσης βλέπουμε πως αυτή η δεσμωτική σχέση περιγράφεται σαν μονόδρομη. Είναι το αγόρι που θα εξημερώσει την αλεπού κι όχι η αλεπού το αγόρι. Είναι η αλεπού που θα ζει τον βασανιστικό ψυχαναγκασμό τής ατέλειωτης αναμονής.

Πιστεύω πως εδώ ενδέχεται να κωδικοποιείται η πεποίθηση τού συγγραφέα πως στον έρωτα η γυναίκα υποτάσσεται στον άντρα και αυτό αρέσει καί στους δύο.

Λορένα
29-05-09, 09:50
Ειδικά στο τελευταίο κομμάτι που μας παραθέτει η Λορένα, μια νευρωτική αντίδραση μοιάζει να προβάλλεται σαν επιθυμητή.


Νευρωτικη αντιδραση να περιμενεις με χαρα να δεις καποιον; Να νιωθεις την καρδιά σου ετοιμη να "σπασει" απο ευτυχια;



Υ.Γ. Για μενα αυτο που αξιζει ισως πιο πολυ, απο την ιεραρχια : αναμονη - πραξη - αναμνηση, ειναι η ..αναμονη!

Περιμενεις και ονειρευεσαι τα καλυτερα. Όσο περνα η ωρα, τοσο και πιο ευτυχισμενος γινεσαι, ακριβως οπως τα λεει η αλεπου. Ποτέ η πράξη (ή σπανια για να μην υπερβάλλω..) δεν θα ξεπερασει το ονειρο. Και η αναμνηση θα αφορά παντα κατι ομορφο μεν, περασμενο δε

Φαροφύλακας
29-05-09, 10:06
Το να ξεκινάς ώρες πριν την αναμονή σου για κάποιον και να απολαμβάνεις την βασανιστική αγωνία που όλο και επιτείνεται αγγίζει από την μία τον ψυχαναγκασμό και από την άλλη τον μαζοχισμό.

Χρυσηίδα
29-05-09, 10:37
"Το σκοτάδι τον ελκύει, όπως και το φως. Στις μέρες μας, το να σβήνεις το φως για να κάνεις έρωτα μοιάζει γελοίο, το ξέρει, κι αφήνει ένα μικρό φωτάκι αναμμένο πάνω απ' το κρεβάτι. Την ώρα όμως που μπαίνει μέσα η Σαμπίνα, σβήνει το φως. Η ηδονή που τον κυριεύει απαιτεί σκοτάδι. Αυτό το σκοτάδι είναι καθαρό, απόλυτο, χωρίς εικόνες ή οράματα, αυτό το σκοτάδι δεν έχει τέλος, δεν έχει σύνορα, αυτό το σκοτάδι είναι το άπειρο που ο καθένας μας κουβαλάει μαζί του ( ναι, όποιος αναζητάει το άπειρο δεν έχει παρά να κλείσει τα μάτια! )"


Μίλαν Κούντερα, Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι

Λορένα
01-06-09, 09:58
Το συγκεκριμενο αποσπασμα ειναι απο ενα απο τα αγαπημενα μου βιβλια (και καλυτερα που εχουν γραφει ποτε), το : Ένα δέντρο μεγαλωνει στο Μπρουκλιν"

Είναι η στιγμή που η ηρωίδα η μικρή Φρανση μαθαινει να διαβαζει και αντιλαμβανεται το νοημα των λέξεων. Πιστευω πως ειναι μια σημαντικη στιγμη στην ζωή ενος ανθρωπου..

" Ω, τι μαγική ώρα όταν ένα παιδί αντιλαμβάνεται για πρώτη φορά πως μπορεί να διαβάζει τυπωμένες λέξεις.
Για κάμποσο διάστημα η Φράνση διάβαζε συλλαβιστά τα γράμματα, πρόφερε τον ήχο τους και μετά έβαζε τους ήχους μαζί για να σχηματίσει μια λέξη. Μια μέρα όμως κοίταξε μια σελίδα και η λέξη "ποντικός" πήρε στη στιγμή την σημασία της. Η Φράνση κοίταξε την λέξη και η εικόνα ενός γκρίζου ποντικού πέρασε απο το μυαλό της. Το φράγμα ανάμεσα στον ξεχωριστό ήχο κάθε γραμματος και τη συνολική σημασία της λέξης έπεσε, και η τυπωμένη λέξη έπαιρνε αμέσως έννοια με μια γρήγορη ματιά. Διαβασε μερικές σελίδες βιαστικά και σχεδόν αρρωστησε απο την υπερδιεργεση. Ήθελε να ξεφωνίσει. Μπορούσε να διαβαζει..!! Μπορούσε να διαβαζει!!

Από εκεινη την ώρα το διάβασμα έκανε ολόκληρο τον κόσμο της. Δεν θα ενιωθε πια μοναξιά, ούτε θα λυπόταν που δεν είχε στενές φιλες. Φίλες της έγιναν τα βιβλία και έβρισκε πάντα ένα που ταίριαζε στην διάθεση της στιγμής."

Χρυσηίδα
03-06-09, 10:11
" Όλοι μας ως το τέλος της ζωής μας κουβαλάμε τα υπολείμματα από τη γέννησή μας, τις μεμβράνες και το κέλυφος από τ' αυγό ενός αρχέγονου κόσμου. Πολλοί δεν καταφέρνουν ποτέ να γίνουν άνθρωποι. Παραμένουν βάτραχοι, σαύρες, μυρμήγκια. Πολλοί είναι άνθρωποι από τη μέση κι απάνω και ψάρια από τη μέση και κάτω. Ο καθένας, ωστόσο, αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια της φύσης να δημιουργήσει μια ανθρώπινη ύπαρξη. Οι ρίζες μας είναι κοινές. Όλοι προερχόμαστε από την ίδια μήτρα. Το κάθε άτομο ξεπετιέται από την ίδια άβυσσο, αγωνίζεται να πετύχει το σκοπό του. Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο, μα κάθε άνθρωπος μπορεί να εξηγήσει μόνο τον εαυτό του"

Έρμαν Έσσε, Ντέμιαν

Εσκιβέλ
14-06-09, 18:11
Είχε δει την θλίψη στα μάτια του από την ώρα που ξεκίνησαν, και στη διαδρομή ήταν σιωπηλός. Του έπιασε το χέρινκαι του χαμογέλασε τρυφερά.
<<Άκου το τραγουδι της βροχής, βοηθάει να ξεχαστείς>>.
Η ανάμνηση πλημμύρισε την ψυχή του. Τα μάτια του έλαμψαν και της ανταπέδωσε το χαμόγελο.
<<Βοηθάει Λίζα;>>
<<Πάντα βοηθάει. Μάθε να το ακούς>>.
Την κοιτούσε βαθιά στα μάτια. <<Κι'αν δεν βρέχει;>>
<<Τότε άκου τους άλλους ήχους της φύσης... Τον αέρα που φυσάει, το γρύλο που τραγουδάει, την κουκουβάγια.Άκου τον θόρυβο των αυτοκινήτων, τη φωνή του μεθυσμένου που μιλάει με τον εαυτό του. Στρέψε την προσοχή σου έξω από σένα. Βοηθάει πάντα. Κάν'το>>.
Ομηρος Αβραμίδης <<Το τραγούδι της βροχής>>

Ο Μπάζιλ ένας ζωγράφος παθιασμένος απ'την ομορφιά και την προσωπικότητα του Ντόριαν Γκρέη που χρησιμοποιεί ως μοντέλο για τα πορτρέτα του και τον εμπνέει όπως μόνο μια μούσα θα μπορούσε αρνείται σε ένα φίλο του να αποκαλύψει ακόμα και το όνομα του αντικειμένου του πόθου του. Στο παρακάτω απόσπασμα εξηγεί το γιατί.
Έχω καταλήξει να αγαπώ την μυστικότητα. Μου φαίνεται ότι είναι το μόνο που μπορεί να κάνει τη σύγχρονη ζωή μας μυστηριώδη ή υπέροχη. Το πιο κοινό πράγμα γίνεται καταπληκτικό, αρκεί να το κρύψεις. Όταν φεύγω απ'την πόλη, δεν λέω ποτέ στους φίλους μου που πηγαίνω. Αν το έκανα, θα έχανα κάθε ευχαρίστηση. Είναι μια ανόητη συνήθεια αλλά μου φαίνεται ότι φέρνει πολύ ρομαντισμό στη ζωή μας.

Όσκαρ Γουαιλντ <<Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέη>>

Χρυσηίδα
07-07-09, 18:36
Εσκιβέλ, εξαιρετικό το απόσπασμα από τον Γουάιλντ.


Λίγη Αμάντα Μιχαλοπούλου :

"Θα ήθελα", τι κουτό, σπάταλα ευγενικό και παρηγορητικό - τόσες τσαλαπατημένες ευχές σε μια λέξη. Αν ήθελα να πραγματοποιηθούν, θα χρησιμοποιούσα το απλό και κοφτό ρήμα "θέλω". Το ρήμα που αρέσει στα παιδιά. Ξέρεις τι θα ήθελα; Να συμφιλιωθώ με την ιδέα ότι οι επιθυμίες απλώς υπάρχουν. Όπως υπάρχουν ρούχα. Χέρια. Μαλλιά. Τα αγγίζεις, σε αγγίζουν κι αυτό είναι όλο.
Θα ήθελα να ακολουθήσεις τη διαδρομή του μυαλού μου και να με εντοπίσεις.
Γρήγορα αν είναι δυνατόν.
Τώρα".


Θα ήθελα, Αμάντα Μιχαλοπούλου

Χρυσηίδα
23-08-09, 15:41
"Η μοναδική μας ίσως άμυνα (πραγματική άμυνα, βέβαια, δεν υπάρχει) είναι να είμαστε τελείως ξύπνιοι, νηφάλιοι και σκληροί δουλευτές, να μην ακούμε καθόλου μουσική, να μην κοιτάμε ποτέ τη γη και τον ουρανό, και (πάνω απ' όλα) να μην αγαπάμε κανένα".

Κ. Σ. Λιούις, Έρως και Ψυχή

Αντέρωτας
23-08-09, 16:37
"Αλοίμονο, όλα σήμερα μου πάνε στραβά"

Τόλκιν, Οι Δύο Πύργοι

Πιούζυ
23-08-09, 19:57
"Βουβή η ικεσία των θνητών.τα σώματά τους εκπέμπουν κάτω από το χώμα ένα θολό SOS που το εισπνέουν σβήνοντάς το."

ΝΙΚΟΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ.



"Το πρωί οι άνθρωποι ξεκίνησαν να παν να πεθάνουν όπως τους είπαν.Τους διέταξαν να γυρίσουν να πεθάνουν στις πόλεις και στα βροχερά χωριά που ήταν γραμμένοι.Σα μια απογραφή ή κάτι δημόσιο θα πέθαιναν όλοι σε μια μέρα αλλά στον τόπο τους.Η Ελλάδα ξεσηκώθηκε.Αλλά χωρίς θρήνο κι ούτε οργή.Αλλά με φόβο κι άθλια βουβαμάρα."


"Πριν απλωθεί χέρι και πριν λυγίσει γόνατο πριν ο φόβος σπάσει τα σφιχτά δαχτυλίδια του κεφαλιού και της κοιλιάς και γεμίσει ο τόπος φωνές δάκρυα ούρα σκατά."


"Εδώ ακριβώς πριν λίγο δύο λύπες.Οι δύο λύπες φτεροκοπούσαν η μία να παρακαλά η άλλη να βρίζει τις είδα από μακρυά.Σφαγμένες έκλαιγαν δάγκαναν κι ήρθα."


"Η χλόη ήταν ένα πλατύ ζώο κι αποκρουστικό πράσινο σαλάχι κυμάτιζε αργά.Σα να είχε ανοίξει ένα μυαλό και χύθηκε εκεί όλη η σκέψη κι ακόμα ζούσε."

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ.



ΥΓ. παραθετω τοσα αποσπασματα απο το Πεζογραφημα του Χειμωνα "Ο Γιατρος Ινεοτης" (και πιστευω οτι ειναι λιγα) διοτι θεωρω το εν λογω πεζογραφημα ΤΕΡΑΣΤΙΟ και πραγματικα δε μπορουσα να επιλεξω ποιο αποσπασμα να παραθεσω..

Εσκιβέλ
12-09-09, 01:30
Ένας άγγελος το όνομα του οποίου Σατανάς, ανηψιός του γνωστού σε όλους εξεγερθέντα, κρίνει την ανθρώπινη συμπεριφορα.

Τη ξέρω τη φυλή σας. Αποτελείται από πρόβατα. Διοικείται από μειοψηφίες και σπάνια αν όχι ποτέ απ'τη πλειοψηφία. Καταπνίγει τα συναισθήματα και τα πιστεύω της και ακολουθεί αυτούς τους λίγους που κάνουν το μεγαλύτερο θόρυβο. Μερικές φορές οι λίγοι που κάνουν θόρυβο έχουν δίκιο, άλλες έχουν άδικο. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι οι πολλοί θα τους ακολουθήσουν.

Ο Μυστηριώδης ξένος, Μαρκ Τουεϊν

Φιλόσοφος
12-09-09, 13:30
Ἠξεύρω ὅτι οὐδεὶς τολμᾷ ποτε ν᾿ ἀτενίσῃ ἐντὸς ἑαυτοῦ, ὡς εἱς βαθὺ καὶ ἀπύθμενον φρέαρ, πρὸς ὃ ἰλιγγιᾷ ἡ ὅρασις. Κατοπτρίζεσθε μᾶλλον ἐν τοῖς πράγμασι τοῦ πλησίον καὶ εὐλόγως πράττετε. (Παπαδιαμάντης)

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!
Όχι "ορθώς πράττετε" αλλά "ευλόγως πράτεττε".

Λορένα
04-02-10, 18:51
O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ' αυτά που δεν έχεις αλλά απ' αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις. Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο.

Μάρω Βαμβουνάκη

Δροσούλα
06-06-10, 21:22
"Ουδέν γλυκύτερον των δακρύων, οπόταν υπάρχει χειρ ετοίμη να τα σπογγίση ή χείλη πρόθυμα να ροφήσωσι την "βροχήν ταύτην της καρδίας" ως ονομάζουσι αυτά οι Ινδοί. Αλλ' όταν κλαίει τις μόνος, τα δάκρυα τότε είναι αληθή και πικρά ως πάσα εν τω κόσμω αλήθεια. Πολύ δε πικρότερα, οσάκις θρηνώμεν ουχί την απώλειαν αγαθού τινός επί της γης, αλλά διότι δεν δυνάμεθα ν' απολαύσωμεν το αντικείμενον προς ό εποφθαλμιώμεν, ίππον, υπούργημα ή γυναίκα."

(Ε.Δ.Ροΐδη: Η πάπισσα Ιωάννα)

Κλεό
10-06-10, 09:48
"Αυτός ο κόσμος τσακίζει τους ανθρώπους και στο μέρος που τσακίζονται εμφανίζεται ένα ράγισμα. Κι όσοι αρνούνται να τσακιστούν, αυτούς ο κόσμος τους σκοτώνει. Σκοτώνει χωρίς να λογαριάζει τους πολύ γενναίους, τους πολύ δυνατούς και τους πολύ ρομαντικούς. Αν δεν είστε από αυτούς θα σας σκοτώσει επίσης. Όμως τότε θα αφήσει τον χρόνο να κάνει την δουλειά του"

Έρνεστ Χέμινγουει
Αποχαιρετισμός στα όπλα

Μήτις
21-07-10, 14:40
''Ποιός θα ήταν ο λόγος της δημιουργίας μου αν περιοριζόμουν απόλυτα στον εαυτό μου; Οι μεγάλες μου δυστυχίες σ'αυτό τον κόσμο ήταν οι δυστυχίες του Χήθκλιφ και τις παρακολούθησα όλες, τις έζησα όλες, από την αρχή. Η μεγάλη μου σκέψη ση ζωή είναι αυτός. Αν όλα χάνονταν και αυτός έμενε, θα συνέχιζα να υπάρχω.Κι αν όλα έμεναν και αυτός χανόταν, το σύμπαν θα ήταν για μένα τόπος ξένος και φοβερός. Δε θα΄χα θέση εκεί. Η αγάπη μου για τον Λίντον είναι σαν το φύλλωμα του δάσους. Ο χρόνος θα την αλλάξει, το ξέρω καλά, όπως ο χειμώνας αλλάζει τα δέντρα. Η αγάπη μου για τον Χήθκλιφ είναι σαν τα αιώνια βράχια αποκάτω: λίγη ευχαρίστηση μου δίνει αλλά αναγκαία. Νέλλυ, ΕΙΜΑΙ ο Χήθκλιφ. Είναι πάντα, πάντα στο νού μου. Δε μου δίνει χαρά, όπως δε μου δίνει χαρά ο εαυτός μου, αλλά είναι μέσα μου, σαν τον ίδιο τον εαυτό μου.''

από τα Ανεμοδαρμένα Ύψη

Αριαδνη
22-07-10, 11:42
Ο μεγάλος Χαν ρωτάει τον Μάρκο: ' Οταν επιστρέψεις στη δύση, θα επαναλάβεις στον κόσμο αυτά που λες σ' εμένα;'

'Μιλάω αδιάκοπα ΄λέει ο Μάρκο, ' όμως ο ακροατης συγκρατεί μόνο τα λόγια που προσμένει. 'Αλλη είναι η περιγραφή του κόσμου που το καλοπροαιρετο αυτί σου ακούει με προσοχή, άλλη εκείνη που θα κάνει το γύρο των λιμενεργατων και των γονδολιέρηδων στο δρόμο έξω από το σπίτι μου την ημέρα της επιστροφής μου, άλλη ακόμα εκείνη που ίσως υπαγορεύσω στα γεραματα μου, αν με πιασουν αιχμάλωτο Γενοβέζοι πειρατες και με ρίξουν στη φυλακή στο ίδιο κελί με ένα συγγραφέα περιπετειων. Δεν ειναι η φωνή που υπαγορεύει την ιστορία. Είναι το αυτί'

' Και ακούω , απο την φωνή σου τις αόρατες αιτίες που δίνουν στις πόλεις ζωή, μέσα από τις οποιες ίσως , όταν θα ειμαι πια νεκρός , να ξαναερθουν στη ζωή'

Ίταλο Καλβίνο, Αόρατες Πόλεις

Πεταλούδα
25-07-10, 22:00
"Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα."

Αλκυόνη Παπαδάκη - Στον ίσκιο των πουλιών

Αριαδνη
08-08-10, 12:47
'' Πραγματικότητα, πραγματικοτητα, πραγματικότητα, παντού σ' όλη την εμφανιση της πολιτείας. Το σχολείο του Μακ Τσοκουμτσαιλντ ηταν μια πραγματικότητα και η σχολή σχεδιου ηταν μια πραγματικότητα, οι σχεσεις ανάμεσα σε αφεντη -εργατη ήταν μια πραγματικότητα, όλα απο το μαιευτηριο ως το νεκραταφείο δεν ηταν παρα πραγματικότητες και τιποτε που δεν μπορεί να εκφραστεί με αριθμούς ή να μην αγοραστεί σε φθηνή τιμή και να πουληθεί σε ακριβή , δεν υπήρχε εκεί κι ούτε θα υπάρξει ποτε εις τους αιώνας. Μια πολιτεια τόσο αφιερωμένη στην πραγματικότητα με τόσο θριαμβευτικές επιτυχίες , θα περίμενε βέβαια κανείς πως ήταν ευτυχισμένη. Ε, λοιπόν , όχι, όχι και τόσο''

Δυσκολα χρόνια,

Καρολος Ντίκενς

Μπλάνκα
09-08-10, 10:29
<<... Όποιον και να ρωτήσετε θα σας πεί ό'τι δεν είμαι και πολύ καλός άνθρωπος.Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη.Πάντα συμπαθούσα τους παλιανθρώπους,τους παρανόμους,τα ρεμάλια.Δεν τα γουστάρω κείνα τα καλοξυρισμένα αγοράκια με τη γραβάτα και την καλή δουλειά.Μ' αρέσουν οι απελπισμένοι άνθρωποι , οι άνθρωποι με τα σπασμένα δόντια,τα σπασμένα μυαλά και τους σπασμένους τρόπους.Αυτοί μένδιαφέρουν. Είναι γεμάτοι εκπλήξεις και εκρήξεις.>>

Ιστορίες μιας θαμμένης ζωής απο τον Μπουκόφσκι

Αριαδνη
18-08-10, 21:43
''Και αφού μπόρεσες να μου το πεις και τότε , δε θα διστάσεις να μου το πεις και τώρα- τωρα που η δυστυχία υπήρξε η πιο αποδοτική μαθητεία μου κι έχω διδαχθεί να καταλαβαινω τί ήταν η καρδιά σου. Έχω λυγισει και έχω τσακίσει αλλά- ελπίζω- έχω γίνει καλύτερη πια. Ας είσαι μαζί μου τόσο διακριτικός και τόσο καλός όσο ήσουν κι ας μου πεις πως είμαστε φίλοι! 'Είμαστε φίλοι' πήρα το χέρι της στο δικό μου και απομακρυνθήκαμε από το ερειπωμένο μέρος κι όπως σηκωνότανε η πρωινή καταχνιά , χρόνια πριν, ετσι και τωρα , η βραδινή καταχνιά σηκωνότανε. Και σ'όλη την ανοικτή απέραντη έκταση που μου έδειχνε , δεν έβλεπα πια πουθενά σκια άλλου χωρισμού μας. ''

Μεγάλες Προσδοκίες

Κάρολος Ντίκενς

Οπερα
19-08-10, 10:18
θα προσπαθησω να τα πω
χωρις ημι,χωρις υπο

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

μη πια αυτα τα "παντα",
μη πια αυτα τα ¨ποτέ"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

μην τη φοβηθεις τη ζωη,
ειναι πιο δειλη απο εσενα,
ντυσου προκληση,
ντυσου θανατο.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Προσεχετε τα σπουργιτακια τ`Απριλη.
Μην νομιζετε πως ειναι σαν τ`αλλα
που παιζουν με τις ροδες του αυτοκινητου
και φευγουν μιση στιγμουλα πριν τα πατησουν.
Αυτα μενουν και σκοτωνονται

ανθολογηση απο τις "Στιγμες" του Κωστα Μόντη

Μήτις
11-10-10, 16:22
"Παρόλο που ήταν κοντά στην τελειότητα και άντεχε την τελευταία του πληγή, τού φαινόταν πως αυτοί οι άθρωποι-παιδιά ήταν αδέλφια του, η ματαιοδοξία, η απληστία, και η γελοιότητα τους έχαναν για κείνον κάθε κωμικότητα, γίνονταν κατανοητές, γίνονταν αξιαγάπητες ακόμα και άξιες σεβασμού. Η τυφλή αγάπη μιας μητέρας για το παιδί της,η κουτή, τύφλή περηφάνια ενός φαντασμένου πατέρα για το μοναδικό του γιόκα, η τυφλή, άγρια επιδίωξη μιας νεαρής, φιλάρεσκης γυναίκας για στολίδια και θαυμαστικά αντρικά μάτια, όλα αυτά τα παιδιαρίσματα, όλες αυτές οι απλές, ανόητες, αλλά απίστευτα ισχυρές, απέραντα ζωντανές, οι παθιασμένες ορμές και απληστίες, δεν ήταν πια παιδιάστικες για τον Σιντάρτα΄ έβλεπε τους ανθρώπους να ζουν για αυτές, τους έβλεπε να κατορθώνουν απίστευτα επιτεύγματα χάρη σ'αυτές, να κάνουν ταξίδια, να διεξάγουν πολέμους, να υποφέρουν απέραντα, να υπομένουν απέραντα΄ και τους αγαπούσε γι'αυτό.Έβλεπε τη ζωή, το ζωντανό, το ακατάστρεπτο μέσα σ'όλες τις οδύνες τους, μέσα σ'όλες τις πράξεις τους...''
Έρμαν Έσσε, Σιντάρτα

Πεταλούδα
27-10-10, 16:57
Κάτι είχε ελευθερωθεί μέσα της. Κάτι πολυτιμότερο κι απ΄τη ζωή. Όλα όσα έχει περάσει την έχουν οδηγήσει σε αυτή τη στιγμή της τελειότητας, που σημαίνει ότι όλα μπορούν να ξεχαστούν. Η αγάπη δεν ξέρει από παρελθόν, δεν νοιάζεται για ό,τι έγινε. Η αγάπη εξαλείφει ό,τι δεν είναι ευδαιμονία.
.
.
.

Καθένας τους έπρεπε να γράψει μια ερώτηση σ΄ένα χαρτάκι κι ύστερα να τραβήξουν τα χαρτάκια στην τύχη. Έπρεπε ν΄απαντήσουν με όσο το δυνατό μεγαλύτερη ειλικρίνεια, σε όποια ερώτηση τους τύχαινε, γράφοντας την απάντησή τους κάτω από την ερώτηση και βάζοντας το χαρτάκι πίσω στο σωρό. Τέλος, θα διάβαζαν μεγαλόφωνα όλες τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις.

Τι είναι αυτό που φωτίζει το μέλλον σας;
Αυτό που καταύγαζε το παρελθόν μου.

Τι είναι αυτό που κάνει την αγάπη και το μίσος να μοιάζουν τόσο;
Αρκεί ένα βλέμμα για να ζωντανέψουν και τα δύο.

Τι είναι αυτό που κάνει τη ζωή ν΄αξίζει;
Αυτό που κάνει το θάνατο ανεκτό.

Γιατί τα ψέματα είναι ελκυστικά;
Επειδή η αλήθεια κλείνει πάρα πολλές πόρτες.

Ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό της ελπίδας;
Ότι μπορεί να ξεγελάει.

Εύα Στάχνιακ - Ο κήπος της Αφροδίτης

Οπερα
31-10-10, 00:06
Πεταλουδα
πολυ δυνατα ολα τα παραθεματα...κριμα που αυτο το βιβλιο παραειναι μεγαλο για την συγκεντρωση που διαθετω...στειλε μερικα ακομη,τουλαχιστον :σαςευχαριστώ:

Πεταλούδα
31-10-10, 01:08
Πεταλουδα
πολυ δυνατα ολα τα παραθεματα...κριμα που αυτο το βιβλιο παραειναι μεγαλο για την συγκεντρωση που διαθετω...στειλε μερικα ακομη,τουλαχιστον :σαςευχαριστώ:

Αχ Όπερα, γιατί μου το κάνεις αυτό? :λυγμ: Τι λέω τώρα? :))) Λοιπόν, νιώθω λίγο σαν να έκανα ζαβολιά στο σχολείο ( :)))) ), αλλά θα το πω: αυτό το βιβλίο όταν το ξεκίνησα δεν με πολυτράβηξε, αλλά τα κεφάλαια που ήταν όλα μικρά σε σελίδες ξεκινούσαν με ένα μικρό όνομα και η εξιστόρηση ενός μου άρεσε και διάβασα μόνο αυτά. Όμως θα ξανααρχίσω να διαβάσω τα υπόλοιπα κεφάλαια, γιατί όπως ανακάλυψα προς το τέλος, τα άλλα κεφάλαια εξιστορούσαν τη ζωή της ηρωίδας σε μεγάλη ηλικία και εγώ διάβαζα τα μικράτα της.. και τώρα θέλω να μάθω την κατάληξη της! Τουλάχιστον έτσι βρήκε τρόπο το βιβλίο να με τραβήξει :χαχα: Αποσπάσματα απο το "μισό" βιβλίο που διάβασα:

Ένα δάχτυλο κομμένο από γυαλί, αίμα που διστάζει για μια στιγμή κι ύστερα κυλάει από τα χείλη του σκισμένου δέρματος. Μια καμουτσικιά στην πλάτη και στους γλουτούς της. Η φλόγα ενός κεριού στο δάχτυλό της, που καίει το δέρμα της. Μώλωπες από ζηλόφθονες γροθιές και κλωτσιές, γρατζουνιές στο πρόσωπό της και στα μπράτσα της, μαλλιά που της τα τράβηξαν με μανία. Ένα χαστούκι στο μάγουλο, τόσο δυνατό που νιώθει ένα δόντι να κουνιέται και την αλμυρή γεύση του αίματος ανάμεικτου με σάλιου. Ο πόνος που νιώθει κανείς όταν πέφτει από άλογο, πόνος που απλώνεται σ΄όλο της το κορμί....
"Πές μου". Πως μπορεί μια απελπισμένη ψυχή να ελευθερωθεί από τον εαυτό της; Πως μπορούν να βρουν διέξοδο οι σκέψεις που κρύβονται πολύ βαθιά μέσα σου; "Οι πόνοι σου είναι η τιμωρία του θεού για τις αμαρτίες σου"... "Με πρόδωσες με τον ίδιο μου το γιο".

"Ο Θεός", λέει ο βασιλιάς, "είναι ο μεγαλύτερος κηπουρός, αφού αυτός δημιούργησε τον Κήπο της Εδέμ απ΄όπου ο Αδάμ, παρά το προπατορικό αμάρτημα, φύλαξε τις τελευταίες σπίθες από φως που σκορπούσε το Δέντρο της Γνώσης. Αυτά τα απομεινάρια του θεϊκού φωτός, αυτή η πρωταρχική αλήθεια, μπορούν να ανακτηθούν μονάχα όταν ο άνθρωπος επιστρέφει στη φύση κι αρχίζει να μελετάει σε βάθος τα μυστήριά της. Όταν την ακολουθείς πιστά, η Φύση αψηφά το θάνατο με την γέννα, την αποσύνθεση με την καινούργια βλάστηση. Δεν κάνει ταξικές ή φυλετικές διακρίσεις, δεν ξεχωρίζει βασιλιάδες και πένητες. Γυμνοί, όλοι είμαστε ίσοι. όλοι είμαστε άνθρωποι. Κι έχουμε όλοι δικαίωμα στην ευτυχία".

Αστερόσκονη
31-10-10, 14:49
από τα πιο δυνατά που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό.. του Οδυσσέα Ιωάννου από τα''Κέρματα''...
''Τώρα κλωτσάω φύλλα. Και σε περιμένω το βράδυ. Θα ξανάρθεις με τη Σμύρνη σου καμένη και θα ξαναπροσφυγέψεις μπροστά από τον καθρέφτη, χτενίζοντας την κάπνα από τα μαλλιά σου. Ξέρεις τι θα 'θελα να σου πω? Πως ό,τι σου αρέσει, ό,τι αγαπάς, θα μπορούσα να είμαι εγώ. Απλά, δεν πρόλαβα να γίνω. Πως όσα σου έχουν πει διάφοροι ότι μπορούν να κάνουν για σένα, τα μπορώ κι εγώ. Απλά δεν τα σκέφτηκα πρώτος. Πως όποτε με περίμενες κι αργούσα, κλωτσούσα φύλλα. Και σ'αγαπούσα, ξερά και κίτρινα..."

Οκτάνα
31-10-10, 18:34
Αστερόσκονη, πάρα πολύ μου άρεσε αυτό...μα πάαααααρα πολύ!

Αστερόσκονη
31-10-10, 20:49
Αστερόσκονη, πάρα πολύ μου άρεσε αυτό...μα πάαααααρα πολύ!

ευχαριστώ πολύ!πρόσφατη ανακάλυψη ο συγκεκριμένος συγγραφέας αλλα με πολύ ενδιαφέρον... : )

Πεταλούδα
31-10-10, 22:59
ευχαριστώ πολύ!πρόσφατη ανακάλυψη ο συγκεκριμένος συγγραφέας αλλα με πολύ ενδιαφέρον... : )

Και μένα μου άρεσε πολύ αυτό το απόσπασμα, δυνατό και άμεσο! Θα κοιτάξω να βρω το βιβλίο, που πρώτη φορά το ακούω, να δω τι θέμα έχει. :)

Αστερόσκονη
01-11-10, 16:36
Και μένα μου άρεσε πολύ αυτό το απόσπασμα, δυνατό και άμεσο! Θα κοιτάξω να βρω το βιβλίο, που πρώτη φορά το ακούω, να δω τι θέμα έχει. :)
ούτε εγω το έχω διαβάσει να φανταστείς... : ) θα το διαβάσω σύντομα και θα σας πω εντυπώσεις! Ο ίδιος έχει γράψει κάπου ''Λένε πως η μόνη μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία"..προς σκέψη..

Πεταλούδα
30-04-11, 11:40
"Αυτό θα πει ελευτερία, συλλογιζόμουν. Να ΄χεις ένα πάθος, να μαζεύεις χρυσές λίρες, και ξαφνικά να νικάς το πάθος και να σκορπάς όλο το έχει σου στον αγέρα!
Να λευτερωθείς από ένα πάθος, υπακούοντας σ΄ένα άλλο υψηλότερο... Μα μήπως κι αυτό δεν είναι σκλαβιά; Να θυσιάζεσαι για μιαν ιδέα, για τη ράτσα σου, για το Θεό; Ή μήπως όσο πιο αψηλά στέκεται ο αφέντης τόσο και πιο μακραίνει το σκοινί της σκλαβιάς μας, πηδούμε τότε και παίζουμε σε πολύ πλατύχωρο αλώνι, πεθαίνουμε χωρίς να βρούμε την άκρα του, κι αυτό το λέμε ελευτερία;"

Νίκος Καζαντζάκης - Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

Σόφκι
14-06-11, 02:09
"Η αγάπη είναι σαν το νερό που τρέχει... τρέχει... ασυλλόγιστα στους γκρεμούς, που δε διαλέγει αυλάκι, δε ρωτά τα λουλούδια που ποτίζει, ούτε και τα χαλίκια που κατρακυλά. Δε ρωτά τίποτα, μόνο τρέχει. Να πεις "όχι" στην αγάπη είναι σαν να κατσουφιάζεις μπροστά σ' ένα λουλούδι που ετοιμάζεται ν' ανοίξει. Σαν να βρίζεις το φως που σου έδειξε τον κόσμο"."

"Η αγάπη είναι μεγάλη όταν την περιμένουμε ή όταν την χάνουμε. Οταν την έχουμε μας ξεφεύγει. Χάνουμε την αίσθηση της. Και την ξαναποκτούμε μόνο ότν την χάσουμε. Κοίταξε να ζήσεις την αγάπη που έχασες. Να χαρείς την αγάπη που περιμένεις. Καν'την τραγούδια,ξενύχτια. Καν'την βιβλία, αταξίες. Μόνο μην την μοιρολογάς.Είναι σαν να την βρίζεις.Σαν να τη κλεινεις τον δρόμο να ξανάρθει."

Και τα δύο από το Τοτε Που Κυνηγούσα τους Ανέμους του Μενέλαου Λουντέμη

"-Έχουμε την ανάγκη της, γι' αυτό δεν έρχεται. Σ' αυτόν τον παραστρατημένο κόσμο μας λείπει ακριβώς εκείνο που θέλουμε.
-Μας λείπει, γι'αυτό το θέλουμε! Αν είχαμε όσα θέλαμε τι θα μας έλειπε; Κι αν δεν μας έλειπε τίποτα, τι θα επιθυμούσαμε; Και τι αξία θα είχε η ζωή χωρίς πεθυμιές; Όχι, να μου απαντήσεις!"

"Αγαπητέ μου φίλε, αλλοίμονο στον άνθρωπο που δεν απότυχε ποτέ. Κλάψ' τον! Πάρε όλα τα έργα. Δίπλα στα πολύ μεγάλα υπάρχουν τα πολύ μικρά. Και να το ξέρετε: Τα μεγάλα υπάρχουν χάρη στα μικρά. Μια μεγάλη αποτυχία φέρνει μια μεγαλύτερη επιτυχία. Ποτέ όμως η μεγάλη επιτυχία δε φέρνει μια μεγαλύτερη. Άμα πετύχαινε ο άνθρωπος στην πρώτη εξόρμηση, δε θα 'κανε δεύτερη. Η δόξα είναι μια κορυφή που για να την ανέβεις πρέπει πρώτα να κατέβεις."

"Η πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι κλάμα. Από εκεί και πέρα οι άνθρωποι ή παραμένουν άνθρωποι και κλαίνε ή γίνονται τέρατα και κάνουν τους άλλους να κλαίνε."

Από το οι Κερασιές Θα Ανθίσουν Και Φέτος πάλι από Λουντέμη...

Χαραυγη
20-06-11, 11:35
χτυπησα την πορτα της πετρας:"ανοιξε να μπω"
"δεν εχω πορτα λεει η πετρα"

Σατανια
30-06-11, 21:10
Η ζωη δεν ειναι μονο λογικη. Και η λογικη αντε να σε οδηγησει στα σιγουρα, αλλα δεν θα σε φτασει ποτε στα ανωτερα!
Τα υψη ειναι μονο της καρδιας

Σοφια Θωμοπουλου
"και τωρα αγαπη μου, οι δυο μας"

Αλογόμυγα
20-07-11, 18:23
Μετά τον θάνατο της Ελίζαμπετ.

''O Τζόζεφ πήγε στο σκοτεινό του σπίτι και άναψε τις λάμπες και τη σόμπα. Το ρολόι, που το ‘χε κουρδίσει η Ελίζαμπετ, εξακολουθούσε να δουλεύει, διατηρώντας στο ελατήριό του την πίεση του χεριού της, κι οι μάλλινες κάλτσες που είχε κρεμάσει πάνω από τη σόμπα για να στεγνώσουν, ήταν ακόμα υγρές. Ήταν ζωτικά μέρη της Ελίζαμπετ , που δεν είχαν πεθάνει. Ο Τζόζεφ σκέφτηκε πάνω σε αυτό- η Ζωή δεν μπορεί να κοπεί γρήγορα. Δεν μπορεί κανείς να πεθάνει πριν πεθάνουν όσα έχει καταπιαστεί. Η δράση του είναι η μόνη μαρτυρία της ζωής του. Όσο μένει μια παραπονιάρικη ανάμνηση , δεν μπορεί ένα πρόσωπο ν’ αποκοπεί , να πεθάνει.''

Τζων Σταινμπεκ – Σ’έναν άγνωστο Θεό

Αικατερινη Θηρεσια
20-07-11, 21:44
Στη μητέρα μας, το Αιγαίο, θα φυσούν σίγουρα κι εφέτος τα μελτέμια. Είναι ο καιρός τους. Τα κύματα, όπως πάντα, θα δέρνουν τους γυμνούς βράχους των νησιών, και στις ασέληνες νύχτες θα στεφανώνουν τον αφρό τους με άστρα. Σε κάποιο νησί του Αρχιπελάγου μας είναι ένας κόρφος. Λένε πως στο βυθό του αναπαύονται οι αρχαίες θαλασσινές θεότητες του Αιγαίου. Μια από αυτές τις νύχτες του καλοκαιριού θα ξυπνήσουν και θ’ ανέβουν στην επιφάνεια. Είναι ο καιρός τους. Θα πάνε ως το ακρογιάλι και θα ρωτήσουν τα γέρικα δέντρα, τις ελιάς με τους τυραννισμένους κορμούς, να μάθουν αν τίποτα νέο υπάρχει απ’ την Ελλάδα, - για τον Πάνα και για τους Σατύρους. Τα φύλλα θα σαλέψουν αλαφρά για ν’ αποκριθούν πως «Όχι. Τίποτα ακόμα.» «Άραγες θα ζουν;» θα ρωτήσουν πάλι οι πικραμένες θεότητες της θάλασσας. Κι οι ελιές που είναι βέβαιες γι’ αυτό θα τις ησυχάσουν. «Ω! Πώς γίνεται να πεθάνουν;»
(Πρόλογος τέταρτης έκδοσης - 1943)
ΓΑΛΗΝΗ ΗΛΙΑ ΒΕΝΕΖΗ

Βουλάκι
30-08-11, 09:32
από τα πιο δυνατά που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό.. του Οδυσσέα Ιωάννου από τα''Κέρματα''...
''Τώρα κλωτσάω φύλλα. Και σε περιμένω το βράδυ. Θα ξανάρθεις με τη Σμύρνη σου καμένη και θα ξαναπροσφυγέψεις μπροστά από τον καθρέφτη, χτενίζοντας την κάπνα από τα μαλλιά σου. Ξέρεις τι θα 'θελα να σου πω? Πως ό,τι σου αρέσει, ό,τι αγαπάς, θα μπορούσα να είμαι εγώ. Απλά, δεν πρόλαβα να γίνω. Πως όσα σου έχουν πει διάφοροι ότι μπορούν να κάνουν για σένα, τα μπορώ κι εγώ. Απλά δεν τα σκέφτηκα πρώτος. Πως όποτε με περίμενες κι αργούσα, κλωτσούσα φύλλα. Και σ'αγαπούσα, ξερά και κίτρινα..."

Πολύ δυνατό απόσπασμα...!!!


''Ξέρω καλά πως ο θάνατος δε νικιέται..μα η αξία του ανθρώπου δεν είναι η Νίκη,παρά ο αγώνας για τη Νίκη.
Και ξέρω ακόμα ετούτο,το δυσκολώτερο:δεν είναι ούτε ο αγώνας για τη Νίκη..η αξία του ανθρώπου είναι μια μονάχα,ετούτη:να ζει και να πεθαίνει παλικαρίσια και να μην καταδέχεται αμοιβή.
Κι ακόμα ετούτο,το τρίτο,ακόμα πιο δύσκολο:η βεβαιότητα,πως δεν υπάρχει αμοιβή,να μη σου κόβει τα ήπατα παρά να σε γεμίζει χαρά,υπερηφάνια κι αντρεία.

Κάθε άρτιος άνθρωπος έχει μέσα του,στην καρδιά της καρδιάς του,ένα κέντρο μυστικό και γύρα του περιστρέφουνται τα πάντα..ο μυστικός αυτός στρόβιλος δίνει ενότητα στο στοχασμό και στην πράξη μας,και μας βοηθάει να βρούμε ή να εφεύρουμε την αρμονία του κόσμου.'Άλλοι έχουν τον έρωτα,άλλοι τη δίψα της μάθησης,άλλοι την καλοσύνη ή την ομορφιά ή τη λαχτάρα του χρυσαφιού και της εξουσίας κι όλα τ'αξιολογούν και τα υποτάζουν στο κεντρικό τους αυτό πάθος.
Αλίμονο στον άνθρωπο που μέσα του δε νιώθει να τον κυβερνάει ένας απόλυτος μονάρχης..η ζωή του κατασκορπίζεται ακυβέρνητη κι ασυνάρτητη σε όλους τους ανέμους."

Αναφορά στον Γκρέκο του Νίκου Καζαντζάκη

Βουλάκι
30-08-11, 09:58
"....γόνιμος είναι κι ο έρωτας: επειδή κι ο έρωτας είναι δύσκολος. Έρωτας του ανθρώπου για τον άνθρωπο: ίσως αυτό να 'ναι το δυσκολότερο απ' όσα μας έταξε η μοίρα, το πιο απόμακρο, η τελευταία δοκιμασία, το έργο που όλα τ'άλλα δεν είναι παρά προετοιμασία και προπαρασκευή του. Γι' αυτό κι οι νέοι -που είναι "αρχάριοι" στο κάθε τι -δεν ξέρουν ακόμα ν' αγαπούν: πρέπει να διδαχτούν τον έρωτα.
Με όλο τους το είναι, με όλες τους τις δυνάμεις συμμαζεμένες γύρω στην ερημική φοβισμένη καρδιά τους, που οι χτύποι της ψηλώνουν ολοένα, πρέπει να μάθουν ν'αγαπούν. Ο καιρός όμως της μαθητείας είναι πάντα καιρός μακρόχρονου "εγκλεισμού".
Έτσι είναι, για πολύν καιρό, κι ο έρωτας: μοναξιά, ολοένα και πιο έντονη και πιο βαθιά μόνωση. Έρωτας δε θα πει ν'ανοίγεσαι ευθύς, να δίνεσαι, να ενώνεσαι με κάποιον Άλλον (τι θα ήταν, άλλωστε, η ένωση δύο όντων ακαθόριστων ακόμα, ατελείωτων, ανοργάνωτων;)..είναι μια σπάνια ευκαιρία για να ωριμάσεις, ν'αποχτήσεις μιαν υπόσταση δική σου, να γίνεις εσύ ένας ολόκληρος Κόσμος, για χάρη κάποιου άλλου, αγαπημένου προσώπου..είναι μια υψηλή, ακράτητη αξίωση, που σε χρίζει εκλεκτό της και σε σπρώχνει προς τ' απέραντα πλάτη.
Μόνο έτσι θα πρεπει να μεταχειρίζονται οι νέοι τον έρωτά τους: σαν ένα καθήκον που τους υποχρεώνει να εργάζονται αδιάκοπα στο μέσα τους κόσμο ("ν' ακροάζονται και να σφυροκοπάνε νύχτα-μέρα"). Δεν είναι ακόμα ώριμοι για το δόσιμο του εαυτού τους, για την εγκατάλειψη και το σβήσιμό τους μέσα σ'ένα άλλο άτομο, για οποιοδήποτε τρόπο Ένωσης. (Πρέπει, πρώτα, και για πολύν πολύν καιρό, να μαζεύουν και να θησαυρίζουν ολοένα). Η Ένωση αυτή, το δόσιμο αυτό, είναι το στερνό σκαλοπάτι..ίσως η ανθρώπινη ζωή να μη μπορέσει ακόμη να το χωρέσει."

Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε
"Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή"

''Σήμερα φέρνοντας -αναπάντεχα στο νου μου έναν αρχαίο μύθο-κατάλαβα τι μπορεί να είναι η αγάπη.
Το κατάλαβα από μια εικόνα πάνω σ' ένα αγγείο: δείχνει τον Πηλέα, να έχει δέσει τα χέρια του γύρω από τη Θέτιδα και να την κραταει σφιχτά. Αγαπούσε τη Θέτιδα και ο Κένταυρος, που ήταν σοφός, του είχε προβλέψει: ''Η γυναίκα αυτή συνέχεια θα μεταμορφώνεται. Μην φοβηθείς και μη λύσεις ποτέ τα χέρια σου. Θα γίνεται φίδι και λύκαινα, φωτιά και πάγος. Πράγματα δηλαδή, που δύσκολα κρατάει κανείς χωρίς να ματώσουν,να καούν και να παγώσουν τα χέρια του. Εσύ όμως θα το κάνεις. Η αγάπη θα σου δίνει τη δύναμη ν' αντέξεις, ό,τι χωρίς αυτή, θα σου προκαλούσε φρίκη και πόνο και αποστροφή. Και δεν θα χαλαρώσεις ποτέ το αγκάλιασμα, γιατί θα ξέρεις ότι πίσω απ' όλ' αυτά τα πρόσωπα κρύβεται η μορφή της αγαπημένης σου. Κρύβεται η ψυχή της''.
Αυτά είπε ο Κένταυρος κι ο Πηλέας τον άκουσε κι όσο κράταγε ο πόλεμος δεν έπαυε ν' αγαπάει και ν' αγκαλιάζει κάθε μορφή θηρίου που μπορεί να πάρει ο άνθρωπος. Κι ακόμα ήξερε, πως τα θηρία αυτά, είναι οι όψεις της τρέλας, του πόνου και της αρρώστιας που μπορεί να έχει ο καθένας μας. Όχι η αληθινή εικόνα του.
Και περίμενε το πλήρωμα του χρόνου, μέχρι να λιώσει η αγάπη του κάθε προσωπείο και κάθε αντίσταση, ώστε να δει επιτέλους την ομορφιά της Θέτιδας. Και την είδε. Επειδή δεν έλυσε ποτέ τα χέρια του, την είδε. Επειδή έβλεπε πέρα απ' τη δύση, την ανατολή και πέρα απ' το θηρίο, την θεότητα. Είδε και την αγάπη, πρόσωπο με πρόσωπο.''

Ελεωνόρα Σταθοπούλου, ''Εκεινος''

Αυτό που θα ήθελα απόψε,είναι τη ζωή μου πίσω.
Αλλά δεν ξέρω από ποιόν να τη ζητήσω.
Τόσο τη σκόρπισα,τόσο τη χαράμισα,τόσο τη δάνεισα,τόσο την ξερίζωσα.Από ποιόν να τη ζητήσω τώρα...
Και τι ωφελεί...
Αυτό που θα θελα απόψε,τελικά,είναι ένας ώμος,να γείρω πάνω του να κλάψω.
Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.Να κλάψω για όλα.
Για όσα αγάπησα.Γιά όσα ονειρεύτηκα.Για όσα ένιωσα.Για όσα περίμενα και ποτέ δεν ήρθαν.
Για όσα με πρόδωσαν.Για όσα με χαράκωσαν.Για όσα με θανάτωσαν.Για όσα μ'ανάστησαν.
Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.
Για όλα....
Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν ακούσω τη φωνή του, να μου πει ψιθυριστά: "Μην κλαις" .Μόνο αυτό.Τίποτε άλλο.
Μην κλαις.Μόνο αυτό....

Αλκυόνη Παπαδάκη "Στο ακρογιάλι της ουτοπίας"

Βουλάκι
31-08-11, 12:34
Τι φταις αλήθεια.
Κανείς δε σου μαθε το δρόμο για το "εμείς".
Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε
να επενδύεις στο "εγώ".
Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτά του "εσείς".
Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας
ανάμεσα σε σκοτάδια ν' ανακαλύψεις το "εσύ".
Σ' έπιανε πάντα πανικός στη θέα και στη σκέψη του "αυτοί".
Και στην απελπισία, στο χαμό σου, φώναξες
"Αυτός! Αυτός!"
Κι έπιασες ένα πιστόλι, να πολεμάς.
Τι φταις!Αν κάποτε καθίσεις λίγο να ξαποστάσεις από τη μάχη σου,
θυμήσου μια λεξούλα που σου ξέφυγε.
Θα θελα να στην κρύψω ανάμεσα στις χούφτες σου
(θυμάσαι το "δαχτυλιδάκι" που παίζαμε παιδιά; )
"Μαζί". "Μαζί". Τη λένε τη λεξούλα μου τη μαγική.
Και μη βιαστείς να την πετάξεις. Μπορεί μια μέρα
να σου χρειαστεί. Πολλά φιλιά. Συχνά όταν βρίσκομαι σε πανηγύρια, σε γλέντια,
σε πολύβουες χαρές, αισθάνομαι σα να μην έχω "εισιτήριο".
Σαν να χω βρεθεί εκεί λαθραία.
Μέχρι που μου ρχεται να το βάλω στα πόδια.
Είν αυτή η κατάρα που με δέρνει, να διαβάζω ανάποδα τον κόσμο.
Να επικεντρώνω την προσοχή μου στα υστερόγραφα.
Να μην βάζω τίτλους στα κεφάλαια.Πού βρίσκομαι; Ρωτάς;
Σε μια έρημο και περιφέρομαι άσκοπα.
Σε λίγο θα νυχτώσει και φοβάμαι.
Μου λείπει η σιγουριά της πάχνης στο τζάμι του δωματίου μου.
Μου λείπει το κόκκινο σάλι μου.
Οι πικροδάφνες στους μεγάλους δρόμους
Οι μενεξέδες στα παρτέρια των πάρκων.
Μου λείπει η φλυαρία της μοναξιάς μου.
Ο ζεστός καφές παρέα με το φίλο μου.Τα σοκολατάκια στην παλιά φοντανιέρα της μαμάς μου.
Η μαρμελάδα από βατόμουρα.
Μου λείπει η τζανεριά στην άκρη του ακάλυπτου.
Το κλουβί με τα καναρίνια στο αντικρινό μπαλκόνι.
Η γάτα μου, η Μάργκω.
Τα χαρτιά και τα μολύβια μου
(κι ας μην κατάφεραν ποτέ να δώσουν άσυλο στην ψυχή μου).
Σε μια έρημο βρίσκομαι. Και σε παρακαλώ μη με ρωτάς γιατί.
Ξέρεις πως είμαι ανίκανη να δώσω εξηγήσεις.
Όμως. Απ όλα περισσότερο, θέλεις να μάθεις τι μου λείπει;
Το παραμύθι.
Το παραμύθι πως μια μέρα θα βρίσκαμε μια όαση μαζί!Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να πικραίνεσαι.
Γέμισε ο τόπος σαλτιμπάγκους, που ξεπουλούν
στους πάγκους τους το μέλλον σου.
Γέμισε ο τόπος καταπατητές, που μεταμφιεσμένοι
σε σωτήρες ακολουθούν σαν τα σκυλιά τα βήματά σου.
Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να μπλοκάρεις.
Σου σερβίρουν σε κονσέρβες αποφάσεις που δε διάλεξες.
Ψάχνουν μεθοδικά να σε απελάσουν από την ψυχή σου.
Να κρεμάσουν τα σχέδια σου ανάποδα, σαν νυχτερίδες,
στους πασσάλους που οριοθέτησαν τον ορίζοντά σου.Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να φρικάρεις.
Όμως κρατήσου. Μην αφεθείς.
Τα πέντε πράγματα που κρύβεις μέσα σου, υπεράσπισέ τα.
Κάτι θα γίνει. Δεν μπορεί.
Η ζωή ποτέ δεν περιφρόνησε τους εραστές της.Και κάτι άλλο. Ίσως πιο ποιητικό.
Φύτεψε άνθη στις ρωγμές της πίκρας σου.Κι ύστερα βρες ένα μικρούλι ξέφωτο και κάθισε.
ν απολαύσεις τ άρωμά τους.
Α! Κι αν θέλεις μην ξεχάσεις πως υπάρχουν πάντα κάποιοι
που αξίζει να τους προσφέρεις ένα σου χρυσάνθεμο!Μήπως πρέπει...Μήπως...Μια γνώμη λέω.
Να βάλεις "φραγή" σε ορισμένα πρόσωπα που σε περικυκλώνουν
και ισχυρίζονται ότι αποτελούν το πλαίσιο σου;
Την κορνίζα σου, και καλά.
(Και τι κορνίζα Θε μου! Όλο χρυσόσκονη!)
Μήπως πρέπει να απενεργοποιήσεις ορισμένα συναισθήματα,
που αποδείχτηκαν υπερβολικά και ανώφελα;
Η γενναιοδωρία, φίλε, έχει κάποια όρια. Κάποια στοπ.
Όταν τα ξεπεράσεις ξέρεις που οδηγείσαι;
Στο διασυρμό και στην αυτοκαταστροφή.
Έτσι είναι. Κι ας μη σ αρέσει να το δεις.
Αυτή πια η ανόητη προσμονή σου,
πως οι "άλλοι" κάποτε θ αλλάξουν.
Ξέχνα την, να χαρείς.
Οι "άλλοι" την έχουν καταβρεί στην πουπουλένια σου πλατούλα.
Εσύ ν αλλάξεις ρότα. Τώρα. Αν μπορείς.
Αν δεν μπορείς τουλάχιστον μη θορυβείς.
Έχεις ακούσει μήπως για τη μητέρα Τερέζα;
Καμία σχέση!
Είναι γεγονός πως κάποιοι άνθρωποι δεν μπόρεσαν
ποτέ ν απλώσουν τα "ρούχα" τους στον ήλιο, να τα στεγνώσουν.
Πάντα βρεγμένα τα φορούν.
Δεν είναι η ζωή που φταίει γι αυτό, κι ας της ρίχνουν
όλα τα βάρη.
Ούτε οι ίδιοι, βέβαια, φταίνε.
Φταίει το ότι δεν τους χάρισε ποτέ κανείς έναν ήλιο.
Έναν ολόδικό τους ήλιο.
Ν ανατέλλει, να δύει και πάλι ν ανατέλλει λαμπερός
μέσα τους.

Αλκυόνη Παπαδάκη «Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή»

Και δύο αγαπημένα μου αποσπάσματα απο το βιβλίο ''Η μοναξιά είναι απο χώμα'' της Βαμβουνάκη, το οποίο γενικότερα αγαπώ πολύ:

" Το δικό μου το πολύ πως να χωρέσει στο δικό σου το λίγο! Κι οι δυο μας δυσανασχετούσαμε δικαιολογημένα.
Όμως μέσα σ' αυτό το λίγο σου, σ' αυτό το περιορισμένο σου, είχα την κακοτυχία να διακρίνω σκιές περαστικές που με πυρπόλησαν. Σκιές του απέραντου. Αυτό που δεν έλεγχες, αυτό που δεν γνώριζες, προσπερνούσε από μια σου έκφραση, από μια σου χειρονομία τυχαία και με καθήλωνε.
Δεν περιγράφεται η ματιά, η κίνηση, ο ήχος.
Ό,τι κι αν σου πω δεν θα σου μεταδώσω αυτό που μ' έκανε να σε θέλω έτσι. Το απέραντο είναι άπιαστο, απερίγραπτο, ακαθόριστο. Χιλιάδες να λέω εναντίον σου αμέσως θα παραλύσουν μπροστά στη γρήγορη κίνηση του χεριού σου μόλις σηκωθεί για να φτάσει στα χείλη σου και να δαγκώσεις το μικρό σου νυχάκι σμίγοντας τα φρύδια σα να σκέφτεσαι κάτι δύσκολο.
Για μια τέτοια κίνηση, κάποιες ώρες, ένιωθα έτοιμος και τη ζωή μου να δώσω.
Για μια τέτοια κίνηση!
Σαν σινιάλο άλλων κόσμων ερχόταν προς εμένα κι ανέτρεπε όσα σου καταμαρτυρούσα. Από κατήγορο με μετέτρεπε σε ζητιάνο σου!
Για μια τέτοια κίνηση!
Δεν θα απορήσω ποτέ ξανά για το τι είναι εκείνο που αλυσοδένει ένα ζευγάρι. Δεν φαίνεται αυτό που αλυσοδένει. Εμείς οι απ' έξω δεν βλέπουμε τίποτα όμως ένας άντρας κανείς δεν ξέρει τι σινιάλα δέχεται από το βλέμμα μια γυναίκας, απ' την ανάσα της, από το γέλιο της, από την πιο ανεπαίσθητη χειρονομία της, από το άρωμά της.''


''Να υπάρχω μονάχα, να σ’ αγαπώ μονάχα και να μην έχω λόγο κανένα να το δηλώνω. Ούτε την παρουσία μου να μη χρειάζεται να δηλώνω πια. Σ’ αγαπώ τόσο που το ξεχνώ, όπως ξεχνάμε τα αυτονόητα και τα φυσικά. Σ’ αγαπώ τόσο που δεν σε κρίνω και εντελώς σε αποδέχομαι. Γλίτωσα από το μαρτύριο να προσπαθώ συνεχώς να σε διορθώνω. Σ’ αγαπώ τόσο που δεν σε θέλω. Γιατί δεν θες παρά ότι σου λείπει κι εσύ πια δεν μου λείπεις αφού στης αγάπης τον τόπο δεν χωρά η απόσταση. Σ’ αγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω, σε έχω αφού είμαι, είμαι από σένα και μαζί σου κι όπου κι είμαι έρχεσαι.''

Φτωχόπαιδο
31-08-11, 23:44
Του αγαπημένου μου Βασίλη Ραφηλίδη, και συγκεκριμένα από το βιβλίο του "ΙΣΤΟΡΙΑ (κωμικοτραγική) ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ (1830-1974)"
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ με τίτλο: Ένας Ιταλός στην Ελλάδα του 1828

Η είδηση της εκλογής του Καποδίστρια σαν Κυβερνήτη της Ελλάδας απ’ την Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας τον Απρίλιο του 1827, τον βρίσκει καθ’ οδό προς την Πετρούπολη. Ο Τσάρος τον συγχαίρει και τον ξεπροβοδίζει σχεδόν αμέσως.
Στους εφτά που μεσολαβούν μέχρι να φτάσει στην Ελλάδα και γίνει δεκτός ως σωτήρας και μεσσίας στο Ναύπλιο την 6η Γενάρη 1828, ο Κερκυραίος Καποδίστριας επιτελεί έναν μοναδικό άθλο: Μαζεύει τόσο χρήμα από δάνεια και προσφορές, που όταν έρχεται έχει ήδη έτοιμο το πρώτο ελληνικό ταμείο.
Είναι εκπληκτικές οι διοικητικές και οργανωτικές ικανότητες αυτού του ανθρώπου. Και βέβαια, δεν είναι καθόλου τυχαίο που τούτος ο σπουδαίος Έλληνας έφτασε να γίνει Υπουργός Εξωτερικών της αυτοκρατορικής Ρωσίας. Δε θα μπορούσαν να περιμένουν τίποτα καλύτερο οι Έλληνες, απ’ το να έχουν κυβερνήτη τον Καποδίστρια, που άφησε τα λεφτά του και τα καλά του στη Ρωσία και την Ελβετία για να έρθει να οργανώσει εκ του μη όντως ένα κράτος.
Βέβαια είναι αλήθεια πως ο Καποδίστριας δεν είναι Έλληνας «εξ αίματος» αλλά Ιταλός. Όμως, αυτή την εποχή δεν έχει αρχίσει ακόμα η εθνολογική αιματολογία και κανείς δε νοιάζεται για το γεγονός πως το πραγματικό του όνομα είναι Vittori.
Η οικογένεια Vittori ήρθε απ’ το Κάπο ντ’ Ίστρια της Δαλματίας στην Κέρκυρα το 1373, όπου και έκανε επίθετο το όνομα του τόπου καταγωγής. Έχει πάρα πολλούς επιφανείς αυτή η οικογένεια Κερκυραίων ευγενών ιταλικής καταγωγής, όμως ο Ιωάννης είναι διεθνής φυσιογνωμία. Αφού σπουδάσει ιατρική στην Ιταλία, αναδεικνύεται σε πολύ νεαρή ηλικία ένας απ’ τους σπουδαιότερους Ευρωπαίους διπλωμάτες, το πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Μετά την γαλλική κατάκτηση της Επτανήσου, φεύγει το 1809 στη Ρωσία, όπου σύντομα γίνεται «σύμβουλος του κράτους». Στη συνέχεια γίνεται γραμματέας των ρωσικών πρεσβειών στην Αυστρία και την Ελβετία, όπου συλλαμβάνει, εισηγείται και επιβλέπει την εφαρμογή του καντονιακού συστήματος διακυβέρνησης που ισχύει ακόμα σ’ αυτή τη χώρα. Κάτι ανάλογο είχε στο νου του και για την Ελλάδα.
Το 1814 παίρνει μέρος στο συνέδριο της Βιέννης σαν εκπρόσωπος των Ρώσων, και το 1815, μετά την υπογραφή της συνθήκης των Παρισίων, όπου πετυχαίνει την αναγνώριση της ελευθερίας της Επτανήσου υπό την προστασία της Αγγλίας, διορίζεται από τον Τσάρο Αλέξανδρο Α’, και παρά τη λυσσώδη αντίδραση του Μέτερνιχ, συνυπουργός των εξωτερικών μαζί με τον Νέσελροντ. Το 1817 αποποιείται την προσφερθείσα αρχηγία της Φιλικής Εταιρίας και το 1821 διαφωνεί με τον Τσάρο για την τακτική του σχετικά με τη Ελληνική Επανάσταση και εγκαταλείπει τα αξιώματά του.
Την 27η Νοέμβρη 1831, σε ηλικία 55 ετών, δολοφονείται στην πόρτα της εκκλησίας του αγίου Σπυρίδωνα του Ναυπλίου από τον αδερφό του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Κωνσταντίνο και τον γιο του Γεώργιο. Πυροβολούν και οι δυο μαζί αλλά ο Γεώργιος αστοχεί και τον καρφώνει στην καρδιά με το μανιάτικο στιλέτο για να μην υστερήσει του άλλου δολοφόνου. Ο Καποδίστριας ήταν πολύ τίμιος, άρα έπρεπε να πεθάνει. Καλά να πάθει! Είναι για Καποδίστριες η Ελλάδα? :(

Βουλάκι
01-09-11, 09:58
…Εδώ και μερικά χρόνια, σε ένα μακρύ ταξίδι με το τραίνο, θέλησα να επισκεφτώ την μετακινούμενη πατρίδα, όπου είχα κλειστεί για τρεις μέρες, αιχμάλωτος για τρεις μέρες αυτού του θορύβου σαν από χαλίκια που τα κυλά η θάλασσα, και σηκώθηκα. Διέσχισα, κατά τη μία το πρωί το τραίνο από τη μια άκρη ως την άλλη. Τα βακόν-λι ήταν άδεια. Τα βαγόνια της πρώτης θέσεως ήταν άδεια.

Όμως τα βαγόνια της τρίτης στέγαζαν εκατοντάδες Πολωνούς εργάτες, που είχαν απολυθεί από τη Γαλλία και ξαναγύριζαν στην Πολωνία τους. Και πέρναγα τους διαδρόμους, δρασκελώντας ξαπλωμένα σώματα. Στάθηκα να κοιτάξω. Ορθός, κάτω από το φώς, αντίκριζα μέσα σε αυτό το δίχως χωρίσματα βαγόνι, που έμοιαζε με θάλαμο και μύριζε στρατώνα ή κρατητήριο, ένα ολόκληρο λαό ανάκατο, που ταρακουνιόταν από τη ρυθμική κίνηση του τραίνου. Ένα ολόκληρο λαό, βυθισμένο στα κακά του όνειρα, που ξαναγύριζε στη μιζέρια του. Χοντρά ξυρισμένα κεφάλια κυλούσαν πάνω στα σανίδια των πάγκων. Άντρες, γυναίκες, παιδιά, στριφογύριζαν όλοι δεξιά και αριστερά, σαν χτυπημένοι από όλους αυτούς τους θορύβους, όλα αυτά τα τραντάγματα, που τους απειλούσαν στη λησμονιά τους. Δεν είχαν βρει τη φιλοξενία ενός καλού ύπνου.

Ένα παιδί θήλαζε μια μάνα, τόσο κουρασμένη, που έμοιαζε σαν να κοιμόταν. Η ζωή μεταδινόταν μέσα στην παραζάλη και την ανακατωσούρα του ταξιδιού. Κοίταζα τον πατέρα. Ένα κεφάλι βαρύ και γυμνό σαν πέτρα. Ένα κορμί διπλωμένο στον άβολο ύπνο, φυλακισμένο στα ρούχα της δουλειάς, φτιαγμένο από καμπούρες και βαθουλώματα. Έμοιαζε με ένα σωρό λάσπη. Έτσι, τη νύχτα, ναυάγια που δεν έχουν πια ανθρώπινο σχήμα κοιμούνται βαριά πάνω στους πάγκους της αγοράς. Και συλλογιόμουν: το πρόβλημα δεν βρίσκεται διόλου σε αυτή τη μιζέρια, σε αυτή τη βρώμια, ούτε σε αυτή την ασχήμια. Όμως αυτός ο ίδιος άντρας και αυτή η ίδια γυναίκα, γνωρίστηκαν μια μέρα και ο άντρας σίγουρα χαμογέλασε στη γυναίκα. Σίγουρα μετά τη δουλειά της έφερε λουλούδια. Συνεσταλμένος και αδέξιος, έτρεμε ίσως μην τον περιφρονήσει. Μα η γυναίκα, από φυσική φιλαρέσκεια, η γυναίκα, σίγουρη για τη χάρη της ευχαριστιόταν ίσως να τον κρατά σε αμφιβολία. Και εκείνος που πια δεν είναι σήμερα παρά μια μηχανή για να σκάβει ή να φτυαρίζει, δοκίμαζε έτσι στην καρδιά του τη γλυκεία αγωνία. Το μυστήριο είναι πού έγιναν αυτοί οι σωροί από λάσπη. Από ποιο τρομερό καλούπι πέρασαν και τους σημάδεψε, όπως η πρέσα το μέταλλο; Ένα γερασμένο ζώο διατηρεί τη χάρη του. Γιατί αυτή η ωραία ανθρώπινη άργιλος έπαθε τέτοια φθορά;

Κάθισα αντίκρυ σε ένα ζευγάρι. Ανάμεσα στον άντρα και στην γυναίκα, το παιδί, όσο γινόταν πιο βολικά, είχε χωθεί και κοιμόταν. Γύρισε όμως μέσα στον ύπνο του και το πρόσωπο του μού φανερώθηκε κάτω απ΄το φώς. Ά! Τι εξαίσιο πρόσωπο! Είχε γεννηθεί από αυτό το ζευγάρι, κάτι σαν ένας χρυσός καρπός. Από αυτά τα βαριά και άχαρα σώματα είχε βγει αυτό το επίτευγμα λεπτότητας και χάρης. Έσκυψα πάνω από αυτό το λείο μέτωπο, από αυτά τα γλυκά σουφρωμένα χείλη και είπα μέσα μου: να ένα πρόσωπο μουσικού, να το παιδί Μότσαρτ, να μια ωραία υπόσχεση της ζωής. Οι μικροί πρίγκιπες των παραμυθιών δεν ήταν αλλιώτικοι. Αν έβρισκε προστασία, στοργή, καλλιέργεια, και τι δε θα μπορούσε να γίνει! Όταν γεννιέται ένα καινούργιο τριαντάφυλλο, στους κήπους, από διασταύρωση, όλοι οι κηπουροί συγκινιούνται. Απομονώνουν το τριαντάφυλλο, το καλλιεργούν, το ευνοούν. Όμως δεν υπάρχει κηπουρός για τους ανθρώπους. Το παιδί Μότσαρτ θα περάσει, μαζί με τους άλλους από την πρέσα. Ο Μότσαρτ θα βρει τις πιο ανώτερες χαρές του στη διεφθαρμένη μουσική, μέσα στη βρωμιά των καφενείων. Ο Μότσαρτ είναι καταδικασμένος.

Και ξαναγύρισα στο βαγόνι μου. Μέσα μου έλεγα: αυτοί οι άνθρωποι δεν υποφέρουν καθόλου από την κατάντια τους. Και δεν είναι ο οίκτος που με βασανίζει. Το θέμα δεν είναι να συγκινείσαι για μια πληγή που ποτέ δεν κλείνει. Αυτοί που την έχουν δεν την νοιώθουν. Εκείνο που τραυματίζεται εδώ, που βλάπτεται, είναι το ανθρώπινο είδος και όχι το άτομο. Δεν πιστεύω καθόλου στον οίκτο. Αυτό που με βασανίζει είναι η άποψη του κηπουρού. Αυτό που με βασανίζει δεν είναι τούτη η αθλιότητα, όπου στο κάτω- κάτω βολεύεται κανείς, το ίδιο καλά, όπως και στην τεμπελιά. Γενιές και γενιές ανατολίτες ζούνε μέσα στην λίγδα και τους αρέσει. Αυτό που με βασανίζει δεν το θεραπεύουν τα λαϊκά συσσίτια. Αυτό που βασανίζει δεν είναι ούτε οι καμπούρες και τα βαθουλώματα στα κορμιά ούτε η ασχήμια. Είναι ο Μότσαρτ που δολοφονείται μέσα στον κάθε άνθρωπο…

Μόνο το Πνεύμα, όταν πνέει στη λάσπη, μπορεί να δημιουργήσει τον Άνθρωπο.

''Γη των Ανθρώπων'' Αντουάν Σαιντ Εξυπερύ

Ελένιον
13-09-11, 13:54
Απολαυστικό νήμα πολυποίκιλο! Το πρώτο στο οποίο συμμετέχω (καλώς σας βρήκα).
Μου λείπουν τα περισσότερα βιβλία μου, που δεν με ακολούθησαν στο νησί που ζω τα τελευταία χρόνια (είναι σε κούτες μέσα σε μια αποθήκη και προσεύχομαι μπροστά σε ένα ιδεατό καντηλάκι που ελπίζω να μάχεται την υγρασία εκεί). Άρα δεν μπορώ να παραθέσω κείμενα. Αλλά διαβάζοντας τα δικά σας, θυμήθηκα και παραθέτω ...φωτογραφίες, καρέ που δεν τραβήχτηκαν:

Τον αόρατο ιππότη του Ίταλο Καλβίνο, μέσα στην μεταλλική του πανοπλία να διασχίζει ένα βυθό.

" Αι συνέπειαι της παλαιάς ιστορίας ", του Βιζυηνού, η περιγραφή του δωματίου στο φρενοκομείο που νοσηλεύεται η ...Αγαπημένη

" Τ'αστεράκι" στο παράθυρο και "Η Μαυρομαντηλού" στο κύμα, του Παπαδιαμάντη.

Ο πεσμένος νεκρός πια Λούντβιχ, στο "Σιδερόφραχτο παράθυρο", του Κλάους Μαν.

Και της Ιωάννας Καρυστιάνη, το πλοίο που πλέει όπισθεν στο "Σουέλ" ή η μονοπατωσιά που έτριζε στην "Μικρά Αγγλία".

Μελουζίνα
18-09-11, 12:47
Παραθέτω δύο αποσπάσματα από ένα αγαπημένο μου βιβλίο - την "Πάπισσα Ιωάννα" του Ροϊδη.

"Θυγάτερ, ηρώτα αυτήν, τί είναι γλώσσα; - Η μάστιξ του αέρος. - Τί είναι αήρ; - Το στοιχείον της ζωής. - Τί είναι ζωή; - Ηδονή τοις ευτυχούσι, βάσανον τοις πτωχοίς, θανάτου προσδοκία. - Τί είναι θάνατος; - Αποδημία είς αγνώστους όχθας. - Τί είναι όχθη; - Το όριον της θαλάσσης. - Τί είναι θάλασσα; - Η κατοικία των ιχθύων. - Τί είναι ιχθείς; - Της τραπέζης αρτύματα. - Τί είναι άρτυμα; - Κατόρθωμα μαγείρου."


Και άλλο ένα : "Ο καιρός, λέγουσι, θεραπεύει πάσας τας πληγάς, αλλ' ουχί, νομίζω, τον έρωτα και την πείναν. Απ' εναντίας όσο περισσότερον μένη τις σώφρων η νήστις, τοσούτω η όρεξις αυτού αυξάνει, μέχρις ου καταντήση να φάγη τα υποδήματά του, ως οι στρατιώται του Ναπολέοντος εν Ρωσία, ή ν' αγαπήση τας αιγάς του, ως οι ποιμένες των Πυρρηναίων."

Φτωχόπαιδο
18-09-11, 14:06
Αυτή τη φορά θα δοκιμάσω Χρόνη Μίσσιο, κι αυτός αγαπημένος μου! :)
Συγκεκριμένα ένα απόσπασμα από το πρώτο του βιβλίο το: "Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς"

…μας είχανε απομονωμένους σε μια ακτίνα των φυλακών της Κέρκυρας, δεκαπέντε πολιτικούς ανάμεσα σε πεντακόσιους ποινικούς. Στην γειτονική μας ακτίνα ήταν ένας ποινικός που, σύμφωνα με τα δικά μας μέτρα, είχε φτάσει στο έσχατο όριο εξαθλίωσης. Άπλυτος, κουρελής, ζήτουλας, μπορούσε να κάνει τη μεγαλύτερη παλιανθρωπιά για ένα τσιγάρο. Καμιά «ηθική», ένα περιφερόμενο κουρέλι, πρεζάκιας σε προχωρημένο στάδιο.
Κι όμως.
Ένα βράδυ δεν είχα ύπνο, από πολλή ώρα είχε βαρέσει σιωπητήριο, καθόμουν και διάβαζα. Ξαφνικά, μέσα στην απόλυτη σιγαλιά της νύχτας, ακούω κάποιον να τραγουδά ένα τραγούδι σε στίχους ενός μεγάλου ισπανού ποιητή, του Λόρκα. Η φωνή είχε τόση καθαρότητα, ένταση και πάθος, τόσο βαθιά τρυφερότητα και νοσταλγία, που κυριολεκτικά τα έχασα. Ήταν ένα τραγούδι μου άρεσε και το είχα ακούσει αρκετές φορές. Όμως πρώτη φορά ένοιωθα τον ποιητή, την απέραντη τρυφερότητα του για την ζωή, μέσα από την αναπότρεπτη αναγκαιότητα του θανάτου.
«Αν πεθάνω, άσε το μπαλκόνι ανοιχτό.
Τρώει πορτοκάλια το παιδί,
Απ΄ το μπαλκόνι μου το βλέπω,
Θερίζει ο θάνατος τα στάχυα,
Απ΄ το μπαλκόνι τον ακούω.»
Πετάχτηκα απάνω, πιάστηκα από τα κάγκελα του φινιστρινιού και κοίταξα έξω. Στον μοβ ουρανό κρεμόταν ένα ολόγιομο αυγουστιάτικο φεγγάρι, και απέναντι απ΄ το κελί μου, στην αχτίνα των ποινικών , ο Ανέστος, ο πρεζάκιας που σου΄λεγα πιο πάνω, κρεμασμένος απ΄ τα κάγκελα του κελιού του, μεταμορφωμένος σε άνθρωπο, πολυβολούσε το φεγγάρι με τους στίχους του Φεντερίκου Γκαρθία Λόρκα… Ίδε ο άνθρωπος.
Ξανακύλησα στο κελί μου γεμάτος τρυφερότητα, αισιοδοξία και περηφάνια…

Μελουζίνα
20-09-11, 00:13
Ας βάλω κι ένα απόσπασμα από άλλο ένα βιβλίο που μου άρεσε - το Μυστικό (Secretum) των Μονάλντι & Σόρτι :

" Έχε κατά νου, όμως", συνέχισε ο Μελάνι, "ότι η Παγκόσμια Δημοκρατία των Λέξεων είναι βέβαια παραγεμισμένη από μαριονέτες και ανδρείκελα, αλλά είναι χτισμένη πάνω σε πέτρες βαριές, όπως αυτές των τειχών του Ιλίου. Ονομάζονται Δικαιοσύνη, Αλήθεια, Υγεία, Ασφάλεια...Καθεμιά από αυτές είναι ένας κολοσσός που δεν είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί ούτε και να μετακινηθεί, γιατί η δύναμη των λόγων είναι μοναδική κυρίαρχη των καιρών μας. Όποιος στραφεί ενάντια στην φαινομενική Αλήθεια και τη φαινομενική Δικαιοσύνη, θα χαρακτηρισθεί σίγουρα ψεύτης και ανέντιμος, όποιος τοποθετηθεί εναντίον της Υγείας, θα βρεθεί πανουκλιασμένος, όποιος τα βάλει με την Ασφάλεια, θα γίνει στασιαστής. Το να προσπαθήσεις να πείσεις άλλους, πολλούς άλλους, ότι πίσω από αυτές τις λέξεις κρύβεται συχνά - και πόσο συχνά! - το αντίθετό τους είναι σαν να θέλεις να σηκώσεις αυτά τα τείχη και να τα μετακινήσεις χίλιες λεύγες..."

Πεταλούδα
27-09-11, 11:25
"Φαντάζομαι τον άνθρωπο σαν αμοιβάδα που βγάζει ψευδοπόδια για να φτάσει και να περικυκλώσει την τροφή της. Υπάρχουν ψευδοπόδια που είναι μακριά ή κοντά, κινήσεις, ελιγμοί. Μια μέρα όλα αυτά παγιώνονται (είναι αυτό που λένε ωριμότητα, δημιουργημένος άνθρωπος). Από την μια μεριά φτάνει μακριά, από την άλλη δε βλέπει μια λάμπα στα δύο μέτρα. ... ώσπου μια ακαριαία κατολίσθηση του δείχνει, για μια στιγμή, χωρίς όμως δυστυχώς να του δίνει και τον καιρό να καταλάβει τι,
του δείχνει την κατακερματισμένη του ύπαρξη, τα ακανόνιστα ψευδοπόδια του,
την υποψία ότι παραπέρα, εκεί που τώρα βλέπω μόνο τη διάφανη ατμόσφαιρα,
ή σ΄αυτήν την αναποφασιστικότητα, στη διασταύρωση των προαιρέσεων,
εγώ ό ίδιος, στο υπόλοιπο της πραγματικότητας που αγνοώ, περιμένω τον εαυτό μου ματαίως."

Χούλιο Κορτάσαρ - "Το κουτσό"

Μαργαρίτα
17-10-11, 16:59
"Στην αγνή και μονότονη ζωή των κοριτσιών έρχεται μια γλυκιά στιγμή που ο ήλιος πλημμυρίζει με τις αχτίνες του την ψυχή τους,που τα λουλούδια τους εκφράζουν νοήματα,που τα χτυπήματα της καρδιάς θερμαίνουν γόνιμα το μυάλο λειώνοντας τις ιδέες σ'έναν αόριστο πόθο,μέρα αθώας μελαγχολίας και γλυκιάς χαράς.Όταν τα παιδιά αρχίζουν να βλέπουν,χαμογελούν,όταν μια μια κοπέλα πρωτοβλέπει το αίσθημα στη φύση,χαμογελά καθώς χαμογελούσε σαν ήταν μωρό.Αν το φως είναι η πρώτη αγάπη της ζωής,ο έρωτας δεν είναι το φως της καρδιάς;"

(απο την "Ευγενία Γκραντέ" του Ονορέ ντε Μπαλζάκ)

Ρεγινόρα
17-10-11, 17:26
"Στην αγνή και μονότονη ζωή των κοριτσιών έρχεται μια γλυκιά στιγμή που ο ήλιος πλημμυρίζει με τις αχτίνες του την ψυχή τους,που τα λουλούδια τους εκφράζουν νοήματα,που τα χτυπήματα της καρδιάς θερμαίνουν γόνιμα το μυάλο λειώνοντας τις ιδέες σ'έναν αόριστο πόθο,μέρα αθώας μελαγχολίας και γλυκιάς χαράς.Όταν τα παιδιά αρχίζουν να βλέπουν,χαμογελούν,όταν μια μια κοπέλα πρωτοβλέπει το αίσθημα στη φύση,χαμογελά καθώς χαμογελούσε σαν ήταν μωρό.Αν το φως είναι η πρώτη αγάπη της ζωής,ο έρωτας δεν είναι το φως της καρδιάς;"

(απο την "Ευγενία Γκραντέ" του Ονορέ ντε Μπαλζάκ)

Πώς φαίνονται τα αθώα και ρομαντικά πλάσματα... :)

Μαργαρίτα
17-10-11, 17:41
Πώς φαίνονται τα αθώα και ρομαντικά πλάσματα... :):ντροπή: χιχιχι

Μούσα
18-10-11, 18:20
Δυστυχώς έχω ελάχιστα βιβλία μαζί μου μιας και τα υπόλοιπα είναι Θεσσαλονίκη, αλλά αυτό που διαβάζω τώρα έχει πολλά αξιοσημείωτα αποσπάσματα, αρκετά από τα οποία έγιναν αγαπημένα και μου έδωσαν τροφή για σκέψη.

"Αν ήθελα να κουνήσω το δέντρο με τα χέρια μου, δεν θα το κατάφερνα. Ο άνεμος όμως, που δεν τον βλέπουμε, το τυραννά και το λυγίζει όπως θέλει. Αόρατα χέρια μας λυγίζουν και μας τυραννούν και μας με τον χειρότερο τρόπο. Με τον άνθρωπο συμβαίνει ό,τι και με το δέντρο. Όσο πιο πολύ θέλει ν' ανέβει στα ύψη και στη διαύγεια τόσο πιο δυνατά χώνονται οι ρίζες του μέσα στη γη, προς τα κάτω, στα σκοτάδια, στα βάθη - στο κακό."

Νίτσε - Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα

Χαλιμά
22-10-11, 23:58
Όσα βιβλία κι αν έχω διαβάσει αυτά που χαράκτηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη μου είναι όσα διάβασα σε παιδική ηλικία(τυχαίο?Δεν νομίζω)

Ολόκληρο το διήγημα "Ο σκληρόκαρδος γίγαντας" του Ο.Γουάιλντ απο την συλλογή "Ο ευτυχισμένος πρίγκηπας κι άλλα διηγήματα".Το οποίο θεωρώ ένα βαθιά συγκινητικό διήγημα για την αγάπη και την αυτοθυσία ακόμη και τώρα δεν αντέχω να διαβάσω γιατί πλαντάζω αλλά ιδιαίτερα το τέλος:
"Γίγαντας -Ποιος είσαι?
Μικρό αγόρι- Κάποτε με άφησες να παίξω στον κήπο σου.Τώρα θα σε πάρω μαζί μου στον δικό μου κήπο,τον παράδεισο"


Απο το "Ο μικρός πρίγκηπας" του Α.Εξιπερύ
"Αντίο, είπε η αλέπου,αυτό είναι το μυστικό μου μόνο με την καρδιά μπορείς να δεις καθαρά την αλήθεια δεν την βλέπουν τα μάτια"

Τα αποσπάσματα τα έχω γράψει από μνήμης κι ίσως δεν είναι ακριβή.

Αναστασία Ιουστίνη
23-10-11, 17:30
…Τώρα βλέπει τις σπιταρόνες και ζαλίζεται. Πως δε ζαλίζονται κι οι ίδιες και δεν πέφτουν; Βλακείες. Ζαλίζονται ποτέ οι πέτρες κι οι ασβέστες; Εδώ δε ζαλίστηκαν κείνοι που τις έχτισαν ή κείνοι που τις κατοικούν! Μα τι στο καλό! Γεμάτη από ακροβάτες είναι αυτή η πόλη; Ορίστε… Ο ένας πατά –μαζί με το σπίτι του- απάνω στον άλλον. Αλλά…περίεργο! Δεν ξέρουν ο ένας τον άλλον –κι ούτε θέλουν να τον ξέρουν. Κι ούτε και τον χαιρετά. Μα αυτοί πια παιδί μου δεν είναι άνθρωποι. Αυτοί είν΄ αγρίμια! Και παραμονεύουν να ξεσκίσουν το ένα τ΄ άλλο! Τους βλέπεις; Να τους! Είναι σταματημένος τόσην ώρα σ΄ αυτόν τον πολυσύχναστο δρόμο… Πέρασαν, πέρασαν ο ένας μπρος απ΄ τον άλλον κάπου δυο χιλιάδες άνθρωποι. Ε, ούτε ένας μωρέ παιδί μου να μη σταματήσει να πει μια καλημέρα! «Καλημέρα, αδερφέ μου, τι κάνεις;» Πω πω…ρουμάνι! Αχ, Μέλιο, Μέλιο…Πως θα ζήσεις φτωχέ μου ανάμεσα σ΄ αυτά τ΄ άλαλα πλάσματα; Που θ΄ ακουμπήσεις; Να…νύχτωσε κι ως τώρα κανείς δε σε κοίταξε στα μάτια. Κανείς δε σταμάτησε να σου πει «Μην τρέμεις, παιδί μου, ησύχασε, βρίσκεσαι ανάμεσα σ΄ ανθρώπους…»

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ-Κάτω απ΄ τα κάστρα της ελπίδας

Αναστασία Ιουστίνη
26-10-11, 12:33
…Σε παρακαλώ, παππού Θεέ… α δεις να τριγυρνάει όξω απ΄ το παλάτι σου ένα μαυριδερό τουρκάκι, είναι ο φίλος μου ο Σουκρής. Πάρ΄ το μέσα. Σε περικαλώ και να το συχωρέσεις που έχει λίγο άσκημα χείλια και μην το κακοκαρδίζεις γι΄ αυτό. Σε περικαλάει ένας μικρός μικροπουλητής του σταθμού που δρόσιζε τον κόσμο. Αν ήσουνα καμιά φορά περαστικός από κει θα τον θυμάσαι. Ήταν ένα κουτσό αγόρι. Σ΄ ευχαριστώ….

…………………………………………………………………………………



Πήγα κάτω από ένα άγριο δέντρο που είχαν να λεν πως ήταν δέντρο του Θεού. Σαν καθόσουν στη ρίζα του, τ΄ άκουγες να κάνει «ψ… ψ…. ψ…» την προσευκή του. Ακούμπησα κει δα και:

-Παππού, Θεέ…του λέω, δεν ξέρω αν με θυμάσαι, σε περικάλεσα κι άλλη μια βολά στο Βερτεκόπι… Ναι, για κείνο του Τουρκάκι. Τώρα θέλω να σου γυρέψω κάτι για μένα. Είναι καιρός τώρα που με βλέπεις δίχως ρούχα, δίχως Σίικα, δίχως Κρίστα… δίχως ψωμί… και δε με συμπονάς. Γιατί; Μπας και δεν καταλαβαίνεις τη γλώσσα των μικρώνε; Πάσκισε λίγο, σε περικαλώ, να με καταλάβεις. Θαρρούσα , παππού, πως ήσουνα καλός… (Μη δεν είσαι; ). Τρέμω. Μη χολοσκάς όμως και δε θα σε ξεσυνεριστώ, ούτε και σε κανέναν θα το μαρτυρήσω. Μα να το ξέρεις, όλα τέλεψαν πια μεταξύ μας. Αν ήθελες να τα χουμε καλά «έλα δω, κριφ», θα μου λεγες, «έμαθα πως είσαι ένα κακότυχο προσφυγάκι… να, πάρε μια καλυβούλα, να, πάρε τούτο το τσουρεκάκι, πάρε αυτό το παλτουδάκι, φουκαριάρικό να ζεσταθείς». Έτσι μάλιστα! Κι αν σου λεγα «φχαριστώ, ας μένει» μονάχα τότες να μη μου τα δινες. Μα με ρώτηξες; Όχι. Ο Δροσιάδης, το γειτονάκι μου, έχει ίσαμε δέκα φορεσιές, το ρώτηξες για να του τις δώκεις; Όχι. Εγώ δεν έχω ούτε μία, ρώτηξες για να μη μου τις δώκεις; Πάλι όχι. Έχει κι ένα ψηλό ψηλό σπίτι που βγαίνει στο μπαλκόνι του και μας φτύνει σαν περνάμε… (τι συμφωνίες έχεις μαζί του; ). Ως και στα σαλιγκάρια, άκουσα να λένε, έδωκες στο καθένα το σπιτάκι του, ως και στις χελώνες έδωκες στην καθεμιά την παραγκίτσα της. Εμένα τίποτα. Μια και δεν μπορείς να μου δώκεις και μένα, γιατί μ΄ έκανες ανθρωπάκι; Κάνε με σαλιγκάρι ή χελωνόπουλο, για να χω και γω το σπιτάκι μου. Καν’ το, σε παρακαλώ, παππού, κάν’ το, γιατί δε βαστώ πια άλλο. Ετούτα ήταν τα παράπονά μου, παππού. Αμήν. Μου χαν μάθει από μικρό να στα λέω, να σ΄ ανοίγω την καρδιά μου. Στην ανοίγω την καρδιά μου. Στην άνοιξα. Αμήν.

………………………………………………………………………………



ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ, Συννεφιάζει

Σόφκι
26-10-11, 14:18
Αναστασια μου οποτε βλεπω οτι εχεις γραψει σε αυτο το νημα ειμαι σιγουρη πως εχεις γραψει κατι απο Λουντεμη...Και χαιρομαι παρα πολυ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Θελω μια μικρουλα χαρη...Μπορεις σε παρακαλω ειτε να αναρτησεις εδω,ειτε να μου στειλεις σε πμ απο το Συννεφιαζει το κομματι που μιλαει ο Μελιος με το γυφτακι και το ρωταει αν θα μαυρισει και του απανταει το γυφτακι "γιατι να μαυρισεις εσυ και να μην ασπρισω εγω"...Εχω δωσει πισω το βιβλιο και ηθελα να το κρατησω αυτο το αποσπασμα...Ευχαριστω προκαταβολικα!!

Αναστασία Ιουστίνη
26-10-11, 15:03
Μόλις βρω χρόνο να το δακτυλογραφήσω, θα σου το στείλω αμέσως!

Σόφκι
26-10-11, 15:10
Ευχαριστω παρα πολυ!!!!!!!!!!

Ωρείθυια Χάμιλτον
27-10-11, 23:00
Τζον Στάινμπεκ-Τα Σταφύλια της Οργής

Μια οικογένεια υποχρεώθηκε να φύγει από τη γης. Ο πατέρας δανείστηκε από την Τράπεζα, και τώρα η Τράπεζα τη θέλει τη γης. Η Κτηματική Εταιρία-η Τράπεζα, δηλαδή, αν τύχει κι έχει κτήματα δικά της-θέλει τρακτόρια στη γης, όχι οικογένειες. Είναι κακό ένα τρακτόρι; Βρίσκεται σε άδικο η μηχανική δύναμη που ανασκαλεύει τα μακριά αυλάκια; Αν το τρακτόρι αυτό ήταν δικό μας, θα' ταν καλό-όχι δικό μου, δικό μας. Αν το τρακτόρι ανασκάλευε τα μακριά αυλάκια της δικής μας γης, θα' ταν καλό. 'Οχι της δικής μου γης, της δικής μας. Τότε θ'αγαπούσαμε το τρακτόρι, όπως αγαπήσαμε και τη γης αυτή τον καιρό που ήταν δική μας. Μα το τρακτόρι αυτό κάνει δυο δουλειές-ανασκαλεύει τη γης και μας διώχνει από τη γης. Δεν έχει μεγάλη διαφορά ένα τρακτόρι από ένα τανκ πολεμικό. Και τα δύο τρομοκρατούν τον άνθρωπο, τον διώχνουν, τον χτυπούν. Πρέπει να σκεφτούμε πάνω σ'αυτό το ζήτημα.
Ένας άνθρωπός, μια οικογένεια διώχτηκε απ'τη γης, αυτό το σκουριασμένο αυτοκίνητο που τρίζει πάνω στη δημοσιά τραβώντας δυτικά. Έχασα τη γης μου, ένα τρακτόρι μου πήρε τη γης μου. Είμαι ολομόναχος και σαστισμένος. Και μες τη νύχτα, μια οικογένεια κατασκηνώνει σε μια λακκούβα, κι έρχεται ακόμα μια οικογένεια και στήνουν τα τσαντήρια τους. Οι δυο άντρες ανακαθίζουν πάνω στα μεριά τους και οι γυναίκες αφουγκράζονται μαζί με τα παιδιά. Εδώ βρίσκεται ο κόμπος-όλοι εσείς που εχθρεύεστε τις μεταβολές και φοβόσαστε την επανάσταση. Θέλετε να χωρίσετε αυτούς τους δυο ανακαθισμένους άντρες, να τους κάνετε να μισούν, να φοβούνται, να υποψιάζονται ο ένας τον άλλον. Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας εκείνου που φοβόσαστε. Αυτός είναι ο άξονας. Γιατί εδώ, το "έχασα τη γης μου" παθαίνει μία μεταβολή, ένα κύτταρο χωρίζεται, κι από το κύτταρο αυτό ξεφυτρώνει εκείνο που φοβόσαστε:"Χάσαμε τη γης μας".Εδώ βρίσκεται ο κίνδυνος, γιατί δυο άνθρωποι μαζί δεν είναι πια τόσο μονάχοι και τόσο σκοτισμένοι όσο ο ένας άνθρωπος. Και από το πρώτο αυτό "εμείς" γεννιέται κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο: "το φαΐ μου είναι λίγο" συν "δεν έχω να φάω". Αν το πηλίκον σ'αυτό το πρόβλημα είναι :"Το φαΐ μας είναι λίγο", το ζήτημα προχώρησε, η κίνηση έχει μια κατεύθυνση. Τώρα, ένας μικρός πολλαπλασιασμός, και η γης αυτή, το τρακτόρι αυτό, είναι δικά μας. Δυο ανακαθισμένοι άντρες μέσα σε μια λακκούβα, η μικρή φωτιά, το λαρδί που βράζει σε μια μοναδική χύτρα, σιωπηλές γυναίκες με πετρωμένη ματιά, πίσω τους, παιδιά που αφουγκράζονται με όλη τους την ψυχή λόγια που δεν καταλαβαίνει το μυαλό τους. Νυχτώνει. Το μωρό κρυολόγησε. Νά, πάρε τούτη την κουβέρτα. Είναι μάλλινη. Ήταν της μητέρας μου-παρ'την για το μωρό. Αυτό να χτυπηθεί. Αυτό είναι η αρχή-από το "εγώ" στο "εμείς".

Αναστασία Ιουστίνη
29-10-11, 16:06
Αναστασια μου οποτε βλεπω οτι εχεις γραψει σε αυτο το νημα ειμαι σιγουρη πως εχεις γραψει κατι απο Λουντεμη...Και χαιρομαι παρα πολυ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Θελω μια μικρουλα χαρη...Μπορεις σε παρακαλω ειτε να αναρτησεις εδω,ειτε να μου στειλεις σε πμ απο το Συννεφιαζει το κομματι που μιλαει ο Μελιος με το γυφτακι και το ρωταει αν θα μαυρισει και του απανταει το γυφτακι "γιατι να μαυρισεις εσυ και να μην ασπρισω εγω"...Εχω δωσει πισω το βιβλιο και ηθελα να το κρατησω αυτο το αποσπασμα...Ευχαριστω προκαταβολικα!!

Δεν ήταν ολομόναχη η χαβούζα. Κάποιος βρισκόταν λίγο παράμερα. Ένα μαύρο παιδάκι καθισμένο σ΄ ένα κοτρόνι σαν το παραπονεμένο κοτσύφι. Ήταν το γυφτάκι. Στην αρχή φοβήθηκα. Θυμήθηκα τα λόγια κείνου του Πιτσιλομούτρη. Αν κολλούσα μαυρίλα; Μα σαν το σκέφτηκα καλύτερα, δε μου φάνηκε και τόσο φοβερό. Γιατί, στο κάτου κάτου, μαυρίλα ήταν, δεν ήταν ψώρα. Ένα πράγμα όμως ακόμα ήθελα να ξεδιαλύνω για να ησυχάσω για καλά. Η μαυρίλα πια δε με πολυτρόμαζε. Σάματις και το μαύρο πετσί, πετσί δεν ήταν κι αυτό; Άλλο ήταν κείνο που με σκότιζε. Πως τα βλέπει τα έξω πράματα ο αράπης; Αν τα βλεπε μαύρα; Αυτό ήθελα να το ξέρω καθαρά. Αυτό, ναι, με τρόμαζε. Να βλέπεις παντού μαυρίλα, όλο πίσσα. Μαύρα αλεύρια, μαύρα χιόνια, μαύρες Σίικες… Θεέ μου!
Έσκυψα να πιω νερό. Η δίψα μου δεν είχε τελειωμό. Πότισα και τις καραβίδες μου. Μα εκειδά, μια φαρμακερή ιδέα μ΄ έκανε να παγώσω. Κι αν είχε πιει πριν από μένα το γυφτάκι;… Μα τώρα πια ήταν αργά. Ό, τι ήταν για να γίνει έγινε. Κοίταξα τα χέρια μου… Ήταν ακόμα άσπρα. Φαίνεται πως θ΄ αργούσε να ρθει η μαυρίλα…
Κάποιος μικρός σαματάς έγινε πλάι. Το γυφτάκι είχε σηκωθεί ήσυχα ήσυχα και ξαναπήρε το δρόμο.
-Σουκρή!... (Εγώ ήμουνα που το φώναξα; Πως το φώναξα!) Μα τώρα πάει. Φωνή που βγήκε δεν ξανακαταπίνεται.
Το γυφτάκι στράφηκε σαν σπιτικό ζώο που ακούει τα΄ όνομά του. Σκέφτηκα να το καλοπιάσω με κάτι, με μια χειρονομία ή μ΄ ένα κάμωμα απ΄ αυτά που κάνουν στα ζωάκια και τα ημερεύουν. Δε βρήκα όμως τίποτα.
Μονάχα γέλασα… Και –τι θαύμα!- πήρα την ίδια απάντηση. Όμορφη κουβεντούλα…
………….
Τώρα πια μπαίναμε και στις μπιστεμένες κουβέντες. Ώρα λοιπόν να τον ρωτήξω, για τη μεγάλη μου την έγνοια: Θα μαύριζα; Γιατί έτσι μου χε πει, -κι είχε πάρει και όρκο,- κείνος ο ΠΙτσιλομούτρης. «Τα μαυρίζεις, μπρε!» έτσι μου χε πει. Τον σταματώ λοιπόν κάτω από ένα δέντρο:
-Είν΄ αλήθεια;
-………..
-Σ΄ αυτό που σου είπα.
Το γυφτάκι με κοιτούσε σαν κάρβουνο στημένο όρθιο στη μέση της δημοσιάς.
-Σ΄ αυτό που σου είχα πει… Α, ναι. Έχεις δίκιο΄ τίποτα δε σου είπα. (Πώς να στο πω; Μα θα στο πω!) Είν΄ αλήθεια Σουκρή, πως θα… μαυρίσω;
Οι καπνισμένοι του ώμοι κάνουν «ντε κσιέρω».
-Δεν είχες ποτέ, Σουκρή, δεν έτυχε να χεις ποτέ σου ως τώρα φίλο με αλλιώτικο πετσί!... Να, σαν το δικό μου;
-Όκι.
-Γιατί;
Οι ίδιοι καπνισμένοι του ώμοι του «δε φταίω γω» κάνανε.
-Λοιπόν, λες να μη μαυρίσω;
-Ντε κσιέρω….
Και τότε… Μέσα απ΄ το δίχτυ του σγουρού μπερδεμένου μαλλιού, μου ξεκαθαρίζει μια κουβέντα…μα μια κουβέντα! που θα κανε να τα χάσουν ως κι οι ίδιοι οι δάσκαλοι.
-Άμα μαυρίσει εσύ… μου λέει, τοτε γκιατί μη ασπρίσει εγκώ;
Να το ! Αυτό ήταν! Χάρηκα! Τρελάθηκα απ΄ τη χαρά μου! Μου ρθε να τρέξω σ΄ ένα πεσμένο δέντρο που ανταμώσαμε, να το σηκώσω και να του το πω, να του το πω για να το ξέρει κι εκείνο!
-Μα…
Πάλι γκρεμίστηκε η χαρά μου. Ένα μικρό καβουράκι που είχα μέσα στην ψυχή μου μου πάτησε μια φοβερή δαγκανιά.
Καλά όλ΄ αυτά, κάλα όλα, μα αν ξέβαφε μόνο η δική του μπογιά κι η δική μου όχι;
Κοίταξα το πουκάμισό του. Ήταν μουντζούρικο… Να το. Να το που ξεβάφει! Τώρα; Μα τι τώρα; Τώρα ήταν ανώφελο. Ό, τι έγινε δεν ξεγίνεται. Ως αύριο θα μουνα αράπης. Ε, λοιπόν, να!ας ήμουνα! Για όλα μια απόφαση χρειάζεται. Αράπης, αράπης. Τι είχε να κάνει; Σάματις οι αράπηδες περπατάνε με το κεφάλι κάτου; Να, αυτός ο Σουκρής… Πάρ΄ τον, ασβέστως΄ τον και θα χεις ένα ανθρωπάκι, ένα ελληνάκι σαν όλα, και καλύτερο! Αυτό τελείωσε κι ας μην το ξαναμελετάμε.
Μα εκεί πάλι «χρατς!» άλλο καβουράκι, άλλη δαγκανιά. Κι αν ο ι αράπηδες βλέπουν τον κόσμο μαύρο; Εδώ σ΄ έχω εξυπνούλη! Τι γίνεται τότε;
Τα πόδια μου κόλλησαν στο δρόμο χωρίς να χει ούτε σημαδάκι λάσπη. Απόμεινα σαν να με πήραν και να με λύσσανε και να με πέταξαν κομματάκια καταμεσής στο δρόμο.
Σουκρή… Σούκρη… τι κακό είν΄ αυτό που με βρήκε; Έβγαλα το μαντήλι μου να σταματήσω τα κλάματα… Το γυφτάκι έκλαιγε και κείνο. Μαύρος εγώ και κλαμένος. Κλαμένο και κείνο και μαύρο… Κλαίγαμε… Και δεν ήξερα ποιος απ΄ τους δυο μας ήμουνα εγώ. Το μαντήλι μου είχε γίνει μούσκεμα. Το μαντήλι μου… Σουκρή!!!
-Σουκρή! Κοίταξε αυτό! Ναι, αυτό, είναι το μαντήλι μου. Τι χρώμα έχει, Σουκρή; Τι χρώμα έχει; Πες μου αμέσως! Τώρα!
-Ά σ π ρ ι! κάνει ο Σουκρής. (Α Σουκρή, τι όμορφο, τι κάτασπρο γυφτάκι που είσαι!)
Έκλαιγα σαν το παιδί που έχει χαθεί στο δάσος και βγαίνει ξαφνικά στο ξέφωτο.
-Σ΄ ευχαριστώ… Σουκρή… σ΄ ευχαριστώ. Πολύ….πολύ….πολύ…
Αγκαλιαστήκαμε και πηγαίναμε μαζί, δυο αγαπημένα γυφτάκια.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ-Συννεφιάζει

Σόφκι
29-10-11, 19:37
Χιλια ευχαριστω!!!!!!!!!!!Ειναι πολυ αγαπημενο αυτο το αποσπαμσα!!!!!!!!!Διοτι η ξενοφοβια ειναι για μενα κατι πολυ ασχημο...Να σαι καλα!!!!

Σαμιαμιδάκι
12-11-11, 01:32
κι ένα χαλίκι ν' αρμολοήσεις σ' έναν ετοιμόρροπο τοίχο
είναι σαν να στερεώνεις τον κόσμο να μην πέσει
είναι σαν να στερεώνεις την ψυχή σου να μην πέσει...

Ο Φτωχούλης Του Θεού - Καζαντζάκης

Αναστασία Ιουστίνη
15-11-11, 15:23
Τα προλογικά λόγια του Μενέλαου Λουντέμη που λειτούργησαν ως χαιρετισμός στην δεύτερη έκδοση του ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΖΩΗ(εκδόσεις δωρικός)

Κανένας δεν το παίνεψε τούτο το βιβλίο, ούτε και το κατάκρινε. Μόνο κι αβοήθητο έκανε το δρόμο του ανάμεσα απ΄ τη σιωπή των ανθρώπων. Ήταν οι θολές μέρες του 1946, ώριμες για κάποιο φοβερό σεισμό. Σπαθιά ακονίζονταν στα σκοτεινά. Στα μάτια παραμόνευε η λύσσα. Τα βιβλία –κάτι τέτοιες ώρες- είναι άχυρα που τα παίρνει ο άνεμος. Που να σταθεί; Όλα τρέμουν να σωριαστούν.

Τραβήχτηκε για να περάσουν τα γεγονότα.

Και τώρα, που όλα πάνε να σωπάσουν, έρχεται ξανά να πάρει τη θέση του –τη «στάση» του θα πρεπε να πω- αντίκρυ στο κοινό. Πολλά έτρεξαν από τότε που είδε το φως. Απ΄ τους δρόμους των βιβλιοπωλείων πέρασε ο τρόμος, οι οπλισμένοι ή αλυσοδεμένοι άνθρωποι, και –μερικές φορές- αλυσοδεμένος κι ο ίδιος ο συγγραφέας. Το βιβλίο τούτο δοκιμάστηκε, αγνοήθηκε, μα δεν προδόθηκε. (Κανένας δεν μπορεί να προδώσει το έργο σου, αν δεν το προδώσει ο ίδιος ο συγγραφέας).

Αυτά που περνούν μέσα απ΄ τις σελίδες του μπορεί να είναι παλιά για μένα, δεν παλιώνουν όμως ποτέ για τη ζωή. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που ονειροπολούν, που κρυώνουν, που πεινούν και ματώνονται, το βιβλιαράκι αυτό θα χει το δικαίωμα να κάθεται αντίκρυ τους σε μιαν άκρη και να λέει το πικρό παραμύθι του. Αυτό ακριβώς το παραμύθι θέλω σήμερα να ξαναπώ, στυφό σαν τότε, και πικραμένο για πάντα. Τώρα που ένα σμήνος από χρόνια πέταξαν ξαφνικά από πάνω μου. Τόσο ξαφνικά, που σαν ξανάνοιξα τα μάτια όλα ήταν θαμπά.

Είναι κατάπικρο να είναι κανείς ο ήρωας ενός τέτοιου βιβλίου και μαζί ο συγγραφέας του. Σε τούτη τη λίγη ζωή αυτό μόνο κατάλαβα: Καλύτερα να μην έχει κανείς φτερά παρά να χει και να του τα ματώνουν.

Ευχαριστώ πολύ, με βαθιάν αγάπη, το κοινό μου.

Είναι η μ ό ν η μου πια χαρά.

Τούτο τον Οκτώβρη 1956

Μ.Λ.

Ο Τρίτος Φάουστ
16-01-12, 17:46
Άκουγε ο παπα-Φώτης την καμπάνα να χτυπάει γιορτερά και να διαλαλεί πως ο Χριστός γεννήθηκε, πως κατέβηκε στη γης να σώσει τον κόσμο. Κούνησε το κεφάλι, αναστέναξε.
-Άδικα, άδικα Χριστέ μου, μουρμούρισε. Κοντεύουν δυό χιλιάδες χρόνια, κι ακόμα... ακόμα σε σταυρώνουν. Πότε θα γεννηθείς, Χριστέ μου, να μη σταυρωθείς πια, να ζεις μαζί μας αιώνια;

Νίκου Καζαντζάκη, Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται. εκδ. Καζαντζάκη

Ο Τρίτος Φάουστ
16-01-12, 17:48
κι ένα χαλίκι ν' αρμολοήσεις σ' έναν ετοιμόρροπο τοίχο
είναι σαν να στερεώνεις τον κόσμο να μην πέσει
είναι σαν να στερεώνεις την ψυχή σου να μην πέσει...

Ο Φτωχούλης Του Θεού - Καζαντζάκης


Απλά υπέροχο Σαμιαμιδάκι...

Ο Τρίτος Φάουστ
16-01-12, 17:55
Απλά υπέροχο Σαμιαμιδάκι...

Εγώ ο ανάξιος, που παίρνω σήμερα το φτερό να γράψω το βίο και την πολιτεία σου, πάτερ Φραγκίσκο, Θύμάσαι όταν με πρωτογνώρισες, ένας ταπεινός ζητιάνος....

Νίκου Καζαντζάκη, Ο Φτωχούλης του Θεού, εκδ. Καζαντζάκη

ΜαρίαΚ
27-01-12, 14:37
Το απόσπασμα που πρόκειται να μοιραστώ, είναι από το βιβλίο "Πειθώ" της Τζέην Ώστιν.Συγκεκριμένα, είναι το γράμμα που έγραψε ο πλοίαρχος Γουέντγουορθ για να εκφράσει την αγάπη του στην Ανν.Δυστηχώς δεν μπόρεσα να το βρω στα Ελληνικά (το βιβλίο το έχω παραδώσει προ πολλού στη βιβλιοθήκη ) οπότε ελπίζω να αντιληφθείτε λίγη από τη μαγεία του αποσπάσματος αυτού:

Δεν μπορώ άλλο ν'ακούω και να σωπαίνω.Πρέπει να σας μιλήσω με όποια μέσα διαθέτω.Μου σπαράζετε την καρδιά.Ο μισός ζω μες την αγωνία, ο μισός μες την ελπίδα.Μη μου πείτε ότι είναι πια πολύ αργά, ότι τα ανεκτίμητα αυτά συναισθήματα χάθηκαν παντοτινά.Σας προσφέρω τον εαυτό μου με καρδιά ακόμα πιο δική σας τώρα απ'όσο τότε που κοντέψατε να τη ραγίσετε πριν οχτώμιση χρόνια.Μην τολμήσετε να πείτε ότι ο άνδρας λησμονεί πιο γρήγορα, ότι η δική του αγάπη ζει λιγότερο.Μόνο εσάς αγάπησα.Άδικος μπορεί να υπήρξα, αδύναμος και μνησίκακος υπήρξα πράγματι, μα ποτέ άστατος.Μόνο εσείς με φέρατε στο Μπαθ.Μόνο για σας σκέφτομαι και κάνω σχέδια-δεν το βλέπετε αυτό; Είναι δυνατόν να μην έχετε αντιληφθεί τους πόθους μου; - Δεν θα περίμενα ούτε καν αυτές τις δέκα μέρες, αν ήταν δυνατόν να διαβάσω τα αισθήματα σας όπως πιστεύω ότι έχετε εισδύσει εσείς στα δικά μου.Μετά βίας γράφω.Κάθε στιγμή ακούω και κάτι που με συνθλίβει.Χαμηλώνετε τη φωνή σας, αλλά εγώ διακρίνω τους τόνους αυτής της φωνής ακόμα κι όταν δεν είναι πια αντιληπτά στους άλλους-Υπέροχο,εξαίσιο πλάσμα!Ναι, είστε δίκαιη απέναντι μας.Ορθώς πιστεύετε οτι υπάρχει αληθινή αγάπη και σταθερότητα στους άνδρες.Πστέψτε ότι αυτή είναι ολόθερμη ,άκρως απαρέγκλιτη στον Φ.Ο. (Φρέντερικ Ουέντγουορθ)
Πρέπει να φύγω, αβέβαιος για τη μοίρα μου, αλλα θα γυρίσω πάλι εδώ ή θ'ακολουθήσω την παρέα σας το συντομότερο δυνατόν.Μια σας λέξη,ένα σας βλέμμα, θα είναι αρκετά για να καθορίσουν αν θα μπω στο σπίτι του πατέρα σας, απόψε, ή ποτέ.

Λευτέρης Λ
30-01-12, 22:24
...οι μεσήλικες γαλονάδες δεν άφηναν την πόρνη του Νέϊτλι να φύγει, αν δεν έλεγε "θείε".
"Πες θείε", της έλεγαν.
"Θείε", έλεγε αυτή.
"Όχι, όχι. Πες θείε".
"Θείε", έλεγε αυτή.
"Εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει"
"Εξακολουθείς να μην καταλαβαίνεις, έτσι; Δεν μπορούμε στην πραγματικότητα να σε κάνουμε να πεις "θείε", παρά μόνο αν δε θέλεις να πεις "θείε". Δεν καταλαβαίνεις; Μη λες "θείε" όταν σου λέω να πεις "θείε". Εντάξει; Πες "θείε" .
"Θείε", είπε αυτή.
" Όχι, μη λες "θείε". Πες "θείε" .
Δεν είπε "θείε".
"Πολύ ωραία, είναι μια αρχή. Τώρα πες "θείε"
"Θείε", είπε αυτή.
"Δε γίνεται τίποτα" ...

Τζόζεφ Χέλλερ, catch22

Μια
31-01-12, 23:14
"το πηγούνι μου και οι ώμοι μου έτρεμαν.Γύρισα απότομα κι άρχισα να κατρακυλάω τα σκαλιά,γατζωμένη στο κάγκελο καθώς κατέβαινα.Στους σκοτεινόυς δρόμους υπέκυψα στη ναυτία κι έκανα εμετό ανάμεσα σε δυο πολυκατοικίες,για ένα λεπτό στάθηκα ακίνητη ακούγοντας τον ήχο της αναπνοής μου.Μετά,έβγαλα τα παπούτσια μου κι έτρεξα στον σταθμό του τραίνου,έτρεξα,καθώς λένε,σαν νυχτερίδα που ξεφευγει απο την κόλαση"
Η Τυφλόμυγα Σ.Χούστβεντ

Λευτέρης Λ
02-02-12, 11:31
Αυτό είναι το δωμάτιο με την ταπετσαρία της λυκομάνας. Το μοτέλ των μανιταριών, που κάποτε νομίζατε πώς είναι ένα λαϊκό παραμύθι, ένα ηλίθιο, απαρχαιωμένο επαρχιώτικο φούμαρο.
Αυτό είναι το δωμάτιο όπου γεννήθηκαν οι σοφότεροι πρόγονοί σας, ό, τι κι αν είστε- χριστιανοί, Άραβες ή Εβραίοι. Το πλαστικό που είναι στρωμένο κάτω είναι ιερό. Παρακαλώ, βγάλτε τα παπούτσια σας.
Αυτό είναι το δωμάτιο όπου επινοήθηκε η μουσική σας. Προσέξτε το τύμπανο που είναι καρφωμένο στην ταπετσαρία της λυκομάνας, πάνω από το γωνιακό νεροχύτη όπου η αμαρτωλή σύζυγος έπλυνε το μεταξωτό σλιπάκι της, εξετάζοντάς το κάτω από το γαλάζιο φως της επιγραφής ΠΛΗΡΕΣ που αναβόσβηνε ύποπτα στο αμυδρό φως της αυγής.
Αυτό είναι το δωμάτιο όπου οι σωλήνες των οχετών ήπιαν το φεγγαρόφωτο. Αυτό είναι το δωμάτιο όπου τα βρύα έκαναν σιγά σιγά το θησαυρό να σωπάσει.
Αυτό είναι το δωμάτιο όπου είχε θαφτεί το Βαμμένο Ραβδί, όπου η Πορφύρα ήταν τυλιγμένη στον λατρευτικό της πάπυρο. Οι εραστές αλλάζουν το παλιό τους δέρμα μέσα σ΄ αυτό το χωμάτινο δωμάτιο, το αλλάζουν σαν τα ερπετά.
Αυτό είναι το δωμάτιο όπου η Ιεζάβελ έβαψε τα βλέφαρά της με την τραγική λάμψη της ιστορίας, το δωμάτιο όπου η Δαλιδά έκανε εξάσκηση για να πάρει το δίπλωμα της αισθητικής, το δωμάτιο όπου η Σαλώμη έριξε το έβδομο πέπλο καθώς χόρευε το χορό της έσχατης κατανόησης με τα κοκαλιάρικα πόδια της.

Τομ Ρόμπινς, Ο χορός των εφτά πέπλων (απόσπασμα από το Πρελούδιο)

Ρεγινόρα
02-02-12, 11:55
Τομ Ρόμπινς, Ο χορός των εφτά πέπλων (απόσπασμα από το Πρελούδιο)

Καταπληκτικό βιβλίο, συγκλονιστικό..

Αριαδνη
13-02-12, 15:06
''Το νησί , καθώς ξέκοβε σα γαλέρα απ' την καταχνιά με λατίνια μύλους και τρούλους, έμοιαζε να ταξιδεύει σε καιρούς του Αιγαίου παλιούς , όταν οι κρινοδάκτυλες πριγκηπέσσες της Παροναξίας το' παιρναν προίκα μαζί με ένα ρόδι για γούρι..''

Αιθουσα του θρόνου

Γιωργος Τ
20-02-12, 22:25
‎"- Μου θυμίζετε το φτωχό φιλόσοφο της βάρκας. Λέει στο βαρκάρη του: «Γνωρίζεις φιλοσοφία; - Όχι. - Όχι; Τότε έχασες τη μισή ζωή σου.» Λίγο αργότερα σηκώνεται τρομερή τρικυμία. «Έ φιλόσοφε, φωνάζει ο βαρκάρης, ξέρεις να κολυμπάς; -Όχι. -Όχι; Έχασες αλάκερη τη ζωή σου!»"

Τόντα-Ράμπα, Ν. Καζαντζάκη, Εκδόσεις Καζαντζάκη (Πάτροκλος Σταύρου) 2005

Ρεγινόρα
20-02-12, 23:31
"Πρέπει κανείς να παίρνει τους ανθρώπους όπως είναι... Αγαπούν το χρήμα, αλλά αυτό συνέβαινε πάντα. Η ανθρωπότητα αγαπά το χρήμα, απ' ό,τι κι αν είναι φτιαγμένο: περγαμηνή, χαρτί, μπρούντζο, χρυσάφι. Οι άνθρωποι είναι επιπόλαιοι, βέβαια, αλλά καμιά φορά, ο οίκτος βρίσκει το δρόμο της καρδιάς τους... συνηθισμένοι άνθρωποι...και θα'ταν σαν τους παλιότερους αν δεν τους είχε διαφθείρει το στεγαστικό ζήτημα" και διέταξε μεγαλόφωνα: "Βάλτε το κεφάλι στη θέση του".

Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα- Μ. Μπουλγκάκοφ

Στιβ
21-02-12, 17:27
Ως νεότερος στην παρέα σας, να εισφέρω και εγώ ένα τι: είναι του Λουι Αραγκόν από το Μπλανς ή η λησμονιά και αφορά τα βιβλία, τον κόσμο τους και την αλλαγή που επιφέρουν στον κόσμο μας: "Το βιβλίο πρέπει να μην με αφήσει, να με αναγκάζει να σκέφτομαι πιό πέρα από την ανάγνωση, να πρέπει να συνεχίσω να ρωτάω και να μου αποκρίνομαι. Με αυτή την έννοια, το βιβλίο θα είναι ένα μηχάνημα αλλαγής του ανθρώπου."

Μαύρο Βέλος
21-02-12, 19:39
"-H άγνοια και η δεισιδαιμονία εξαπλώνονται σαν την φωτιά και πιστεύω ότι οι θρησκευτικοί ηγέτες τρέφουν την φωτιά για να εξασφαλίζουν τα αξιώματά τους
- Επικίνδυνα αυτά τα λόγια."

Το πρόβλημα Σπινόζα, Jalom

Γιωργος Τ
22-02-12, 12:14
‎"Από τα μάτια του Γερανού περνά μια αστραπή· η φωνή του γίνεται βαθιά.
-Δεν πρέπει ν' αγαπούμε τους ανθρώπους, μα τη φλόγα που δεν είναι ανθρώπινη και τους καταλεί. Δεν πρέπει ν' αγωνιζούμαστε για την ανθρωπότητα, μα για τη φλόγα τούτη που μεταμορφώνει σε φωτιά το υγρό άχερο, το ανήσυχο, το άθλιο, που καλούμε Ανθρωπότητα!"

Τόντα-Ράμπα, Ν. Καζαντζάκη, Εκδόσεις Καζαντζάκη (Πάτροκλος Σταύρου) 2005

Γιωργος Τ
23-02-12, 00:49
" - Γκριγκόλ Ρομπακιντσέ, είπε ο άγνωστος.
Ο Γερανός θάρρεψε ότι αντάμωσε αδερφό. Έναν άνθρωπο με πάθη παράλογα, που με σκληράδα συγκρατεί την άγια τρέλα. Κάθουνται παράμερα. Μονομιάς, σαν ο θάνατος να παραμόνευε κάπου εκεί, ξεσπά η εξομολόγηση. Ο Ρομπακιντσέ μιλά:
- Ναι, ναι, δε θα ξαναϊδωθούμε πια, και τούτο είναι καλό... Μα έχουμε καιρό ίσαμε το πρωί. Είμαι συγγραφέας· η τέχνη μου όμως υπακούει σε μια μυστικοπαθή Ιδέα. Κάθε άνθρωπος είναι ένας εφήμερος Γιος που κρατά μέσα του τον αιώνιο Πατέρα. Σκοπός της Τέχνης είναι να μπορέσω να βρω και να εκφράσω με ορατό μέσο, πέρα από το Γιο, την αόρατη ουσία του Πατέρα.
» Αν ο άνθρωπος δε φτάνει παρά να κατανοήσει και να εκφράσει το Γιο, δε δημιουργεί παρά ένα έργο τέχνης επιπόλαιο. Αν δεν εκφράζει παρά αφηρημένες ιδέες μόνο για τον Πατέρα, παύει να κάνει τέχνη, κάνει μεταφυσική.
» Η προσπάθεια να συλλάβεις με το Λόγο την άθανατη ουσία που ζει μέσα μας καταντά μαγεία. Να γιατί η τέχνη είναι επιστήμη γιομάτη μυστήριο, σωστή ιερουργία. Η λέξη τραβά κι αιχμαλωτίζει την αόρατη πνοή, τη δύναμη να ενσωματωθεί και να φανερωθεί στον άνθρωπο. Σίτκα, ο Λόγος, το Ρήμα, σημαίνει ταυτόχρονα στα γεωργιανά: καταχτημένος και συνουσιασμένος. Το Ρήμα χρωστά να πάρει, να υποτάξει, να σπείρει την ύλη. Ο Αδάμ γνώρισε τη γυναίκα· όμοια και ο Λόγος πρέπει να γνωρίσει την Ύλη.
Τα φιλήδονα χείλη του Ρομπακιντσέ χαμογελούσαν. Δοκιμάζει ακόμα μερικές σταγόνες κρασί. Το μάτι μένει σκληρό και ψυχρό.
- Στη δυτική συνείδηση, εξακολουθεί, κυριαρχεί το ατομικό στοιχείο· στη συνείδηση του Ανατολίτη, η αίσθηση της βαθιάς ένωσης με το σύμπαν. Ο Δυτικός λευτερώθηκε από το φοβερό Άπειρο. Ο αφαλίσιος λούρος ανάμεσα σ' αυτόν και το Σύμπαν έχει κοπεί. Εξαιτίας της φτώχειας και του εγωισμού, έχει γίνει μια λογική μονάδα, δηλαδή χαράζει τάφρους ολόγυρά της και απομονώνεται. Αντίθετα, ο Ανατολίτης είναι δίπλευρος· ζει και κινείται δεμένος με το Σύμπαν. Ο Πατέρας κυριαρχεί στον Ανατολίτη, ο Γιός στο Δυτικό. Μα ο ιερός γάμος σιμώνει κιόλας ανάμεσα στον Ασιάτη, το χαμένο στο Σύμπαν, και την Ευρώπη, την ατομικιστική και λογική. Όλοι μας πήραμε προσκλητήρια με γράμματα κόκκινα. Η ρούσικη σοσιαλιστική επανάσταση είναι η αόρατη οπτασία της κοσμικής επανάστασης που ετοιμάζεται μέσα στη καρδιές μας. Ένας καινούργιος κόσμος πάει να γεννηθεί. Ένας καινούργιος Μύθος πάει να ξεπεταχτεί. Όλες μας οι σχέσες με τα πράματα, τις ύπαρξες και τις ιδέες θ' ανανεωθούν.
Ο Ρομπακιντσέ σωπαίνει· τα χείλη κλείνουν. Η ματιά του έχει την ακινησία και το θάμπος του ματιού που κοιτάει την ερημιά."

Τόντα-Ράμπα, Ν. Καζαντζάκη, Εκδόσεις Καζαντζάκη (Πάτροκλος Σταύρου) 2005

Μαύρο Βέλος
29-02-12, 13:11
"Ναι, ελευθερία" είπε- είχε από καιρό τη συνήθεια να κάνει μακροσκελείς συζητήσεις με τον εαυτό του-"η ελευθερία είναι το αντίδοτο. Επιτέλους είσαι ελεύθερος από τον ζυγό της παράδοσης. Θυμήσου πόσο λαχταρούσες και πάσχιζες ν' απελευθερωθείς από την προσευχή, από την τελετουργία και τις προλήψεις. Θυμήσου πόσο μεγάλο μέρος της ζωής σου το πέρασες αιχμάλωτος της τελετουργίας.[...]Θυμήσου τις ατέλειωτες ώρες που απήγγελες τον αλγαβητικό κατάλογο των αμαρτιών και που χτηπούσες το εντελώς αθώο στήθος σου και προσευχόσουν για συγχώρεση".

Το πρόβλημα Σπινόζα, Jalom

Μανταλενα
01-03-12, 09:54
''Έρχεται κάποια στιγμή, όπου η μεγαλειότητά μας, ο εαυτός μας, είναι ανάγκη να περάσει στην αίθουσα του θρόνου με τους αυλικούς του, το νου και την καρδιά, για ν' αποφασίσει επάνω στον καταστατικό χάρτη της ζωής του."

''Η αίθουσα του θρόνου '' Αθανασιαδης , αγαπημενο αποσπασμα, φταίει βέβαια κ η χρονική περίοδος που το διάβασα αλλά ταυτίστηκα απόλυτα κ ακόμα μ'αρεσει το ιδιο

Παρωνύμιος
01-03-12, 10:55
είναι συνταρακτική φράση, στ' αλήθεια. Αυτό το "για ν' αποφασίσει" ακούγεται επιτακτικό, σχεδόν προστακτικό.

Παρωνύμιος
01-03-12, 11:06
“Do you know where we are?” he whispered.

“Surely that is Baker Street,” I answered, staring through the dim window.

“Exactly. We are in Camden House, which stands opposite to our own old quarters.”

“But why are we here?”

“Because it commands so excellent a view of that picturesque pile. Might I trouble you, my dear Watson, to draw a little nearer to the window, taking every precaution not to show yourself, and then to look up at our old rooms—the starting-point of so many of your little fairy-tales? We will see if my three years of absence have entirely taken away my power to surprise you.”

Sir A.C. Doyle, The Adventure of the Empty House

(o Serlock Holmes, νομισμένος νεκρός από όλους και τον φίλο του Dr. Watson, "επιστρέφει" στη ζωή και για να λύσουν μια υπόθεση καταλύουν για λίγη ώρα στο άδειο σπίτι, το Camden House, ακριβώς απέναντι από το δικό τους σπίτι στη Baker Street όπου συγκατοικούσαν για χρόνια πριν από τον "θάνατό" του)

πηγή (http://www.enotes.com/best-sherlock-holmes-text/the-adventure-of-the-empty-house)

Μαργαρίτα
01-03-12, 11:06
"'Ηταν μια αξιομνημόνευτη μέρα για μένα,καθώς προκάλεσε μεγάλες αλλαγές μέσα μου.Αλλά το ίδιο συμβαίνει στον καθένα.Διαλέξτε μια ξεχωριστή μέρα και πείτε οτι τη σβήνετε απο τη ζωή σας.Για σκεφτείτε πόσο διαφορετική θα ήταν η εξέλιξη της.Όσοι διαβάζετε αυτές τις γραμμές σταματήστε για λίγο και σκεφτείτε τη μακριά αλυσίδα είτε είναι απο σίδερο είτε απο χρυσό είτε απο αγκάθια είτε απο λουλούδια,που ποτέ δε θα σας έδενε,αν δεν είχε δημιουργηθεί ποτέ εκείνος ο πρώτος κρίκος μια ξεχωριστή μέρα."
Μεγάλες Προσδοκίες-Κάρολος Ντίκενς

Μανταλενα
01-03-12, 11:59
είναι συνταρακτική φράση, στ' αλήθεια. Αυτό το "για ν' αποφασίσει" ακούγεται επιτακτικό, σχεδόν προστακτικό.

ακριβως Παρωνύμιε, πέρα από την αναμφισβήτη γραφή του Αθανασιάδη που μεταμόρφωσε για μένα αυτή τη φράση σε μικρό ''ποίημα'', αυτό το ''αποφασίσει'' με αγγίζει. με βγάζει απο μια αναβλητικοτητα και επαναπαυση, μου δειχνει την ευθυνη που εχω εγω για τη ζωη μου

Φτωχόπαιδο
04-03-12, 20:14
Από το τελευταίο βιβλίο που διάβασα: "Αναρχικοί και ονειροπόλοι" του Μαουρίτσιο Ματζάνι :ανάγνωση:
---------------------------------------------------
«Εμείς οι λιμπερτάριοι είμαστε Κοκκινολαίμηδες , θαρραλέοι όπως εκείνο το πουλάκι, πριν από πολλά χρόνια, που θέλησε να πάει στο γεράκι. Θέλεις να σου τη διηγηθώ πάλι»?
...«Ήταν λοιπόν αυτός ο Κοκκινολαίμης, τόσο μικρός, που χωρούσε στην παλάμη του ενός χεριού, αλλά είχε τις δικές του ιδέες και κανείς δεν κατάφερνε να του τις βγάλει απ’ το κεφάλι. Ήθελε να πετάει εδώ κι εκεί, να βλέπει τον κόσμο, να τσιμπολογάει όπου έβρισκε να χορτάσει την πείνα του και καθόλου δεν του άρεσε που του ‘χαν ορίσει τη θεσούλα του και το θέμα είχε λήξει. Έτσι μια μέρα, πήρε το θάρρος και παρουσιάστηκε στον κύριο γεράκι, τον βασιλιά των πουλιών του δάσους.
-Θα ήθελα την άδεια εξοχότατε, να πηγαίνω λιγουλάκι όπου μου αρέσει, άλλωστε δεν θα ενοχλούσα κανέναν, μικρούλης όπως είμαι.
Έτσι του ‘πε, και στο μεταξύ έτρεμε και το τελευταίο πουπουλάκι του. Το γεράκι σκοτείνιασε αμέσως και είπε χοντραίνοντας τη φωνή του:
-Αυτή η υπόθεση δεν μ’ αρέσει καθόλου. Πρέπει να βάλεις μυαλό και να πάψεις να ενοχλείς με τις απαιτήσεις σου. Δίνε του η αλλιώς φωνάζω τις καρακάξες.
Και λέγοντας αυτά, χωρίς καν να το πάρει είδηση, του έδωσε μια με το πόδι του και του μάτωσε τη φτερούγα του. Το πλήρωσε ακριβά εκείνο το πουλάκι το πάθος του για ελευθερία. Μα πεισματάρικο καθώς ήταν, σε δυο τρεις μέρες ήταν πάλι στον αέρα και πετούσε! Κακήν κακώς βέβαια και θεόστραβα, σέρνοντας την πληγωμένη φτερούγα του. Έμοιαζε με παλιάτσο, τόσο αστείος ήταν, με τον τρόπο που είχε βρει να πετάει μόνο μ’ ένα φτερό! Κι όλα τα πουλιά δώσ’ του να γελάνε. Κι έσκαγαν στα γέλια το γεράκι και οι καρακάξες του. Έτσι που, από τα πολλά γέλια, κανείς δεν έπαιρνε είδηση ότι κάθε μέρα που περνούσε ο Κοκκινολαίμης πετούσε όλο και λίγο ψηλότερα, όλο και λίγο μακρύτερα από το μέρος που του είχαν ορίσει. Και τη μέρα που το γεράκι το κατάλαβε, ο Κοκκινολαίμης πετούσε πια τόσο ψηλά, που από κει πάνω άρχισε να βομβαρδίζει το βασιλιά των πουλιών στο κεφάλι με σκατούλες!!!».
Νομίζω πως είναι μια τεκμηριωμένη, πολιτική και ηθική αγωγή, υπάρχουμε εμείς οι Λιμπερτάριοι Κοκκινολαίμηδες και υπάρχει η Αναρχία. Η θεία Αναρχία είναι μακριά, αλλά οι καλές της επιρροές έμελλε να με κάνουν καλύτερο, πιο θαρραλέο και πιο ωραίο, διαφορετικό απ’ τη μάζα των σκλάβων που δεν τολμούσαν να σηκώσουν κεφάλι...

Γιωργος Τ
06-03-12, 01:25
"Ναι, ο άνθρωπος όλα τ' αντέχει! Ο άνθρωπος είναι το ον που συνηθίζει στο καθετί. Αυτός είναι νομίζω ο καλύτερος ορισμός του."

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, "Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων"

Παρωνύμιος
06-03-12, 23:37
"No hand—just an empty sleeve. Lord! I thought, that's a deformity! Got a cork arm, I suppose, and has taken it off. Then, I thought, there's something odd in that. What the devil keeps that sleeve up and open, if there's nothing in it? There was nothing in it, I tell you. Nothing down it, right down to the joint. I could see right down it to the elbow, and there was a glimmer of light shining through a tear of the cloth. 'Good God!' I said. Then he stopped. Stared at me with those black goggles of his, and then at his sleeve."

----------------------------------------------------------------------------------------

"Not wanton killing, but a judicious slaying. The point is, they know there is an Invisible Man—as well as we know there is an Invisible Man. And that Invisible Man, Kemp, must now establish a Reign of Terror. Yes; no doubt it's startling. But I mean it. A Reign of Terror. He must take some town like your Burdock and terrify and dominate it. He must issue his orders. He can do that in a thousand ways—scraps of paper thrust under doors would suffice. And all who disobey his orders he must kill, and kill all who would defend them."

H.G. Wells, The Invisible Man (http://www.gutenberg.org/files/5230/5230-h/5230-h.htm) (1897)

Παρωνύμιος
07-03-12, 16:49
- Δεν είχε χέρι ! Μόνον ένα μανίκι αδειανό. Θε μου ! Εσκέφθην: "Είναι μία δυσμορφία. Έχει, υποθέτω, ένα βραχίονα τεχνητόν και θα τον έχη χάσει". Έβλαπα εκεί προφανώς ένα πράγμα πολύ παράξενο. Πώς διάβολο το μανίκι εκείνο στέκει επάνω, εάν δεν έχη τίποτε μέσα ; Και δεν είχε τίποτε μέσα, σας λέγω. Τίποτε, τίποτε, από πάνω έως κάτω. Το βλέμμα μου εβυθίζετο ως τον ώμον και ολίγον φως εισήρχετο διά μιας σχισμάδος του ενδύματος. "Θέ μου !" ανέκραξα. Τότε εσταμάτησ' εκείνος. Με τα χονδρά ασπρουλιάρικα μάτια του, τα γουρλωμένα, έρριψε μια ματιά επάνω μου, ύστερα στο μανίκι του.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

- Όχι φόνους ανωφελείς, όχι' αλλά μια σφαγήν επίκαιρον. Το ζήτημα ιδού πώς έχει: γνωρίζουν, όπως γνωρίζομεν ημείς, ότι υπάρχει ένας άνθρωπος αόρατος, και ο Αόρατος αυτός, Κεμπ, μέλλει να εγκαθιδρύση τώρα την τρομοκρατίαν. Ναι, βέβαια, αυτό προξενεί φρίκην, πλην λέγω καλώς: την τρομοκρατίαν. Πρέπει να κυριεύση μίαν πόλην, ωσάν το Βούρδοκ σας, να την κατατρομάξη και δεσπόση αυτής. Πρέπει να δίδει διαταγάς, δύναται να το κατορθώνη κατά μυρίους τρόπους . . . Ράκη χαρτίων διαπερώμενα υπό τας θύρας δύνανται ν' αρκούν. Κ' αν τις παρακούση εις τας διαταγάς του, τούτον θα τον φονεύη, όπως και πάντα όστις ήθελεν έλθει εις βοήθειαν του αποστάτου.

Ε. Γ. Ουέλλς, Ο αόρατος (http://www.λέσχη.gr/forum/showthread.php?2506-%CE%95.%CE%93.-%CE%9F%CE%A5%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%A3-%28H.G.-WELLS%29-O-AO%CE%A1%CE%91%CE%A4%CE%9F%CE%A3-%28THE-INVISIBLE-MAN%29), μετάφραση Αλέξ. Παπαδιαμάντης, εφημ. Το Άστυ, 1901.

Γιωργος Τ
07-03-12, 21:11
"...Μπορεί να κάνω και λάθος, μα νομίζω πως απ' το γέλιο μπορεί να καταλάβει κανείς τον άνθρωπο κι αν καμιά φορά σας αρέσει το γέλιο ενός αγνώστου απ' την πρώτη σας κιόλας γνωριμία μ' αυτόν, μπορείτε με βεβαιότητα να πείτε πως γνωρίσατε έναν καλόν άνθρωπο."...

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, "Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων"

Παρωνύμιος
15-03-12, 19:09
Για να είναι αναγνωρίσιμος και επίφοβος ο εχθρός, πρέπει να βρίσκεται στο σπίτι μας ή στο κατώφλι του σπιτιού μας. Να, λοιπόν γιατί οι Εβραίοι. Μας τους έδωσε η Θεία Πρόνοια, ας τους χρησιμοποιήσουμε, που να πάρει, κι ας προσευχόμαστε να υπάρχει πάντα ένας Εβραίος για να τον μισούμε ή να τον φοβόμαστε. Κάποιος είπε ότι ο πατριωτισμός είναι το έσχατο καταφύγιο των απατεώνων: όποιος δεν έχει ηθικές αρχές τυλίγεται συνήθως με μια σημαία και όλοι οι μπάσταρδοι επικαλούνται την καθαρότητα της φυλής τους. Η εθνική ταυτότητα είναι το τελευταίο καταφύγιο των άκληρων. Η αίσθηση της ταυτότητας βασίζεται στο μίσος, στο μίσος γι’αυτόν που δεν είναι ίδιος. Θα πρέπει να καλλιεργήσουμε το μίσος σαν πολιτικό πάθος. Ο εχθρός είναι ο φίλος των λαών. Χρειάζεται πάντα να μισούμε κάποιον για να νιώθουμε δικαιωμένοι μές στην δυστυχία μας. Το μίσος είναι το πραγματικό αρχέγονο πάθος. Και η αγάπη είναι μια ανώμαλη κατάσταση. Γι’αυτό και σκοτώθηκε ο Χριστός: μιλούσε ενάντια στη φύση. Δεν αγαπούμε κάποιον για όλη μας τη ζωή, αυτή η ανέφικτη ελπίδα γεννάει τη μοιχεία, τη μητροκτονία, την προδοσία του φίλου…Αντίθετα μπορούμε να μισούμε κάποιον για όλη μας τη ζωή. Αρκεί να βρίσκεται πάντα εκεί για ν’αναζωπυρώνει το μίσος μας. Το μίσος ζεσταίνει την καρδιά.

Ουμπέρτο Έκο, Το κοιμητήριο της Πράγας

ΞένηΛογοτεχνια
15-03-12, 19:40
Τα λόγια του Νταμπλντορ στο τελευταίο βιβλίο του Χάρη Πόττερ "Μην λυπάσαι τους νεκρούς Χάρη, να λυπάσαι τους ζωντανούς και πάνω από όλα αυτούς που ζουν χωρίς αγάπη" ...!!

Μαύρο Βέλος
15-03-12, 23:23
"Φυσικά όμως [...] για εμένα η λέξη <<καθήκον>> είναι βαριά και καταπιεστική. Έχω συνοψίσει τα καθήκοντά μου σε ένα μόνο -να διαιωνίσω την ελευθερία μου. Ο γάμος και η κατοχή και η ζήλια που τον περιβάλλουν, υποδουλώνουν το πνεύμα. Δεν θα με εξουσιάσουν ποτέ. Ελπίζω, γιατρέ, να έρθει μία εποχή όπου άντρες και γυναίκες δεν θα τυραννιούνται ο καθένας από τις αδυναμίς του άλλου"

"Όταν έκλαψε ο Νίτσε",Jalom

Νεραϊδόπιασμα
17-03-12, 13:53
"...Μα η ενεργός αγάπη είναι κάτι πολύ πιο σκληρό και φοβερό από την αγάπη που περιορίζεται στα όνειρα. Η ονειροπόλα αγάπη διψάει για σύντομα κατορθώματα, ζητάει μια γρήγορη ικανοποίηση και το γενικό θαυμασμό. Στις τέτοιες περιπτώσεις μερικοί φτάνουν πραγματικά να θυσιάσουν και τη ζωή τους ακόμα, αρκεί να μην περιμένουν πολύ, μα να πραγματοποιηθεί γρήγορα τ' όνειρό τους. Και να'ναι σα μια θεατρική παράσταση που να τη βλέπουν όλοι και να τη χειροκροτούν. Μα η ενεργός αγάπη χρειάζεται δουλειά κι επίμονη αυτοκυριαρχία και για μερικούς είναι ίσως-ίσως ολόκληρη επιστήμη. Μα σας προλέγω πως ακόμα και τη στιγμή που θα δείτε με φρίκη πως παρ'όλες σας οι προσπάθειες όχι μονάχα δεν πλησιάσατε τον σκοπό σας, μα αντίθετα ξεφύγατε απ' αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα 'χετε φτάσει στο σκοπό..."

Ντοστογιέφσκυ, Αδελφοι Καραμάζοβ

Μανταλενα
21-03-12, 18:36
''Μην ακουω ανοησίες για ερωτικη αιωνιοτητα. Καθε ομορφια ειναι αιωνιοτητα. Ό,τι βλεπω, ό,τι ακουω, ό,τι αγγιζω, χωμα, αερας, φως, ειναι μερος της αιωνιοτητας. Αιωνιοτητα δεν ειναι ό,τι αντεχει στο χρονο, γιατι τοτε θα’χαν τα πρωτεια οι πολυκατοικιες και οι ουρανοξυστες αλλα ό,τι σφραγιζει μια στιγμη ανεπαναληπτα. Ο ερωτικος σπασμος ειναι μια αιωνιοτητα, κι ας μην αποτυπωνεται πουθενα αυτος "

Λιλη Ζωγραφου, Επαγγελμα πορνη

Παρωνύμιος
28-03-12, 18:36
“Α, η μονομαχία,” φώναξε ο κόμης. “Ένας ευχάριστος τρόπος, μα την ψυχή μου, να φτάσεις στο στόχο σου, αν τούτος ο στόχος είν΄ο γδικιωμός. Ένας άνθρωπος σού ΄κλεψε την ερωμένη, αποπλάνησε τη σύζυγό σου, ατίμασε την κόρη σου, κατάντησε όλη τη ζωή ενός πού ΄χε δικαίωμα να προσδοκά εκείνο το μερίδιο ευτυχίας που ο Θεός έχει υποσχεθεί σε κάθε ένα από τα πλάσματά του, μια ζωή μιζέριας και ατίμωσης. Και νομίζεις πως παίρνεις γδικιωμό επειδή του καρφώνεις μια σφαίρα στο κεφάλι ή του τρυπάς μ” ένα σπαθί το στήθος κείνου τ” ανθρώπου που φύτεψε την τρέλα στο μυαλό σου και την απελπισιά μες στην καρδιά σου. Κι ακόμα, θυμήσου: είναι εκείνος που συχνά βγαίνει νικητής από τούτη τη διένεξη, στα μάτια όλου του κόσμου απαλαγμένος απ΄ όλα του τα εγκλήματα. Όχι, όχι,” συνέχισε ο κόμης, “αν ήταν για μένα να πάρω εκδίκηση, δεν είναι αυτός ο τρόπος που εγώ θα την έπαιρνα.”

A. Δουμά (πατρός), Ο Κόμης του Μόντε-Κρίστο.
Μεταφρ. δικιά μου.

Παρωνύμιος
30-03-12, 17:43
Εάν υποθέσομε ότι ομιλώ τις γλώσσες των ανθρώπων, ακόμη και των αγγέλων, δεν έχω όμως αγάπη, οι λόγοι μου ακούονται ως χάλκινος κώδωνας ή αλαλαγμός κυμβάλου. Και εάν έχω το χάρισμα της προφητείας και κατέχω όλα τα μυστήρια του Θεού και όλη τη γνώση, και εάν ακόμη έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ όρη, δεν έχω όμως αγάπη, δεν είμαι τίποτε. Και εάν διαθέσω τα υπάρχοντά μου στους πτωχούς, και εάν παραδώσω το σώμα μου για να καώ, δεν έχω όμως αγάπη, δεν ωφελούμαι σε τίποτε από αυτές τις θυσίες. Εκείνος ο οποίος αγαπάει είναι μακρόθυμος κι ανεκτικός, είναι καλωσυνάτος, ευργετικός και ωφέλιμος, δε ζηλοφθονεί, δεν υπερηφανεύεται, δεν φέρεται με αλαζονεία και προπέτεια, δεν πράττει άσχημα, δε ζητεί τα δικά του συμφέροντα, δε ερεθίζεται από θυμό και οργή, δε σκέπτεται ποτέ κακό κατά του πλησίον, ούτε λογαριάζει το κακό που έπαθε από αυτόν. Δεν χαίρεται όταν βλέπει να γίνεται αδικία, χαίρεται όμως όταν βλέπει την αλήθεια να επικρατεί. Η αγάπη τα πάντα ανέχεται, στα πάντα εμπιστεύεται, για πάντα ελπίζει, τα πάντα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν εκπίπτει αλλά μένει πάντοτε ισχυρή: τα χαρίσματα είτε είναι προφητείες θα καταργηθούν, είτε είναι ξένες γλώσσες θα παύσουν, είτε είναι γνώση θα καταργηθεί και αυτή. Διότι τώρα εν μέρει και όχι τέλεια γνωρίζουμε και προφητεύουμε, όταν όμως έλθει το τέλειον, τότε το μερικό και ατελές θα καταργηθεί. Όταν ήμουν νήπιο, ως νήπιο μιλούσα, ως νήπιο σκεπτόμουν, ως νήπιο συλλογιζόμουν. Όταν όμως έγινα άνδρας, κατήργησα πλέον εκείνα τα νηπιώδη. Διότι τώρα βλέπομε όπως σε ένα κάτοπτρο θαμπά και μας μένουν ανεξήγητα αινίγματα. Όταν όμως έλθει το τέλειο, θα ιδούμε φανερά και καθαρά, όπως πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνον ένα μέρος της αλήθειας, τότε όμως θα λάβω τόσο τέλεια γνώση, όσο με γνωρίζει ο Παντογνώστης.

Καινή Διαθήκη, από Α' επιστολὴ Παύλου "Προς τους Κορίνθιους"

Παρωνύμιος
01-04-12, 12:46
Πρόσεξε αριστερή στήλη, 8η σειρά από κάτω εδώ (http://internetshakespeare.uvic.ca/Library/facsimile/book/Bran_F1/33/). Στην ίδια σειρά θα δεις ότι τα dreams γράφονται dreames. Είναι η πρώτη τυπωμένη έκδοση πολλών έργων (και της Τρικυμίας) του Σαίξπηρ (1623). Στο ίδιο βιβλίο χρησιμοποιούνται τα v στη θέση των u (πχ loue αντί love) κι αντίστροφα όπως και τα i στη θέση των j. Το λεξιλόγιο, η σύνταξη και η γραμματική του Σαίξπηρ διαφέρει λίγο από τα σύγχρονα αγγλικά και οι σύγχρονοι Αγγλόπαιδες και Αμερικανόπαιδες έχουν ανάγκη μεταγλώττισης (κάτι που γίνεται και με τους σύγχρονους Ελληνόπαιδες όταν προσπαθήσουν να διαβάσουν Παπαδιαμάντη ή Κοραή ή Βιζυηνό.)

YΓ. Αυτό με τα u, v, i, j ήταν καθαρά τυπογραφική πρακτική, δηλ. μια σελίδα μπορεί να απαιτούσε πχ 40 τυπογραφικά στοιχεία u, και τα u που λείπανε τα συπλήρωναν με v. Mvλος. :)))

Iδού το ίδιο ακριβώς απόσπασμα όπως διαβάζεται στο First Folio:

Our Reuels now are ended: These our actors,
(As I foretold you) were all Spirits, and
Are melted into Ayre, into thin Ayre,
And like the baselesse fabricke of this vision
The Clowd-capt Towres, the gorgeous Pallaces,
The solemne Temples, the great Globe it selfe,
Yea, all which it inherit, shall dissolue,
And like this insubstantiall Pageant faded
Leaue not a racke behinde: we are such stuffe
As dreames are made on; and our little life
Is rounded with a sleepe:

Yπάρχουν και "χειρότερα" αγγλικά, τα περίφημα middle english. Nα μια γεύση:

Whilom, as olde stories tellen us,
Ther was a duc that highte Theseus;
Of Atthenes he was lord and governour,
And in his tyme swich a conquerour
That gretter was ther noon under the sonne.

(από το Canterbury Tales, The Knight's Tale του Chaucer.)

Ναι, αγγλικά είναι ! :))))

Παρωνύμιος
03-04-12, 18:50
http://www.muhlenberg.edu/images/main/academics/theatre-dance/tempest-web-rev.jpg


Ο Πρόσπερος αποκηρύσσει την μαγική του τέχνη:

... Εσείς, ίσκιοι του βουνού, του ποταμού, της λίμνης της στεκάμενης, και του δάσους, και σεις, που πάνω στους άμμους μ' αγνώριστο ποδοβολητό κυνηγάτε τον Ποσειδώνα ενώ τραβιέται, και που άμα γύρει πίσω σεις του φεύγετε· σεις, μικρά πνεύματα, που με το φεγγάρι μορφώνετε εκείνους τους πικροπράσινους κύκλους, που δεν τσιμπάει η προβατίνα· κ' εσείς πάλι, πού 'χετε ξεφάντωση να φτιάνετε μανιτάρια τα μεσάνυχτα, που χαίρεστε όταν βαράει το εσπερινό το σήμαντρο· με τη βοήθειά σας - κι ας είναι λίγο το το κράτος σας - εγώ σκοτάδιασα τον ήλιο μεσημεριάτικα, έκραξα έξω τους αδάμαστους ανέμους, κ' έστησα άγριο πόλεμο ανάμεσα στην πράσινη θάλασσα και τον γαλάζιο ουρανό· του κεραυνού, που σκάει με τρομακτικό βρόντο, έβαλα εγώ φωτιά, κ' έσχισα το μέγα δένδρο του Δία με το δικό του το αστροπελέκι· το στερεοθεμέλιωτο βουνό το έσεισα, κ' έσπασα σύρριζα κουκουναριές και κέδρους· μνήματα στην προσταγή μου ξύπνησαν τους πεθαμένους· άνοιξαν, και τους ελευθερώσαν, μ' αυτή τη δυνατή μου τέχνη.

Όμως....

...τούτη τη μαύρη μαγεία τώρα γω την αθετώ, και αφού διορίσω κάποια ουράνια μουσική (ολοένα το κάνω) να ενεργήσει το σκοπό μου στις αισθήσεις τους, για τον οποίο γίνεται τούτη η αέρινη μαγεία, συντρίβω το ραβδί μου, το θάβω κάποσες οργυιές μέσα στη γη, και κάτω, σε βάθη, που ποτέ δεν τα έπιασε το φτυάρι, θα βυθίσω το βιβλίο μου.


(Μια μεταγλώτισση της κακιάς ώρας της μετάφρασης του Ι. Πολυλά από μένα,
Σαίξπηρ, Η Τρικυμία, 5.1)

Ρυπαρό κονσερβοκούτι
03-04-12, 20:04
Τις περισσότερες ζημιές τις έπαθα στα ήσυχα νερά.
Τότε που χαλάρωνα και εμπιστευόμουν το πλεούμενό μου στον πρώτο ξέμπαρκο ναύτη που συναντούσα.
Αυτοί οι ξέμπαρκοι σουρωμένοι νάυτες που αναμάζευα και τους βάφτιζα καπεταναίους για να τους στήσω στα πόδια τους!
Αυτοί μου 'ριχναν το πλεούμενό μου στις ξέρες.
Ύστερα, όταν χρειαζόμουν χέρια για να το ξαναρίξω στο γυαλό, όταν χρειαζόμουνα βοήθεια, για να μπαλώσω τα ύφαλα, λάκιζαν και με παρατούσαν μοναχή.
Και μου 'παιρνε καιρό, κάθε φορά...
Μου 'παιρνε πολύ καιρό να κάθομαι στις ξέρες και να κάνω επισκευές.
-Πόσο κολάζεται το αδίκημα, καθυστέρησις εν πορεία;
Με ρώτησε κάποτε ένας φίλος μου. Παλιός και έμπειρος "ναυτικός" κι αυτός.
Αλήθεια. Πόσο κολάζεται; Ξέρει κανείς να μας πει;


...

Ποτέ μου δεν αγάπησα τους θριαμβευτές. Τους τροπαιούχους.
Πάντα με φοβίζει το ποδοβολητό των καβαλάρηδων.
Αγάπησα τους μοναχικούς. Τους ορειβάτες. Τους κουρασμένους παλιάτσους.
Αγάπησα αυτούς που έχουν ένα στυφό χαμόγελο και ψάχνουν ένα ανθισμένο κλαδί, για να ενωθούν ξανά με τη ζωή.
Αυτούς που, όταν γλιστρήσουν στη λακούβα με τα λασπόνερα, γελάνε με το χάλι των ποδιών τους.
Καθόλου δε λυπάμαι που με πέταξε έξω από τη δεξίωση ο πορτιέρης, γιατί δε φορούσα το κατάλληλο ένδυμα.
Λυπάμαι μόνο που σπατάλησα πολύτιμο χρόνο, ψάχνοντας τις λάθος διευθύνσεις, που μου είχαν χώσει στην τσέπη διάφοροι επιτήδειοι.
Λυπάμαι μόνο που δεν μπορώ πια να φοράω κατάσαρκα το βλέμμα των ανθρώπων.


Αλκυόνη Παπαδάκη, Βαρκάρισσα της χίμαιρας.

Παρωνύμιος
04-04-12, 18:32
. . . Κι αφού [ο Ξέρξης] επιθεώρησε και τον στόλο και βγήκε στην ξηρά, προσκάλεσε τον [Λακεδαιμόνιο] Δημάρατο, το γιο του Αρίστωνα, ο οποίος τον ακολουθούσε στην εκστρατεία του εναντίον της Ελλάδας. Αφού τον κάλεσε τον ρώτησε:

- Δημάρατε, θέλω να σε ρωτήσω τώρα κάποιο πράγμα· είσαι Έλληνας, και όπως άκουσα από σένα και από τους άλλους Έλληνες με τους οποίους μίλησα, είσαι από πόλη [Σπάρτη] όχι μικρή ούτε αδύναμη. Τώρα λοιπόν πες μου αν οι Έλληνες θα τολμήσουν να σηκώσουν το χέρι τους εναντίον μου· διότι, όπως βέβαια εγώ νομίζω, όλοι οι Έλληνες και όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι όσοι κατοικούν προς τα δυτικά κι αν ενωθούν, δεν είναι ικανοί να μου αντισταθούν, διότι δεν είναι σύμφωνοι μεταξύ τους. Θέλω όμως ν' ακούσω κι από σένα τί νομίζεις γι' αυτούς.

Αυτά ο Ξέρξης ρωτούσε, κι ο Δημάρατος απαντώντας του είπε:

- Βασιλιά, τί προτιμάς; να σου πω την αλήθεια ή αυτό που θα σ' αρέσει;

Εκείνος τον διέταξε να πει την αλήθεια, λέγοντας ότι δεν θα τον αγαπούσε γι' αυτό λιγότερο από ότι πριν.

Αφού τ' άκουσε αυτά ο Δημάρατος, είπε:

- Βασιλιά, αφού λοιπόν με διατάζεις να σου πω όλη την αλήθεια, ώστε να μην πιαστώ ύστερα από σένα ψεύτης, μάθε ότι η φτώχια είναι πάντοτε η πιστή φίλη των Ελλήνων, και σ' αυτήν προστίθεται η αρετή που αποκτιέται με την φρονήση και τους σταθερούς νόμους. Χρησιμοποιώντας αυτήν την αρετή η Ελλάδα, υπερασπίζεται κατά της φτώχιας και της τυραννίας. Κι επαινώ βέβαια όλους τους Έλληνας που κατοικούν γύρω από τους Δωρικούς τόπους, ο σκοπός μου όμως είναι να μη σου μιλήσω για όλους αλλά μόνο για τους Σπαρτιάτες. Πρώτα πρώτα, αυτοί δεν πρόκειται να δεχθούν τους λόγους σου που είναι η υποδούλωση της Ελλάδας. Έπειτα, θα βγουν εναντίον σου σε μάχη, ακόμα κι αν όλοι άλλοι οι Έλληνες έρθουν με το μέρος σου. Όσο για τον αριθμό τους, μη ρωτάς πόσοι μπορούν να τα κάνουν αυτά, γιατί και χίλιοι αν κάνουν εκστρατεία, θα σε πολεμήσουν· και λιγότεροι ακόμα ή και περισσότεροι.

Ακούγοντας αυτά ο Ξέρξης γέλασε και είπε:

- Δημάρατε, τι λες;! Χίλιοι άνθρωποι να πολεμήσουν έναν τόσο στρατό;! Έλα, πες μου· εσύ λες ότι υπήρξες βασιλιάς αυτών των ανθρώπων· δέχεσαι λοιπόν τώρα αμέσως να πολεμήσεις με... δέκα;! Γιατί αν οι πολίτες σας είναι τέτοιοι όπως τους περιγράφεις, εσύ ο βασιλιάς τους θα πρέπει να αντιτάσσεται κατά διπλάσιου αριθμού αντιπάλων, σύμφωνα με τους νόμους σας· ώστε, αν καθένας απ' αυτούς είναι άξιος να πολεμήσει με δέκα από τους δικούς μου στρατιώτες, κρίνω ότι εσύ πρέπει να είσαι άξιος να πολεμήσεις με είκοσι, και τότε μπορεί και να είναι ορθά τα λόγια σου. Αλλ' αν είστε όλοι του ίδιου αναστήματος όπως εσύ και οι άλλοι Έλληνες με τους οποίους μίλησα, τότε καυχιέσαι. Πρόσεξε λοιπόν μήπως όσα λες είναι κομπορρημοσύνη. Ας εξετάστουμε το πιο πιθανό· χίλιοι ή και δέκα χιλιάδες ή και πενήντα χιλιάδες, όλοι ελεύθεροι και ίσοι, που δεν υποτάσσονται σε ένα μόνον αρχηγό, πώς είναι δυνατόν να αντισταθούν σε τόσο πολύ στρατό; Θα είμαστε τουλάχιστον χίλιοι προς έναν, εάν εκείνοι αντιτάξουν πέντε χιλιάδες. Επιπλέον, οι δικοί μας στρατιώτες, σύμφωνα με τους δικούς μας νόμους, κατά τους ημετέρους νόμους, καθώς διοικούνται από έναν μόνο, θα αποδεικνύονταν, από φόβο, γενναιότεροι από όσο είναι το φυσικό τους· μαστιγώνοντάς τους, θα μπορούσαν να ορμήσουν και κατά περισσότερων.

Οι δικοί σας όμως, αφημένοι χύμ... εεε...ελεύθεροι, δεν είναι δυνατόν να πράξουν τίποτ' απ' όλ' αυτά. Νομίζω λοιπόν ότι και ισάριθμοι αν ήσαν οι Έλληνες, δύσκολα θα μπορούσαν να πολεμήσουν με τους Πέρσες μόνο. Αυτό που λες, βρίσκεται σε μας, όχι μεταξύ του πλήθους, αλλά μεταξύ των λογάδων ανδρών· διότι έχω γύρω μου φύλακες Πέρσες που δεν θα δίσταζαν να πολεμήσουν ταυτόχρονα με τρεις Έλληνες συγχρόνως. Επειδή όμως δεν τους δοκίμασες, λες πολλές φλυαρίες.

Σ' αυτά ο Δημάρατος είπε:

- Βασιλιά, απ' την αρχή ήξερα ότι η αλήθεια δεν θα σου ήταν αρεστή, επειδή όμως μ' ανάγκασες πω λόγια πέρα για πέρα αληθινά, σου είπα αυτά που ταιριάζουν στους Σπαρτιάτες. Μολονότι το πόσο τους αγαπώ το ξέρεις πολύ καλά, διότι αυτοί αφού μου αφαίρεσαν την τιμή και τα πατρικά μου δικαιώματα με κατέστησαν φυγά και δίχως πόλη, ο πατέρας σου με δέχθηκε και μού 'δωσε κατοικία και πλούτη. Και δεν είναι πρέπον ο φρόνιμος άνθρωπος να ξεχνά εκείνους που του έδειξαν εύνοια αλλά να τους αγαπά μ' ευγνωμοσύνη. Δεν καυχιέμαι ότι μπορώ να πολεμήσω με δέκα ανθρώπους ούτε με δύο, κι εκούσια δεν θά 'θελα να πολεμήσω ούτε μ' έναν. Αν όμως ήταν ανάγκη ή αν επρόκειτο να κερδίσω κάποιο μεγάλο βραβείο, ευχαρίστως θα αγωνιζόμουν με έναν από αυτούς τους άντρες που λες ότι είναι άξιοι όσο τρεις Έλληνες. Οι Λακεδαιμόνιοι πολεμώντας ένας προς έναν, δεν είναι κατώτεροι κανενός· πολεμώντας όμως πολλοί μαζί, είναι οι πιο ανδρείοι από όλους τους ανθρώπους, καθότι όσο χύμ... εεεε ελεύθεροι κι αν είναι, δεν έχουν απεριόριστη ελευθερία, αλλά υπακούουν σε ένανμόνο ηγέτη, τον νόμο, που τον φοβούνται πολύ περισσότερο από όσοι οι δικοί σου φοβούνται εσένα. Εκτελούν ό,τι εκείνος τους προστάζει και τους προστάζει πάντα το ίδιο, και δεν τους συγχωρεί αν εγκαταλείψουν τη μάχη, όσο μεγάλο κι αν είναι το πλήθος των αντιπάλων, αλλά μένοντας στη θέση τους, ή θα νικήσουν ή θα πεθάνουν. Αν λέγοντάς σου αυτά σου φαίνομαι φλύαρος, από δω και στο εξής θα σιωπώ· τώρα όμως μίλησα επειδή μ' ανάγκασες. Σου εύχομαι, βασιλιά, να γίνουν τα πράγματα όπως τα επιθυμείς.



Και δεν έγιναν.


(μια κακοποιημένη από μένα νεοελληνική απόδοση της μετάφρασης του Α. Σκαλίδη, 1875,
Ιστορίαι Ηροδότου, 7, §101-104)

Γιωργος Τ
04-04-12, 20:42
"Λένε ότι ο μακρύτερος δρόμος είναι αυτός που συνδέει το μυαλό με την καρδιά. Ή, αλλιώς, ότι είναι μεν δύσκολο να ξέρεις τι νιώθεις, αλλά είναι απείρως δυσκολότερο να νιώθεις αυτό που ξέρεις."

Ελεονώρα Σουρλάγκα, πάσΠορτ, Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

Πεταλούδα
05-04-12, 01:31
"Λένε ότι ο μακρύτερος δρόμος είναι αυτός που συνδέει το μυαλό με την καρδιά. Ή, αλλιώς, ότι είναι μεν δύσκολο να ξέρεις τι νιώθεις, αλλά είναι απείρως δυσκολότερο να νιώθεις αυτό που ξέρεις."

Πολύ ωραίο, Γιώργο!! Και πιστεύω ότι θα ταίριαζε καλύτερα στα αποφθέγματα (http://www.λέσχη.gr/forum/showthread.php?342-%CE%91%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%C E%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%86%CE%B8%CE%AD%CE%B3%CE%BC%C E%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1&highlight=%E1%F0%EF%F6%E8%DD%E3%EC%E1%F4%E1)΄αυτές οι λίγες λέξεις λένε τόσα πολλά..

Μανταλενα
05-04-12, 10:43
φυσικα κ δεν εννοω αυτο :) . ισως επρεπε να παραλειψω απλα το ''αλλα''

περιμενω το επομενο ;)

Παρωνύμιος
05-04-12, 11:14
O ήρωας μας ενηλικιώνεται απότομα, όταν μια δασκάλα απομακρύνει από το θρανίο του στο σχολείο το φίλο του, ένα πλουσιόπαιδο, σε άλλη θέση:

Ο Μέλιος απ' τη θέση του έμεινε στην αρχή άφωνος. Ύστερα, άρχισε σιγά σιγά να καταλαβαίνει... Κάποιοι άνθρωποι, που δεν ήξερε ποιοι, ούτε για ποιο λόγο, σκάβανε ανάμεσα απ' τους ανθρώπους χαντάκια, σήκωναν αξεπέραστα βουνά. Ποιοι ήταν και γιατί το κάνανε; Ένα μόνο καταλάβαινε. Ότι σ' αυτή τη ζωή είχε ο καθένας τη θέση του, που δεν ήταν όμοια για όλους. Τώρα, ποιος ήταν αυτός που μοίραζε τις θέσεις;... Μήπως ο Θεός; Μα οι μεγάλοι, εξόν απ' τ' άλλα τα κακά που κάνανε, κάνανε και τούτο: Φκιάξανε το Θεό σύμφωνα με το μπόι τους και δεν περίσσευε Θεός για παιδιά.
Τού 'ρθε να ξεφωνίσει. Να ξεφωνίσει την αδικία. Ύστερα έσφιξε τα χέρια του. Και τότε, για πρώτη φορά, ανακάλυψε ότι η μόνη δύναμη που μπορούσε να στηρίζεται ήταν μες στα χέρια του. Ήταν ο εαυτός του. Ο μικρός φτωχός εαυτός του. Κανένας άλλος.

Μ. Λουντέμη, Ένα παιδί μετράει τ' άστρα, κεφ. 10ο.

Παρωνύμιος
05-04-12, 20:02
O γιατρός Τζον Ουάτσον, απορροφημένος με μια περίεργη υπόθεση δολοφονίας, μόνος, χωρίς τον διάσημο φίλο του ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς που όλος ο κόσμος ήξερε νεκρό, μας αφηγείται . . .

...Την ίδια στιγμή έπεσα πάνω σ' έναν ηλικιωμένο, κακοσουλούπωτο άντρα που βρισκόταν ακριβώς πίσω μου, και του έριξα, άθελά μου, τα βιβλία που κρατούσε. Καθώς τον βοηθούσα να τα μαζέψει, θυμάμαι πως πρόσεξα τον τίτλο ενός από αυτά, "Η Προέλευση της Λατρείας των Δέντρων", και σκέφτηκα πως μάλλον θα ήταν κανένας δυστυχής βιβλιόφιλος, που, είτε για εμπόριο είτε για χόμπι, ήταν συλλέκτης παράξενων βιβλίων. Έσπευσα να απολογηθώ για το ατύχημα, αλλά ήταν φανερό πως τα βιβλία που τόσο απρόσεχτα είχα ρίξει κάτω, είχαν ιδιαίτερη αξία για τον ιδιοκτήτη τους. Με ένα μουγκρητό δυσαρέσκειας γύρισε από την άλλη, και είδα την καμπουριαστή του πλάτη και τις άσπρες φαβορίτες να χάνονται μέσα στο πλήθος.


(...)

Δεν ήμουν ούτε πέντε λεπτά στο γραφείο μου όταν μπήκε η υπηρέτρια και μου είπε ότι κάποιος ζητούσε να με δει. Έκπληκτος διαπίστωσα πως δεν ήταν άλλος από τον ηλικιωμένο συλλέκτη βιβλίων. Στεκόταν εκεί κρατώντας καμιά δεκαριά βιβλία στο δεξί του χέρι. Το ζαρωμένο πρόσωπο που ξεπρόβαλλε μέσα από τα άσπρα του μαλλιά ήταν στραμένο προς το μέρος μου.

"Παραξενεύεστε που με βλέπετε, κύριε" είπε με τη βραχνή φωνή του.

"Πράγματι" αποκρίθηκα.

"Το είχα βάρος στη συνείδησή μου, κύριε, και όταν σας είδα να μπαίνετε σ' αυτό το σπίτι, κι αφού βρισκόμουν μερικά βήματα πιο πίσω, σκέφτηκα, ας μπω μέσα να δω αυτόν τον ευγενικό κύριο και να του εξηγήσω πως αν ο τρόπος μου ήταν κάπως απότομος, δεν ήταν από κακή πρόθεση και ότι του είμαι υπόχρεος που μου μάζεψε τα βιβλία μου".

"Δεν ήταν ανάγκη" είπα. "Μπορώ να ρωτήσω πώς ξέρατε ποιος είμαι;"

"Τυχαίνει να είμαι γείτονάς σας, κύριε. Έχω το βιβλιοπωλείο στη γωνία της Τσερτς Στριτ, και χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω. Ίσως να είστε κι εσείς συλλέκτης βιβλίων. Έχω εδώ τα "Βρετανικά Πουλιά", τον "Κάτουλλο" και τον "Ιερό Πόλεμο", όλα σε τιμή ευκαιρίας. Με πέντε βιβλία θα μπορούσατε να καλύψετε εκείνο το κενό στο δεύτερο ράφι. Δεν νομίζετε πως αυτό το σημείο της βιβλιοθήκης σας δείχνει κάπως παρατημένο;"

Γύρισα το κεφάλι μου κι έριξα μια ματιά στο ράφι. Όταν ξαναγύρισα, αντίκρισα τον Σέρλοκ Χολμς να στέκεται μπροστά μου χαμογελώντας. Τον κοίταξα για μερικά δευτερόλεπτα κατάπληκτος κι έπειτα πρέπει να λιποθύμισα για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου. Μια γκρίζα ομίχλη σκέπασε τα μάτια μου, κι όταν συνήρθα βρήκα το γιακά του πουκαμίσου μου ξεκούμπωτο κι ένιωσα μια γεύση από μπράντι στα χείλη μου. Ο Χολμς ήταν σκυμμένος από πάνω μου, κρατώντας ένα μπουκαλάκι με ποτό...

Σερ Α.Κ. Ντόιλ, Η Επιστροφή του Σέρλοκ Χολμς, Η Περιπέτεια του Άδειου Σπιτιού. (μτφρ. Ασημίνα Μητσομπόνου)

http://www.arthes.com/holmes/empt/meet.jpg
αντίκρισα τον Σέρλοκ Χολμς να στέκεται μπροστά μου χαμογελώντας

Μανταλενα
06-04-12, 13:55
"Τώρα κλωτσάω φύλλα. Και σε περιμένω το βράδυ. Θα ξανάρθεις με τη Σμύρνη σου καμένη και θα ξαναπροσφυγέψεις μπροστά από τον καθρέφτη, χτενίζοντας την κάπνα από τα μαλλιά σου. Ξέρεις τι θα 'θελα να σου πω? Πως ό,τι σου αρέσει, ό,τι αγαπάς, θα μπορούσα να είμαι εγώ. Απλά, δεν πρόλαβα να γίνω. Πως όσα σου έχουν πει διάφοροι ότι μπορούν να κάνουν για σένα, τα μπορώ κι εγώ. Απλά δεν τα σκέφτηκα πρώτος. Πως όποτε με περίμενες κι αργούσα, κλωτσούσα φύλλα. Και σ'αγαπούσα, ξερά και κίτρινα..."

Κερματα , Οδυσσεας Ιωαννου

Παρωνύμιος
09-04-12, 11:47
Mερικά μόνο σταχυολογήματα από το Πολύ Κακό για Τίποτα (Much Ado About Nothing) που μ' αρέσουν πολύ:

Λίγα για το κλίμα του έργου. Ο Βενέδιχτος: ο α΄ αντρικός ρόλος του έργου, αξιότιμος γκόμενος, ομορφάντρας, αρχοντόπουλο, με κοφτερό σπαθί αλλά και γλώσσα, φανατικός κι ορκισμένος εργένης, όλα τα κοριτσόπουλα κι οι κυρίες ξετρελαμένες μαζί του. Γι' αυτόν ο Δούκας της Αραγωνίας, Δον Πέτρος ομολογεί:

(...) he hath a heart as sound as a bell and his
tongue is the clapper, for what his heart thinks his
tongue speaks.

έχει καρδιά γερή σαν καμπάνα, που
το γλωσσίδι της είναι η γλώσσα του, γιατί ό,τι σκέφτεται η καρδιά του
το λέει η γλώσσα του.

Ο Βενέδιχτος, κάπου αλλού μονολογεί:
Well, every one can master a grief but he that has it.
Καλά, ο καθένας δαμάζει τον πόνο, έξω από κείνον που τον έχει...

Για τις γυναίκες ο Βενέδιχτος, δύσκολος στα ερωτικά κι απόρθητος από του θεού Έρωτα τα βέλη, λέει:

One woman is fair, yet I am well;
another is wise, yet I am well;
another virtuous, yet I am well;
but till all graces be in one woman,
one woman shall not come in my grace.

Μια γυναίκα είναι ωραία; ας είναι καλά κι εγώ είμαι καλύτερα.
Μιαν άλλη είναι φρόνιμη; ας είναι καλά κι εγώ είμαι καλύτερα.
Μιαν άλλη είναι σεμνή; ας είναι, κι εγώ καλά είμαι.
Μα όσο δε μαζεύονται όλες οι χάρες σε μια γυναίκα,
δεν κάνω ουτ' εγώ τη χάρη σε καμιά.

Η Βεατρίκη; Κυρία όμορφη, έξυπνη, εύστροφη, πνευματώδης, με γλώσσα που κόκκαλα τσακίζει, ετυμόλογη, ο α' γυναικείος ρόλος του έργου. Γι' αυτήν ο Βενέδιχτος είναι ο σταθερός στόχος της γλώσσας της, τον πειράζει και τον ψέγει με κάθε ευκαιρία. Λέει γι' αυτόν:

In our last conflict four of his five wits went halting off,
and now is the whole man governed with one:
so that if he have wit enough to keep himself warm,
let him bear it for a difference between himself and his horse...

Στην τελευταία μας συμπλοκή, οι τέσσερις απ' τις πέντε του εξυπνάδες έφυγαν κουτσαίνοντας
και τώρα ολόκληρος, κοτζάμ άνθρωπος, κυβερνιέται με τη μια που του απόμεινε'
που αν έχει τώρα εξυπνάδα όση του φτάνει για να σαλεύει,
πρέπει να τη βάλει στην αρμαδούρα του διακριτικό, για να τον ξεχωρίζουν από τ' άλογο του...

Ο Κλαύδιος, β΄αντρικός ρόλος, γουστάρει την Ηρώ, ο β΄γυναικείος ρόλος, κόρη του άρχοντα Λεονάτου, διοικητή της Μεσσήνης. Ο Βενέδιχτος δεν βλέπει το λόγο που αυτός την ποθεί καθώς

...στ' αλήθεια, [η Ηρώ] μου φαίνεται πως είναι πάρα κοντή για μακριά παινέματα,
πάρα μελαχροινή για λαμπρά παινέματα,
και πάρα αχαμνή για παχιά παινέματα.
Τη μόνη παραχώρηση που μπορώ να κάνω για συστατικό της είναι
πως, αν ήταν αλλιώτικη απ' ό,τι είναι, θα ήταν άσκημη' κι επειδή δεν είναι αλλιώτικη,
έτσι που είναι δε μου αρέσει.

Why, i' faith, methinks she's too low for a high praise,
too brown for a fair praise and
too little for a great praise:
only this commendation I can afford her,
that were she other than she is, she were unhandsome;
and being no other but as she is, I do not like her.

Πιο κάτω, ο Βενέδιχτος "καρφώνει" το έρωτα του Κλαύδιου για την "κοντούλα κόρη του Λεονάτου", την Ηρώ, στον άρχοντα Δον Πέτρο, ο οποίος συμφωνεί:

Don Pedro. Amen, if you love her; for the lady is very well worthy.
Πέτρος. Μακάρι, αν την αγαπάς, γιατί η κόρη πολύ το αξίζει

Στην κουβέντα, επεμβαίνει κι ο Βενέδιχτος:

Claudio. You speak this to fetch me in, my lord.
Don Pedro. By my troth, I speak my thought.
Claudio. And, in faith, my lord, I spoke mine.
Benedick. And, by my two faiths and troths, my lord, I spoke mine.
Claudio. That I love her, I feel.
Don Pedro. That she is worthy, I know.
Benedick. That I neither feel how she should be loved nor
know how she should be worthy, is the opinion that
fire cannot melt out of me: I will die in it at the stake.

Κλαύ. Το λες για να με πιάσεις, αφέντη μου.
Πέτρος. Μα την αλήθεια, σου λέω τη γνώμη μου.
Κλαύ. Κι εγώ, μα την πίστη μου, είπα τη δικιά μου.
Βενέδ. Κι εγώ, μα τις δυο μου πίστες κι αλήθειες, σας λέω τη δικιά μου.
Κλαύ. Το πως την αγαπώ, το αισθάνομαι.
Πέτρος. Το πως το αξίζει το γνωρίζω.
Βενέδ. Το πως ούτε αισθάνομαι πως μπορεί αυτή ν' αγαπηθεί,
ούτε γνωρίζω γιατί το αξίζει, είναι η γνώμη μου που
δε μου τη λιώνει ούτε καμίνι
και μ' αυτήν πεθαίνω και παλουκωμένος.

Σταθερές, σκληρές κι άτεγκτες οι "απόψεις" του Βενέδιχτου για την καϋμενούλα Ηρώ, τον έρωτα του Κλαύδιου. Για την Βεατρίκη, ακόμα χειρότερες:

Benedick. What, my dear Lady Disdain! are you yet living?
Βενέδ. Πώς, αγαπητή μου Κυρία Περιφρόνηση, ακόμα ζεις;

για να εισπράξει μια εξίσου σκληρή απάντηση:

Benedick. God keep your ladyship still in that mind! so some
gentleman or other shall 'scape a predestinate
scratched face.

Beatrice. Scratching could not make it worse, an 'twere such
a face as yours were.

Βενέδ. Ο Θεός να δώσει νά 'χει πάντα αυτές τις ιδέες η παρθενική σου ψυχή, γιατί έτσι μόνο μπορεί ο ένας ή ο άλλος κύριος να γλιτώσει τα μούτρα του από σίγουρο γρατζούνισμα.

Βεατρίκη. Αν είναι νά 'ταν τα μούτρα του σαν και τα δικά σου,
το γρατζούνισμα δε θα τά 'κανε χειρότερα (!!!)

(Η μετάφραση είναι του Β. Ρώτα)

Παρωνύμιος
10-04-12, 21:28
King Richard the III
Act I, Scene 1

London. A street.

[Enter GLOUCESTER, solus]

Duke of Gloucester.
Now is the winter of our discontent
Made glorious summer by this sun of York;
And all the clouds that lour'd upon our house
In the deep bosom of the ocean buried.
Now are our brows bound with victorious wreaths;
Our bruised arms hung up for monuments;
Our stern alarums changed to merry meetings,
Our dreadful marches to delightful measures.
Grim-visaged war hath smooth'd his wrinkled front;
And now, instead of mounting barded steeds
To fright the souls of fearful adversaries,
He capers nimbly in a lady's chamber
To the lascivious pleasing of a lute.
(http://youtu.be/DsGGjXZw1eQ)
https://encrypted-tbn2.google.com/images?q=tbn:ANd9GcTBa7e40HNfRieornpvm8y_5vKX8BHM5 mWbm8RsfStzmlWyVmW4


Σαίξπηρ, Ο Βασιλιάς Ριχάρδος ο ΙΙΙ
Πράξη 1η, Σκηνή 1η (1.1)
Λονδίνο. Ένας δρόμος.

(Μπαίνει ο ΓΛΟΣΤΕΡ, μόνος)

Τώρα της δυσαρέσκειάς μας τον χειμώνα
τον έκαμε θέρος λαμπρό τούτος του Γιορκ ο ήλιος'
κι όλα τα σύννεφα που πλακώναν το σπίτι μας
θάφτηκαν στη βαθιά κοιλιά του ωκεανού.
Τώρα φορούν τα μέτωπά μας στέμματα νίκης'
τα φθαρμένα μας όπλα τα κρεμάσαμε κειμήλια'
τ' αυστηρά μας στρατόπεδα έγιναν εύθυμα κέντρα'
οι φοβερές πορείες μας χοροί ψυχαγωγίας.
Την άγρια του όψη ομάλυνε ο κατσούφης πόλεμος'
και τώρα - αντί σε ολάρματες φοράδες καβαλάρης
να φοβερίζει τους περίτρομους αντιπάλους -,
σεισολυγίζεται σε μιας κυράς την κάμαρη
ηδονιζόμενος στις λάγνες νότες του λαγούτου.

(Μτφρ. Β. Ρώτα)

(Συνεχίζεται . . . )

Παρωνύμιος
11-04-12, 00:34
Ο Δον Πέτρος κι ο νεαρός Κλαύδιος, βάζοντας την πονηρή τους μηχανή σ' ενέργεια, ομολογούν και συζητούν μεταξύ τους τις χάρες της Βεατρίκης. . . .

Don Pedro. (...) She's an excellent sweet lady; and, out of all suspicion, she is virtuous.
Claudio. And she is exceeding wise.
Don Pedro. In every thing but in loving Benedick.

http://www.youthink.com/quiz_images/full_827161825.jpghttp://27.media.tumblr.com/tumblr_lzlqof6cce1qdoh4po1_400.jpg
Η Έμμα Τόμσον ως Βεατρίκη στην ομώνυμη μεταφορά του Much Ado About Nothing του 1993.

Πέτρος. (...) Είναι έξοχη, γλυκιά κοπέλα κι αναμφισβήτητα χαριτωμένη.
Κλαύ. Κι είν' εξαιρετικά φρόνιμη.
Πέτρος. Φρόνιμη σε όλα, έξω από την αγάπη της για τον Βενέδιχτο.

Σαίξπηρ, Πολύ Κακό για Τίποτα, 2.3
Η μετάφραση του Β. Ρώτα.

Παρωνύμιος
11-04-12, 12:18
(η συνέχεια . . .)

King Richard the III
Act I, Scene 1

London. A street.
(...)

But I,
that am not shaped for sportive tricks,
Nor made to court an amorous looking-glass;
I,
that am rudely stamp'd, and want love's majesty
To strut before a wanton ambling nymph;
I,
that am curtail'd of this fair proportion,
Cheated of feature by dissembling nature,
Deformed, unfinish'd, sent before my time
Into this breathing world, scarce half made up,
And that so lamely and unfashionable
That dogs bark at me as I halt by them;
Why, I, in this weak piping time of peace,
Have no delight to pass away the time,
Unless to spy my shadow in the sun
And descant on mine own deformity:
And therefore, since I cannot prove a lover,
To entertain these fair well-spoken days,
I am determined to prove a villain
And hate the idle pleasures of these days.

(to be continued)


Σαίξπηρ, Ο Βασιλιάς Ριχάρδος ο ΙΙΙ
Πράξη 1η, Σκηνή 1η (1.1)
Λονδίνο. Ένας δρόμος.

(...)
Mα εγώ,
που δεν είμαι φτιαγμένος για παιχνίδια και
τσαλίμια, ή να λιγώνομαι μπρος σε καθρέφτη ερωτιάρη,
εγώ,
ο χοντρά σταμπαρισμένος, ο λειψός απ' του έρωτα
το μεγαλείο για να κορδώνομαι μπροστά σε μια
ξωθιά μαυλίστρα'
εγώ,
ο κολοβωμένος απ' αυτή την ωραία χάρη,
που με γέλασε στα μέτρα η υποκρίτρα η φύση,
παραμορφωμένος, μισερός,
πριν απ' την ώρα μου σταλμένος σ' τούτ' τον κόσμο,
ούτε μισοφτιαγμένος καν,
σακάτης και παράταιρος,
που με γαβγίζουν τα σκυλιά καθώς περνάω κουτσαίνοντας,
ε, εγώ,
στους απαλόλαλους αυτούς ειρηνικούς καιρούς,
άλλη χαρά δεν έχω να περνάω τον καιρό μου,
παρά μόν' να θωρώ τον ίσκιο μου στον ήλιο
και να σχολιάζω ο ίδιος το άσκημό μου φτιάξιμο.
Γι' αυτό,
αφού δεν μπορώ να γίνω εραστής,
για να περνώ αυτές τις όλο ωραία λόγια ημέρες,
είμαι αποφασιμένος να γίνω αχρείος
και να μισώ τις μάταιες γλύκες του καιρού μας.
(...)

(του Β. Ρώτα η μετάφραση)

Παρωνύμιος
12-04-12, 13:33
Το ότι οι γυναίκες είναι ανικανοποίητες (ή δεν ξέρουν τί θέλουν; ) δεν χρειαζόταν να μας το επιβεβαιώσει ο Σαίξπηρ με το παρακάτω γλαφυρό αγαπημένο απόσπασμα:

Μιλά ο Κλαύδιος, εραστής της Ηρούς, ξαδέρφης της Βεατρίκης
που είναι μεν μια καλλονή
αλλά πού 'χει τη γλώσσα κοφτερή. . .

Κλαύδιος. Η Ηρώ πιστεύει σίγουρα πως (η Βεατρίκη) θα πεθάνει, γιατί λέει
πεθαίνει, αν αυτός (ο Βενέδιχτος) δεν την αγαπήσει' και πεθαίνει παρά
να φανερώσει τον έρωτά της' και πάλι πεθαίνει, κι αν αυτός τη
ζητήσει, παρά να παρατήσει και μια στιγμή
τα συνηθισμένα της τ' αστεία.

http://www.moviemarket.com/library/photos/313/313489.jpg
Bεατρίκη-Έμα Τόμσον


Claudio. Hero thinks surely she will die; for she says she
will die, if he love her not, and she will die, ere
she make her love known, and she will die, if he woo
her, rather than she will bate one breath of her
accustomed crossness.

Πολύ Κακό για Τίποτα, 2.3
Του Β. Ρώτα η μετάφραση.

Ρυπαρό κονσερβοκούτι
12-04-12, 17:23
Ναι. Ένα γεροντάκι στο Κίρκαγατς, μια γριούλα στο Μπακήρ, ένα ηλικιωμένο βόδι τούτος εδώ στο Αξάρ: οι άνθρωποι του θεού.
Η καλοσύνη φυτρώνει λοιπόν σε μεγάλες ηλικίες: Φαίνεται θα είναι παρακμή.


Ηλίας Βενέζης, το νούμερο 31328

Παρωνύμιος
13-04-12, 14:11
(...) but man, proud man,
Drest in a little brief authority,
Most ignorant of what he's most assured,
His glassy essence, like an angry ape,
Plays such fantastic tricks before high heaven
As make the angels weep; who, with our spleens,
Would all themselves laugh mortal.

Mα άνθρωπε συ, περήφανε άνθρωπε,
που ντύθηκες μικρή εξουσία εφήμερη,
και πιο πολύ αγνοείς ό,τι πιο βέβαιο έχεις,
τη γυάλινη την ύπαρξή σου, σαν έξαλλη μαϊμού,
με κόλπα κωμικά μπροστά στον ύψιστο ουρανό,
κάνεις να κλαιν οι αγγέλοι, που
αν είχαν φύση ανθρώπινη,
θα πέθαιναν στα γέλια.

Σαίξπηρ, Με το Ίδιο Μέτρο, 2.2

Νεραϊδόπιασμα
17-04-12, 02:48
"Λένε ότι ο μακρύτερος δρόμος είναι αυτός που συνδέει το μυαλό με την καρδιά. Ή, αλλιώς, ότι είναι μεν δύσκολο να ξέρεις τι νιώθεις, αλλά είναι απείρως δυσκολότερο να νιώθεις αυτό που ξέρεις."
Γιώργο υπέροχο...πραγματικά απόλυτα αληθινό...δύσκολο να καταλάβεις τι νοιώθεις..αλλά άθλος να βρεις το κουράγιο να συνεχίσεις να το νοιώθεις συνειδητά!!!

Παρωνύμιος
17-04-12, 20:26
Μέσα στο δάσος Άρντεν ο εξόριστος κι αποδιωγμένος Δούκας:

Sweet are the uses of adversity,
Which like the toad, ugly and venomous,
Wears yet a precious jewel in his head;
And this our life, exempt from public haunt,
Finds tongues in trees, books in the running brooks,
Sermons in stones, and good in every thing.

Γλυκές είν' οι χρήσεις της αντιξοότητας,
που σαν τον φρύνο, άσχημη και γιομάτη δηλητήριο,
όμως φορά ένα πολύτιμο κόσμημα πά' στο μέτωπο'
κι αυτή η ζωή μας, απαλλαγμένη από τα δημόσια πράματα,
βρίσκει μιλιά στα δέντρα, βιβλία στα ρυάκια,
κηρύγματα στα βράχια και το καλό στο κάθε τι.

:Σαίξπηρ:, Όπως Αγαπάτε, 2.1

Μανταλενα
23-04-12, 11:05
(συνομιλια αναμεσα σε πρακτορα κ Αμάντα με θεμα την εξουσια , το εθνος κ την ελευθερια)

πρακτορας: ''εγω διακινδυνευσα τη ζωη μου..''
αμαντα: ''διακινδυνευσες τη ζωη σου αλλα τι αλλο εχεις διακινδυνευσει; Διακινδυνευσες ποτε την αποδοκιμασια των αλλων; Διακινδυνευσες ποτε την οικονομικη σου ασφαλεια; Διακινδυνευσες ποτε μια πεποιθηση σου; Το να διακινδυνεύσει κανείς τη ζωή του δε δείχνει ιδιαιτερο θαρρος. Στη χειροτερη περιπτωση θα τη χασεις,οποτε θα πας στον παραδεισο των ηρωων και ολα θα ειναι μελι γαλα στον αιωνα τον απαντα. Ετσι δεν ειναι; Κερδιζεις την ανταμοιβη σου κ δεν εχεις αλλες συνεπειες.Αυτο δεν ειναι θαρρος.
Πραγματικο θαρρος ειναι να διακινδυνευσεις κατι που μπορει να σε αναγκασει να επανεξετασεις τις σκεψεις σου, και να αλλαξεις, και να επεκτεινεις τη συνειδητοτητα σου.
Πραγματικο θαρρος ειναι να διακινδυνευσεις τα κλισε σου''


Τομ Ρομπινς, Αμαντα το κοριτσι της γης

Γιωργος Τ
22-05-12, 15:19
"Το 1979, ο Κρίστοφερ Λας, ένα από τα οξύτερα πνεύματα του αιώνα μας, περιέγραφε ως εξής την παρακμή του αμερικανικού εκπαιδευτικού συστήματος:

Η μαζική εκπαίδευση, υποσχόμενη να εκδημοκρατίσει την κουλτούρα που παλιότερα επιχωρίαζε στις προνομιούχες τάξεις, κατέληξε να αποβλακώνει τους ίδιους τους προνομιούχους. Η σύγχρονη κοινωνία, αν και κατάφερε να δημιουργήσει ένα χωρίς προηγούμενο επίπεδο τυπικής εκπαίδευσης, παρήγαγε ταυτόχρονα νέες μορφές αμάθειας. Ολοένα και πιο δύσκολα οι άνθρωποι χειρίζονται τη γλώσσα τους με άνεση και ακρίβεια, ολοένα και λιγότερο θυμούνται τα βασικά γεγονότα της ιστορίας της χώρας τους, ολοένα και πιο δύσκολα είναι σε θέση να κάνουν λογικές αφαιρέσεις ή να κατανοούν γραπτά κείμενα εκτός από τα υποτυπώδη."

Η εκπαίδευση της αμάθειας, Ζαν Κλωντ Μισέα, Εκδόσεις Βιβλιόραμα

Γιωργος Τ
22-05-12, 17:24
"...Όταν η άρχουσα τάξη μπαίνει στον κόπο να εφεύρει μια λέξη και να επιβάλει τη χρήση της, μολονότι στην τρέχουσα γλώσσα υπάρχει ένας όρος απολύτως συνώνυμος και του οποίου το νόημα είναι απολύτως σαφές, τότε οποιοσδήποτε διάβασε Όργουελ καταλαβαίνει αμέσως ότι η νέα λέξη, στην πράξη, πρέπει να σημαίνει το ακριβώς αντίθετο από την προηγούμενη..."

Η εκπαίδευση της αμάθειας, Ζαν Κλωντ Μισέα, Εκδόσεις Βιβλιόραμα

Ρεγινόρα
07-06-12, 23:00
"Μην είσαι παλαβός, Μπραϊμάκι μου, άσε τους Ρωμιούς να σκοτώνουνται αναμεταξύ τους. Δεν έχει ξοφλημό, ανάθεμά τη για ράτσα! Πόσα χρόνια, πάππου πρόσπαππου, πολεμούμε να την ξεκάνουμε; Τί καταφέραμε; Τον κακό μας τον καιρό! Έναν ξεριζώνεις, δέκα φυτρώνουν... Αν δεν σκοτωθούν, σου λέω, αναμεταξύ τους, σκοτωμό δεν έχουν. Τους αφήνω, το λοιπόν, κα σκοτώνουνται. Κι άμα βγάλουν καλά καλά τα μάτια τους, καβαλικεύω τη φοράδα μου και πάω και βάνω τάξη. Κατάλαβες; Σου τα λέω αν αξιωθείς και γίνεις κι εσύ καμιά φορά Αγάς σε ρωμαίικο χωριό, να ξλερεις μωρέ, πώς να φέρνεσαι με τους Ρωμιούς."

Καζαντζάκης, "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται"

(πόσο τραγικά επίκαιρο μου μοιάζει όλο αυτό)!!!

Μαύρο Βέλος
09-06-12, 18:50
"Ο φόβος του θανάτου διακατείχε παντού και πάντοτε όλους τους θνητούς. Ίσως αυτός μας εμποδίζει κι εμάς σήμερα, όπως εμπόδισε πολλές φορές στο παρελθόν τους ανθρώπους, να έχουμε τον απαιτούμενο οίστρο για τη ζωή μας, να έχουμε δηλαδή την επίγνωση ότι είμαστε πραγματικά θνητοί, και ότι έχουμε να κάνουμε, αν γίνεται, θα γίνει εδώ, από εμάς, και εδώ θα το κάνουμε, εμείς."

Η Aρχαία Ελληνική Δημοκρατία Και η Σημασία της για Εμάς Σήμερα, Κορνήλιος Καστοριάδης

Γιωργος Τ
10-06-12, 21:36
"Σ' ένα μικρό πεντακάθαρο ρυακάκι είδε ένα γέρο να σκύβει και να βλέπει, βαθιά αφοσιωμένος, το νερό να τρέχει. Ζύγωσε· Έσκυψε να δει τι να θωρούσε με τόση προσοχή ο γέρος· δεν είδε τίποτα, μονάχα το νερό να τρέχει.
-Τι βλέπεις, παππού; ρώτησε παραξενεμένος.
Σήκωσε ο γέρος το κεφάλι, χαμογέλασε θλιμμένος:
-Τη ζωή μου που τρέχει και χάνεται, παιδί μου, αποκρίθηκε· τη ζωή μου που τρέχει και χάνεται...
-Μη θλίβεσαι, παππού, ξέρει αυτή που πάει, κατά τη θάλασσα· όλες οι ζωές του κόσμου κατακεί πάνε, παππούλη."

Νίκος Καζαντζάκης, "Οι αδερφοφάδες", Εκδόσεις Καζαντζάκη

Κλεοπάτρα
10-06-12, 21:57
'' Twelve voices were shouting in anger, and they were all alike. No question, now, what had happened to the faces of the pigs. The creatures outside looked from pig to man, and from man to pig, and from pig to man again; but already it was impossible to say which was which.''

"Δώδεκα φωνές ούρλιαζαν με μανία και ήταν όλες ίδιες. Τώρα ήταν ολοφάνερο τι ειχε συμβεί στις φάτσες των γουρουνιών. Τα ζώα απ'έξω κοίταζαν πότε τα γουρούνια και πότε τους ανθρώπους, πότε τους ανθρώπους και πότε τα γουρούνια, ύστερα πάλι τα γουρούνια και πάλι τους ανθρώπους, αλλά ήταν αδύνατο να διακρίνουν ποιος ήταν ποιος."


Τζωρτζ Όργουελ, Η Φάρμα των Ζώων

Κλεοπάτρα
10-06-12, 23:08
"Ξέρετε ποια είναι η αφορμή της οικονομικής κρίσης; Θα γελάσετε. Η αφθονία. Μάλιστα. Βουνά μαζεύτηκαν τα αγαθά κι οι άνθρωποι πεθαίνουν απ' την πείνα. Στη Βραζιλία ρίχνουν τον καφέ στα ποτάμια. Στον Καναδά και στην Αμερική καίνε ολόκληρα βουνά από σιτάρι... Πώς μπορείς να ζεις σ' έναν κόσμο με τόσην αδικία και να μην το ξεφωνίζεις κάθε ώρα, κάθε μέρα;... Φυσικά, αν θέλεις, μπορείς να μείνεις ήσυχος. Να κοιτάξεις τον εαυτούλη σου. Μα τότε, πώς θα 'χεις το δικαίωμα να λέγεσαι άνθρωπος;"

Μ.Λουντέμης

Αλίκη
28-06-12, 01:02
"Θυμασαι που ειπα οτι εξασκουμαστε στα βουβα ξορκια, Ποτερ;"
"Ναι", εκανε ξερα ο Χαρι.
"Ναι, κυριε"
"Δεν χρειαζεται να με λετε "κυριε", καθηγητα Σνέιπ!" - Χαρι Ποτερ και ο Ημιαιμος Πριγκιψ
:χαχαχα::χαχαχα::χαχαχα:
Ποσο γελιο!!!!

Και ισως το πιο αστειο κομματι που εχω διαβασει σε βιβλιο εβερ:
Μολις εχουν δωσει εξετασεις στη Μαντικη και εχουν κοπει:
"Ηταν αναμενομενο να κοπουμε σε αυτο το μαθημα", ειπε κατσουφιασμενος ο Ρον, καθως κατεβαιναν τη μαρμαρινη σκαλα. Ο Χαρι ενιωθε καπως καλυτερα, γιατι μολις του ειχε πει ο Ρον οτι περιεγραψε με καθε λεπτομερεια στον εξεταστη του εναν αποκρουστικο αντρα με μια χοντρη κρεατοελια στη μυτη, τον οποιο εβλεπε στην κρυσταλλινη σφαιρα του, και μολις σηκωσε τα ματια του συνειδητοποιησε πως αυτο που τοση ωρα περιεγραφε ηταν το ειδωλο του εξεταστη του. - Χαρι Ποτερ και το Ταγμα του Φοινικα
:μουάχαχα::μουάχαχα::μουάχαχα::μουάχαχα: οσες φορες κ να το διαβασω γελαω!!!!

Παρωνύμιος
09-07-12, 17:58
Λίγες μέρες πριν από μια μάχη στο Μαραθώνα...

"... ο Ιππίας, ο γιος του Πεισίστρατου, οδήγησε τους Πέρσες στο Μαραθώνα1, αφού την προηγούμενη νύχτα είδε όνειρο ότι κοιμήθηκε με την μητέρα του. Έβγαλε λοιπόν το συμπέρασμα από το όνειρο ότι θα γυρίσει στην Αθήνα κι αφού πάρει πάλι την εξουσία θα πέθαινε γέρος στην πατρίδα του. Κι όσον αφορά το όνειρο αυτά συμπέρανε. (...) Ενώ λοιπόν τακτοποιούσε αυτά, του ήρθε να φταρνιστεί και να βήξει δυνατότερα από το συνηθισμένο, κι επειδή ήταν γέρος2 και τα περισσότερα δόντια του κουνιόντουσαν, από τη βία με την οποία έβηξε, βγήκε ένα δόντι από το στόμα του κι έπεσε στην άμμο. Χάλασε τον κόσμο για να το βρει κι επειδή το δόντι δεν φαινόταν πουθενά, αναστέναξε κι είπε σε εκείνους που ήταν κοντά του: "Αυτή η γη δεν είναι δική μας κι ούτε θα μπορέσουμε να την υποτάξουμε. Όσο μέρος όριζα εγώ απ' αυτήν την κατέχει τώρα το δόντι μου"....

Ηροδότου Ιστορίες, Βιβλίο ΣΤ, 107, μτφρ. Αδ. Θεοφίλου, εκδ. Πάπυρος.

1. Έλληνας οδηγεί εχθρούς ενάντια σε Έλληνες. Πού το περίεργο;
2. Πάνω από 70χρ.

Παρωνύμιος
24-07-12, 07:22
Στα βόρεια της πετρελαιοπαραγωγού Λιβύης...

"....εἴη δ᾽ ἂν πᾶν, ὅκου καὶ ἐν Ζακύνθῳ ἐκ λίμνης καὶ ὕδατος πίσσαν ἀναφερομένην αὐτὸς ἐγὼ ὥρων. 3 εἰσὶ μὲν καὶ πλεῦνες αἱ λίμναι αὐτόθι, ἡ δ᾽ ὦν μεγίστη αὐτέων ἑβδομήκοντα ποδῶν πάντῃ, βάθος δὲ διόργυιος ἐστί· ἐς ταύτην κοντὸν κατιεῖσι ἐπ᾽ ἄκρῳ μυρσίνην προσδήσαντες καὶ ἔπειτα ἀναφέρουσι τῇ μυρσίνῃ πίσσαν, ὀδμὴν μὲν ἔχουσαν ἀσφάλτου, τὰ δ᾽ ἄλλα τῆς Πιερικῆς πίσσης ἀμείνω. ἐσχέουσι δὲ ἐς λάκκον ὀρωρυγμένον ἀγχοῦ τῆς λίμνης. ἐπεὰν δὲ ἀθροίσωσι συχνήν, οὕτω ἐς τοὺς ἀμφορέας ἐκ τοῦ λάκκου καταχέουσι. 4 ὁ τι δ᾽ ἂν ἐσπέσῃ ἐς τὴν λίμνην, ὑπὸ γῆν ἰὸν ἀναφαίνεται ἐν τῇ θαλάσσῃ· ἣ δὲ ἀπέχει ὡς τέσσερα στάδια ἀπὸ τῆς λίμνης...."

"...Όλα όμως είναι δυνατά γιατί και στη Ζάκυνθο εγώ ο ίδιος έβλεπα να βγάζουν πίσσα από τη λίμνη και το νερό. Πολλές άλλες λίμνες υπάρχουν βέβαια εκεί. Η μεγαλύτερη όμως από αυτές έχει μάκρος 70 ποδιών, άλλο τόσο πλάτος και βάθος 2 οργυιές. Δένουν λοιπόν στην άκρη ενός κονταριού ένα κλωνάρι από μυρσίνη, το βυθίζουν στη λίμνη και έπειτα το βγάζουν με πίσσα απάνω που έχει μυρωδιά ασφάλτου, ενώ κατά τα άλλα είναι καλύτερη από την Πιερική πίσσα. Την πίσσα που μαζεύουν τη χύνουν σε έναν λάκκο σκαμένο κοντά στη λίμνη, κι αφού συγκεντρώσουν αρκετή, τη βγάζουν από το λάκκο και τη χύνουν σε αμφορείς. Ό, τι πέσει στη λίμνη πηγαίνει κάτω από τη γη και ξαναφαίνεται στη θάλασσα που απέχει απ' τη λίμνη 4 περίπου στάδια...."

Ηροδότου Ιστορίες, Δ, §195.

Βασίλης Γ
07-09-12, 18:50
Από νωρίς το πρωί να λες μέσα σου:σήμερα θα συναντηθώ με τον πολυπράγμονα,με τον αχάριστο,με τον αλαζόνα,τον δολερό,τον φθονερό,τον ακοινώνητο.Τους συμβαίνει να είναι έτσι επειδή αγνοούν το αγαθό και το κακό.Εμένα όμως,που στοχάστηκα τη φύση του αγαθού κι είδα την ομορφιά του·και τη φύση του κακού,κι είδα την ασχήμια του·και τη φύση του ανθρώπου που σφάλλει,κι είδα ότι είναι συγγενής μου,όχι από το ίδιο αίμα ή σπέρμα αλλά από τον ίδιο Νου,και ότι έχει τη θέση του μέσα στο θείο έργο·εμένα δεν μπορεί να με βλάψει κανείς από τους παραπάνω,γιατί κανείς τους δεν μπορεί να με εμπλέξει στην αισχρότητα.

Μάρκος Αυρήλιος , Τα Εις Εαυτόν

Άλκηστις
10-09-12, 07:53
Μ'αρέσουν πολύ οι "πειραγμένες" ιστορίες. Με άγγιξε ιδιαίτερα ένα μικρό διήγημα του Μυριβήλη, όπου συνομιλούν ο Θεός με τον Αδάμ και την Εύα.

...
- Κι ο θάνατος τρελά παιδιά; Τον λησμονήσατε το θάνατο, που σέρνεται σαν φίδι πίσω από τα βήματά σας από τότε που χάσατε τον παράδεισo;
- Με τον έρωτα τον νικήσαμε και το θάνατο Κύριε.
Κι η Εύα σήκωσε στα δυο της χέρια το δέμα που σφιχτά κρατούσε πάνω της τόση ώρα, πάνω στο στήθος της. Μέσα στην αρκουδοπροβιά σάλεψε το μικρό τριανταφυλλί σωματάκι ενός παιδιού. Μέσα από το πρόσωπό του χαμογελούσαν όλοι οι αγγέλοι του χαμένου παραδείσου.
- Ευλόγησέ το πατέρα.

Ήταν το πρώτο παιδί της γης.

Στρατής Μυριβήλης

Υπάρχουν κάποια λάθη που πρέπει να γίνονται.
Αν δεν χάναμε τον παράδεισο θα χάναμε την ελπίδα να τον ξανακερδίσουμε.
Κι ακόμα κι αν κάποιο λάθος δεν το ξεχάσεις ποτέ και δεν το αφήσεις ποτέ να σε ξεπεράσει,
υπάρχει πάντα η ελπίδα πως με το χρόνο, θα το καταλάβεις, και θα το συγχωρήσεις.

Μανταλενα
10-09-12, 14:47
''...οσο περισσοτερο προσφερε τον εαυτο του στις απαιτησεις μιας αδιακοπης πολιορκιας,τοσο περισσοτερο αναρωτιοταν για το πουθε προερχοταν το δικο του το ελαττωμα, η δικη του η ατελεια, που του απαγορευε να ζησει οπως ζουσε εκεινη, μ'ενταση και πληροτητα.
κ απομεινε εκει, μπορει να πει κανεις,αντικριζοντας εκστατικα σχεδον την ιδια του τη ψυχροτητα, τελεια ανικανος να καταλαβει το πως εκεινη ειχε ετσι κατορθωσει να χασει τον εαυτο της, να του δωσει το καθε τι απ'αυτην, διχως ουσιαστικα να παρει τιποτε σε ανταλλαγμα. ''

Γιασουναρι Καβαμπατα ''η χωρα του χιονιου''

Μορφεας
10-09-12, 15:01
''H καρδιά στις μέρες μας,πωλείτε με το ζύγη.Και μάλιστα σε ζυγαριά που κλέβει''

Αγγελος Τερζάκης, Μενεξεδένια Πολιτεία.

Ονειρευτής
13-09-12, 20:07
(Το απόσπασμα που παραθέτω ως αγαπημένο μου προέρχεται από το βιβλίο του Νίτσε «Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα» από τις εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ σε μετάφραση του Ζήση Σαρίκα)


Το τραγούδι του τάφου.

[…] Σκοτώσατε τις οπτασίες και τα πιο αγαπημένα θαύματα της νιότης μου! Μου πήρατε τους συμπαίκτες μου, τα μακάρια πνεύματα! Στην μνήμη τους αποθέτω αυτό το στεφάνι και αυτήν την κατάρα.

Αυτή την κατάρα ξεστομίζω εναντίον σας εχθροί μου! Δεν κάνατε μήπως σύντομη την αιωνιότητα μου, σαν τον ήχο που σβήνει μέσα στην κρύα νύχτα! Μου ήρθε μόνο σαν ματιά από θεϊκά μάτια – σαν στιγμή!

Έτσι μίλησε μια μέρα η καθαρότητα μου – την κατάλληλη ώρα : «θεϊκά πρέπει να είναι για μένα όλα τα όντα».

Τότε πέσατε πάνω μου, βρόμικα φαντάσματα· αχ που πέταξε άραγε εκείνη η κατάλληλη ώρα!

«Όλες οι μέρες πρέπει να είναι για μένα άγιες» - έτσι είπε μια μέρα η σοφία της νιότης μου: αληθινά ήταν λόγια μιας χαρούμενης σοφίας!

Τότε όμως εσείς, εχθροί μου, μου κλέψατε τις νύχτες μου και τις πουλήσατε στο άυπνο μαρτύριο : αχ που πέταξε άραγε εκείνη η χαρούμενη σοφία;

Κάποτε λαχταρούσα να δω καλούς οιωνούς απ’ τα πουλιά: και φέρατε τότε πάνω από το δρόμο μου μια τερατώδη, σιχαμερή κουκουβάγια. Αχ που πέταξε η τρυφερή λαχτάρα μου!

Κάποτε υποσχέθηκα ν’ απαρνηθώ κάθε αηδία: τότε μετατρέψατε τους γείτονες και τους πλησίον μου σε αποστήματα. Αχ που πέταξε τότε η πιο ευγενής υπόσχεσή μου;

Σαν τυφλός ακολούθησα κάποτε μακάριους δρόμους: τότε πετάξατε ακαθαρσία πάνω στο δρόμο του τυφλού: και τώρα του προκαλεί αηδία το παλιό μονοπάτι του τυφλού.

Και όταν έκανα αυτό που ήταν το πιο δύσκολο για μένα και γιόρταζα τις νίκες που είχα πετύχει στον εαυτό μου: τότε κάνατε εκείνους που μ’ αγαπούσαν να φωνάξουν ότι τους έκανα το μεγαλύτερο κακό.

Αληθινά, αυτό κάνατε πάντα: μου πικραίνατε το καλύτερο μου μέλι και χαλούσατε το μόχθο των καλύτερων μελισσών μου.

Στην αγαθοεργία μου στέλνατε πάντα τους αναιδείς ζητιάνους· γύρω από τον οίκτο μου βάζατε πάντα να σπρώχνονται οι πιο αθεράπευτοι ξεδιάντροποι. Έτσι πληγώσατε τις αρετές μου μέσα στην πίστη τους.

Κι όταν προσέφερα θυσία ό,τι πιο ιερό είχα: η «ευσέβεια» σας έσπευδε τότε να προσφέρει τις πιο παχιές προσφορές της: έτσι που ό,τι πιο ιερό είχα πνιγόταν μέσα στον καπνό του λίπους σας.

Και κάποτε θέλησα να χορέψω, όπως δεν χόρεψα ποτέ: θέλησα να χορέψω πάνω απ’ όλους τους ουρανούς. Τότε μεταπείσατε τον πιο αγαπημένο μου τραγουδιστή.

[…] Η ύψιστη ελπίδα μου έμεινε ανείπωτη και αλύτρωτη! Και πέθαναν όλες οι οπτασίες και παρηγοριές της νιότης μου!

Πως το άντεξα; Πως άντεξα και ξεπέρασα τέτοιες πληγές; Πως αναστήθηκε η ψυχή μου από τέτοιους τάφους;

Ναι, υπάρχει μέσα μου κάτι άτρωτο, που τίποτα δεν μπορεί να το θάψει, κάτι που ανατινάζει βράχους: αυτό είναι η θέληση μου. Σιωπηλή και αναλλοίωτη βαδίζει μέσα στα χρόνια.

Θέλει να βαδίζει με το βήμα της, πάνω στα πόδια μου, η γριά μου θέληση· το πνεύμα της είναι σκληρόκαρδο και άτρωτο.

Άτρωτος είμαι μόνο στην φτέρνα μου. Κι εσύ ζεις πάντα και μένεις όμοια του εαυτού σου, εσύ η πιο υπομονετική! Πάντα καταφέρνεις να βρίσκεις δρόμο ανάμεσα στους τάφους!

Ζει ακόμα μέσα σου το αλύτρωτο της νιότης μου· και σαν ζωή και νιότη κάθεσαι εδώ ελπίζοντας, πάνω στα κίτρινα χαλάσματα των τάφων.

Ναι, είσαι ακόμα για μένα ο χαλαστής όλων των τάφων: χαίρε θέληση μου! Και μόνο εκεί όπου υπάρχουν τάφοι, υπάρχουν αναστάσεις!»

Μελουζίνα
13-09-12, 23:39
Αυτήν την φορά θα βάλω ένα απόσπασμα που το βρήκα πολύ πετυχημένο! Είναι από την "Ευγενία Γκραντέ" του Μπαλζάκ :
(Διάλογος μεταξύ Νανόν και Γκραντέ)

- Καθόλου. Θα μας φτιάξεις κοτόσουπα. Οι κολίγοι δε θα σ' αφήνουνε χωρίς δουλειά. Πάω να πω στον Κουρνουαγιέ να μου σκοτώσει κοράκια. Κάνουνε τον καλύτερο ζωμό του κόσμου.
- Μα δεν είναι αλήθεια αφέντη πως τα κοράκια τρώνε τους πεθαμένους;
- Είσαι ζούδι, Νανόν! Τρώνε όπως όλος ο κόσμος ό,τι βρίσκουνε. Σάμπως κι εμείς δε ζούμε από τους πεθαμένους; Τι άλλο είναι λοιπόν οι κληρονομιές;

Μήτις
28-09-12, 12:27
Σήμερα το κοινό ανταποκρίνεται μόνο στις ''εκκλήσεις'' που γίνονται στα βίτσια του.
:προσκυνώ: :προσκυνώ: :προσκυνώ:

Ο Εραστής της Λαίδης Τσάτερλυ, D.H. Lawrence (αναφερόμενος στη σύγχρονή του λογοτεχνία)

Ιωάννα Δ
28-09-12, 13:53
"Όποτε μετράω τα κουμπιά της ψυχής μου,πάντα μου λείπουν μερικά....
Τα 'χασα;Μου τα κλέψανε;Τα κατάπια;Τα χάρισα;
Κύριος είδε...
Άντε τώρα να την κουμπώσω τη ρημάδα...
Άντε να την προφυλάξω..."

Από το Τετράδιο της Αλκυόνης Παπαδάκη

Ίζι
29-09-12, 15:48
Ο μαυροντυμένος άντρας γέλασε από πάνω τους και το γέλιο του τους τύλιξε εκκωφαντικό, αντηχώντας σαν κύμα σε σπηλιά. Το αγόρι ούρλιαξε και τρέκλισε, με τα χέρια του να στριφογυρίζουν τεντωμένα, σαν φτερά ανεμόμυλου, ξανά, στο λιγοστό αέρα.
Μέταλλο σχίστηκε και βούλιαξε από κάτω τους. Με ονειρική βραδύτητα, οι ράγες έγειραν. Το αγόρι έπεσε, το χέρι του πέταξε σαν γλάρος στη σκοτεινιά, ψηλά, ψηλά, κι ύστερα απέμεινε να κρέμεται πάνω από την άβυσσο, με τα σκοτεινά του μάτια να κοιτάζουν σαν τυφλά τον πιστολέρο.
«Βοήθησέ με».
Βροντερά, εκκωφαντικά: «Τέρμα τα παιχνίδια. Έλα τώρα, πιστολέρο, ειδάλλως δε θα με πιάσεις ποτέ!»
Όλες οι μάρκες στο τραπέζι. Όλα τα χαρτιά ανοιχτά εκτός από ένα. Το αγόρι κρεμόταν, ένα ζωντανό χαρτί ταρό, ο Κρεμασμένος, ο Φοίνικας ναύτης, με την αθωότητά του χαμένη και με το κύμα μιας ερεβώδους θάλασσας έτοιμο να τον καταπιεί. Περίμενε λοιπόν, περίμενε λίγο.
«Να φύγω;» Τόσο δυνατή η φωνή του, που δυσκολεύεσαι να σκεφτείς.
«Βοήθησέ με. Βοήθησέ με, Ρόλαντ»
Η γέφυρα έχει αρχίσει να στραβώνει κι άλλο, τρίζοντας, έτοιμη να διαλυθεί, να…
«Τότε θα φύγω»
«Όχι! ΔΕΝ θα φύγεις!»
Ξαφνικά, τα πόδια του πιστολέρο λευτερώθηκαν από την παράλυση που τον κρατούσε φυλακισμένο και πήδησαν. Έκανε ένα αληθινά γιγάντιο βήμα πάνω από το κρεμάμενο αγόρι, προσγειώθηκε, γλίστρησε ορμητικά προς το φως, που στη φαντασία του ο πιστολέρο το ‘βλεπε να κλείνει μέσα του τον Πύργο, παγωμένο σαν σκοτεινή νεκρή φύση.
Στην άξαφνη σιωπή.
Η σιλουέτα ήταν άφαντη, ακόμα κι η καρδιά του ήταν βουβή, καθώς η γέφυρα έγερνε κι άλλο, αρχίζοντας το στερνό αργό της χορό προς τα βάθη. Ξέφυγε, τα χέρια του βρήκαν το βραχώδες φωτισμένο χείλος της αιώνιας καταδίκης, και πίσω του, στη φριχτή σιωπή, το αγόρι μίλησε από μακριά.
«Φύγε λοιπόν. Υπάρχουν κι άλλοι κόσμοι πέρα απ’ αυτόν».

Stephen King - Ο Μαύρος Πύργος Ι: Ο Τελευταίος Πιστολέρο

Ίζι
06-10-12, 14:01
Πόσο όμορφα σε μπάζουν καμιά φορά, κάποιοι συγγραφείς στις ιστορίες τους...

"Τότε ήταν που η Άννα Καταρίνα έμεινε έγκυος. Τους επόμενους μήνες η κοιλιά της φούσκωνε ενώ το υπόλοιπο κορμί της μαραινόταν, λες και το 'τρωγε κρυφό σαράκι. Όταν ήρθε η ώρα της γέννας, που επρόκειτο να είναι κι η τελευταία της, συνέβη κάτι πολύ παράξενο: Μια χιονοθύελλα ξέσπασε πάνω στην πόλη του Άουγκσμπουργκ, με αστραπές και βροντές ν' αυλακώνουν τον αγριεμένο ουρανό. Και τη στιγμή ακριβώς που ένας κεραυνός έκοβε στα δυο τη φλαμουριά μπροστά στο σπίτι τους, ήρθε στη ζωή το πρώτο και μοναδικό της παιδί, ένα αγοράκι, ενώ η ίδια περνούσε το κατώφλι του θανάτου εγκαταλείποντας τα εγκόσμια από την ίδια σχεδόν πόρτα. Και μόνον ο Θεός ξέρει αν αυτές οι δυο ψυχές συναντήθηκαν, αν κοιτάχτηκαν και τι σήμαινε για την καθεμιά τους αυτό το βλέμμα. Έτσι πάντως ήρθε στον κόσμο το παιδί που αργότερα έγινε ο φημισμένος τυχοδιώκτης και διάσημος τσαρλατάνος κόντε Ατανάζιο ντ' Αρκάνα. Στα γεράματά του ο κόσμος τον ήξερε με το όνομα Ιντικαβία, Αυτός Που Δείχνει Το Δρόμο. Εδώ είναι γραμμένη η ιστορία αυτού του ανθρώπου και το παράξενο τέλος του, όσο καλύτερα μας επιτρέπουν οι γνώσεις μας, οι υποταγμένες στο ζυγό του Χρόνου."
Μίχαελ Έντε - Το Παραμύθι Αυτού που Έδειχνε το Δρόμο

Πεταλούδα
06-10-12, 14:38
Πολύ ωραίο απόσπασμα Ίζι!! Κάποια στιγμή νόμιζα ότι διαβάζω Αλιέντε - όχι σαν τρόπος γραφής αλλά, ως είδος.

Φαίη
23-10-12, 10:54
Την αμαρτία μου θα την πω, δεν έχω διαβάσει ποτέ μου Καζαντζάκη :ντροπή: ούτε καν τον Ζορμπά, το βιβλίο από το οποίο είναι το παρακάτω απόσπασμα (όπου και τυχαία έπεσα πάνω του). Μού άνοιξε την όρεξη, πάντως, να ασχοληθώ με τον σπουδαίο αυτό συγγραφέα μια ώρα αρχύτερα...!

''...Άκουσε λοιπόν αφεντικό! Ο Θεός ξύπνησε ένα πρωί διαολισμένος. Τι Θεός είμαι εγώ, είπε, να μην έχω ανθρώπους να με λιβανίζουν και να με βλαστημούν, να περνάει η ώρα μου; Βαρέθηκα πια να ζω ολομόναχος σαν τον μπούφο. Φτου !
Έφτυσε στις απαλάμες του, ανασκουμπώθηκε, έβαλε τα γυαλιά του. Πήρε μια φούχτα χώμα, το 'φτυσε, το 'καμε λάσπη, το μάλαξε καλά καλά και έκαμε ένα ανθρωπάκι. Και το ' βαλε στον ήλιο. Μετά εφτά ημέρες, το ' βγαλε. Είχε ψηθεί!..."

Μαγδαληνη
01-11-12, 19:55
Κανενα συμποσιο ποτε δεν θα αντικαταστησει την μπουκια το ψωμι που επεσε απο το στομα σου ...
Ζεραλντ Μεσαντιε - Ο Ματιας κ ο διαβολος

Μαγδαληνη
05-11-12, 19:46
Τα πιο σπουδαια πραγματα ειναι και δυσκολοτερο να ειπωθουν. Εκεινα που σε κανουν ακομα και να ντρεπεσαι, επειδη οταν τα λες οι λεξεις μειωνουν την σημασια τους - νοηματα που οταν τα ειχες στο μυαλο σου περιλαμβαναν τα παντα, οι λεξεις τα συρρικνωνουν δινοντας τους μια καθημερινη συνιθισμενη διασταση ... Αλλα υπαρχει και κατι ακομη ετσι δεν ειναι? Τα πιο σπουδαια πραγματα ειναι που δειχνουν το δρομο προς τα μυχια της ψυχης, σαν σημαδια πανω στο χαρτη ενος θυσαυρου που οι εχθροι σου θα ' θελαν να βαλουν στο χερι. Κ ερχονται πολλες φορες που κανεις εκμυστηρευσεις που σου κοστιζουν πολυ, μονο κ μονο, για να δεις τους αλλους να σε κοιτανε παραξενα, μην καταλαβαινοντας τιποτα απ΄οσα τους ειπες ή το λογο για τον οποιο τα θεωρησες τοσο σημαντικα ωστε σχεδον δακρυσες την ωρα που τα ελεγες. Αυτο ειναι το χειροτερο πραγματα πιστευω. Οταν το μυστικο μενει βαθεια κρυμμενο, οχι επειδη δεν θελεις να το πεις, αλλα επειδη δεν υπαρχει καποιος που θα σε καταλαβει ...Τα πιο σπουδαια πραγματα ειναι και τα πιο δυσκολο να ειπωθουν, γιατι οι λεξεις μειωνουν την σημασια τους. Δυσκολο πραγμα να κανεις τους αλλους να ενδιαφερθουν για αυτα που σου ομορφυναν την ζωη.

Στασου πλαι μου - Stephen King

Τα λογια καταστρεφουν τους δρομους της αγαπης... Αν μιλησεις σε ενα ελαφι για να του πεις οτι δεν εχεις σκπο να το βλαψεις, εκεινο σου φευγει και χανεται με ενα απλο τιναγμα της ουρας. Οι λεξεις κανουν κακο. Η αγαπη δεν ειναι αυτο που μερικοι μερικοι μαλακες ποιητες σαν τον Μακ Κουεν θελουν να σε κανουν να πιστεψεις οτι ειναι. Η αγαπη εχει δοντια. Κ δαγκωνει. Κ τα σημαδια απο τις πληγες δεν σβηνουν ποτε. Καμια λεξη, κανενας συνδυασμος λεξεων δεν μπορει να τις κλεισει. Κ το αντιστροφο - εδω ειναι η πλακα. Οταν παψουν να αιμορραγουν οι πληγες, οι λεξεις πεθαινουν κ αυτες ...

Στασου πλαι μου - Stephen King.

Υ.Γ. Οποιος χαρακτηριζει τον King ως συγγραφεα ιστοριων τρομου σιγουρα δεν εχει διαβασει το "Στασου Πλαι μου". Ενα βιβλιο που οσες φορες κ αν το εχω διαβασει, το εχω διαβασει κλαιγοντας. Για μενα ο καλυτερος συγγραφες ειναι ο ειλικρηνης συγγραφεας. Αυτος που δεν φοβαται να μιλησει για τις αληθειες της ζωης του. Κ γι΄αυτο για μενα ο Stephen King δεν ειναι απλα ενας μεγαλος συγγραφεας ... ειναι απο τους καλυτερους συγγραφεις που υπηρξαν ποτε.

Ίζι
05-11-12, 20:11
Οποιος χαρακτηριζει τον King ως συγγραφεα ιστοριων τρομου σιγουρα δεν εχει διαβασει το "Στασου Πλαι μου".
Μαγδαληνή μου συμφωνώ μαζί σου, ο Κινγκ είναι υπέροχος, είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας! Αλλά γιατί είναι κακό να είναι κάποιος συγγραφέας ιστοριών τρόμου; Δεν είναι κατώτερο είδος η λογοτεχνία τρόμου. Και βέβαια ο Κινγκ έχει γράψει πολλά έργα που δεν συγκαταλέγονται στην κατηγορία αυτή (όπως το "Στάσου Πλάι Μου" αλλά και τον ίδιο τον "Μαύρο Πύργο", το έργο της ζωής του), κυρίως όμως έχει γράψει μυθιστορήματα τρόμου.

Εμιλυ
09-11-12, 19:31
Δεν είναι η αγάπη αγάπη που αλλάζει με όλες του καιρού τις αλλαγές...

Σαίξπηρ

Πριγκιπέσσα
18-11-12, 00:56
.. Λίγες μέρες αργότερα, στις 28 του Απρίλη, η Μαρία, με φωνή που μόλις ακουότανε απο τη βραχνάδα, αποχαιρέτησε την αδερφή της Βιργινία, όπως κάθε βράδυ. Κοντά της έμεινε ο πιστός κι αφοσιωμένος φίλος με το πρόσχημα πως θα της κρατούσε για λίγο ακόμη συντροφιά. Απο καιρό είχαν συνεννοηθεί οι δυό τους. Πως όταν θα 'φτανε το τέλος, που θα 'ταν οδυνηρό και βασανιστικό, εκείνος δε θα την άφηνε να υποφέρει. "Με το να το παρατείνουμε", του 'χε πει, "το ξέρεις καλά πως δε θα εμποδίσουμε το θάνατο. Μόνον εσύ, που μ' αγαπάς τόσο, θα καταλάβεις πόσο θα με ανακουφίσεις, όταν θα αισθανθώ πως η προθεσμία έληξε". Και του 'δειξε τις ενέσεις μορφίνης που φύλαγε στο βάθος του συρταριού. Ο Α. της το υποσχέθηκε, χωρίς να πιστεύει ίσως πως θα 'ρχόταν πράγματι 'κείνη η ώρα κάποτε. Και να που έφτασε, η νύχτα της 28 του Απρίλη. Ο Α. ήταν διανοούμενος ούτε και είχε κανένα δεσμό μαζί της. Έτρεφε γι αυτήν ένα βουβό πάθος, που η Μαρία γνώριζε και ανεχόταν, γιατί δεν την ενοχλούσε ποτέ. "Κρίμα", του είπε, μόλις έγιναν οι ενέσεις. "Θα 'θελα τόσο να σου ανταποδώσω τη μεγάλη αγάπη σου. Μα ήμουνα εγωίστρια, όσο ένιωθα γερή". Με το χέρι της μες το δικό του αποκοιμήθηκε. Ο Α. ακίνητος δίπλα της ρουφούσε την κάθε της ανάσα, ώσπου ο ύπνος της γίνηκε θάνατος. Χάραζε μόλις σα χτύπησε τη πόρτα της αδερφής της Βιργινίας. Της τα ξομολογήθηκε όλα. "Δε μπορούσα", της είπε, "να της αρνηθώ τίποτα, ούτε και να τη σκοτώσω".

Απο το βιβλίο της αγαπημένης Λιλής Ζωγράφου με τίτλο " Κώστας Καρυωτάκης, Μαρία Πολυδούρη και η αρχή της Αμφισβήτησης"..

:λυγμ: Ή που εγώ είμαι πολύ ευαίσθητη ή που όντως το συγκεκριμένο κομμάτι αγγίζει τόσο πολύ :κλαψ: Χιλιοδιαβασμένο, κάθε φορά την ίδια αντίδραση έχω..όπως όταν το διάβασα πρώτη φορά!

Λουκουμάς
23-11-12, 11:05
And so the lion fell in love with the lamb... -Twilight Saga

Αντί επιλόγου
26-11-12, 09:52
Καλή μου γάτα μπορείς σε παρακαλώ να μου πεις ποιο δρόμο να πάρω; Ρωτά η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων (http://www.antiepilogou.gr/show_news.php?id=496).
-Εξαρτάται από το που θέλεις να πας, απάντησε η γάτα.
-Όπου να΄ ναι, δε με νοιάζει, είπε η Αλίκη.
-Τότε δεν έχει σημασία όποιο δρόμο κι αν πάρεις.
-Αρκεί να φθάσω κάπου, πρόσθεσε η Αλίκη σα να ήθελε να δικαιολογηθεί.
-Σίγουρα θα φθάσεις, είπε η γάτα, αρκεί να περπατήσεις αρκετά.

Χανκ Μουντυ
26-11-12, 14:47
Απο το Μεμνοχ ο Διαβολος της Αν Ραις που διαβαζω τωρα...

"Ξερετε τι πιστευω για το κλαμα;Πιστευω οτι μερικοι ανθρωποι πρεπει να μαθουν να το κανουν.Αλλα μολις μαθεις,μολις καταλαβεις πως να κλαις αληθινα,ανακαλυπτεις πως ειναι ασυναγωνιστο.Ειλικρινα,λυπαμαι αυτους που δεν ξερουν να κλαινε.Ειναι σαν το σφυριγμα ή το τραγουδι."

Και να φανταστειτε,δεν ειμαι απο αυτους που κλαινε ευκολα!:χμ:

Μήτις
02-12-12, 12:43
Ρουτίνα! Φύση! Οι άνθρωποι είναι μόνοι πάνω στη γη -αυτό είναι το δυστύχημα! "Υπάρχει ψυχή ζωντανή στα χωράφια;'' φωνάζει ο ήρωας της ρωσικής μυθολογίας. Φωνάζω κι εγώ, που δεν είμαι ήρωας, και κανείς δεν αποκρίνεται.

Φίοντορ Ντοστογιέφσκι, Ένα γλυκό κορίτσι

Δικηγόρος
06-01-13, 03:24
Ήμουν όμως σίγουρος για τον εαυτό μου, σίγουρος για όλα, πιό σίγουρος από κείνον, σίγουρος για τη ζωή μου και για τον θάνατο που έμελλε να έρθει. Ναι, αυτό μόνο είχα. Αλλά τουλάχιστον κρατούσα τούτη την αλήθεια όσο με κρατούσε κι εκείνη. Είχα δίκιο, κι ακόμα έχω, πάντα είχα δίκιο. Είχα ζήσει μ' έναν τρόπο και θα μπορούσα να είχα ζήσει διαφορετικά. Είχα κάνει αυτό και δεν είχα κάνει εκείνο. Δεν είχα κάνει το ένα, ενώ είχα κάνει το άλλο. Και λοιπόν; Ήταν σα να περίμενα όλο τούτο τον καιρό αυτό ακριβώς το λεπτό κι αυτήν ακριβώς την αυγούλα που θα με δικαίωναν. Τίποτα, τίποτα δεν είχε σημασία και ήξερα πολύ καλά το γιατί.[...]Τι μ' ένοιαζε ο θάνατος των άλλων, η αγάπη μιας μάνας, τι μ' ένοιαζε ο Θεός του, η ζωή που διαλέγουμε και τα πεπρωμένα μας, αφού ένα και μοναδικό πεπρωμένο έμελλε να επιλέξει εμένα και μαζί μ' εμένα δισεκατομμύρια προνομιούχους, που όπως κι εκείνος, δήλωναν πως ήταν αδέλφια μου; Καταλάβαινε; Καταλάβαινε επιτέλους; Όλοι οι άνθρωποι ήταν προνομιούχοι. Υπήρχαν μόνο προνομιούχοι. Και τους άλλους θα τους καταδίκαζαν μια μέρα. Κι αυτόν θα τον καταδίκαζαν.

Ο Ξένος - Αλμπέρ Καμύ

Φτωχόπαιδο
06-01-13, 10:42
Πολλά φαγητά τέρπουν το λαρύγγι και το στομάχι. Η φασουλάδα υπερτερεί όλων, καθότι ευχαριστεί, επιπλέον, την κοιλιά και τον πρωκτό. Ανέκαθεν αντιμετώπιζα την πορδή σαν γέλιο της κωλοτρυπίδας.
Αυτά είχα να πω. Όπως λένε και οι Γάλλοι c’est la fin des haricots – τουτέστιν, φτάσαμε στο τέρμα των τερμάτων.
23-25 Δεκέμβρης 1989
...από το βιβλίο (μίνι) του μεγάλου πεζογράφου κι όχι μόνο, Ηλία Πετρόπουλου: Η εθνική φασουλάδα
Υ.Γ.
Ειδικά μετά από την μεγάλη κρεατοφαγία των εορτών -είναι ταμάμ! :γιούπι:

Λευτέρης Λ
06-01-13, 11:34
Για τον ηλεκτρονικό μυστικισμό του, η τριοδική λυχνία ήταν τόσο θεμελιώδης όσο ο σταυρός για το Χριστιανισμό. Σκέψου το εγώ, τον εαυτό που υποφέρει μια προσωπική ιστορία δεμένη στο χρόνο, όπως το πλέγμα. Ο βαθύτερος και αληθινός Εαυτός είναι η ροή ανάμεσα στην κάθοδο και την άνοδο. Η συνεχής, καθαρή ροή. Διάφορα σημεία —αισθητικά δεδομένα, αισθήματα, μνήμες που επαναπροσδιορίζονται— τοποθετούνται πάνω στο πλέγμα, και μορφοποιούν τη ροή. Ζούμε ζωές σαν κυματομορφές που συνεχώς αλλάζουν με το χρόνο, πότε θετικές, πότε αρνητικές. Μόνο σε στιγμές μεγάλης γαλήνης είναι δυνατόν να βρούμε την καθαρή, τη χωρίς πληροφορία κατάσταση του σημείου μηδέν.

«Στο όνομα της καθόδου, της ανόδου και του αγίου πλέγματος;» είπε ο Πέκλερ.

«Ναι, καλό είναι αυτό», είπε χαμογελώντας ο Μοντάουγκεν.

Τόμας Πίντσον
Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας

Ευστρατια
16-01-13, 14:21
Οι νοικάρηδες ξαναστριμώχτηκαν στην πόρτα, νιώθοντας εκείνη την παράξενη ψυχική ευχαρίστηση που παρατηρείται πάντοτε, ακόμα και στους πιο κοντινούς ανθρώπους, όταν χτυπάει μια ξαφνική συμφορά τον πλησίον τους και που την νιώθουν όλοι χωρίς εξαίρεση, έστω κι αν συμμετέχουν ειλικρινά.


Έγκλημα και τιμωρία Φ. Ντοστογιέφσκι

Δεν είναι αγαπημένο, αλλά μου έκανε εντύπωση..

Πολύνιους
16-01-13, 14:34
Παίζει να είναι το αγαπημένου του Φάρου, όμως :ρ

Ίζι
16-01-13, 14:41
Το είχαμε σχολιάσει με αφορμή το πρόσφατο έγκλημα στην Ξάνθη. Υπερβάλλει, άραγε, ή μας τρίβει στη μούρη μια άσχημη αλήθεια για τη φύση μας;

Ευστρατια
16-01-13, 15:09
Το είχαμε σχολιάσει με αφορμή το πρόσφατο έγκλημα στην Ξάνθη. Υπερβάλλει, άραγε, ή μας τρίβει στη μούρη μια άσχημη αλήθεια για τη φύση μας;

Πολύ καλή ερώτηση. Πιστέυω πως σε μεγάλο βαθμό είναι αλήθεια..

Φαροφύλακας
17-01-13, 10:20
"Ah," she said, "to come is easy and takes hours; to go is different—and may take centuries."


"The King in Yellow" by Robert W. Chambers



"Α", είπε, "το να έρθεις κανείς είναι εύκολο, παίρνει ώρες· το να φύγεις είναι δύσκολο—μπορεί να κρατήσει αιώνες."


"Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα" του Ρόμπερτ Τσέιμπερς.

Πολύνιους
17-01-13, 15:36
"Ah," she said, "to come is easy and takes hours; to go is different—and may take centuries."


"The King in Yellow" by Robert W. Chambers


"Α", είπε, "το να έρθεις κανείς είναι εύκολο, παίρνει ώρες· το να φύγεις είναι δύσκολο—μπορεί να κρατήσει αιώνες."


"Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα" του Ρόμπερτ Τσέιμπερς.

Πολύ μ' άρεσε αυτό :πάνω::πάνω:

Ονειρευτής
04-02-13, 19:31
«Ψηλά στον αέρα, πάνω σ' ένα τραμ κάθεται μια κοπέλα. Το φόρεμα της, λίγο σηκωμένο ανεμίζει. Αλλά μας χωρίζει ένας δρόμος γεμάτος κόσμο».

Ανρί Μπαρμπύς : «Η κόλαση»

Δικηγόρος
08-02-13, 19:49
Τίποτα δεν φέρνει πιο γρήγορα τους ανθρώπους τον έναν κοντύτερα στον άλλο, όσο μια λυπημένη και μελαγχολική συνεννόηση. Η αμοιβαία αυτή συμμετοχή σε μια ατμόσφαιρα που δεν υπάρχουν υποψίες και φόβοι και που την καταλαβαίνει κάθε ψυχή, τρυφερή ή χυδαία, μορφωμένη ή απλή, είναι ο πιό απλός τρόπος να πλησιάσεις κάποιον κι όμως τόσο σπάνιος: είναι ανάγκη να αποβάλεις πρώτα τους ''περιορισμούς της ψυχής σου'', τις χειρονομίες και τη μιμική που καλλιέργησες και να γίνεις απλός. Δεν ξέρω, πως (έτσι ξαφνικά, χωρίς καμιά προετοιμασία) κατάφερα να φτάσω σ' αυτό το σημείο, πως μπόρεσα να τα καταφέρω εγώ που πάντα τυφλά ψηλαφούσα πίσω από τα προσωπεία μου. Δεν ξέρω, αλλά το αισθανόμουν σαν ένα απροσδόκητο δώρο, σαν μια θαυματουργή απελευθέρωση.

Το αστείο - Μίλαν Κούντερα

Γκουφαρδος
13-02-13, 21:03
...κ ακουω,απ τη φωνη σου,τις αορατες αιτιες που δινουν στις πολεις ζωη,μεσα απο τις οποιες ισως,οταν θα ειμαι πια νεκρος,να ξαναερθουν στη ζωη.

ιταλο καλβινο,αορατες πολεις.

Νέκυια
15-02-13, 04:08
« Ένας άνθρωπος, καταστρέφεται μα ποτέ δεν νικιέται»
~Χέμινγουει Έρνεστ~ Απο το βιβλίο :Ο γέρος και η θάλασσα



"Οι δεινόσαυροι, εμείς" ,Τσαρλς Μπουκόφσκι

Γεννημένοι έτσι, να είμαστε έτσι
καθώς τα ασβεστωμένα πρόσωπα χαμογελούν
καθώς ο κ. Θάνατος γελά
καθώς οι ανελκυστήρες κόβονται
καθώς τα πολιτικά τοπία διαλύονται καθώς το αγόρι στο σούπερ μάρκετ έχει πτυχίο πανεπιστημίου καθώς τα μολυσμένα ψάρια ξεστομίζουν τις μολυσμένες προσευχές τους...
καθώς ο ήλιος κρύβεται
Είμαστε γεννημένοι έτσι ,να είμαστε έτσι
με αυτούς τους προσεκτικά τρελούς πολέμους
με την όψη σπασμένων παραθύρων σε εργοστάσια να ατενίζουν το κενό...
Με μπαρ όπου οι θαμώνες δεν μιλούν πλέον μεταξύ τους με τσακωμούς που καταλήγουν σε πυροβολισμούς και μαχαιρώματα ...
Γεννημένοι έτσι
με νοσοκομεία που είναι τόσο ακριβά που είναι φθηνότερο να πεθάνεις... Με δικηγόρους που χρεώνουν τόσο ακριβά που είναι φθηνότερο να δηλώσεις ένοχος...
Σε μια χώρα όπου οι φυλακές είναι γεμάτες και τα τρελοκομεία κλειστά...
Σε έναν τόπο όπου οι μάζες ανυψώνουν ηλίθιους σε πλούσιους ήρωες ...
Γεννημένοι μέσα σʼ αυτό
περπατώντας και ζώντας μέσα σʼ αυτό
πεθαίνοντας λόγω αυτού μένοντας άφωνοι λόγω αυτού
ευνουχισμένοι...έκλυτοι...αποκληρωμένοι λόγω αυτού εξαπατημένοι από αυτό...χρησιμοποιημένοι από αυτό... εξευτελισμένοι από αυτό
....εξοργισμένοι και απηυδισμένοι από αυτό

....βίαιοι

.....απάνθρωποι

Λόγω αυτού
η καρδιά έχει μελανιάσει....
τα δάχτυλα πλησιάζουν το λαιμό....
το όπλο...
το μαχαίρι...
τη βόμβα...
τα δάχτυλα τείνουν προς έναν μη αποκρυνόμενο θεό
τα δάχτυλα πλησιάζουν το μπουκάλι,το χάπι,τη σκόνη
Γεννημένοι σʼ αυτό το θλιβερό θανατικό
Γεννημένοι με μια κυβέρνηση με 60 χρονών χρέος που σύντομα δε θα είναι ικανή να αποπληρώσει τους τόκους αυτού του χρέους
και οι τράπεζες ΘΑ ΚΑΟΥΝ,το χρήμα θα καταστεί ΑΧΡΗΣΤΟ...
Θα υπάρξουν φανερές και ατιμώρητες ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ στους δρόμους
Θα υπάρξουν όπλα και περιπλανώμενοι ΟΧΛΟΙ.
Η γη θα είναι άχρηστη.
Η τροφή θα γίνει μια φθίνουσα απόδοση.
Η πυρηνική ενέργεια θα έρθει στην κατοχή των πολλών.
Εκρήξεις θα σείουν ακατάπαυστα τη γη.
Ραδιενεργά ρομπότ θα κυνηγούν το ένα το άλλο.
Οι πλούσιοι και οι επίλεκτοι θα παρακολουθούν από τους διαστημικούς σταθμούς.
Η Κόλαση του Δάντη θα μοιάζει με παιδική χαρά.
Ο ήλιος θα κρυφτεί και θα είναι νύχτα παντού.
Τα δέντρα θα πεθάνουν.
Η βλάστηση όλη θα πεθάνει.
Ραδιενεργοί άνθρωποι θα τρώνε τη σάρκα ραδιενεργών ανθρώπων.
Η θάλασσα θα μολυνθεί.
Οι λίμνες και τα ποτάμια θα εξαφανιστούν.
Η βροχή θα είναι ο επόμενος χρυσός.
Σαπισμένα πτώματα ανθρώπων και ζώων θα ζέχνουν στο σκοτεινό άνεμο
Οι λίγοι τελευταίοι επιζήσαντες θα μολυνθούν από νέες και φρικιαστικές ασθένειες και οι διαστημικοί σταθμοί θα καταστραφούν από δολιοφθορές την έλλειψη προμηθειών.
Το φυσικό φαινόμενο της φθοράς...
και θα υπάρξει η πιο όμορφη σιγή από ποτέ,γεννημένη από αυτό ο ήλιος ακόμα εκεί κρυμμένος να περιμένει το επόμενο κεφάλαιο.



«Ποιος είναι ο Γρηγόριος ο Ε΄; Είναι εκείνος που σύνταξε το κείμενο του αφορισμού στα 1799. Και η εκκλησία τα βρόντηξε αργότερα στην ανθρωπιά του Καΐρη, όπως η κατάρα τον κεραυνό στο μέτωπο του Κάιν. Του φωτισμενου σοφού, και του ήρωα στους ιερούς αγώνες Καΐρη. Γιατί άρχισε να ξεμπροστιάζει τους παπάδες και να φωτίζει τον κοσμάκη.
Ποιος είναι ο Γρηγόριος ο Ε΄; Είναι ο ίδιος που αφόρισε τον Υψηλάντη και τους Φιλικούς. Το μεγαλείο και το μυστήριο της Εταιρείας.
Θα μου πεις πως τον εκρέμασε ο σουλτάνος. Θα σου ειπώ, μα πως αλλιώς λοιπόν; Επρόδωσε την καταχθόνια συμφωνία τους. Εκοιμήθηκε. Και χωρίς να το νιώσει άφηκε να ξεσφίξει η θηλιά στο λαιμό του ραγιά. Εφούσκωσε στο σκαφίδι το προζύμι του εθνικού άρτου, και πια δεν μπορούσε να το κρατήσει με τίποτα.
Ποιος είναι ο Γρηγόριος ο Ε΄; Είναι αυτός που στα 1819 με πατριαρχικό φιρμάνι απαγόρεψε στους παπάδες να βαφτίζουν τα παιδιά μας με ονόματα ελληνικά. Καταλαβαίνεις τι σου λέω τίμιε αναγνώστη;
Ποιος είναι ο Γρηγόριος ο Ε΄; Είναι ο πατριάρχης που έσκασε από το κακό του, γιατί τον εμπόδισαν και δεν επρόφτασε να αφορίσει το Ρήγα. Το μεγαλομάρτυρα Ρήγα.
Ποιος είναι ο Γρηγόριος ο Ε΄; Είναι ο πατριάρχης που βλέπουμε τον ανδριάντα του μπροστά στο εθνικό πανεπιστήμιο. Δίπλα στο Ρήγα. Που ξανακούστηκε τέτοιο κυλώνειο άγος! Ο Λεωνίδας και ο Εφιάλτης αγκαλιά. Η ελληνική σχιζοφρένια αγαλματοποιημένη μπροστά στα πόδια της ελληνικής παιδείας. Μπροστά στο αγνό βάθρο του μέλλοντος των παιδιών μας.
Αυτή η συμβολική στιγμή και εικόνα, ο Γρηγόριος ο Ε΄δίπλα στο Ρήγα μπροστά στο πανεπιστήμιο, είναι το σύμβολο παλλάδιο της μουλαροσποράς μας.»
Δημήτρης Λιαντίνης - "Γκέμμα"



ΑΚΟΥ, ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ

Δεν είμαι σίγουρος. Η γενική απεργία σου είναι αδύναμο όπλο. Θα σε κατηγορήσουν -δίκαια, μάλιστα- ότι αφήνεις τη γυναίκα και τα παιδιά σου να πεινάσουν. Δε θα επιδείξεις τη μεγάλη ευθύνη σου για την ευημερία ή την καταστροφή της κοινωνίας σου απεργώντας. Απεργία θα πει να μην εργάζεσαι. Εγώ σου είπα ότι κάποια μέρα θα δουλεύεις για τη ζωή, όχι ότι θα πάψεις να δουλεύεις. Αν επιμένεις στη λέξη «απεργία», πες την «απεργία εργασίας». Απέργησε δουλεύοντας για τον εαυτό σου, τα παιδιά σου, τη γυναίκα ή τη σύζυγό σου, την κοινωνία σου, την παραγωγή ή το αγρόκτημά σου. Ξεκαθάρισε πως δεν έχεις χρόνο για πολέμους, ότι έχεις σημαντικότερα πράγματα να κάνεις. Διάλεξε ένα χωράφι έξω από κάθε μεγάλη πόλη της γης. Μάντρωσέ το με ψηλά τείχη κι άσε εκεί όλους τους διπλωμάτες και τους στρατάρχες της γης να αλληλοσκοτωθούν. Θα μπορούσες να το κάνεις αυτό, ανθρωπάκο, αρκεί μόνο να έπαυες να φωνάζεις ζήτω, ζήτω. Αρκεί να έπαυες να πιστεύεις ότι είσαι ένας κανένας, δίχως δική του άποψη...
Όλα από σένα εξαρτώνται, ανθρωπάκο. Όχι μόνο το σφυρί ή το στηθοσκόπιό σου, αλλά η ζωή σου και η ζωή των παιδιών σου. Κουνάς το κεφάλι σου. Θαρρείς πως είμαι ουτοπιστής, αν όχι «Κομμουνιστής».
Με ρωτάς, ανθρωπάκο, πότε επιτέλους θα έχεις μια καλή, μια εξασφαλισμένη ζωή. Η απάντηση σε ξενίζει.
Θα 'χεις μια καλή, εξασφαλισμένη ζωή όταν το δώρο της ζωής θα σημαίνει για σένα περισσότερα από την εξασφάλιση, ο έρωτας περισσότερα από το χρήμα, η ελευθερία σου περισσότερα από την κοινή ή κομματική γνώμη!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ~Βίλχελμ Ράιχ~

Δικηγόρος
17-02-13, 17:46
"Κύριοι εδώ μπροστά σας στέκεται ο Χάρυ Χάλερ, κατηγορούμενος για σκόπιμη κατάχρηση του Μαγικού μας Θεάτρου. Η ενοχή του εχει αποδειχτεί. Ο Χάλερ πρόσβαλε το μεγαλείο της Τέχνης, όχι μόνο γιατί αναστάτωσε την όμορφη πινακοθήκη μας με τη σύγχυση της δήθεν πραγματικότητάς του, όχι μόνο γιατί μαχαίρωσε τον αντικατοπτρισμό ενός κοριτσιού με τον αντικατοπτρισμό ενός μαχαιριού, αλλά είχε επιπλέον την πρόθεση να χρησιμοποιήσει το θέατρό μας σαν μηχανισμό αυτοκτονίας, αποδεικνύοντας έτσι ότι στερείται παντελώς της αίσθησης του χιούμορ. Για τον λόγο αυτό καταδικάζουμε τον Χάρυ στην ποινή της αιώνιας ζωής και ακυρώνουμε για δώδεκα ώρες την άδεια εισόδου του στο θέατρό μας. Επίσης, καταδικάζουμε τον Χάλερ χωρίς αναστολή στην ποινή του να γίνει καταγέλαστος από το δικαστήριο. Εμπρός κύριοι, όλοι μαζί. Ένα-δύο-τρία!"

Ο λύκος της στέπας - Έρμαν Έσσε

http://www.youtube.com/watch?v=NC4ycViC-Xg ;)

Μήτις
18-02-13, 18:26
"Θαρρώ πως θα γίνω κλόουν άμα μεγαλώσω",είπε ο Ντιλ. Ο Τζεμ κι εγώ μείναμε κόκαλο.
"Μάλιστα, κύριοι, κλόουν θα γίνω",είπε ."Το μόνο που μπορώ να κάνω με τον κόσμο, τέτοιος που ΄ναι, είναι να γελάω, οπότε θα πάω στο τσίρκο και θα γελάω ολημερίς μέχρι σκασμού".

Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια, Χάρπερ Λι

Φτωχόπαιδο
24-02-13, 11:12
Από το τελευταίο βιβλίο που διάβασα "Στοιχειώδης Αισθητική" του αγαπημένου μου Βασίλη Ραφαηλίδη, και συγκεκριμένα από το Οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Επειδή η αισθητική είναι η ηθική του μέλλοντος, επειδή η αισθητική δεν είναι η ηθική του παρόντος, επειδή η ηθική του ελληνικού παρόντος είναι η απάτη, επειδή η αισθητική δεν έχει παρόν εδώ στην Ελλάδα, επειδή στην Ελλάδα παρόν είναι το παρελθόν, επειδή τούτο το παρελθόν δεν έχει μέλλον, επειδή το μέλλον γενικώς είναι αόριστο παντού στον κόσμο πλην της Ελλάδας όπου είναι οριστικό καθότι θανατερό, επειδή η τέχνη είναι μια παρηγοριά κι ένα καταφύγιο απ’ τη μιζέρια και την αθλιότητα, επειδή η μιζέρια και η αθλιότητα περίσσεψαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, επειδή η πολιτική στερείται αισθητικής διότι στερείται ηθικής, επειδή πολλοί καλλιτέχνες στερούμενοι ουσιαστικής αισθητικής παιδείας επιχειρούν να ασχοληθούν με την πολιτική για να χάσουν και τη λιγοστή αισθητική παιδεία που είχαν, επειδή θέλουμε να τους προφυλάξουμε απ’ αυτή τη συμπεριφορά, για όλα αυτά τα επειδή και για πολλά άλλα η ενασχόληση με την τέχνη στην Ελλάδα καθίσταται πρόβλημα επείγον…

Νέκυια
25-02-13, 03:57
ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ



Να υπάρχεις ελληνικός δηλώνει τέσσερες τρόπους συμπεριφοράς.

Ότι δέχεσαι την αλήθεια που έρχεται μέσα από την φύση. Όχι την αλήθεια που φτιάχνει το μυαλό των ανθρώπων.

Ότι ζεις σύμφωνα με την ηθική της γνώσης. Όχι με την ηθική της δεισιδαιμονίας και των προλήψεων.

Ότι αποθεώνεις την εμορφιά. Γιατί η εμορφιά είναι δυνατή σαν το νου σου και φθαρτή σαν τη σάρκα σου.

Και κυρίως αυτό.. Ότι αγαπάς τον άνθρωπο. Πως αλλιώς! Ο άνθρωπος είναι το πιο τραγικό πλάσμα μέσα στο σύμπαν. ~ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΙΑ~ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

Ελισσάβετ
02-03-13, 13:52
Φοβάμαι μήπως χάσω αυτήν που δεν άγγιξα ποτέ
η αγάπη με κρατάει σκλάβα σ'ένα κλουβί δακρύων
Δαγκώνω τη γλώσσα μου που μ'αυτην ποτε δεν μπορώ να
μιλησω σ'αυτην
Μου λειπει μια γυναίκα που δε γεννήθηκε ποτέ
Φιλάω μια γυναίκα μες στα χρόνια που πάει να πει δε θα
ανταμώσουμε ποτε

Όλα παν
Όλα περνουν
Όλα πεθαίνουν

η σκέψη μου το σκάει με ένα δολοφονικό χαμόγελο
αφήνοντας ξωπίσω κακόφωνη ανησυχία
που ουρλιάζει μέσα στην ψυχη μου

Καμία ελπίδα Καμία ελπιδα Καμία ελπίδα Καμία ελπιδα Καμία
ελπίδα Καμία ελπιδα Καμία ελπίδα

Ένα τραγούδι για την αγάπη μου, χαιδεύει την απουσία της
την φλόγα της καρδιάς της, το φλας του χαμόγελού της

Σε δέκα χρόνια θα είμαι ακόμα νεκρή. Όταν εγώ ζω μ'αυτό
έχω πάρε δώσε μ'αυτό, ενώ περνούν λίγες μέρες που εγώ ούτε
καν το σκέφτομαι, αυτή θα είναι ακόμα νεκρή. Κι όταν θα γίνω
μία γριά κυριούλα που ζει στους δρόμους ξεχνώντας το όνομά
μου, αυτή θα είναι ακόμα νεκρή, θα είναι ακόμα νεκρή, αυτό
είναι

πάει

τελείωσε

γαμώτο μου


και πρέπει να το αντέξεις μόνη

Αγάπη μου, αγάπη μου, ίνα τί με εγκατέλειψες;

Αυτή είναι ο τόπος αναπαύσεως όπου ποτέ δε θα πλαγιάσω
Και δεν υπάρχει νόημα στη ζωή υπό το φως της απώλειας μου

Γεννημένη για μόνη
να αγαπώ το απόν

Βρες με
Βγάλε με
από αυτήν

αποσαθρωτική αμφιβολία
μάταιη απελπισία

τρόμος σε καταστολή

Μπορώ να γεμίσω το χώρο μου
να γεμίσω το χρόνο μου
αλλά τίποτα δεν μπορεί να γεμίσει αυτό το κενό στην
καρδιά μου

Αυτή η ζωτική ανάγκη που γι'αυτήν θα πέθαινα

(Σάρα Κέιν-4.48 Ψύχωση)


Υ.Γ. Καμία ταύτιση με το παραπάνω απόσπασμα, απλά αυτό το ενοχλητικά ρεαλιστικό έργο, όπως το αποκαλεί ο Alex Sierz, μου δημιούργησε πολύ έντονα
συναισθήματα..και έτσι διάλεξα ένα απόσπασμα και σας το έγραψα.

Χανκ Μουντυ
03-03-13, 03:02
Ενα μοναχα πραγμα σωζει τον ανθρωπο απο την τρελα,κι αυτο ειναι η αγνοια.Η ζωη ενος μελλοθανατου που τον καταδικαζουν να εκτελεστει σ'ενα χρονο κι αυτος το ξερει,η ζωη ενος ξεγραμμενου αρρωστου που οι γιατροι του ειπαν ποσος καιρος του μενει ακομα να ζησει διαφερουν απο τη ζωη ενος συνηθισμενου ανθρωπου ως προς ενα μονο πραγμα: Οι δυο πρωτοι ξερουν,ακριβως ή κατα προσεγγιση,ποτε θα πεθανουν,ενω ο συνηθισμενος ανθρωπος ζει μεσα στην αγνοια,γι'αυτο και θαρρει οτι μπορει να ζει αιωνια,αν και δεν αποκλειεται να πεθανει την επομενη σε ενα ατυχημα.Φριχτος δεν ειναι ο ιδιος ο θανατος.Φριχτη ειναι η αναμονη του.

Metro 2033, Dmitry Glukhovsky

Παρωνύμιος
03-03-13, 13:21
..Έχοντας ήδη καταλύσει στο πανδοχείο της κυρίας Χωλλ στο Ίππιγκ, ο Αόρατος, ο ξένος, παραλαμβάνει στο δωμάτιό του διάφορα δέματα και κιβώτια που περιέχουν περίεργα πράγματα...

...Έβγαλεν από μέσα μποτίλιες, μποτίλιες μικρές και πλατειές, αι οποίαι περιείχον σκόνες. μποτίλιες μικρές και μακρουλές, αι οποίαι περιείχον ρευστά χρωματισμένα και αχρωμάτιστα, μποτίλιες γαλάζιες, μ' επιγραφήν "poison", μποτίλιες μακρολαίμικες, μεγάλες πράσινες μποτίλιες και μποτίλιες άσπρες, μποτίλιες με τάπωμα εκ κρυστάλλου και μ' επιγραφάς, μποτίλιες με τάπωμα εκ φελλού, μποτίλιες του κρασιού, μποτίλιες του λαδιού κτλ. κτλ. Τας έτασσε κατά στοίχους επί της εστίας, επί της τραπέζης, πλησίον του παραθύρου, επί του δαπέδου, παντού, παντού. Ο φαρμακοποιός του Βράμπελορστ δεν θα ηδύνατο να καυχηθή ότι είχε τας μισάς εις το φαρμακείον του. Ήτο αξιοπερίεργον θέαμα...

Ε. Γ. ΟΥΕΛΛΣ, "Ο ΑΟΡΑΤΟΣ", ΜΤΦΡ. ΑΛ. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ.

Νέκυια
04-03-13, 02:34
'Οταν βλέπεις τα ίδια πρόσωπα (...) καταλήγεις στο να γίνουν κομμάτι της ζωής σου.Και οταν γίνουν κομμάτι της ζωής σου ,επιδιώκουν να στην αλλάξουν.Αν δεν ανταποκρίνεσαι στις προσδοκίες τους γκρινιάζουν.Κι'αυτό γιατί όλοι οι άλλοι νομίζουν οτι ξέρουν το πώς πρέπει να ζούμε την ζωή μας.Κανείς ομως δεν γνωρίζει πως πρέπει να ζεί την ζωή του... ''Αλχιμιστής'' ~Paulo Coelho~

Νέκυια
04-03-13, 02:49
''Κάποια στιγμή χάνουμε την ικανότητα να ελέγχουμε τη ζωή μας και βρισκόμαστε στο έλεος της μοίρας.ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΨΕΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ'' " Mια αλήθεια τη δεχόμαστε μόνο αφού αρχικά την έχουμε αρνηθεί από τα βάθη της ψυχής μας "

"Ο αλχημιστής" ~ Paulo Coelho~



"Λες ότι ένα παιδί είναι μια πράξη έρωτα; Βέβαια, η ιδέα είναι σωστή, αλλά πίστεψέ με, όποιος έγινε γονιός, δε θα το έλεγε ποτέ αυτό. Ξέρεις τι είναι στην πραγματικότητα ένα παιδί; Είναι ένα σακούλι κι εσύ ρίχνεις μέσα του τα πάντα, ρίχνεις εκεί όλα όσα δεν έχεις και θα ήθελες να έχεις. Ρίχνεις τα κενά σου, τους φόβους σου, τα πράγματα που έχεις και δεν τα θέλεις...Μέσα στη μανία σου να ρίχνεις και να ρίχνεις, ξεχνάς ότι το σακούλι υπάρχει ήδη, ότι έχει μια δική του ιστορία..."

"Για μια μόνο φωνή" ~ Susana Tamaro~

Φτωχόπαιδο
05-03-13, 13:48
Από το βιβλίο που διαβάζω τώρα: "(ΜΥΘ)ΙΣΤΟΡΙΑ των ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ των ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ" του Βασίλη Ραφαηλίδη, και από την αρχική σελίδα του βιβλίου.
Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε στην Τύρο της Φοινίκης στα παράλια της σημερινής Συρίας, μια όμορφη πριγκίπισσα που την έλεγαν Ευρώπη. Είδε την πανέμορφη κόρη ο Δίας απ’ τον Όλυμπο, σε μια δύσκολη γι’ αυτόν στιγμή που χάιδευε τη δύστροπη και ανερωτική Ήρα, κι αυτή, ως συνήθως, αρνιόταν να κατεβάσει το θεϊκό βρακί της, και είπε τουρκιστί, άει σιχτίρ, κύριε, που θα ασχολούμαι αιωνίως με τούτο το ολύμπιο παγόβουνο, τη στιγμή που μπορώ να βάλω στο χέρι όποια γκόμενα θέλω, απανταχού του γνωστού στους θεούς κόσμου. Δίνει μια, λοιπόν, κι απ’ τον Όλυμπο βρίσκεται στη Φοινίκη, τρέχοντας με την ταχύτητα του φωτός, όπως όλοι οι θεοί όλων των εποχών.
Τον βλέπει ξαφνικά η Ευρώπη δίπλα της κι αμέσως καταλαβαίνει πως πρόκειται για Θεό, και μάλιστα τον μέγιστο και τον μόνο την εποχή εκείνη αληθινό Θεό, από κείνη την ανατριχίλα που νιώθει σ’ όλο της το κορμί. Τον είχε ερωτευτεί κεραυνοβόλα, η καημένη, τον Δία, αν και ο Δίας δεν της συστήθηκε ως Δίας –δεν θα ήταν δυνατό μα κάνει κάτι τέτοιο αφού είχε τη μορφή λευκού ταύρου. Τώρα, τον ταύρο ερωτεύθηκε η Ευρώπη ή τον Θεό, θα σας γελάσω. Το γεγονός είναι πως παραδόθηκε αμέσως στη θεϊκή βούληση, και σαν ευσεβής πριγκίπισσα που ήταν είπε μέσα της: Ας γίνει το θέλημα του Θεού. Και έγινε το θέλημα του Θεού. Ο Θεός την «πήδηξε» ως ταύρος. Άλλες μυρίζουν τον κρίνο κι άλλες τον μόσχο, εκείνο το εκπληκτικό άρωμα που οι αρωματοποιοί το παίρνουν απ’ τους όρχεις του ταύρου. Κάθε γυναίκα διαλέγει το άρωμα που της ταιριάζει. Και η Ευρώπη είχε μυαλό στο κεφάλι της για να ξέρει να διαλέγει. Κι έτσι, διάλεξε τον θεϊκό μόσχο των θεϊκών όρχεων για να μοσχομυρίζει εις τον αιώνα και όσο οι θεϊκοί όρχεις το επιτρέπουν.
Ο Δίας αφού έκανε αυτό που κάνει κάθε λογικός άνθρωπος όταν του δίνεται η ευκαιρία, πόσο μάλλον ο λογικός Θεός που δεν χάνει ευκαιρία, παίρνει τη μπαϊλντισμένη απ’ την ηδονή Ευρωπούλα στη ράχη του με σκοπό να την φέρει στον Όλυμπο, αλλά ύστερα σκέφτεται πως, αν και Θεός, είναι… οικογενειάρχης άνθρωπος! Δεν θα ‘πρεπε να προκαλεί υπέρ το δέον την Ήρα, που του μαγείρευε και του ‘πλενε τα σώβρακα. Κι έτσι, στο γυρισμό για τον Όλυμπο, αφήνει την Ευρώπη στην Κρήτη, σε καλά χέρια. Συγκεκριμένα, στα χέρια του βασιλιά της Κρήτης Αστερίων, που υιοθέτησε τα δυο παιδιά που έκανε η ζωηρή Ευρώπη με τον μπερμπάντη Δία, τον Μίνωα και τον Ραδάμανθυ. Και ούτω πως, δια του Μίνωα, δημιουργείται ο μινωικός πολιτισμός, η πρώτη μορφή του ευρωπαϊκού πολιτισμού, που θα μεγαλουργήσει όσο περνούν οι αιώνες, ενώ το σπέρμα του Δία συνεχίζει να δίνει ολοένα και καλύτερους καρπούς. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι από θεϊκή ράτσα…
Υ.Γ.
Μα δεν θα μπορούσαν να μας διδάξουν την (Μυθ)Ιστορία στα σκολειά, κάπως έτσι, λέω τώρα εγώ :χαχα:

Κόρτο Μαλτέζε
06-03-13, 00:08
"Ο Δον Ζουάο, ο πέμπτος με το όνομα αυτό στον βασιλικό κατάλογο, θα πάει απόψε στο δωμάτιο της γυναίκας του, της δόνα Μαρία Ανα Ζοζέφα , που ήρθε από την Αυστρία πριν από δυο χρόνια για να χαρίσει διαδόχους στον πορτογαλικό θρόνο αλλά μέχρι τώρα δεν έχει γκαστρωθεί. Ήδη ψιθυρίζεται στην αυλή, μέσα και έξω από το παλάτι, πως η βασίλισσα έχει μάλλον μήτρα στεγνή, υπόνοια που δεν πρέπει να φτάσει σε μαρτυριάρικα αυτιά και στόματα και μόνο μεταξύ οικείων ομολογείται. Να πέσει το φταίξιμο στον βασιλιά, αδιανόητο, πρώτον, επειδή η στειρότητα δεν είναι πάθηση των ανδρών αλλά των γυναικών, γι' αυτό και αποπέμπονται συχνά από τους συζύγους τους, και δεύτερον, αν χρειάζεται και υλική απόδειξη, επειδή τα μπάσταρδα της βασιλικής σποράς ήδη αφθονούν στο βασίλειο, κι έχουν ακόμα πολλά να δουν τα μάτια μας"

Ζοζέ Σαραμάγκου: το ξεκίνημα από το Χρονικό του μοναστηριού

Ονειρευτής
12-03-13, 22:52
Το φλιπεράκι μαζί με το μπιλιάρδο και το μπόουλινγκ ήταν από τα αγαπημένα παιχνίδια των εφηβικών μου χρόνων. (Φυσικά όποτε μου δοθεί η ευκαιρία - αν και πλέον οι ανάλογοι χώροι είναι περιορισμένοι έως ανύπαρκτοι – τα εξασκώ δεόντως).

Η μεγάλη μου αδυναμία όμως ήταν το φλιπεράκι. Έπαιζα αρκετά καλά πιάνοντας τις περισσότερες φορές υψηλά σκορ, μα πάντα όμως με δυσκόλευε το απαραίτητο κούνημα που έπρεπε να δώσω στο μηχάνημα έτσι ώστε η μπίλια να αλλάξει ελαφρώς τροχιά πριν χαθεί ή για να παραμείνει στους φωτεινούς στόχους. Συνήθως μου έκανε τιλτ, δηλαδή το μηχάνημα νέκρωνε και η μπίλια χανόταν, γι’ αυτό και το απόφευγα.

Μετά από χρόνια διαβάζοντας το μυθιστόρημα του Έκο «Το εκκρεμές του Φουκώ» έπεσα στο παρακάτω απόσπασμα,το οποίο μου διασαφήνισε αρκετά πράγματα ως προς το θέμα και έγινε φυσικά ένα από τα αγαπημένα μου.

«Το φλίπερ δεν παίζεται μόνο με τα χέρια αλλά και με το εφηβαίο. Με το φλίπερ το πρόβλημα δεν είναι να σταματήσεις το μπαλάκι προτού κατρακυλήσει μέσα, ούτε να το ξαναρίξεις στη μέση του γηπέδου με την ορμή ενός μπακ, αλλά να το υποχρεώσεις να μείνει ψηλά, εκεί που οι φωτεινοί στόχοι είναι περισσότεροι, να χοροπηδάει από τον ένα στον άλλο τριγυρνώντας αποπροσανατολισμένο και παλαβό, μα χάρη στην δική σου θέληση. Και αυτό το κατορθώνεις όχι δίνοντας χτυπήματα στην μπάλα αλλά μεταδίδοντας δονήσεις στην κάσα που την περιέχει, και μάλιστα γλυκά, ώστε να μην τις αντιληφθεί το φλίπερ και κάνει τιλτ. Και αυτό γίνεται μόνο με το εφηβαίο, ή μάλλον μ’ ένα παιχνίδι των γοφών, ώστε το εφηβαίο να μη χτυπάει κατευθείαν και να κρατιέται διαρκώς εκτός οργασμού.

Αν οι γοφοί κινούνται σύμφωνα με τη φύση, δεν είναι τόσο το εφηβαίο όσο οι γλουτοί που δίνουν το χτύπημα προς τα μπρός, αλλά με χάρη, έτσι ώστε όταν η κρούση φτάνει στο εφηβαίο να έχει ήδη αμβλυνθεί, όπως στην ομοιοπαθητική, που όσο περισσότερους χυμούς βάζεις στο διάλυμα και η ουσία σιγά σιγά σχεδόν χάνεται στο νερό που προσθέτεις, ώσπου να εξαφανιστεί σχεδόν ολοκληρωτικά, τόσο πιο ισχυρό είναι το θεραπευτικό αποτέλεσμα. Και να που από το εφηβαίο ένα αδιόρατο ρεύμα μεταδίδεται στην κάσα και το φλίπερ υπακούει χωρίς να εκνευρίζεται, το μπαλάκι τρέχει αντίθετα στη φύση, αντίθετα στην αδράνεια, αντίθετα στη βαρύτητα, αντίθετα στους νόμους της δυναμικής, αντίθετα στην πονηριά του κατασκευαστή που την ήθελε να ξεφεύγει, και διαποτίζεται από μία κινητήρια δύναμη συνεχίζοντας να παίζει για χρόνους αξιομνημόνευτους και αμνημόνευτους.

Ωστόσο χρειάζεται ένα γυναικείο εφηβαίο, που δεν παρεμβάλλει σπηλαιώδη σώματα ανάμεσα στον ειλεό και τη μηχανή, και δε θέτει ενδιάμεση στυτική ύλη, παρά μόνο δέρμα, νεύρα και κόκαλα, τυλιγμένα σε τζιν σε μια μεταρσιωμένη ερωτική μανία, μια επίβουλη παγερότητα, μια αδιάφορη προσαρμογή στην ευαισθησία του εραστή, μια απόλαυση στη διέγερση του πόθου του χωρίς να υφίσταται το ξεχείλισμα του δικού σου πόθου: η αμαζόνα πρέπει να ξετρελαίνει το φλίπερ και ν’ απολαμβάνει εκ των προτέρων το γεγονός ότι αργότερα θα το εγκαταλείψει» .

Πολύνιους
14-03-13, 05:47
Ονειρευτή, πολύ ωραίο το απόσπασμα από το Εκκρεμές του Φουκώ.

Λευτέρης Λ
14-03-13, 10:21
Το φλιπεράκι μαζί με το μπιλιάρδο και το μπόουλινγκ ήταν από τα αγαπημένα παιχνίδια των εφηβικών μου χρόνων.

Ένα σύντομο off-topic :)
Τα δυο πρώτα υπήρξαν σημεία αναφοράς για ολόκληρες γενιές...Ονειρευτή, ελεύθερο ή τρίσποντες; εγώ έκανα μετάβαση στις τρίισποντες εδω και μερικά χρόνια :)
Όσο για το φλιπεράκι, είναι όντως υψηλή τέχνη...

Ονειρευτής
14-03-13, 17:57
Ονειρευτή, πολύ ωραίο το απόσπασμα από το Εκκρεμές του Φουκώ.

Ευχαριστώ Πολύνιους! :)



Ονειρευτή, ελεύθερο ή τρίσποντες; εγώ έκανα μετάβαση στις τρίισποντες εδω και μερικά χρόνια :)


Ξεκίνησα με γαλλικό στα μπιλιαρδάδικα της περιοχής μου, με τη χαρακτηριστική κάπνα τους και με τον γνωστό τρόπο δηλαδή στις κοπάνες του σχολείου. Αργότερα έμαθα το αμερικάνικο με τις τρύπες στο τραπέζι. Δεν με ενθουσίαζε όμως ιδιαίτερα, οπότε και παίζω αν τύχει ενίοτε το γαλλικό με τις καραμπόλες.

Το τρίσποντο τώρα πρόκειται για κατηγορία "Τσάμπιονς Λινγκ", διότι εκτός από το ότι πρέπει να κατέχεις γενικά το άθλημα, απαιτείται συγκροτημένη σκέψη, λόγω των υπολογισμών που χρειάζονται. Το τι εννοώ γνωρίζεις αφού έχεις κάνει την μετάβαση. Ιδού (http://www.youtube.com/watch?v=PtoDLzensR8) όμως και ένα σχετικό βίντεο για του λόγου το αληθές!



Όσο για το φλιπεράκι, είναι όντως υψηλή τέχνη...

Συμφωνώ απολύτως! :)

Έθελ
14-03-13, 18:26
"Τα σώματα των ανθρώπων είναι ικανά να πληγώσουν τόσο πολύ εκείνους που τα αγαπάνε, επειδή κουβαλάνε μέσα τους στιγμές από το παρελθόν, επειδή κουβαλάνε μέσα τους τις αναμνήσεις τόσων και τόσων απολαύσεων κι επιθυμιών που για τα ίδια έχουν πια σβηστεί, βασανίζουν όμως ακόμη αλύπητα τον εραστή που αναπολεί και προεκτείνει στο Χρόνο το πολυαγαπημένο σώμα που ζηλεύει, που το ζηλεύει τόσο πολύ, ώστε να εύχεται ακόμα και τη καταστροφή του. Γιατί μετά το Θάνατο ο Χρόνος αποσύρεται από το σώμα, και οι αναμνήσεις, τόσο αδιάφορες, τόσο ξεθωριασμένες, σβήνονται από εκείνη που δεν υπάρχει πια, και θα σβηστούν σύντομα και από εκείνον που ακόμη βασανίζουν, αλλά σ' εκείνον τελικά θα χαθούν μόλις η επιθυμία που ενέπνεε το ζωντανό σώμα θα πάψει να τις διατηρεί."

Ο ξανακερδισμένος Χρόνος.


Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο,
Μαρσέλ Προυστ.

Βασίληςς
17-03-13, 23:59
Η τελευταία παράγραφος από το έργο του Ν. Καζαντζάκη < Ο τελευταίος πειρασμός > με έκανε πραγματικά να ανατριχιάσω ολόκληρος....

Τίναξε το κεφάλι, και ολομιάς θυμήθηκε που βρίσκουνταν,
ποιος ήτανε και γιατί πονούσε· άγρια αδάμαστη χαρά τον συνε-
πήρε· όχι, όχι, δεν ήταν άναντρος, λιποτάχτης, προδότης· όχι,
όχι, ήταν καρφωμένος στο σταυρό, τίμια στάθηκε ως το τέλος,
κράτησε το λόγο του· μια αστραπή, τη στιγμή που φώναξε
<<΄Ηλί! 'Ηλί!>> και λιποθύμησε, τον άρπαξε ο Πειρασμός και τον
πλάνεσε· ψέματα οι χαρές, οι παντρειές, τα παιδιά· ψέματα τα
χούφταλα, ξευτελισμένα γεροντάκια, που τον φώναζαν άναντρο,
λιποτάχτη, προδότη· όλα, όλα, φαντάσματα του Πονηρού! Ζουν
και βασιλεύουν οι Μαθητές του, πήραν τις στεριές και τις θά-
λασσες και διαλαλούν το Καλό Μαντάτο. Τα πάντα έγιναν όπως
πρέπει, δόξα σοι ο Θεός!
Έσυρε φωνή θριαμβευτικιά:
- Τετέλεσται!
κι ήταν σα να 'λεγε: Όλα αρχίζουν.


<< Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ>>
Ν. Καζαντάκης

Έθελ
18-03-13, 02:06
«…. Λοιπόν. Στον κόσμο υπάρχουν οι κρετίνοι, οι ανόητοι, οι βλάκες και οι τρελοί».
«Εξαιρείται κανείς;»
«Ναι, εμείς οι δυο. Ή τουλάχιστον, δίχως να θέλω να σας προσβάλω, εγώ. Τέλος πάντων, όμως, αν το καλοσκεφτούμε, όλοι ανήκουν σε κάποια απ αυτές τις κατηγορίες. Όλοι μας κάθε τόσο είμαστε κρετίνοι, ανόητοι, βλάκες και τρελοί. Ας πούμε ότι φυσιολογικός άνθρωπος είν' εκείνος που συνδυάζει σε λογικό ποσοστό όλα αυτά τα συστατικά, τους ιδανικούς τύπους».
«Idealtypen».
«Μπράβο. Ξέρετε και γερμανικά;»
«Κουτσά στραβά, για τις βιβλιογραφίες».
«Στην εποχή μου, όποιος ήξερε γερμανικά δεν έπαιρνε πτυχίο. Περνούσε τη ζωή του ξέροντας γερμανικά. Νομίζω ότι σήμερα το ίδιο συμβαίνει με τα κινέζικα».
«Δεν τα ξέρω αρκετά καλά κι έτσι θα πάρω πτυχίο. Ας γυρίσουμε και πάλι όμως στην τυπολογία σας. Τι είναι η μεγαλοφυΐα, ο Αϊνστάιν, ας πούμε;».
«Μεγαλοφυής είναι αυτός που επιστρατεύει ένα απ’ αυτά τα συστατικά κατά ιλιγγιώδη τρόπο, τρέφοντας το με τα υπόλοιπα».
Ήπιε. Είπε: «Καλησπέρα κούκλα. Ακόμα δεν αποπειράθηκες ν’ αυτοκτονήσεις;».
«Όχι», απάντησε η κοπέλα που περνούσε, «τώρα ανήκω σε μια ομάδα».
«Μπράβο», της είπε ο Μπέλμπο. Στράφηκε προς το μέρος μου: «Μπορούν να γίνουν και ομαδικές αυτοκτονίες, δεν νομίζετε;».
«Οι τρελοί όμως;».
«Μη νομίσετε ότι η θεωρία μου είναι πανάκεια. Δεν πάω να τακτοποιήσω το σύμπαν. Λέω τι σημαίνει τρελός για έναν εκδοτικό οίκο. Η θεωρία μου είναι ad hoc, εντάξει;».
«Εντάξει. Σειρά μου να κεράσω».
«Σύμφωνοι. Πυλάδη, σας παρακαλώ, λιγότερο πάγο. Αλλιώς μπαίνει αμέσως στην κυκλοφορία. Λοιπόν. Ο κρετίνος δεν μιλάει καν, σαλιαρίζει, είναι σπαστικός. Κοπανάει το παγωτό στο κούτελο του από έλλειψη συντονισμού. Μπαίνει στην περιστροφική πόρτα από την αντίθετη πλευρά».
«Πώς γίνεται;».
«Αυτός τα καταφέρνει. Γι’ αυτό είναι κρετίνος. Δεν μας ενδιαφέρει, τον αναγνωρίζουμε αμέσως, και δεν εμφανίζεται σε εκδοτικούς οίκους. Ας τον αφήσουμε εκεί που είναι».
«Ας τον αφήσουμε».
«Το να είσαι ανόητος είναι πιο περίπλοκο. Είναι κοινωνική συμπεριφορά. Ανόητος είναι αυτός που δεν πετυχαίνει ποτέ το ποτήρι».
«Τι εννοείτε;».
«Αυτό». Σημάδεψε με το δείκτη το τον πάγκο δίπλα στο ποτήρι. «Σκοπεύει να μιλήσει γι’ αυτό που υπάρχει μες στο ποτήρι αλλά, όπως και να 'χει, πέφτει έξω. Αν θέλετε, για να το πούμε απλά, είναι αυτός που κάνει γκάφες, που ρωτάει τι κάνει η ωραία σας κυρία στον τύπο που μόλις τον εγκατέλειψε η γυναίκα του. Καταλαβαίνετε;».
«Καταλαβαίνω. Τους ξέρω».
«Ο ανόητος είναι περιζήτητος, ιδίως στις κοσμικές συγκεντρώσεις. Φέρνει τους πάντες σε αμηχανία, μα προσφέρει ευκαιρίες για σχόλια. Στη θετική μορφή του είναι διπλωματικός. Μιλάει εκτός θέματος ακόμη και για τις γκάφες των άλλων, στρέφοντας αλλού τη συζήτηση. Ωστόσο δεν μας ενδιαφέρει, δεν είναι ποτέ δημιουργικός, μηρυκάζει, επομένως ποτέ δεν έρχεται να φέρει χειρόγραφα σ έναν εκδοτικό οίκο. Ο ανόητος δεν λέει ότι η γάτα γαβγίζει, μιλάει για τη γάτα όταν οι άλλοι μιλούν για το σκύλο. Λαθεύει στους κανόνες της συζήτησης, κι όταν λαθεύει ωραία είναι υπέροχος. Νομίζω ότι πρόκειται για απειλούμενο είδος, είναι φορέας κυρίως αστικών αρετών. Του χρειάζεται ένα σαλόνι Βερντυρέν ή, μάλλον, μια οικία Γκερμάντ. Τα διαβάζετε ακόμη αυτά εσείς οι φοιτητές;».
«Εγώ ναι».
«Ανόητος είναι ο Ιωακείμ Μουρά που επιθεωρεί τους αξιωματικούς του και ανάμεσα τους βλέπει έναν από τη Μαρτινίκα γεμάτο παράσημα. "Vous etes negre?", τον ρωτά. Κι εκείνος: "Oui, mon general". Κι ο Μουρά: "Bravo, bravo, continuez!" (-Είστε νέγρος; -Μάλιστα στρατηγέ μου –Μπράβο, μπράβο, συνεχίστε!) Και ούτω καθ' εξής. Με παρακολουθείτε; Συγγνώμη, αλλά απόψε γιορτάζω μια ιστορική απόφαση της ζωής μου. Έκοψα το ποτό. Ένα ακόμη; Δεν απαντάτε, με κάνετε να νιώθω ένοχος. Πυλάδη!».
«Και ο βλάκας;».
«Α! Ο βλάκας δεν κάνει λάθη συμπεριφοράς. Κάνει λάθος συλλογισμούς. Είναι αυτός που λέει ότι όλοι οι σκύλοι είναι κατοικίδια και όλοι οι σκύλοι γαβγίζουν, όμως και οι γάτοι είναι κατοικίδια ζώα, επομένως γαβγίζουν. Ή ότι όλοι οι Αθηναίοι είναι θνητοί, όλοι οι κάτοικοι του Πειραιά είναι θνητοί, επομένως όλοι οι κάτοικοι του Πειραιά είναι Αθηναίοι».
«Πράγμα που ισχύει».
«Ναι, αλλά συμπτωματικά. Ο βλάκας μπορεί να πει και κάτι σωστό, όμως για λανθασμένους λόγους».
«Μπορούμε να πούμε λανθασμένα πράγματα, αρκεί οι λόγοι να είναι σωστοί».
«Κατ’ ανάγκην. Αλλιώς γιατί να πασχίζουμε τόσο να είμαστε έλλογα όντα;».
«Όλοι οι μεγάλοι ανθρωπόμορφοι πίθηκοι κατάγονται από κατώτερες μορφές ζωής, οι άνθρωποι κατάγονται από κατώτερες μορφές ζωής, άρα όλοι οι άνθρωποι είναι μεγάλοι ανθρωπόμορφοι πίθηκοι».
«Αρκετά καλά. Φτάσαμε ήδη στο κατώφλι όπου υποπτεύεστε ότι κάτι δεν πάει καλά, όμως χρειάζεται λίγη δουλειά για ν’ αποδείξετε τι και γιατί. Ο βλάκας είναι παμπόνηρος. Τον ανόητο τον αναγνωρίζουμε αμέσως (κι ας μη μιλήσουμε για τον κρετίνο), ενώ ο βλάκας κάνει συλλογισμούς περίπου σαν τους δικούς μας, εκτός από κάτι απειροελάχιστο. Είναι δεξιοτέχνης των παραλογισμών. Ένας επιμελητής εκδόσεων δεν έχει σωτηρία, πρέπει ν ασχολείται μαζί τους ως τον αιώνα τον άπαντα. Εκδίδονται πολλά βιβλία από βλάκες. Γιατί εκ πρώτης όψεως μας πείθουν. Ο επιμελητής εκδόσεων δεν έχει εκπαιδευτεί να αναγνωρίζει τους βλάκες. Αφού δεν το κάνει η Ακαδημία των Επιστημών, γιατί να το κάνουν οι εκδόσεις;».
«Δεν το κάνει ούτε η φιλοσοφία. Ο οντολογικός συλλογισμός του Αγίου Ανσέλμου είναι βλακώδης. Ο Θεός οφείλει να υπάρχει επειδή μπορώ να τον συλλάβω ως ον που διαθέτει παν το τέλειο, συμπεριλαμβανομένης και της ύπαρξης. Συγχέει το υπάρχον στη σκέψη με το υπαρκτό στην πραγματικότητα».
«Ναι, αλλά είναι βλακώδης και η ανασκευή του Γκονιλόν. Μπορώ να σκεφτώ ένα νησί στη θάλασσα ακόμα κι αν αυτό το νησί δεν υπάρχει. Συγχέει τη σκέψη του ικανού με τη σκέψη του αναγκαίου».
«Διαμάχη μεταξύ βλακών».
«Βεβαίως, κι ο Θεός διασκεδάζει με την ψυχή του. Θέλησε να παραμείνει ασύλληπτος απλώς για να δείξει ότι ο Ανσέλμος και ο Γκονιλόν ήταν βλάκες. Τι υπέρτατος σκοπός της δημιουργίας, τι λέω, της ίδιας της πράξης χάριν της οποίας απαιτείται ο Θεός. Τα πάντα να στοχεύουν στην καταγγελία της βλακείας του κόσμου».
«Περιστοιχιζόμαστε από βλάκες».
«Δεν υπάρχει διαφυγή. Όλοι είναι βλάκες, εκτός από εμάς τους δυο. Ή μάλλον, μην προσβληθείτε, εκτός από σας».
«Νομίζω ότι εδώ υπεισέρχεται η απόδειξη του Γκέντελ».
«Δεν ξέρω, είμαι κρετίνος. Πυλάδη!»
«Μα είναι η σειρά μου».
«Θα τα μοιράσουμε στο τέλος. Ο Επιμενίδης ο Κρης λέει ότι όλοι οι Κρήτες είναι ψεύτες. Αν το λέει αυτός που είναι Κρης, και γνωρίζει καλά τους Κρήτες, τότε είναι αλήθεια».
«Αυτό είναι βλακώδες».
«Απόστολος Παύλος. Επιστολή προς Τίτον. Ακούστε κι αυτό: όλοι όσοι πιστεύουν ότι ο Επιμενίδης είναι ψεύτης δεν μπορεί παρά να πιστέψουν τους Κρήτες, οι Κρήτες όμως δεν πιστεύουν τους Κρήτες διότι ουδείς Κρης πιστεύει ότι ο Επιμενίδης είναι ψεύτης».
«Αυτό είναι βλακώδες ή όχι;».
«Σκεφτείτε το μόνος σας. Σας είπα ότι ο βλαξ δύσκολα εντοπίζεται. Ενας βλάκας μπορεί να πάρει ακόμα και το βραβείο Νόμπελ».
«Αφήστε με να σκεφτώ. Μερικοί απ αυτούς που δεν πιστεύουν ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο σε επτά ημέρες δεν είναι φονταμενταλιστές, όμως ορισμένοι φονταμενταλιστές πιστεύουν ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο σε επτά ημέρες, επομένως όλοι όσοι δεν πιστεύουν ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο σε επτά ημέρες δεν είναι φονταμενταλιστές. Είναι βλακώδες ή όχι;».
«Θεέ μου – είναι η ώρα να το πω… Δεν ξέρω. Εσείς τι λέτε;»
«Οπωσδήποτε είναι, έστω κι αν είναι αληθές. Καταπατά έναν από τους νόμους των συλλογισμών. Δεν συνάγονται καθολικές προτάσεις από δύο επιμέρους».
«Κι αν είστε εσείς ο βλάκας;».
«Τότε θα είχα καλή και αιώνια συντροφιά».
«Ε, ναι, η βλακεία μας περιβάλλει. Κι ίσως χάρη σ ένα λογικό σύστημα, διαφορετικό από το δικό μας, η βλακεία μας να είναι δική τους σοφία. Ολόκληρη η ιστορία της λογικής αποτελεί εξ ορισμού μια έννοια ευάλωτη στη βλακεία. Παραείναι αχανής. Κάθε μεγάλος στοχαστής είναι ο βλάκας κάποιου άλλου».
«Η σκέψη ως συνεκτική μορφή βλακείας».
«Όχι. Η βλακεία μιας σκέψης είναι η ασυναρτησία μιας άλλης σκέψης».
«Εμβριθέστατο. Είναι δύο η ώρα, σε λίγο ο Πυλάδης κλείνει και δεν φτάσαμε ακόμα στους τρελούς».
«Κοντεύω. Τον τρελό τον αναγνωρίζεις αμέσως. Είναι ένας βλάκας που δεν ξέρει τα κόλπα. Ο βλάκας προσπαθεί να αποδείξει τη θέση του, έχει λογική αλλήθωρη, ωστόσο έχει λογική. Ο τρελός, αντίθετα, δεν νοιάζεται για τη λογική, προχωρεί με βραχυκυκλώματα. Γι’ αυτόν, το καθετί αποδεικνύει τα πάντα. Ο τρελός έχει μια έμμονη ιδέα και οτιδήποτε βρει του κάνει για να την υποστηρίξει. Τον τρελό τον αναγνωρίζεις από τις ελευθερίες που παίρνει μπροστά στο καθήκον της απόδειξης, από την ευκολία με την οποία δέχεται επιφοιτήσεις. Και θα σας φανεί παράξενο, αλλά ο τρελός, αργά ή γρήγορα, ξεφουρνίζει τους Ναϊτες».
«Πάντα;».
«Υπάρχουν και τρελοί χωρίς Ναϊτες, αλλά οι τρελοί με τους Ναϊτες είναι οι πιο πονηροί. Στην αρχή δεν τους αναγνωρίζεις, νομίζεις ότι μιλούν φυσιολογικά, έπειτα, ξαφνικά…" Έγνεψε για να ζητήσει εν ακόμα ουίσκι, το ξανασκέφτηκε και ζήτησε το λογαριασμό. "Μια που λέμε για τους Ναϊτες. Τις προάλλες ένας τύπος μου άφησε ένα δακτυλογραφημένο κείμενο γι αυτό το θέμα. Είμαι σίγουρος ότι είναι τρελός, μα έχει ανθρώπινη όψη. Το κείμενο του αρχίζει με ήσυχο τρόπο. Θέλετε να του ρίξετε μια ματιά;».
«Ευχαρίστως. Μπορεί να βρω κάτι που θα μου χρειαστεί».
«Δεν νομίζω. Αν όμως έχετε μισή ώρα καιρό, κάντε μια βόλτα. Οδός Σιντσέρο Ρενάτο, αριθμός ένα. Περισσότερο θα ωφελήσει εμένα παρά εσάς. Θα μου πείτε αμέσως αν η εργασία σας φανεί αξιόπιστη».

«Γιατί μ’ εμπιστεύεστε;».
«Ποιός είπε ότι εμπιστεύομαι; Αν όμως τύχει, εμπιστεύομαι. Εμπιστεύομαι την περιέργεια».

Από το Εκκρεμές του Φουκώ για την αξιόλογη συνομιλήτριά μου

Φτωχόπαιδο
20-03-13, 13:34
Από το τελευταίο βιβλίο που διάβασα: "Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΥΠΗΚΟΩΝ" του Αυστριακού & ανένταχτου αριστερού. Συγγραφέας, δημοσιογράφος & αυτοδίδακτος κριτικός του γραπτού λόγου Ernst Alexander Rauter (1929-2006) γραμμένο το 1970, τρομερά επίκαιρο...

"Στο σχολείο κατασκευάζονται άνθρωποι. Η διαδικασία της κατασκευής ανθρώπων λέγεται εκπαίδευση. Η οικογένεια , ο κινηματογράφος, η τηλεόραση, το θέατρο, το ραδιόφωνο, οι εφημερίδες, τα βιβλία και τα πλακάτ είναι σχολεία με την ευρύτερη έννοια. Όλα τα κέντρα που μεταδίδουν πληροφορίες είναι σχολεία. Για την κατασκευή πραγμάτων χρησιμοποιούνται εργαλεία. Το εργαλείο με το οποίο κατασκευάζονται άνθρωποι είναι η πληροφορία. Οι νόμοι φτιάχνονται από ανθρώπους. Κανείς δεν φτιάχνει έναν νόμο που να στρέφεται εναντίον του. Αν κάποιος δεν είναι πλουσιότερος από τους άλλους, δεν του περνάει από το μυαλό η σκέψη να πει: «Ου κλέψεις». Όταν οι πρώτοι άνθρωποι πλούτισαν αρκετά ώστε να μπορέσουν να συγκροτήσουν μια συμμορία για την καταπίεση και την εκμετάλλευση των άλλων, γεννήθηκε αυτό που ονομάζουμε σήμερα κράτος. Το κράτος είναι η μετεξέλιξη μιας συμμορίας από μπράβους. Οι νόμοι είναι η μετεξέλιξη ενός καταλόγου με τις επιθυμίες των πλούσιων δουλοκτητών. Το κράτος διευκολύνεται στη διακυβέρνηση αυτού του νέου είδους υπηκόων χάρη σε δύο εξελίξεις: η πρώτη είναι ο μηχανισμός της ποδηγέτησης γίνεται όλο και πιο πολύπλοκος και αδιαφανής για τους ποδηγετούμενους η δεύτερη είναι η εξέλιξη των δημόσιων πηγών πληροφοριών στις τελευταίες δεκαετίες. Μ’ αυτόν τον πανταχού παρόντα μηχανισμό των πληροφοριών και την επιρροή των σχολείων στους απροστάτευτους εγκεφάλους των ανήλικων μελών του πληθυσμού, μπορεί κανείς να εξαπατήσει ακόμα και έξυπνους ανθρώπους σε βαθμό που να πανηγυρίζουν φια την ίδια τη θανατική καταδίκη τους!"...

Φτωχόπαιδο
21-03-13, 12:38
Ακόμα ένα απόσπασμα από το "Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΥΠΗΚΟΩΝ" του Ράουτερ, αυτό μάλιστα αναφέρεται και στα "δικά μας?". Πέρα για πέρα έχει δίκιο...

"Αποθεωτικοί ύμνοι δονούν τις αίθουσες διδασκαλίας, όταν οι δάσκαλοι μας μιλάνε για την αρχαία Ελλάδα. Εδώ και πολλές δεκαετίες, κάθε γενιά δασκάλων φλυαρεί με επιπολαιότητα που προσβάλλει την ανθρώπινη νοημοσύνη για τις κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν στο αθηναϊκό κράτος. Αν κανείς μεταφέρει τη συνηθισμένη περιγραφή του αθηναϊκού κράτους στα καθ’ ημάς, τότε το κράτος που λέγεται Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας είναι δημοκρατία, επειδή 16.000 εκατομμυριούχοι είναι ελεύθεροι να κάνουν ότι θέλουν. Σε κάθε ενήλικο άρρενα πολίτη της Αθήνας αναλογούσαν τουλάχιστον 18 δούλοι. Στην παραδοσιακή περιγραφή των κοινωνικών συνθηκών της αρχαίας Αθήνας, που υπάρχει στα σχολικά βιβλία μας, οι 365.000 δούλοι παραβλέπονται με συνέπεια που μας κάνει να σκεφτούμε μήπως είναι αποσιώπηση. Σύμφωνα με τους νόμους της λογικής, αν το αθηναϊκό κράτος ήταν δημοκρατία, τότε αυτοί οι 365.000 δούλοι δεν μπορεί να ‘ταν άνθρωποι. Οι αθηναίοι δικαστές τηρούσαν αυστηρά τους νόμους. Αλλά οι νόμοι αυτοί είχαν επιβληθεί στους 365.000 εργαζόμενους από μια μειοψηφία 20.000 παρασίτων…"
Υ.Γ.
Όλα Τριγύρω Αλλάζουν Και Όλα Τα Ίδια Μένουν! Κάλλιστα θα μπορούσες να το πεις, έστω κι αν πέρασαν 2000+ χρόνια...

Κόρτο Μαλτέζε
25-03-13, 17:52
Αλίρεθ-Χοτέπ ο Προφήτης

Όταν ο Γιουγκ δεν υπήρχε πια, οι άνθρωποι είπαν στον Αλίρεθ-Χοτέπ: "Γίνε ο προφήτης μας και ας είσαι τόσο σοφός, όσο ο Γιουγκ".

Και ο Αλίρεθ-Χοτέπ είπε "Είμαι τόσο σοφός όσο ο Γιούγκ". Και οι άνθρωποι ήταν πολύ χαρούμενοι.

Και ο Αλίρεθ-Χοτέπ μίλησε για τη ζωή και για το θάνατο: "Αυτές είναι οι υποθέσεις του Αλίρεθ-Χοτέπ". Και οι άνθρωποι του έφεραν δώρα.

Μια μέρα ο Αλίρεθ-Χοτέπ έγραψε σε ένα βιβλίο: "Ο Αλίρεθ-Χοτέπ γνωρίζει Τα Πάντα, γιατί έχει μιλήσει με τον Μουνγκ*"

Και ο Μουνγκ ήρθε από πίσω του και κάνοντας το σύμβολο του Μουνγκ, είπε: "Ωστε γνωρίζεις τα πάντα Αλίρεθ-Χοτεπ;"

Και ο Αλίρεθ-Χοτέπ συγκαταλέχθηκε στα Πράγματα Που Ήταν.




Λόρδος Ντάνσανι: "Οι Θεοί της Πεγκάνα", (μετάφραση Κωνσταντίνα Πέγιου, εκδόσεις Terranova)

*Μουνγκ: Ο θεός του θανάτου που κάνει το σύμβολο του Μουνγκ μπροστά σε όσους πεθαίνουν

Παρωνύμιος
02-04-13, 15:39
...Κρύβει μέσα του πολύ περισσότερα πράγματα απ' ό,τι μαντεύετε και αρκετά περισσότερα απ' ό,τι πιστεύει ο ίδιος....



Ο Γκάνταλφ για τον Μπίλμπο Μπάγκινς, από

Το Χόμπιτ

Δημητρα
04-04-13, 20:53
Καθως εβγαινα για αλλη μια φορα,στην κανονικη μου ωρα,απο τον ανελκυστηρα,σκεφτομουν πως η ζωη μου,με τις μερες της που γινονται ολο και πιο ομοιες στις λεπτομερειες τους,μοιαζει μ' εκεινες τις τιμωριες που επιβαλονται στους μαθητες αναλογα με το σφαλμα τους,να γραψουν δεκα,εκατο η και περισσοτερες φορες την ιδια φραση που τουλαχιστον εξαιτιας των πολλων επαναληψεων γινεται παραλογη,μονο που στη δικη μου περιπτωση προκειται για μια τιμωρια που λεει "οσες φορες αντεξεις"
ΦΡΑΝΤΣ ΚΑΦΚΑ
Ημερολογια Β'

“Would you tell me, please, which way I ought to go from here?"
"That depends a good deal on where you want to get to."
"I don't much care where –"
"Then it doesn't matter which way you go.”
― Lewis Carroll, Alice in Wonderland

Ντοστογιεφσκι
05-04-13, 01:28
Ειμαι αρρωστος....Ειμαι κακος.Δεν ειμαι καθολου ευχαριστος.Νομιζω πως εχω μια αρρωστια του ηπατος.Μα δεν καταλαβαινω τιποτα και δεν ξερω που ακριβως υποφερω.
{Το Υπογειο}

Ηταν μια θεσπεσια νυχτα,μια νυχτα που μπορει μονο στα νιατα μας να γινει,ευγενικε μου αναγνωστη.Ο ουρανος ειχε μια τετοια αστροφεγγια,ηταν τοσο φωτερος ο ουρανος,που σαν τον κοιταζες,αναρωτιοσουν διχως να το θελεις: μα ειναι ποτε δυνατο, κατω απ'ενα τετοιο ουρανο να ζουν ανθρωποι μουτρωμενοι και γκρινιαριδες;
{Λευκες Νυχτες}

Ειμαι ενας γελοιος.Οι αλλοι με λενε τωρα τρελο.Αυτο θα ηταν προβιβασμος,αν δεν ημουνα γι'αυτους το ιδιο γελοιος,οπως πρωτα.Ομως τωρα πια δεν θυμωνω,τωρα τους αγαπαω ολους,κι οταν γελανε μαζι μου, τοτε ειναι που δεν ξερω γιατι μα τους αγαπαω ακομα περισσοτερο.
{Το ονειρο ενος γελοιου}

Φτωχόπαιδο
05-04-13, 10:42
Από το: "Ανατολικά της Εδέμ", ο Στάινμπεκ περιγράφει το ποιόν ενός -ίσως και ανθρώπου!?

σελίδα 687:
Ο Τζόε Βάλεριρι είχε αδιάκοπα τα’ αυτιά του και τα μάτια του ανοιχτά, και όπως έλεγε ο ίδιος, κοίταζε τη δουλίτσα του. Τα μίση του τα ‘χε στοιβάξει σιγά-σιγά –αρχίζοντας από μια μητέρα που τον παραμελούσε, από έναν πατέρα που μια τον έδερνε και μια τον χάιδευε με σαλιαρίσματα. Ήταν εύκολο ν ‘απλωθεί ακόμα περισσότερο το αρχικό αίσθημα του μίσους, χάρη στο δάσκαλο που τον τιμωρούσε, στον αστυφύλακα που τον καταδίωκε και στον παπά που του έκανε διδαχή. Πριν ακόμα τον προσβλέψει από το ύψος της έδρας του ο πρώτος δικαστής, ο Τζόε είχε μια εξαίρετη συλλογή από μίση απέναντι σ’ όλο τον κόσμο που γνώριζε.
Το μίσος δεν μπορεί να ζήσει μονάχο του. Πρέπει να ‘χει την αγάπη για ελατήριο, για συδαύλισμα η για τονωτικό. Ο Τζόε ένιωσε από νωρίς μια προστατευτική αγάπη για τον… Τζόε! Παρηγορούσε, κολάκευε και λάτρευε τον Τζόε. Ύψωσε τείχη για να προφυλάξει τον Τζόε από έναν κόσμο εχθρικό. Και, με τον καιρό, έφτασε ο Τζόε να θεωρεί τον εαυτό του άτρωτο απ’ το κακό. Αν είχε μπλεξίματα ο Τζόε, ήτανε γιατί ο παλιόκοσμος συνωμοτούσε εναντίον του. Κι αν ο Τζόε έκανε κακό του κόσμου, ήτανε για να τον εκδικηθεί, και τους άξιζε με το παραπάνω –παλιομπάσταρδοι όλοι τους! Ο Τζόε φρόντιζε με επιμέλεια την αγάπη του για τον Τζόε. Κατάστρωσε έναν πίνακα από κανόνες, που θα μπορούσαν να διατυπωθούν έτσι:

1. Μην εμπιστεύεσαι κανέναν. Αυτοί οι μπάσταρδοι θέλουν το κακό σου.
2. Κράτα το στόμα σου κλειστό. Κοίταζε τη δουλειά σου.
3. Έχε τα’ αυτιά σου ανοιχτά. Αν τους ξεφύγει καμιά λέξη, άδραξε την και περίμενε.
4. Όλοι τους είναι πουτάνας γιοί, κι ότι κι αν τους κάνεις τους αξίζει.
5. Να ενεργείς πάντα με πλάγιο τρόπο.
6. Μην εμπιστεύεσαι ποτέ για κάτι μια γυναίκα.
7. Πίστευε μονάχα στο χρήμα. Όλος ο κόσμος το λαχταράει. Όλος ο κόσμος πουλιέται.

Υ.Γ. Αν τώρα ο νους σου πάει σε κάποιο πολιτικό χώρο (εντός κοινοβουλίου!) συλογιέσαι πολύ σωστά...

Παρωνύμιος
06-04-13, 13:31
Ο Μπίλμπο Μπάγκινς σε δυσμενή θέση, με τους νάνους αιχμάλωτους και τον μάγο Γκάνταλφ μακριά...

....Συχνά ακόμα ευχήθηκε να μπορούσε να στείλει ένα μήνυμα για βοήθεια στο μάγο, αλλά αυτό βέβαια ήταν εντελώς αδύνατο. Και γρήγορα συνειδητοποίησε πως αν ήταν να γίνει κάτι, αυτό θά 'πρεπε να γίνει από τον κ. Μπάγκινς, αυτόν μόνο κι αβοήθητο....

Το Χομπιτ, σελ. 220.

Κρυσταλένια
16-04-13, 11:35
- Άσε τους ανθρώπους ήσυχους αφεντικό, μην τους ανοίγεις τα μάτια. αν τους τ' ανοίξεις τι θα δουν; Την κακή τους και την ψυχρή! Ασ' τα λοιπόν κλειστά να ονειρεύονται. Σώπασε μια στιγμή, έξυσε το κεφάλι, συλλογίζουνταν.-Εξόν, έκαμε τέλος, εξόν... -Τι; για να δούμε; -Εξόν αν, όταν θ' ανοίξουν τα μάτια τους, έχεις να τους δείξεις έναν κόσμο καλύτερο... Έχεις;

- Τριών λογιών είναι οι άνθρωποι: Αυτοί που βάζουν σκοπό να ζήσουν, καθώς λένε, τη ζωή τους, να φαν, να πιουν, να φιλήσουν, να πλουτίσουν, να δοξαστούν... Έπειτα είναι αυτοί που σκοπό βάζουν όχι τη ζωή τους παρά τη ζωή όλων των ανθρώπων, νιώθουν πως όλοι οι άνθρωποι είναι ένα και μάχουνται να φωτίσουν, ν' αγαπήσουν, να ευεργετήσουν όσο μπορούν τους ανθρώπους. Και τέλος είναι αυτοί που βάζουν σκοπό τους να ζήσουν τη ζωή του σύμπαντος, όλοι, άνθρωποι, ζα, φυτά, άστρα είμαστε ένα, η ίδια η ουσία που μάχεται τον ίδιο φοβερό αγώνα, ποιον αγώνα; να μετουσιώνει την ύλη και να την κάμει πνέμα.

Νίκος Καζαντζάκης, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

Νέκυια
17-04-13, 05:31
Έλληνας είναι όποιος μετέχει της Ελληνικής Παιδείας.
Και τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει ότι αγαπώ αυτό τον τόπο.
Σημαίνει ότι υπερασπίζομαι αυτόν τον τόπο.
Σημαίνει ότι μελετώ με πάθος τα αρχαία συγγράμματα, τους καρπούς της νόησης των προγόνων μου.
Σημαίνει ότι τιμώ τους Θεούς των προγόνων μου, τουλάχιστον ως ιδανικά πρότυπα ελεύθερων, ωραίων, ερωτικών και δημιουργικών Ανθρώπων.
Σημαίνει ότι σέβομαι απεριόριστα τη Μητέρα Φύση, τόσο το φυσικό περιβάλλον όσο και τη φύση του σώματός μου.
Σημαίνει ότι αγαπώ την καλλιέργεια του σώματος και του πνεύματος.
Σημαίνει ότι επιθυμώ να ζω για πάντα ελεύθερος.
Σημαίνει ότι αγαπώ, σέβομαι και υπερασπίζομαι τη ζωή.
Σημαίνει ότι αγαπώ χωρίς διακρίσεις όλους τους άλλους λαούς τους κόσμου και – εάν το επιθυμούν – τους διαφωτίζω με τις γνώσεις μου, και – εάν διαθέτουν αξιόλογα πράγματα – τα υιοθετώ.
Σημαίνει ότι αναγνωρίζω τον Έρωτα ως υπέρτατο δημιουργικό Θεό και συμπεριφέρομαι ερωτικά προς τους πάντες και τα πάντα.
Σημαίνει ότι χρησιμοποιώ τη Λογική ως εργαλείο επεξεργασίας κάθε γνώσης και κάθε πληροφορίας με πλήρη ωστόσο συνείδηση της σχετικότητας της.
Σημαίνει ότι επιδιώκω δια της Φιλοσοφίας τη γνώση του Σύμπαντος Κόσμου, τη γνώση του Εαυτού μου, τη γνώση της κοινωνίας και υιοθετώ αρχές που ταιριάζουν στη Φύση μου και εξυπηρετούν τη συνέχιση της Ζωής.
Σημαίνει ότι ασχολούμαι περισσότερο με τις κοινές παρά με τις ιδιωτικές υποθέσεις.
Σημαίνει ότι θεωρώ τη Δημοκρατία ως το ιδανικότερο σύστημα συμβίωσης πολιτισμένων ελεύθερων ανθρώπων.
Σημαίνει ότι αγαπώ τις καλές τέχνες και προσπαθώ να είμαι καλλιτέχνης στον καθημερινό μου βίο. Διότι η τέχνη κρύβει τα κλειδιά της Επικοινωνίας με τον κόσμο πέρα από τα όρια της Λογικής.

Γεννήθηκα Έλληνας. Είμαι από τη φύση και την παιδεία μου ελεύθερος. Δεν θέλω να είμαι δούλος κανενός. Ούτε του Θεού. Δεν είναι Θεός όποιος με θέλει δούλο του.
Εγώ σαν Έλληνας μπορώ, εάν θέλω, να μην πιστεύω σε κανέναν Θεό. Τόσο η Φύση όσο και η Παιδεία μου το επιτρέπουν.
Μπορώ ακόμη, με τον καλλιεργημένο νου και το ευαίσθητο συναίσθημά μου να αποδεχθώ την ύπαρξη των θεών. Των Αθάνατων Ελλήνων Θεών.
Αλλά δεν είμαι δούλος τους. Ούτε αυτοί είναι αφέντες μου. Οι Έλληνες Θεοί είναι φίλοι και συμπαραστάτες μου.
Διότι η αρχαία παράδοση μας διδάσκει ότι τούτη είναι η κολακευτικότερη προσφώνηση προς έναν Έλληνα Θεό: «Φίλε!»
«Φίλε Ζευ», «Φίλη Αθηνά», «Φίλε Απόλλω», «Φίλη Αφροδίτη!..»
Για μένα, λοιπόν, τον Έλληνα άνθρωπο, οι Θεοί και οι Θεές είναι οι φίλοι και οι φίλες μου.
Είναι Θεοί στην πλειοψηφία τους ορατοί και άμεσα αντιληπτοί.
Είναι οι φυσικές δυνάμεις του Σύμπαντος Κόσμου. Του Έξω κόσμου και του Έσω κόσμου. Του ορατού και του αόρατου.
Είναι ακόμη η τάξη του Σύμπαντος Κόσμου γεννημένη μέσα από τους ίδιους τους νόμους της Φύσης και του πρωταρχικού Χάους. Διότι εκεί κατατείνουν σήμερα όλες οι μαθηματικές θεωρίες περί Χάους. Από την ίδια του τη Φύση το Χάος, και ενώ τείνει διαρκώς προς την αταξία, παράγει τελικά την τάξη του Σύμπαντος Κόσμου.
Θεματοφύλακες της τάξης του Σύμπαντος Κόσμου είναι οι Θεοί των Ελλήνων. Τη δράση τους την ιστορεί η Ελληνική Μυθολογία. Η υπέρτατη συνάθροιση αιώνιων αληθειών.
Βρείτε μου έναν Ελληνικό Μύθο χωρίς νόημα.
Δείξτε μου έναν Ελληνικό Μύθο χωρίς αλήθεια.
Αναφέρτε μου έναν Ελληνικό Μύθο χωρίς ουσία.

Ο Μύθος λέει την Αλήθεια.
Και μάλιστα την λέει τρυφερά, απαλά, χαριτωμένα, ηδονικά, διότι ο μυθοπλάστης αγαπάει τον συνάνθρωπό του και του μιλάει για τους φίλους του, τους Θεούς και τις Θεές και τις ιδιότητές τους.
Φυσικές δυνάμεις, λοιπόν, είναι οι Έλληνες Θεοί; Όχι μόνον. Είναι και επιστημονικές αλήθειες. Κι επάνω απ’ όλα είναι φυσικές συνθήκες, χάρη στις οποίες υπήρχε, υπάρχει και θα θα υπάρχει πάντοτε ο Κόσμος.
Ο Κόσμος τον οποίο κανένας δεν τον έφτιαξε ποτέ, αλλά πάντοτε υπήρχε, πάντοτε υπάρχει και πάντοτε θα υπάρχει... ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΕΛΛΗΝΑΣ - ΜΑΡΙΟΣ ΒΕΡΕΤΤΑΣ



Και τι είναι η ψυχή μας;
Αναμφίβολα η απόγονος της Θεάς Ψυχής η οποία πέρασε τα μύρια βάσανα για χάρη της λατρείας του Έρωτα, ώσπου τον ξαναβρήκε, σμίξανε και ως αθάνατο ζευγάρι πλέον επάνω στον Όλυμπο γέννησαν μια θυγατέρα: την Ηδονή.
Η ψυχή λοιπόν είναι η μητέρα της Ηδονής.
Της ηδονής της συνεύρεσης, της ηδονής της βρώσης και της πόσης, της ηδονής της γνώσης, της ηδονής της παιδείας, της ηδονής της καλής παρέας, της ηδονής της ύπαρξης, της ηδονής του ανοιξιάτικου πρωινού, του παιδικού χαμόγελου, του γλυκού ψωμιού, του οίνου του ευωδιαστού, του ανθισμένου δέντρου...

Είναι Θεός το δέντρο. Κατάπληκτος το παρατηρώ το μέγα θαύμα του σπόρου. Χώνεται στα σπλάχνα της Μάνας Γης, υγραίνεται, θερμαίνεται στην αγκαλιά της, κι έπειτα ιδού βλασταίνει!..
Μέρα με τη μέρα, νύχτα με τη νύχτα, υψώνεται προς τον Ήλιο. Απλώνει φύλλα και κλαδιά, δένει καρπούς, γιγαντώνεται, όμοιο με τα άλλα, διαφορετικό από κάθε άλλο.
Διότι ο σπόρος ο μικρούλης «ξέρει» κάθε φορά τι δέντρο να βλαστήσει και τι καρπούς να αποδώσει. Για χάρη του Έρωτα και της Ψυχής βγάζει άνθη και καρπούς. Και η Θεά Ηδονή τρυφερά τον οδηγεί να γίνει δέντρο, να θρέψει ζουμερούς καρπούς, να καλέσει ηδονικά το ζώο, το έντομο, το πτηνό, να τρυγήσουν τους καρπούς, να μεταφέρουν τη γύρη, να γίνει η συνεύρεση με το άλλο δέντρο, να γεννηθούν κι άλλα φυτά, κι άλλα δέντρα, δάση ολόκληρα...
Αυτό είναι θαύμα και αυτό είναι ο Θεός. Το δέντρο είναι ο φίλος μας ο Θεός. Και κάθε δέντρο το φρουρεί μια πεντάμορφη Θεά Δρυάδα!..
Αυτό είναι με λίγα λόγια το απόσταγμα της Ελληνικής Σοφίας. Κι από δω εκπορεύεται ο απροσμέτρητος πλούτος της Αρχαίας Ελληνικής Κληρονομιάς.
Απέναντί του στέκομαι εγώ ο ταλαίπωρος άνθρωπος του τέλους της εποχής του Σκότους.
Τι να κάνω;
Να σβήσω ένα ακόμη λυχνάρι εξανθρωπισμού και να συμβάλλω στη διαιώνιση του σκοτεινού θριάμβου;
Ή σαν το δέντρο να στραφώ προς τον Ζωοδότη Ήλιο, να βγάλω ρίζες, να απλώσω φύλλα, να δέσω κλαριά, να αποδώσω καρπούς και ηδονικά να σμίξω με τα άλλα δέντρα για να υφάνουμε όλα μαζί το νέο καταπράσινο ευωδιαστό μανδύα της Μάνας Γης:

Γεννήθηκα Έλληνας.
Η κληρονομιά των προγόνων μου δεν χάθηκε.
Υπάρχει.
Η επιλογή είναι δική μου.
Ή αποκηρύσσω την κληρονομιά μου και παραμένω τουρκοραγιάς/φραγγοραγιάς Ρωμιός ή την αποδέχομαι και ξαναγίνομαι Έλληνας με όλη τη σημασία της λέξης.
Η πράξη αποδοχής της Αρχαίας Ελληνικής Κληρονομιάς με περιμένει! ~ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΕΛΛΗΝΑΣ - ΜΑΡΙΟΣ ΒΕΡΕΤΤΑΣ ~

Πολύτλας Οδυσσεύς
17-04-13, 10:10
Ιλιάδα ο θάνατος του Πατρόκλου

ὣς ἄρα μιν εἰπόντα τέλος θανάτοιο κάλυψε·
ψυχὴ δ᾽ ἐκ ῥεθέων πταμένη Ἄϊδος δὲ βεβήκει
ὃν πότμον γοόωσα λιποῦσ᾽ ἀνδροτῆτα καὶ ἥβην.

Πολύτλας Οδυσσεύς
17-04-13, 18:58
Ο Φτωχούλης του Θεού του Νίκου Καζαντζάκη, ένα βιβλίο που μου άγγιξε την ψυχή.

- Αρχοντόπουλο μου, είπα, να με συμπαθάς· ένα ήθελα να σε ρωτήσω, ετούτο: τρώς, πίνεις είσαι ντυμένος στο μετάξι, τραγουδάς κάτω από τα παραθύρια, γλέντι η ζωή σου· τίποτα λοιπόν δε σου λείπει;
Ο νέος στράφηκε απότομα, αναμέρισε βίαια το μπράτσο, να μην τον αγγίξω.
- Τίποτα δε μου λείπει, αποκρίθηκε πεισματωμένος· γιατί με ρωτάς; Δε θέλω να με ρωτούν.
Έδεσα κόμπο την καρδιά μου.
- Γιατί σε λυπούμαι αρχοντόπουλό μου, αρχοντόπουλό μου, του αποκρίθηκα.
Ο νέος να το ακούσει, τίναξε με αλαζονεία το κεφάλι:
- Εμένα; Είπε, εσυ;! - και γέλασε.
Μα σε λίγο, χαμηλώνοντας τη φωνή του:
- Γιατί με λυπάσαι, γιατί; Ρώτησε λαχανιασμένος.
Δεν αποκρίθηκα.
- Γιατί; Ξαναρώτησε.
Έσκυψε, με κοίταξε στα μάτια.
- Ποιός είσαι ντυμένος σα ζητιάνος; ποιός; Ποιός σ' έπεψε να με βρεις, εδώ στους δρόμους της Ασίζης τα μεσάνυχτα;
Αγρίεψε:
- Μολόγα την αλήθεια! κάποιος σε στέλνει, ποιός;
Και μην παίρνοντας απόκριση:
- Τίποτα δε μου λείπει! έκαμε χτυπώντας το πόδι του στη γης, δε θέλω να με λυπούνται· θέλω να με ζηλεύουν. Ναι, ναι, τίποτα δε μου λείπει!
- Τίποτα; έκαμα, μήτε ο ουρανός;
Έσκυψε το κεφάλι, σώπασε· και σε λίγο:
- Πολύ αψηλά 'ναι ο ουρανός, δεν τον φτάνω·καλή 'ναι η γης, περίκαλη, κοντά μου!
- Δεν υπάρχει πράμα πιο κοντά μας από τον ουρανό· η γης είναι κάτω από τα πόδια μας και την πατούμε· ο ουρανός είναι μέσα μας.
Το φεγγάρι είχε αρχίσει να χαμηλώνει, λίγα άστρα στον ουρανό· ανάρια ακούγονταν κοι καντάδες, όλο πάθος, από τις αλαργινές γειτονιές· ήταν γεμάτος ο νυχτερινός ετούτος καλοκαιριάτικος αέρας μυρωδιές κι έρωτα. Κάτω η πλατεία βουίζε.
- Ο ουρανός είναι μέσα μας, αρχοντόπουλό μου, ξανάπα εγώ.
- Πως το ξέρεις; με ρώτησε και με κοίταξε αλαφιασμένος.
- Πείνασα, δίψασα, πόνεσα - το 'μαθα.

Νέκυια
18-04-13, 04:59
Ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός -ως ο πιο σημαντικός που έφτιαξε η ανθρώπινη διάνοια-προσφέρει λύσεις σε όλα τα προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου. Προτείνοντας για παράδειγμα την θεοποιήση της Μητέρας Φύσης θέτει τέρμα στην παγκόσμια οικολογική καταστροφή.Όταν η Φύση αντιμετωπίζεται σαν θείκη υπόσταση απολαμβάνει ολο τον δέοντα σεβασμό και δεν κατατρέχεται,δεν βιάζεται και δεν καταστρέφεται.
Η ζωή σε κάθε της έκφραση είναι σημαντικότερη απο οποιοδήποτε ''επίτευμα'' του σύγχρονου σαπιοπολιτισμού.
Για τον Έλληνα δεν υπάρχει άλλος κοσμος στους ουρανούς .Ο 'Ελληνας λατρεύει την ομορφία αυτού εδω του κόσμου και τον υπερασπίζεται!!
Προτείνοντας επίσης την Δημοκρατία και μαλιστα την άμεση Δημοκράτια ως την τελειότερη πολιτική επιλογή επιστρατεύει όλες τις δυνάμεις ενάντια σε κάθε λογής αυθερεσία.
Όσο για την φιλοσοφική σκέψη ειναι περιττό να ρωτάμε.Διότι ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός είναι κατ'εξοχήν φιλοσοφική σκέψη και όλα τα άλλα φτωχές,θολές ή γελοίες απομιμήσεις. ~ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΕΛΛΗΝΑΣ - ΜΑΡΙΟΣ ΒΕΡΕΤΤΑΣ ~

Πολύτλας Οδυσσεύς
20-04-13, 23:04
"Η Φόνισσα" οι σκέψεις της Φραγκογιαννούς

Αλλά μεγάλως ευφραίνετο όταν η μικρά πομπή, μετά δέκα λεπτών της ώρας δρόμον έφθανεν εις τα «Μνημούρια». Ωραία εξοχή, παντοτινή άνοιξις, θάλλουσα βλάστη, αγριολούλουδα, εμύριζε κήπος. Ιδού ο περίβολος των νεκρών! Ω! ο Παράδεισος, απ' αυτόν τον κόσμον ήδη, ήνοιγε τας πύλας διά να δεχθή το μικρόν άκακον πλάσμα, το οποίον ηυτύχησε να λύτρωση τους γονείς του από τόσα βάσανα. Χαρήτε, αγγελούδια, που πετάτε γύρω-τριγύρω με τα φτερά σας τα χρυσόλευκα, και σεις, ψυχαί των Αγίων, υποδεχθήτε το!

Όταν επέστρεφεν εις την νεκρώσιμον οικίαν η γραία Χαδούλα, διά να παρευρεθή την εσπέραν εις την παρηγορίαν, –παρηγορίαν καμμίαν δεν εύρισκε να είπη, μόνον ήτο χαρωπή όλη κ' εμακάριζεν το αθώον βρέφος και τους γονείς του. Και η λύπη ήτο χαρά, και η θανή ήτο ζωή, και όλα ήσαν άλλα εξ άλλων.

Α! ιδού... Κανέν πράγμα δεν είναι ακριβώς ό,τι φαίνεται, αλλά παν άλλο – μάλλον το εναντίον.

Αφού η λύπη είναι χαρά, και ο θάνατος είναι ζωή και ανάστασις, τότε και η συμφορά ευτυχία είναι και η νόσος υγίεια. Άρα όλαι αι μάστιγες εκείνες, αι κατά το φαινόμενον τόσον άσχημοι, όσαι θερίζουν τα άωρα βρέφη, η ευλογιά κ' η οστρακιά κ' η διφθερίτις, και άλλαι νόσοι, δεν είναι μάλλον ευτυχήματα, δεν είναι θωπεύματα και πλήγματα των πτερών των μικρών Αγγέλων, οίτινες χαίρουν εις τους ουρανούς όταν υποδέχωνται τας ψυχάς των νηπίων; Και ημείς οι άνθρωποι, εν τη τυφλώσει μας, νομίζομεν ταύτα ως δυστυχήματα, ως πληγάς, ως κακόν πράγμα.

Και χάνουν τον νουν των οι ταλαίπωροι γονείς, και πληρώνουν τόσον ακριβά τους ημιαγύρτας ιατρούς και τα τριωβολιμαία φάρμακα, διά να σώσουν το παιδί τους. Δεν υποπτεύονται ότι, όταν νομίζουν ότι «σώζουν», τότε πράγματι «χάνουν» το τεκνίον. Και ο Χριστός είπεν, όπως είχεν ακούσει η Φραγκογιαννού να της εξηγή ο πνευματικός της, ότι όποιος αγαπά την ψυχήν του, θα την χάση, κι όποιος μισεί την ψυχήν του, εις ζωήν αιώνιον θα την φύλαξη.

Δεν έπρεπε τω όντι, αν δεν ήσαν τυφλοί οι άνθρωποι, να βοηθούν την μάστιγα, την διά πτερών Αγγέλων πλήττουσαν, αντί να ζητούν να την εξορκίσουν; Αλλ' ιδού, τ' Αγγελούδια δεν μεροληπτούν ούτε χαρίζονται, και παίρνουν αδιακρίτως εις τον Παράδεισον αγόρια και κοράσια. Περισσότερα μάλιστα αγόρια –πόσα χαδευμένα και μοναχογέννητα!– αποθνήσκουν άωρα. Τα κορίτσια είν' εφτάψυχα, εφρόνει η γραία. Δυσκόλως αρρωστούν και σπανίως αποθνήσκουν. Δεν έπρεπεν ημείς ως καλοί χριστιανοί, να βοηθώμεν το έργον των Αγγέλων; Ω, πόσα αγόρια, και αρχοντόπουλα μάλιστα, αρπάζονται άωρα. Ακόμη και τ' αρχοντοκόριτσα ευκολώτερον αποθνήσκουν –αν και τόσον σπάνια μεταξύ του φύλου– παρ' όσον τα απειράριθμα θηλυκά της φτωχολογιάς. Τα κορίτσια της τάξεως ταύτης είναι τα μόνα εφτάψυχα! Φαίνονται ως να πληθύνωνται επίτηδες, διά να κολάζουν τους γονείς των, απ' αυτόν τον κόσμον ήδη. Α! όσον το συλλογίζεται κανείς, «ψηλώνει ο νους του»!

Νέκυια
27-04-13, 05:01
Oι Εβραιοι δεν εκαναν ανακαλυψεις εχουν μονο Αποκαλυψη.Γι'αυτο οι εβραιοι δεν εκαναν επιστημη οπως εκαναν οι Ελληνες.Απεναντι στην προσωκρατικη φυση και την ευκλειδια γεωμετρια,οι εβραιοι το μονο που καταφεραν ηταν να στησουν το νοητο ναο του Ιεζεκιηλ.Απεναντι στην φιλοσοφια των Ελληνων εστησαν τον δεσποτικο λογο των πατριαρχων,των κριτων,των βασιλεων,των προφητων.Απεναντι στο γεωμετρικο ηθος της Ελληνικης τραγωδιας,εστησαν την καρμανιολα μου μωσαικου δεκαλογου.Απεναντι στην Ελληνικη δημοκρατια,τοσο του ιωνικου οσο και του δωρικου τυπου,οι εβραιοι εστησαν το αρχετυπο του φασισμου.(Εγω ειμαι ο κυριος ο θεος σου.Κι αλλοι θεοι εξω απο μενα δεν υπαρχουν.Ειναι ο πρωτος τους νομος.Εκει που οι ελληνες ειχαν τριαντα χιλιαδες θεους...) ΓΚΕΜΜΑ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ



!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!ο τελευταιος φιλοσοφος!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ο τελευταιος φιλοσοφος ,αγαπημενος,απιστευτο βιβλιο!!θα μεινει στην ιστορια για τις αναλυσεις κ οσα μας αφησε παρακαταθηκη



Γκέμμα, Δ.Λιαντίνης[/QUOTE]



Ο κακουργημος και η εξοντωση του κλασσικου Ελληνα απο τον εβραιοφρονα χριστιανο εκρατησε απο τον Θεοδοσιο ως την αυγουστα Ευδοξια.Ως το 843 που εγινε η επισημη αναστυλωσει των εικονων
Η γιορτη της Ορθοδοξιας που γιορταζεται καθε χρονο απο τοτε,στο εμπα της ανοιξης!,πολυ λαμπρα με την παρουσια ολης της επιφανειας του κρατους,ως και ξενοι πρευσβευταδες!Στο θετικο της συμβολιζει ο θριαμβο των χριστιανων.ΣΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΟΜΩΣ ΔΗΛΩΝΕΙ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΚΑΤΑΚΡΕΟΥΡΓΗΣΗ ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ.ΕΙΝΑΙ ΤΑΦΟΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΔΕΑΣ ~ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ ~ ΓΚΕΜΜΑ



Τα πάθη μοιάζουν με το θάνατο, που ‘ναι το δώρο της ζωής και το μυστικό της. Αλλίμονο αν φύγει ο θάνατος από μέσα μας. Ξέρετε γιατί δεν πεθαίνουν τα πτώματα; Γιατί ο θάνατος έφυγε από μέσα τους.
Η μεγάλη αρετή της αρετής των ελλήνων είναι που την οικοδόμησαν επάνω στα πάθη. Η οδηγία τους δεν ήταν να ξεριζώνουν τα πάθη, αλλά να τα παιδαγωγούν. Να ημερεύουν τη δριμάδα τους με καρτερία και αόρατη δύναμη.

Οι έλληνες συμφωνούν να παιδεύουν και να μορφώνουν τις ορμές του μέσα τους κινδύνου, και να πλάθουν από τα πάθη τους αγάλματα**. Όπως ο γλύπτης έπλαθε από τις πέτρες τις μορφές, και ο Πίνδαρος τους Ολυμπιόνικους από το σκόρπιο κοπάδι των λέξεων.

Έως την εποχή της Στοάς ο τρόπος των ελλήνων ήταν ο συνειδητός αγώνας τους να εξημερώνουν τα πάθη. Δεν είναι της τύχης που το άρμα του Διόνυσου το σέρνανε ημερωμένοι πάνθηρες. Ούτε πως ο Αλέξανδρος στις πρώτες σταδιοδρομίες του ημέρεψε το Βουκεφάλα.

Λαβαίνουμε αφορμή να μελετήσουμε σωστά τον Αλέξανδρο, όταν στο επεισόδιο του Βουκεφάλα ιδούμε το δεκαοκταετή να δαμάζει τον εαυτό του και όχι το διχρονίτικο πουλάρι. Από τη στιγμή που ο ιουλόξανθος βασιλιάς έπαψε να ημερώνει τα πάθη του με το φως του λόγου, και αξίωσε από τους μετρημένους έλληνες να τον βλέπουν σαν πελώριο ασιάτη, έχασε και τον εαυτό του και την επαφή του με την Ελλάδα.»
Δημήτρης Λιαντίνης - "Πολυχρόνιο, Στοά και Ρώμη"
_________________________________________
** Ο Πλάτων στο Συμπόσιο (216e) περιγράφει τα ευδαίμονα αγάλματα, στα οποία μεταμόρφωνε τα πάθη του ο Σωκράτης κάτω από το φως του λόγου. Μιλά ο Αλκιβιάδης: «οὐκ οἶδα εἴ τις ἑώρακεν τὰ ἐντὸς ἀγάλματα• ἀλλ' ἐγὼ ἤδη ποτ' εἶδον , καί μοι ἔδοξεν οὕτω θεῖα καὶ χρυσᾶ εἶναι καὶ πάγκαλα καὶ θαυμαστά».

«Δεν πιστεύεις στη μετά θάνατον ζωή;»

«Δεν πιστεύω. Συγχρόνως όμως θεωρώ ότι δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε βέβαιοι γι' αυτά τα πράγματα. Φαντάζομαι ότι σου προσφέρει μεγάλη ανακούφιση, κι εγώ είμαι υπέρ οποιουδήποτε πράγματος προσφέρει στο μυαλό γαλήνη, ικανοποίηση και ενθαρρύνει μια ζωή με ακεραιότητα.Προσωπικά όμως η ιδέα της επανασύνδεσης στον παράδεισο δεν μου φαίνεται πειστική. Θεωρώ ότι προέρχεται από μια επιθυμία».

«Τότε σε ποια θρησκεία πιστεύεις;»

«Δεν πιστεύω σε καμιά θρησκεία και σε κανέναν θεό. Έχω μια απόλυτα κοσμική θεωρία για ό,τι μας περιβάλλει».

«Μα πώς είναι δυνατόν να ζει κανείς έτσι; Χωρίς ένα σύστημα από δοσμένους ηθικούς κανόνες. Πώς μπορεί η ζωή να είναι υποφερτή ή να έχει νόημα, χωρίς την ελπίδα ότι θα βελτιώσεις τη θέση σου στην άλλη ζωή;»



«Το πραγματικό μου ενδιαφέρον βρίσκεται σ' αυτή τη ζωή και στη βελτίωσή της για μένα και για τους άλλους. Θα ήθελα ν' απαντήσω στο ξάφνιασμά σου για το πώς βρίσκω νόημα χωρίς τη θρησκεία.Διαφωνώ ότι το νόημα κι η ηθική πηγάζουν απ' τη θρησκεία. Δεν νομίζω ότι υπάρχει ουσιαστικός σύνδεσμος ή τουλάχιστον αποκλειστικός σύνδεσμος ανάμεσα στη θρησκεία, στο νόημα και στην ηθική. Πιστεύω ότι ζω με ακεραιότητα μια ζωή που με γεμίζει. Είμαι ολοκληρωτικά αφοσιωμένος στο να βοηθώ τους άλλους, όπως εσένα για παράδειγμα, να ζήσουν μια πιο ικανοποιητική ζωή. Θα έλεγα ότι αντλώ το νόημα της ζωής μου απ' αυτόν εδώ τον ανθρώπινο κόσμο που έχουμε μπροστά μας τώρα. Νομίζω ότι το δικό μου νόημα προέρχεται από το γεγονός ότι βοηθάω τους άλλους ν'ανακαλύψουν το δικό τους νόημα. Πιστεύω ότι η ενασχόληση με μια επόμενη ζωή μπορεί να υπονομεύσει την ολοκληρωτική συμμετοχή σ' αυτήν εδώ τη ζωή» ''Στον κήπο του Επίκουρου: αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου'' ~Yalom, Irvin D.~



Δεν μπορείς να πάρεις απ’ αυτόν τον κόσμο τίποτα απ’ όσα σου δόθηκαν. Μπορείς να πάρεις μαζί σου μόνο όσα έδωσες. Αυτή η θετική επίδραση στους άλλους, που διατηρείται και μετά θάνατον, ονομάζεται «κυματισμοί».''Στον κήπο του Επίκουρου: αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου'' ~Yalom, Irvin D.~

Φτωχόπαιδο
28-04-13, 14:12
Μιας και το αφιέρωμα (ένα από τα πολλά!) που υποσχέθηκα να κάνω για τον Αντόνιο Πόρτσια και τις "Φωνές" του, κάπου...ξεχάστηκε, και λέω να αναρτήσω κάποια βαθυστόχαστα λόγια του:

1. Όποιος έχει δει να αδειάζουν όλα, σχεδόν γνωρίζει από τι γεμίζουν όλα.
2. Πριν διατρέξω το δρόμο μου εγώ ήμουν ο δρόμος μου.
3. Η αλήθεια έχει πολύ λίγους φίλους και οι πολύ λίγοι φίλοι που έχει είναι αυτοκτόνοι.
4. Φέρσου όπως πρέπει να μου φερθείς, όχι όπως αξίζω να μου φέρονται.
5. Όποιος με κρατάει από μια κλωστή δεν είναι δυνατός, δυνατή είναι η κλωστή.
6. Λίγη αγένεια ποτέ δεν με εγκαταλείπει. Και είναι αυτή που με προστατεύει.
7. Η φτώχεια μου δεν είναι παντελής: λείπω εγώ.
8. Με έκαναν εκατό χρονών κάποιες στιγμές που συναντήθηκαν μαζί μου, όχι εκατό χρόνια.
9. Ζει με την ελπίδα να φτάσει να ‘ναι μια ανάμνηση!
10. Ο άνθρωπος δεν πάει σε κανένα μέρος. Όλα έρχονται στον άνθρωπο, όπως το αύριο.

...από τα 1000+ που ΄χει το βιβλίο!

Πολύτλας Οδυσσεύς
28-04-13, 16:28
Κάθε άνθρωπος άξιος να λέγεται γιός του ανθρώπου σηκώνει το σταυρό του κι ανεβαίνει το Γολγοθά του· πολλοί, οι πιο πολλοί, φτάνουν στο πρώτο, στο δεύτερο σκαλοπάτι, λαχανιάζουν, σωριάζουνται στη μέση της πορείας και δε φτάνουν στην κορφή του Γολγοθά - θέλω να πω στην κορφή του χρέους τους - να σταυρωθούν, ν' αναστηθούν, και να σώσουν την ψυχή τους. Λιποψυχούν, φοβούνται να σταυρωθούν, και δεν ξέρουν πως η σταύρωση είναι ο μόνος δρόμος της ανάστασης· άλλον δεν έχει.

Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο ( πρόλογος )

Πολύτλας Οδυσσεύς
29-04-13, 11:52
"Η ΦΟΝΙΣΣΑ" Παπαδιαμάντης, οι τελευταίες στιγμές της Φραγκογιαννούς.

Ἡ Φραγκογιαννοὺ ἔτρεξεν, ἔκαμε τὸν σταυρόν της, κ' ἐπάτησεν ἐπάνω εἰς τὸ πέραμα τῆς ἄμμου. Ἡ ἄμμος ἤτον ὀλισθηρά. Τὸ κύμα ἀνήρχετο, ἐφούσκωνε. Ἡ γυνὴ δὲν ὠπισθοδρόμησε. Δὲν εἶχεν ἄλλην σανίδα σωτηρίας. Οὔτε αὐτήν, τὴν παροῦσαν, μάλιστα δὲν εἶχε.

Τὸ κύμα ἀνέβαινεν, ἀνέβαινε. Ἡ Φραγκογιαννοὺ ἐπάτει. Ἡ ἄμμος ἐνέδιδε. Οἱ πόδες τῆς ἐγλιστρούσαν.

Ὁ βράχος τοῦ Ἁγίου Σώζοντος ἀπεῖχε περὶ τὰς δώδεκα ὀργυιὰς ἀπὸ τὴν ἀκτήν. Ὁ λαιμὸς τῆς ἄμμου, τὸ πέραμα, θὰ ἧτο πλέον ἢ πεντήκοντα βημάτων τὸ μῆκος.

Τὸ κύμα τὴν ἔφθασεν ἕως τὸ γόνυ, εἴτα ὡς τὴν μέσην. Ἡ ἄμμος ἐγλιστροῦσε. Ἐγίνετο βάλτος, λάκκος. Τὸ κύμα ἀνῆλθεν ἕως τὸ στέρνον της.

Οἱ δυὸ ἄνδρες, οἵτινες τὴν ἐκυνήγουν, ἔρριψαν μίαν τουφεκιᾶν διὰ νὰ τὴν πτοήσουν. Εἴτα ἠκούσθησαν αἱ φωναί των, φωναὶ ἀλαλαγμοῦ καὶ βεβαίας νίκης.

Ἡ Φραγκογιαννοὺ ἀπεῖχεν ἀκόμη ὡς δέκα βήματα ἀπὸ τὸν Ἀϊ-Σώστην.

Δὲν εἶχε πλέον ἔδαφος νὰ πατήση· ἐγονάτισεν. Εἰς τὸ στόμα τῆς εἰσήρχετο τὸ ἁλμυρὸν καὶ πικρὸν ὕδωρ.

Τὰ κύματα ἐφούσκωσαν ἀγρίως, ὡς νὰ εἶχον πάθος. Ἐκάλυψαν τοὺς μυκτήρας καὶ τὰ ὦτα της. Τὴν στιγμὴν ἐκείνην τὸ βλέμμα τὴ Φραγκογιαννοὺς ἀντίκρυσε τὸ Μποστάνι, τὴν ἔρημον βορειοδυτικὴν ἀκτήν, ὅπου τῆς εἶχον δώσει ὡς προίκα ἕνα ἀγρόν, ὅταν νεανίδα τὴν ὑπάνδρευσαν καὶ τὴν ἐκουκούλωσαν, καὶ τὴν ἔκαμαν νύφην οἱ γονεῖς της.

- Ὤ! νὰ τὸ προικιό μου! εἶπε.

Αὐταὶ ὑπῆρξαν αἱ τελευταῖαι λέξεις της. Ἡ γραία Χαδούλα εὗρε τὸν θάνατο εἰς τὸ πέραμα τοῦ Ἁγίου Σώστη, εἰς τὸν λαιμὸν τὸν ἐνώνοντα τὸν βράχον τοῦ ἐρημητηρίου μὲ τὴν ξηράν, εἰς τὸ ἥμισυ τοῦ δρόμου, μεταξὺ τῆς θείας καὶ τῆς ἀνθρωπίνης δικαιοσύνης.

Περσέας
29-04-13, 12:27
Δεν είναι και πολύ άσκημα άμα έχει ήλιο, αλλά κι ο ήλιος βγαίνει μονάχα όταν του κάνει κέφι...

Τζ. Ντ. Σάλιντζερ- Ο Φύλακας στη Σίκαλη

Αναξίμανδρος
04-05-13, 12:15
«Αυτή η ζωή είναι σαν το δημοτικό, υπάρχουν τάξεις, που η κάθε μία έχει συγκεκριμένη ύλη. Κάθε άνθρωπος, ανάλογα με το επίπεδο κατανόησης του, βρίσκεται και σε μία τάξη. Στην πρώτη ένας μαθητής μαθαίνει το αλφάβητο και τους πρώτους αριθμούς, ενώ στην έκτη μπορεί να γράψει σωστά ορθογραφημένες εκθέσεις, να κάνει διαίρεση, πολλαπλασιασμό, ακόμη και πράξεις με κλασματικούς αριθμούς... Είναι δυνατόν τώρα κάποιος που πάει στην πρώτη τάξη να τα γνωρίζει αυτά; Όχι. Τότε γιατί ζητάμε εμείς από τους συνανθρώπους μας που είναι χαμηλότερης τάξης να το κάνουν; Αν εγώ πηγαίνω στην πρώτη κι εσύ στην έκτη, γιατί μου ζητάς να έχουμε το ίδιο επίπεδο κατανόησης; Αλλιώς το βλέπω εγώ, αλλιώς εσύ. Εγώ νομίζω ότι υπάρχει μόνο το αλφάβητο κι εσύ μου ζητάς να γράψω έκθεση ιδεών, κι όταν δεν το κάνω, γιατί απλά δεν μπορώ, διαψεύδονται οι προσδοκίες σου και με απορρίπτεις. Είναι δίκαιο αυτό;»

Πασχάλης Λαμπαρδής, "Κάθετη Έξοδος"

Πολύτλας Οδυσσεύς
08-05-13, 14:40
Ήμουν σαν ένα μικρό καταστολισμένο σφαγάρι κι ένιωθα μέσα μου περφάνια και φόβο. Μα το χέρι μου ήταν σφηνωμένο βαθιά μέσα στη φούχτα του πατέρα μου κι αντρειευόμουν. Μπήκαμε σ’ ένα παλιό χτίρι, με μια φαρδιά αυλή κι ένα κατασκονισμένο πλατάνι στη μέση. Κοντοστάθηκα, δείλιασα. Το χέρι μου άρχισε να τρέμει μέσα στη μεγάλη ζεστή φούχτα.
Ο πατέρας μου έσκυψε, άγγιξε τα μαλλιά μου, με χάιδεψε. Τινάχτηκα. Ποτέ δε θυμόμουν να μ’ έχει χαϊδέψει. Σήκωσα τα μάτια και τον κοίταξα τρομαγμένος. Είδε πως τρόμαξα, τράβηξε πίσω το χέρι του:
-Εδώ θα μάθεις γράμματα, είπε, να γίνεις άνθρωπος. Κάμε το σταυρό σου.
Ο δάσκαλος πρόβαλε στο κατώφλι. Κρατούσε μια μακριά βίτσα και μου φάνηκε άγριος, με μεγάλα δόντια, και κάρφωσα τα μάτια μου στην κορφή του κεφαλιού του να δω αν έχει κέρατα, μα δεν είδα, γιατί φορούσε καπέλο.
-Ετούτος είναι ο γιος μου, του ‘πε ο πατέρας μου
-Ξέμπλεξε το χέρι μου από τη φούχτα του και με παράδωκε στο δάσκαλο.
-Το κρέας δικό σου του ‘πε, τα κόκαλα δικά μου. Μη τον λυπάσαι, δέρνε τον, κάνε τον άνθρωπο.
-Έγνοια σου, καπετάν Μιχάλη. Έχω εδώ το εργαλείο που κάνει τους ανθρώπους, είπε ο δάσκαλος κι έδειξε τη βίτσα.
Νίκος Καζαντζάκης "ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΚΟ”

Μέγας Ορθογράφος
12-05-13, 14:18
Ἤτοι μὲν πρώτιστα Χάος γένετ'.


Ησίοδος, Θεογονία
______________________________________

Αυτή τη φράση την άκουσα για πρώτη φορά από - αν είναι δυνατόν - ένα ελληνικό συγκρότημα ελληνικής μπλακ μέταλ μουσικής, διάσημο και στο εξωτερικό, τους "Rotting Christ" στο κομμάτι "Χάος Γένετο (the sign of prime creation)". (Ήθελα εν προκειμένωι να αποφύγω τη χρήση του: "Αποσυντιθέμενος Χριστός" γιατί δεν ακούγεται και τόσο καλά)
Αυτή η φράση μού έχει εντυπωθεί έκτοτε, σε τέτοιο βαθμό που τελικά αγόρασα και το βιβλίο για τον Ησίοδο που περιέχει και τη Θεογονία.

Φτωχόπαιδο
22-05-13, 11:44
Μιας και το αφιέρωμα (ένα από τα πολλά!) που υποσχέθηκα να κάνω για τον Αντόνιο Πόρτσια και τις "Φωνές" του, κάπου...ξεχάστηκε, και λέω να αναρτήσω κάποια βαθυστόχαστα λόγια του:

1. Όποιος έχει δει να αδειάζουν όλα, σχεδόν γνωρίζει από τι γεμίζουν όλα.
2. Πριν διατρέξω το δρόμο μου εγώ ήμουν ο δρόμος μου.
3. Η αλήθεια έχει πολύ λίγους φίλους και οι πολύ λίγοι φίλοι που έχει είναι αυτοκτόνοι.
4. Φέρσου όπως πρέπει να μου φερθείς, όχι όπως αξίζω να μου φέρονται.
5. Όποιος με κρατάει από μια κλωστή δεν είναι δυνατός, δυνατή είναι η κλωστή.
6. Λίγη αγένεια ποτέ δεν με εγκαταλείπει. Και είναι αυτή που με προστατεύει.
7. Η φτώχεια μου δεν είναι παντελής: λείπω εγώ.
8. Με έκαναν εκατό χρονών κάποιες στιγμές που συναντήθηκαν μαζί μου, όχι εκατό χρόνια.
9. Ζει με την ελπίδα να φτάσει να ‘ναι μια ανάμνηση!
10. Ο άνθρωπος δεν πάει σε κανένα μέρος. Όλα έρχονται στον άνθρωπο, όπως το αύριο.

...από τα 1000+ που ΄χει το βιβλίο!

Μερικά ακόμα βαθυστόχαστα από τον Αντόνιο Πόρτσια από τις "Φωνές" του:

• Πολλά από όσα έχω πάψει να κάνω σε μένα, συνεχίζουν να γίνονται σε μένα, μόνα τους.
• Το σύμπαν δεν αποτελεί μια ολική τάξη. Λείπει η συγκατάθεση του ανθρώπου.
• Κοιμώμενος ονειρεύομαι αυτό που και ξυπνητός ονειρεύομαι. Και το όνειρό μου είναι συνεχές.
• Φορές βρίσκομαι σαν σε μια κόλαση και δεν θρηνώ. Δε βρίσκω για τι να θρηνήσω.
• Μια ακτίνα φωτός έσβησε το όνομά σου. Δεν ξέρω πλέον ποιος είσαι.
• Όταν συμμορφώνομαι με το μηδέν είναι όταν συμμορφώνομαι με όλα.
• Και χωρίς αυτή την αιώνια επανάληψη των πάντων, από τον εαυτό τους στον εαυτό τους, κάθε στιγμή, τα πάντα θα διαρκούσαν μια στιγμή. Ακόμα και η αιωνιότητα η ίδια θα διαρκούσε μια στιγμή.
• Ο άνθρωπος, όταν είναι μονάχα αυτό που μοιάζει να είναι ο άνθρωπος, σχεδόν δεν είναι τίποτα.
• Ναι, είναι σαν να εισέρχομαι σε όλα καθώς φεύγω σιγά-σιγά απ’ όλα.
• Θα βρεις την απόσταση που σε χωρίζει από αυτούς, με το να ενωθείς με αυτούς.
• Όταν το επιφανειακό με κουράζει, με κουράζει τόσο, που για να ξεκουραστώ χρειάζομαι μιαν άβυσσο.
• Το πληρωμένο με τη ζωή μας ποτέ δεν είναι ακριβό.
• Όποιος δεν γεμίζει τον κόσμο του με φαντάσματα, απομένει μόνος.
• Όταν ο πόνος σου είναι λίγο μεγαλύτερος από τον πόνο μου, νιώθω λίγο βάναυσος.

Νέκυια
24-05-13, 04:26
«Ο περήφανος και ο τίμιος άνθρωπος θα ζητήσει την εσχατιά της αλήθειας, παρότι υποψιάζεται ότι το φως της θα τυφλώσει τη χωματένια του όραση.
Όταν ο Οιδίποδας θα τιναχτεί σαν βέλος, και θα μάθει το έσχατο τι και το έσχατο πώς της ύπαρξης του, χωρίς να διστάξει στιγμή θα αρπάξει τα χέρια του και θα βγάλει τα μάτια του.
Οι έλληνες, τίμιοι και περήφανοι, δεν καταδέχτηκαν να ζήσουν στην άγνοια. Πολύ περισσότερο την άγνοια τους δεν την έκαμαν απατηλό σημείο σωτηρίας και ρεζίλεμα.»

Δημήτρης Λιαντίνης – "Τα Ελληνικά".

Πολύτλας Οδυσσεύς
24-05-13, 11:32
Ο θρήνος της Μήδειας για τον χωρισμό της από τον Ιάσονα. Τον παραθέτω γιατί νομίζω πως είναι πολύ δυνατό σημείο της τραγωδίας αυτής ( με όλη τη σημασία της λέξης! :) )

ΜΗΔΕΙΑ
Αχ,ωιμέ!
Μαύρη κι άραχλη πούμαι!
Και τί πόνοι με σφάζουν, αλί μου!
Νάχα πώς να χαθώ!

[...]

Αχ, ωιμέ!
Τί έχω πάθει η πανάθλια!
Έχω πάθια να σκούξω ως τα ουράνια!
Ω κατάρατα τέκνα μητέρας φριχτής
που ν' ανοίξει το χώμα
να σας φάγει μαζί με τον κύρη,
και το σπίτι, κι αυτό να βουλιάξει!

[...]

Συφορά μου!
Η φωτιά τ' ουρανού το κεφάλι μου νάθε το σκίσει!
Ποιό το κέρδος μου ακόμα να ζω;
Ωχ, αλί, τρισαλί μου! Να μπόρουν
με το θάνατο εγώ να χαθώ,
σιχαμένη ζωή παρατώντας.

{ Έχει και άλλο φυσικά αλλά δεν έχω φτάσει ακόμα εκεί}

Φαροφύλακας
24-05-13, 12:12
Νάχα πώς να χαθώ!

εδώ τί ακριβώς εννοείς;

Πολύτλας Οδυσσεύς
24-05-13, 12:20
Φαροφύλακα σε μια άλλη μετάφραση (Προτιμώ να πεθάνω! )

Νέκυια
24-05-13, 15:12
Το ανθρωπινο πνευμα δεν μπορει να καταστραφει απολυτα με το σωμα,αλλα απο αυτο παραμενει κατι που ειναι αιωνιο.''Ηθικη V 23'' ~Σπινοζα~

Νέκυια
26-05-13, 02:45
Σήμερα θυμόμαστε τους Βανδάλους αφενός από τα εναπομείναντα ίχνη του κράτους που ίδρυσαν στην υπέροχη Ανδαλουσία (Βανδαλουσία) στην νοτιοδυτική Ισπανία, όπου βρίσκονται οι πόλεις Σεβίλλη, Κόρδοβα, Γρενάδα και οι χιλιοτραγουδημένες οροσειρές Σιέρα Μορένα και Σιέρα Νεβάδα, που μετά την εισβολή των Αράβων το 711, θα αποτελέσουν την καρδιά του ισπανικού αραβικού κράτους και αφετέρου, από τις σπασμένες μύτες των ελληνικών και ρωμαϊκών αγαλμάτων.

Όλοι οι βάρβαροι και όχι μόνον οι Βάνδαλοι όταν έβλεπαν άγαλμα τους έπιανε αμόκ. Πίστευαν πως τα αγάλματα είναι ο τρόπος που βρήκαν οι εχθροί να αιχμαλωτίσουν τα πολεμικά πνεύματα και να τα αντιπαραθέσουν στα βαρβαρικά όπλα. Κατά κάποιον τρόπο, αντιλαμβάνονταν τα αγάλματα όπως τα κοράκια αντιλαμβάνονται τα σκιάχτρα στον σπαρμένο αγρό. Για να καταστρέψουν, λοιπόν, τα κακά πνεύματα κατέστρεφαν τα αγάλματα, ώστε να ελευθερωθούν και να καταστραφούν τα κακά πνεύματα, που υπήρχαν στο άγαλμα υπό μορφήν κονσέρβας.

Όταν ήταν βιαστικοί και δεν είχαν καιρό να κάνουν θρύψαλα ένα άγαλμα, του έκοβαν τη μύτη. Το σπάσιμο της μύτης ήταν μια εύλογη και επαρκής, κατά την βαρβαρική λογική, καταστροφή του αγωγού απ΄ όπου τα πνεύματα μπαινοβγαίνουν στο σώμα υπό μορφήν αέρα. Πνεύμα άλλωστε, σημαίνει φύσημα, πνοή. Και αναπνοή σημαίνει πνοή που γίνεται κατ' επανάληψιν. Όταν πάψουμε να αναπνέουμε, τα πνεύματα σταματούν να μπαινοβγαίνουν στο κορμί και «παραδίδουμε το πνεύμα». Πράγμα που σημαίνει πως εκπνεύσαμε για τελευταία φορά χωρίς να εισπνεύσουμε ξανά. Η αναπνοή σταματάει τότε που βγαίνει η τελευταία πνοή.

Η βαρβαρική λογική δεν παύει να είναι λογική. Άλλωστε βαρβαρική λογική έχουν και πάμπολλοι από τους πολιτισμένους, και μάλιστα χωρίς κανένα άλλοθι, όπως οι βάρβαροι.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, μπορεί να καταλάβει κανείς εύκολα τη συμπεριφορά των βαρβάρων απέναντι στα έργα τέχνης. Έχει μια πρωτόγονη λογική αυτή η συμπεριφορά.
Όμως, πώς να καταλάβεις τη σύγχρονη παραλλαγή του βανδαλισμού, που από βαρβαρική συμπεριφορά γενικά έφτασε να σημαίνει βαρβαρική συμπεριφορά κυρίως απέναντι στα έργα τέχνης;

Γιατί μισούν και γιατί καταστρέφουν τα έργα τέχνης οι σημερινοί Βάνδαλοι;

Μα, διότι, μισούν το πνεύμα, γιατί το φοβούνται. Ξέρουν πως ένα έργο τέχνης, κατά κάποιον τρόπο κρατάει «αιχμάλωτο» το πνεύμα του δημιουργού. Καταστρέφοντας, λοιπόν, το έργο καταστρέφουν τον μάγο-καλλιτέχνη και την μαγεία της τέχνης.

Τίποτα δεν έχει αλλάξει ουσιωδώς απ' την εποχή των Βανδάλων. Και δεν ξέρω ποιοι βανδαλίζουν περισσότερο, οι παλαιοβάνδαλοι ή οι νεοβάνδαλοι. Η συμπεριφορά απέναντι στα έργα τέχνης είναι το μέτρο της πολιτιστικής στάθμης ενός λαού.

Από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη : «(Μυθ)ιστορία των βαρβάρων προγόνων των σημερινών Ευρωπαίων»

Λευτέρης Λ
31-05-13, 18:35
Ο Γιοσάριαν κοίταξε τον γιατρό ήρεμα και δοκίμασε διαφορετική μεθοδο

- Ο Όρρ είναι τρελός;

- Βεβαίως είναι, είπε ο γιατρός Ντανίκα

- Μπορείς να τον κρατήσεις στο έδαφος;

- Βεβαίως. Αλλά πρέπει να μου το ζητήσει ο ίδιος. Έτσι λέει ο κανονισμός

- Τότε γιατί δε στο ζητάει;

- Επειδή είναι τρελός. Πρέπει να είναι τρελός για να συνεχίζει να πετάει σε μάχιμες αποστολές

- Αν στο ζητούσε, θα τον κρατούσες στο έδαφος;

-Όχι

- Γιατί;

- Επειδή αν το ζητούσε δε θα ήταν τρελός, γιατί κανείς τρελός δε θέλει να βγει απο τις μάχιμες αποστολές

- Το ξαναλές;

- Βεβαίως. Είναι απλούστατο. Ο Όρρ θα ήταν τρελός για να θέλει να πετάξει σε και άλλες αποστολές, και υγιής αν δεν ήθελε, αλλά αν ήταν υγιής έπρεπε να πετάξει και σε άλλες

- Καταπληκτική παγίδα αυτό το Catch-22, παρατήρησε ο Γιοσάριαν

Τζόζεφ Χέλλερ, Catch-22 (http://www.λέσχη.gr/forum/showthread.php?3285-%CE%A4%CE%B6%CF%8C%CE%B6%CE%B5%CF%86-%CE%A7%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CF%81-%28Joseph-Heller%29-Catch-22)

Ασημίνα
01-06-13, 15:56
Μου φαίνεται ότι οδεύουμε προς ένα τέτοιο αδιέξοδο. Μονάχα το έργο των πεθαμένων μοιάζει να έχει κάποια γοητεία ή κάποια αξία για μας.
Οι πλούσιοι μπορούν πάντα να παρακινηθούν και να στηρίξουν ακόμα ένα μουσείο.
Οι ακαδημίες πάντα θα μας προμηθεύουν με κέρβερους και ύαινες.
Οι κριτικοί πάντα θα ξεπουλιούνται σ’ αυτούς που σκοτώνουν κάθε τι φρέσκο και ζωτικό.
Οι παιδαγωγοί μπορούν μια ζωή να συσπειρώνονται και να παραπληροφορούν τους νέους ως προς το νόημα της τέχνης.
Οι βάνδαλοι μπορούν πάντα να παρακινηθούν έτσι ώστε να καταστρέψουν ότι είναι ισχυρό και οχληρό.
Οι φτωχοί δεν μπορούν παρά να σκέφτονται το φαγητό και το νοίκι.
Οι πλούσιοι μπορούν μια χαρά να διασκεδάζουν συλλέγοντας ασφαλείς επενδύσεις που τους παρέχουν οι τυμβωρύχοι οι οποίοι εμπορεύονται τον ιδρώτα και το αίμα των καλλιτεχνών.
Οι μεσοαστοί μπορούν να πληρώνουν την πρόσβαση στο να χάσκουν και να κριτικάρουν ματαιόδοξοι για τη μισοψημένοι γνώση τους και υπερβολικά άτολμοι για να υποστηρίξουν τους ανθρώπους που φοβάται η καρδιά τους, ξέροντας ότι ο αληθινός εχθρός δεν είναι ο υψηλά ιστάμενος, τον οποίο πρέπει να κολακεύουν χαμερπώς, αλλά ο επαναστάτης ο οποίος εκθέτει με τις λέξεις ή τον χρωστήρα τη σαπίλα του οικοδομήματος που αυτοί, οι ασπόνδυλοι μεσοαστοί, είναι υποχρεωμένοι να στηρίζουν.
Οι μοναδικοί καλλιτέχνες οι οποίοι ανταμείβονται σήμερα για τον κόπο τους είναι οι τσαρλατάνοι.
Ίσως, με κάποιο βίαιο τρόπο, να λάβουμε υπόψη μας τους ανθρώπους που επιζητούν να διαμορφώσουν τη ζωή μας με όρους άλλους από την απληστία, την αντιπαλότητα, το μίσος, τον θάνατο, τον όλεθρο.
Ίσως… Qui vivra verra, καθώς λένε οι Γάλλοι.

Aπόσπασμα από τον Κλιματιζόμενο Εφιάλτη του Henry Miller

Πολύτλας Οδυσσεύς
04-06-13, 20:23
<<Θες να μάθεις ποια είναι η καρδιά της Ιαπωνίας; Είναι το άνθος της ανθισμένης κερασιάς που μοσκοβολάει στον πρωινόν ήλιο.>>

<<Τρέμουν όλοι τη μοναξιά, την ανήλεη τίγρη.>>

<<Οι άνθρωποι είναι κοπάδι, δε σε αφήνουν. Ζητούν να πιαστούν ο ένας από τον άλλον, να ακουμπήσουν σαν τα πρόβατα λαιμό με λαιμό. Φοβούνται τη σιωπή, η φλυαρία μονάχα μπορεί να στερεώσει την καρδιά τους.>>

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ: Ιαπωνία-Κίνα, Ν.Καζαντζάκης

Χρηστος Αλεξανδριδης
06-06-13, 16:00
"..Η μοναδική ψύχωση που επιθυμούν οι πάντες: "έρωτας". Οι άνθρωποι νομίζουν ότι ολοκληρώνονται με το να ερωτεύονται; Θέλουν την πλατωνική ένωση των ψυχών; Εγώ έχω αντίθετη άποψη. Νομίζω ότι ακέραιος είσαι στην αρχή. Κι ο έρωτας σε ραγίζει. Είσαι ακέραιος, ολόκληρος, και μετά αποκτάς ένα ρήγμα.." Το ζωο που ξεψυχα,Φιλιπ Ροθ

Πολύτλας Οδυσσεύς
07-06-13, 15:02
http://digitalschool.minedu.gov.gr/modules/ebook/show.php/DSGYM-B108/208/1461,6747/images/img45.jpg

Είπε, και τον καημό του εφούντωσε για το δικό του κύρη,
κι έσπρωξε ανάλαφρα το γέροντα, το χέρι πιάνοντας του.
Μαζί τους έπνιξαν οι θύμησες, τον έναν του αντρειωμένου
του Εχτόρου, κι έκλαιγεν, ως σούρνονταν μπρος στου Αχιλλέα τα πόδια'
θρηνούσε κι ο Αχιλλέας, τον κύρη του θυμάμενος, και πότε
τον Πάτροκλο, κι ως πέρα οι θρήνοι τους γιόμιζαν το καλύβι.

Ομήρου Ιλιάδα ραψωδία Ω στίχοι 507-512 (μετάφραση Καζαντζάκη-Κακριδή)

Τι συγκινητική στιγμή... :κλαψ:

Πολύτλας Οδυσσεύς
11-06-13, 22:16
Ο θρήνος των αλόγων του Αχιλλέα.

Εκείνα μήτε στον Ελλήσποντο μαθές να γύρουν θέλαν
πίσω στα πλοία, μήτε στον πόλεμο με τους Αργίτες πάλε"
μον᾿ όπως η κολόνα ασάλευτη κρατιέται, που τη στησαν
ορθή, στον τάφο ενούς που πέθανε για και γυναίκας πάνω,
όμοια έμεναν κι εκείνα ασάλευτα, ζεμένα στ᾿ ώριο αμάξι,
στη γη κολλώντας τα κεφάλια τους᾿ κι από τα βλέφαρα τους
ζεστά τα δάκρυα κάτω ετρέχανε στο χώμα, και θρηνούσαν
ποθώντας τον αμαξολάτη τους· κι οι πλούσιες τους οι χήτες
στα πλάγια του ζυγού σκονίζουνταν, ξεφεύγοντας τη ζεύλα.

Ομήρου Ιλιάδα ραψωδία Ρ στίχοι 432-440 (Μετάφραση Καζαντζάκη-Κακριδή)

Πολύτλας Οδυσσεύς
14-06-13, 15:45
ΡΩΜΑΙΟΣ: Μα σουτ! Τι φως προβάλλει εκεί από το παράθυρο;
Είναι η ανατολή και είναι η Ιουλιέτα ο ήλιος.
Πρόβαλε,ήλιε, σκότωσε τη φθονερή σελήνη
που κιόλα ειν' άρρωστη, χλωμή από τον καημό της
που εσύ η παρθένα της είσαι ομορφότερή της!
Παρθένα της μην είσαι αφού είναι τόσο φθονερή:
ντύνει φορέματα αχνοκίτρινα τις κόρες της,
που μόνον οι τρελοί τα βάζουν: βγάλ' τα εσύ!
Είναι η κυρά μου,ω, είναι η αγάπη μου.
Ω και να το 'ξερε πως είναι!
Μιλάει, μα δε λέει τίποτα. Και τι μ' αυτό;
Το βλέμμα της μιλάει, θ' αποκριθώ σ' αυτό.
Μα παραπήρα θάρρος, δε μιλάει σε μένα.
Τα δυο ωραιότερα άστρα όλου τ' ουρανού,
που κάπου θεν να παν, παρακαλούν τα μάτια της
να αστροβολούν τα μάτια τους ως να γυρίσουν.
Μ' αν πήγαιναν τα μάτια της κι εκείνα
στην όψη της, η λάμψη της θα ντρόπιαζε τ' αστέρια
καθώς η λάμψη της ημέρας μια λαμπάδα.
Τα μάτια της στον ουρανό θα πλημμυρούσαν
το διάστημα το αγέρινο με τόση λάμψη
που θα λαλούσαν τα πουλιά, σαν να ξημέρωσε.
Κοίτα πως ακουμπάει το μάγουλο στο χέρι της!
Ω, να 'μουν γάντι στο χεράκι αυτό, για ν' άγγιζα το μάγουλό της!

Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Άπαντα Σαίξπηρ εκδόσεις Επικαιρότητα μετάφραση Βασίλη Ρώτα

Πολύτλας Οδυσσεύς
14-06-13, 17:54
ΜΠΕΝΒΟΛΙΟΣ: Άκουσε μένα: πάψε να τη σκέφτεσαι.
ΡΩΜΑΙΟΣ: Μάθε με πως να πάψω να τη σκέφτομαι.
ΜΠΕΝΒΟΛΙΟΣ: Ελευθερώνοντας τα μάτια σου να ιδούνε κι άλλες καλλονές.
ΡΩΜΑΙΟΣ: Αυτό θα μ' έκανε να σκέφτομαι πόσο 'ναι ασύγκριτη η δικιά της καλλονή.
Οι μαύρες μάσκες που φιλούν στα φρύδια τις ωραίες μας κάνουν να μαντέψουμε πιο ωραία αυτή που κρυβούν.
Ο που 'χασε τα μάτια του δε λησμονάει τι θησαυρό 'χει χάσει χάνοντας το φως του.
Δείξε μου μια πολύ ωραία καλλονή,
θα 'ναι κι αυτή ένα μέτρο σύγκρισης για μένα,
που θα μου δείχνει την ασύγκριτη. Σε χαιρετάω.
Δε μπορείς, φίλε, να με μάθεις να ξεχάσω.


Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Άπαντα Σαίξπηρ. Εκδόσεις Επικαιρότητα. Μετάφραση: Βασίλης Ρώτας

Πολύτλας Οδυσσεύς
14-06-13, 21:03
ΜΕΡΚΟΥΤΙΟΣ
Αν η αγάπ' ήναι τυφλή δεν βλέπει πού πηγαίνει.
Τώρ' από κάτω από εληάν θα ήναι 'ξαπλωμένος,
να λογαριάζη ταις εληαίς της αγαπητικής του(30).
Ρωμαίε, καλήν νύκτα σου! — 'ς το στρώμα μου πηγαίνω·
δεν μου αρέσει να στρωθώ εις λίθινον κρεββάτι.
Έλα πηγαίνομεν.

Πολύτλας Οδυσσεύς
15-06-13, 10:11
[Το παραθέτω διότι μου έκανε τρομερή εντύπωση μόλις το διάβασα]

ΠΑΡΗΣ: (αρχοντόπουλο, συγγενής του ηγεμόνα της Βερώνας και κατακτητής της Ιουλιέτας) (...) Μα τώρα, κύριε, στην πρότασή μου τι απαντάς;

ΚΑΠΟΥΛΕΤΟΣ: (Πατέρας της Ιουλιέτας) Σου ξαναλέω ό, τι σου είπα πριν: η κόρη μου
ακόμα είναι στον κόσμο ξένη, δεν εγνώρισε την αλλαγή των δεκατέσσερω χρονών.
Ακόμα ας μαραθούν δυο πλούσια καλοκαίρια
για να την πούμε ώριμη για το στεφάνι.

ΠΑΡΗΣ: Νεότερες της κιόλα είναι ευτυχείς μητέρες. ( :αργκ::αργκ::ααργκ::ααργκ::πανικός::πανικός: )

Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Άπαντα Σαίξπηρ. Εκδόσεις Επικαιρότητα. Μετάφραση: Βασίλης Ρώτας

Αλίκη
15-06-13, 14:02
Στην τριλογία του Βαρτιμαίου, ο Βαρτιμαίος, ένα τζίνι, διηγείται την ιστορία με πολύ χιούμορ. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα κάνει υποσημειώσεις κι επεξηγήσεις σε αυτά που λέει. Θα πρέπει φυσικά να ξεκαθαρίσω πρώτα πως είναι ελαφρώς ψώνιο και θεωρεί τους ανθρώπους αρκετά ανόητα πλάσματα. Το παρακάτω μικρό κομμάτι που διάβασα χθες μου φάνηκε πολύ αστείο (στη δεδομένη στιγμή):

"Δεν ήχησε κανένας συναγερμός, αν και χτύπησα το κεφάλι μου πάνω σε πέτρα*

*Από μια φορά σε πέντε διαφορετικές πέτρες. Όχι στην ίδια πέτρα πέντε φορές. Να εξηγούμαι. Μερικές φορές οι άνθρωποι είναι τόσο αργόστροφοι."

Το Φυλαχτό της Σαμαρκάνδης, Τζόναθαν Στράουντ

Γομολάστιχας
18-06-13, 12:54
Πολύ ενδιαφέρον νημάτιο Λορένα.
Με το που διάβασα το θέμα,αμέσως μου ήρθε η Σιγή από την Ασκητική του Ν.Κ.
Δεν ξέρω μα νιώθω σαν να με έχει στιγματήσει αυτό το κεφάλαιο και κάθε σκέψη μου γυρίζει γύρω του.
Ίσως το μυστήριο που κρύβει,ίσως το ότι δυσκολεύομαι ακόμα και τώρα μετά από αρκετές αναγνώσεις να κατανοήσω το βαθύτερο νόημα.
Θα συμφιλιωθώ με την ιδέα να το ερμηνεύω όπως εγώ θέλω,με απώτερο σκοπό να με κάνει πιο ελεύθερο άνθρωπο.
Παραθέτω :
ΠΙΣΤΕΥΩ Σ΄ ΕΝΑ ΘΕΟ, ΑΚΡΙΤΑ, ΔΙΓΕΝΗ, ΣΤΡΑΤΕΥΟΜΕΝΟ, ΠΑΣΧΟΝΤΑ, ΜΕΓΑΛΟΔΥΝΑΜΟ, ΟΧΙ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟ, ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΣΤ΄ ΑΚΡΟΤΑΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΣ, ΤΙΣ ΟΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΟΡΑΤΕΣ.
ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤ΄ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΑ, ΕΦΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΠΟΥ ΠΗΡΕ Ο ΘΕΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΚΑΙ ΞΕΚΡΙΝΩ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΑΥΤΗ ΡΟΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΑΚΑΤΑΛΥΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ.
ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΑΓΡΥΠΝΟ ΒΑΡΥΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ, ΠΟΥ ΔΑΜΑΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΡΠΙΖΕΙ ΤΗΝ ΥΛΗ· ΤΗ ΖΩΟΔΟΧΑ ΠΗΓΗ ΦΥΤΩΝ, ΖΩΩΝ ΚΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.
ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΤΟ ΧΩΜΑΤΕΝΙΟ ΑΛΩΝΙ, ΟΠΟΥ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΥΧΤΑ ΠΑΛΕΥΕΙ Ο ΑΚΡΙΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.
"ΒΟΗΘΕΙΑ!" ΚΡΑΖΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ. "ΒΟΗΘΕΙΑ!" ΚΡΑΖΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ, ΚΙ ΑΚΟΥΩ.
ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΚΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΚΙ ΟΙ ΡΑΤΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΚΙ ΟΛΗ Η ΓΗΣ, ΑΚΟΥΜΕ ΜΕ ΤΡΟΜΟ, ΜΕ ΧΑΡΑ, ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗ ΣΟΥ.
ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΑΚΟΥΝ ΚΑΙ ΧΥΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΣΕ ΛΥΤΡΩΣΟΥΝ, ΚΥΡΙΕ, ΚΑΙ ΛΕΝ: "ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ ΜΟΝΑΧΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ."
ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΣΕ ΛΥΤΡΩΣΑΝ, ΣΜΙΓΟΥΝ ΜΑΖΙ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ, ΚΑΙ ΛΕΝ: "ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ."
ΚΑΙ ΤΡΙΣΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΚΡΑΤΟΥΝ, ΚΑΙ ΔΕ ΛΥΓΟΥΝ, ΑΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥΣ, ΤΟ ΜΕΓΑ, ΕΞΑΙΣΙΟ, ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ:
ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
ΤΕΛΟΣ

Κλεοπάτρα
19-06-13, 01:47
"Ο κόσμος δεν είχε πιστέψει τον Ζέμελβαις που έλεγε στους γιατους να πλένουν τα χέρια τους πριν αγγίξουν τις ετοιμόγεννες. Παραήταν απλά τα όσα έλεγε. Ο κόσμος πιστεύει αυτούς που πουλάνε τις λοσιόν για να ξαναγυρίσουν τα μαλλιά. Ενστικτωδώς νιώθουν ότι κάτι τέτοιο συνδυάζει αλήθειες που δεν ταιριάζουν, ότι δεν είναι λογικό και δεν γίνεται καλή τη πιστει. Αλλά τους έχουν πει ότι ο Θεός είναι σύνθετος και ανεξιχνίαστος, κι επομένως αυτό που συνειδητοποιούν ως πλησιέστερο στη φύση του Θεού είναι το ασυναρτητο. Το αληθοφανες είναι το πλησιέστερο στο θαύμα."
Το Εκκρεμές του Φουκώ, Ουμπέρτο Έκο

Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό το κομμάτι μου είχε κάνει εντύπωση όταν πρωτοδιάβασα το βιβλίο.



Και ένα ακόμα χωρίο από το Εκκρεμές:
" Πού διάβασα ότι την ύστατη στιγμή, όταν η ζωή, επιφάνεια επί επιφανειών, επικαλύπτεται από την πείρα, γνωριζεις τα πάντα, το μυστικό, τη δύναμη και τη δόξα, γιατί γεννήθηκες, γιατί πεθαίνεις, και πώς όλα θα μπορούσαν να γίνουν διαφορετικά; Είσαι σοφός. Όμως, η μεγαλύτερη σοφία, εκείνη τη στιγμή, είναι ότι ξέρεις πως έμαθες πολύ αργά. Καταλαβαίνεις τα πάντα όταν πια δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβεις."

Πολύτλας Οδυσσεύς
22-06-13, 22:56
17 Καὶ ἐκπορευομένου αὐτοῦ εἰς ὁδὸν προσδραμὼν εἷς καὶ γονυπετήσας αὐτὸν ἐπηρώτα αὐτόν· Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσω ἵνα ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; 18 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός. 19 τὰς ἐντολὰς οἶδας· μὴ μοιχεύσῃς, μὴ φονεύσῃς, μὴ κλέψῃς, μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, μὴ ἀποστερήσῃς, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα. 20 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτῷ· Διδάσκαλε, ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου. 21 ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐμβλέψας αὐτῷ ἠγάπησεν αὐτὸν καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἕν σοι ὑστερεῖ· εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε, ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι, ἄρας τὸν σταυρόν σου. 22 ὁ δὲ στυγνάσας ἐπὶ τῷ λόγῳ ἀπῆλθε λυπούμενος· ἦν γὰρ ἔχων κτήματα πολλά. 23 καὶ περιβλεψάμενος ὁ Ἰησοῦς λέγει τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελεύσονται! 24 οἱ δὲ μαθηταὶ ἐθαμβοῦντο ἐπὶ τοῖς λόγοις αὐτοῦ. ὁ δὲ Ἰησοῦς πάλιν ἀποκριθεὶς λέγει αὐτοῖς· Τέκνα, πῶς δύσκολόν ἐστι τοὺς πεποιθότας ἐπὶ χρήμασιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν· 25 εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ῥαφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν. 26 οἱ δὲ περισσῶς ἐξεπλήσσοντο λέγοντες πρὸς ἑαυτούς· Καὶ τίς δύναται σωθῆναι; 27 ἐμβλέψας αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγει· Παρὰ ἀνθρώποις ἀδύνατον, ἀλλ' οὐ παρὰ Θεῷ· πάντα γὰρ δυνατά ἐστι παρὰ τῷ Θεῷ. 28 Ἤρξατο ὁ Πέτρος λέγειν αὐτῷ· Ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήκαμέν σοι. 29 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδείς ἐστιν ὃς ἀφῆκεν οἰκίαν ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ ἕνεκεν τοῦ εὐαγγελίου, 30 ἐὰν μὴ λάβῃ ἑκατονταπλασίονα νῦν ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ οἰκίας καὶ ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφὰς καὶ πατέρα καὶ μητέρα καὶ τέκνα καὶ ἀγροὺς μετὰ διωγμῶν, καὶ ἐν τῷ αἰῶνι τῷ ἐρχομένῳ ζωὴν αἰώνιον. Μκ, 10:17-30

Εριχθόνιος
25-06-13, 16:38
ΟΙ ΚΟΡΥΦΕΣ ΤΩΝ ΒΟΥΝΩΝ χαρακτηρίζονται από το ύψος τους και όχι από την ύλη τους. Η ύλη μεταφέρεται στην πεδιάδα, το ύψος όχι. Το ερώτημα «Γιατί να υπάρχει ο κόσμος;» σημαδεύει προς κορυφαίες συνειδητοποιήσεις. Γι’ αυτό και η κατάκτηση του ισοδυναμεί με κατάκτηση απρόσιτης κορυφής. Ο λόγος παρατάσσει αναγκαίως τις προτάσεις του, που στην πεδινή συνείδηση φαίνονται δρόμος πεδινός. Και όμως μια εγρήγορη και προβληματισμένη συνείδηση βλέπει μέσα από τον παρατακτικό λόγο τις εξάρσεις και τους γκρεμούς, τα προσιτά και τα απρόσιτα. Οι μεγάλες συνειδήσεις είναι ορεσίβιες. Διότι το αληθινό τοπίο της υπάρξεως είναι ορεινό

Χρήστος Μαλεβίτσης

Λευτέρης Λ
25-06-13, 18:16
"Οι μηχανικοί ορυχείων τα βλέπουν κάπως θολά τα πράγματα", εξήγησε ο Μέρλ, "λειτουργούν με βάση μια παλιομοδίτικη δεισιδαιμονία που έχει τις ρίζες της στο Μεσαίωνα, και δεν έχουν μεγάλη σχέση με την επιστήμη της σύγχρονης μεταλλουργίας" Έκανε μια παύση για να πάρει ανάσα. "Αλλά αν δεις τη Ιστορία, η σύγχρονη Χημεία αρχίζει να αντικαθιστά την Αλχημεία περίπου την ίδια εποχή που αρχίζει να παίρνει μπρος ο καπιταλισμός. Παράξενο ε; τι λές γι αυτό;"
Ο Γουέμπ έγνεψε καταφατικά. "Ίσως ο καπιταλισμός αποφάσισε πώς δε χρειαζόταν πια η παλιά μαγεία. Γιατί να ασχοληθούν μ' αυτά τα πράγματα; είχαν τη δική τους μαγεία και τα κατάφερναν μια χαρά, ευχαριστώ, αντί να μετατρέπουν το μολύβι σε χρυσάφι, έπαιρναν τον ιδρώτα των φτωχών, τον μετέτρεπαν σε χρήμα και κρατούσαν το μολύβι για εξαναγκασμό"

Ενάντια στη μέρα, Τόμας Πίντσον

Λευτέρης Λ
28-06-13, 15:48
"...η γοητεία του Γέηλ δεν είχε μόνο ξεφτίσει, αλλά τώρα αποκάλυτε τις τοξικές επιστρώσεις που βρίσκονταν απο κάτω, καθώς ο Κιτ άρχιζε να καταλαβαίνει πως το μέρος αυτό δεν είχε σκοπό τη μελέτη και τη μάθηση, αλλά μάλλον την εξερεύνηση ενός υπερβατικού κόσμου μέσα στους φανταστικούς αριθμούς και τα διανύσματα - αν και, μερικές φορές, είχε εντοπίσει τα ίχνη κάποιας καμπαλιστικής ή άρρητης γνώσης που λες και μεταφερόταν απο μυαλό σε μυαλό, κάτι που δεν συνέβαινε χάρη στο Γέηλ, αλλά σε πείσμα του. Και αυτό είχε να κάνει με τα καινούρια αόρατα κύματα που βρίσκονταν σε λανθάνουσα κατάσταση μέσα στις εξισώσεις πεδίου του Μάξουελ, πολύ πριν τις ανακαλύψει ο Χέρτς - ο Σουνκίτσι Κιμούρα που είχε σπουδάσει εδώ με τον Γκιμπς είχε επιστρέψει στην Ιαπωνία, είχε προσληφθεί στο Ναυτικό Κολέγιο και είχε συντελέσει στη γρήγορη ανάπτυξη του ασύρματου τηλέγραφου, ώστε να μπορέσει να χρησιμοποιηθεί στον πόλεμο με τη Ρωσία. Διανύσματα και ασύρματος τηλέγραφος, σε μια σιωπηλή σχέση"

Ενάντια στη μέρα, Τόμας Πίντσον
(ή, πώς να ξαναγράψετε την ιστορία του 20ου αιώνα με υλικά απο τις Φυσικές Επιστήμες και τη Μεταφυσική, ό, τι κι αν είναι αυτό το τελευταίο)

Χρηστος Αλεξανδριδης
02-07-13, 01:37
«Όποιον και να ρωτήσετε, θα σας πει ότι δεν είμαι και πολύ καλός άνθρωπος. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη. Πάντα συμπαθούσα τους παλιανθρώπους, τους παράνομους και τα ρεμάλια… Δε τα γουστάρω εκείνα τα καλοξυρισμένα αγοράκια, με τη γραβάτα και την καλή δουλειά. Μου αρέσουν οι απελπισμένοι άνθρωποι, οι άνθρωποι με τα σπασμένα δόντια, τα σπασμένα μυαλά και τους σπασμένους τρόπους. Αυτοί με ενδιαφέρουν. Είναι γεμάτοι εκπλήξεις και εκρήξεις. Για μένα οι έκφυλοι έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από τους αγίους. Οι αλήτες με ξεκουράζουν, γιατί και ‘γω αλήτης είμαι. Δε γουστάρω τους νόμους, τη θρησκεία, την ηθική και τους κανόνες.Δε γουστάρω να με φορμάρει η κοινωνία στα μέτρα της…»

Τσαρλς Μπουκοφσκι

Πολύτλας Οδυσσεύς
09-07-13, 01:11
Ήλιε, γοργοπαιχνιδομάτη μου, φρογό λαγωνικό μου,
την άγρη που αγαπώ ξετόπωσε και πάρ’ την του κυνήγου
κι ό,τι τηράς στη γης μαντάτευε κι ό,τι γρικάς μολόγα,
κι εγώ θα τα περνώ στου σπλάχνου μου το μυστικό αργαστήρι,
κι αγάλια, με το παίξε γέλασε και το βαθύ κανάκι,
πέτρες, νερό, φωτιά και χώματα θα γίνουν όλα πνέμα·
κι η λασποφτέρουγη βαριά ψυχή γλυκά θα ξεκορμίσει
και θ’ ανεβεί σα φλόγα γαληνή και θα χαθεί στον ήλιο!

Οδύσσεια του Νίκου Καζαντζάκη (τα Bold δικά μου· είναι ο αγαπημένος μου στίχος!)


Από το ίδιο έπος:

Θαμπώθηκαν στον ίσκιο οι δούλοι του, και φλογαντηλαρίσαν
τα καπνισμένα μεσοδόκαρα του πατρικού σπιτιού του·
κι η Πηνελόπη, που άλαλη, χλωμή στο θρόνο προσδοκούσε,
γυρνάει να δει, και παραλυούν τα γόνατά της απ’ τον τρόμο:
«Δεν είναι τούτος που λαχτάριζα χρόνια και χρόνια, Θε μου!
δράκο αναντιάζω σαραντάπηχο ν’ αντροπατάει το σπίτι!»

Μήτις
13-07-13, 13:28
Μπορεί να είμαι τρελός, σκέφτηκε, αλλά προτιμώ χίλιες φορές τα σκάτα αυτού εδώ του κόσμου από οποιαδήποτε γλυκιά αμβροσία μπορεί να προσφέρει ο επόμενος.

Τομ Ρόμπινς, Το Άρωμα του Ονείρου

Πολύτλας Οδυσσεύς
17-07-13, 11:57
"Πῆρε κουράγιο, εἶδε πὼς ὅλο τὸ μυστικὸ τῆς ἀντριγιᾶς δὲν εἶναι νά ’χεις θεόρατο καὶ δυνατὸ κορμί, παρὰ νά ’χει ἡ ψυχή σου τὴ δύναμη νὰ παίρνει ἀπόφαση. Μιὰ ἀλογόμυγα ποὺ παίρνει ἀπόφαση μπορεῖ νὰ βάλει κάτω ἕνα ἀναποφάσιστο βόδι. Ψυχή ’ναι ἡ ἀντριγιά, δὲν εἶναι κορμί."


«Ο Καπετάν Μιχάλης», Ν. Καζαντζάκης

Πολύτλας Οδυσσεύς
18-07-13, 08:57
Πέρα! Πέρα! Πέρα! Πέρα από τον άνθρωπο ζητώ το αόρατο μαστίγι που τον βαράει και τόνε σπρώχνει στον αγώνα. Πέρα από τα ζώα ενεδρεύω να δω το πρόσωπο το αρχέγονο που μάχεται δημιουργώντας, συντρίβοντας, ξαναχύνοντας τις αρίφνητες μάσκες να τυπωθεί στο ρεούμενο κρέας. Πέρα από τα φυτά αγωνίζουμαι να ξεχωρίσω τα πρώτα παραπατήματα του Αόρατου μέσα στη λάσπη. Μια προσταγή μέσα μου:

Σκάψε! Τι βλέπεις;

Ανθρώπους και πουλιά, νερά και πέτρες!

Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις;

Ιδέες κι ονείρατα, αστραπές και φαντάσματα.

Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις;

Δε βλέπω τίποτα! Νύχτα βουβή, πηχτή σα θάνατος. Θα ΄ναι ο θάνατος.

Σκάψε ακόμα!

Αχ! Δεν μπορώ να διαπεράσω το σκοτεινό μεσότοιχο! Φωνές γρικώ και κλάματα, φτερά γρικώ στον άλλον όχτο!

Μην κλαις! Μην κλαις! Δεν είναι στον άλλον όχτο! Οι φωνές, τα κλάματα και τα φτερά είναι η καρδιά σου!

Ασκητική, Ν. Καζαντζάκης



Άλλο ένα αγαπημένο μου απόσπασμα από την «Ασκητική» το οποίο μου αρέσει να το ακούω από το Μάινα (http://www.youtube.com/watch?v=cZ7Bk4yCN-U) (01:55)

Η Κραυγή κηρύχνει μέσα μου επιστράτεψη. Φωνάζει: «Εγώ, η Κραυγή, είμαι ο Κύριος ο Θεός σου! Δεν είμαι καταφύγι. Δεν είμαι σπίτι κι ελπίδα. Δεν είμαι Πατέρας, δεν είμαι Γιος, δεν είμαι Πνέμα. Είμαι ο Στρατηγός σου!»

«Δέν είσαι δούλος μου μήτε παιχνίδι στις απαλάμες μου. Δεν είσαι φίλος μου, δεν είσαι παιδί μου. Είσαι ο σύντροφος μου στη μάχη.»

«Κράτα γενναία τα στενά που σου μπιστεύτηκα· μην τα προδώσεις! Χρέος έχεις και μπορείς στο δικό σου τον τομέα να γίνεις ήρωας.»

«"Αγάπα τον κίντυνο. Τι είναι το πιο δύσκολο; Αυτό θέλω! Ποιο δρόμο να πάρεις; Τον πιο κακοτράχαλον ανήφορο. Αυτόν παίρνω κι εγώ· ακλούθα μου!»

«Να μάθεις να υπακούς. Μονάχα όποιος υπακούει σε ανώτερο του ρυθμό είναι λεύτερος.»

«Να μάθεις να προστάζεις. Μονάχα όποιος μπορεί να προστάζει είναι αντιπρόσωπος μου απάνω στη γης ετούτη.»

«Ν΄ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.»

«Ν΄ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους· να ζητάς συντρόφους!»

«Να ΄σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.»

«Που πάμε; Θα νικήσουμε ποτέ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!»

Ασκητική, Ν. Καζαντζάκης

Πολύτλας Οδυσσεύς
18-07-13, 09:29
Ποίει δὲ πρώτιστα σάκος μέγα τε στιβαρόν τε
πάντοσε δαιδάλλων, περὶ δ' ἄντυγα βάλλε φαεινὴν
τρίπλακα μαρμαρέην, ἐκ δ' ἀργύρεον τελαμῶνα. 480
πέντε δ' ἄρ' αὐτοῦ ἔσαν σάκεος πτύχες· αὐτὰρ ἐν αὐτῷ
ποίει δαίδαλα πολλὰ ἰδυίῃσι πραπίδεσσιν.

Ἐν μὲν γαῖαν ἔτευξ', ἐν δ' οὐρανόν, ἐν δὲ θάλασσαν,
ἠέλιόν τ' ἀκάμαντα σελήνην τε πλήθουσαν,
ἐν δὲ τὰ τείρεα πάντα, τά τ' οὐρανὸς ἐστεφάνωται,
Πληϊάδας θ' Ὑάδας τε τό τε σθένος Ὠρίωνος
Ἄρκτόν θ', ἣν καὶ Ἄμαξαν ἐπίκλησιν καλέουσιν,
ἥ τ' αὐτοῦ στρέφεται καί τ' Ὠρίωνα δοκεύει,
οἴη δ' ἄμμορός ἐστι λοετρῶν Ὠκεανοῖο.
Ιλιάς Σ 478-489

Κι ἔπλασε,πρῷτα δυνατὴν ἀσπίδα καὶ μεγάλην
ὅλην μὲ τέχνην καὶ τριπλὸν λαμπρὸν τριγύρω κύκλον˙
μὲ πέντε δίπλες ἔγινεν ἡ ἀσπίδα καὶ σ’ ἐκείνην 480
λογιῶν εἰκόνες ἔπλαθε μὲ τὴν σοφὴν του γνῶσιν.
Τὴν γῆν αὐτοῦ, τὸν οὐρανὸν, τὴν θάλασσαν μορφώνει
τὸν ἥλιον τὸν ἀκούραστον, γεμάτο τὸ φεγγάρι,
τ’ ἀστέρια ὁποὺ τὸν οὐρανὸν ὁλοῦθε στεφανώνουν,
τὴν δύναμιν τοῦ ᾽Ωρίωνος, ῾Υάδες, Πληιάδες
τὴν Ἄρκτον, ποὺ καὶ Ἅμαξαν καλοῦν, καὶ αὐτοῦ γυρίζει
πάντοτε, τὸν ᾽Ωρίωνα ἀσάλευτα τηρώντας.
Ἡ μόνη ποὺ τ’ ᾽Ωκεανοῦ τὸ λοῦσμα δὲν γνωρίζει.

Μετ. Ιάκωβου Πολυλά

Πολύτλας Οδυσσεύς
18-07-13, 21:41
Ο νους βολεύεται. Θέλει να γιομώσει μ΄ έργα μεγάλα τη φυλακή του, το κρανίο. Να χαράξει στους τοίχους ρητά ηρωικά, να ζωγραφίσει στις αλυσίδες του φτερούγες ελευτερίας.

Η καρδιά δε βολεύεται. Χέρια χτυπούν απόξω από τη φυλακή της, φωνές ερωτικές αφουκράζεται στον αγέρα· κι η καρδιά, γιομάτη ελπίδα, αποκρίνεται τινάζοντας τις αλυσίδες· και σε μιαν αστραπή της φαίνεται πως έγιναν οι αλυσίδες φτερούγες.

Μα γρήγορα η καρδιά πέφτει πάλι αιματωμένη, έχασε πάλι την ελπίδα και την ξαναπιάνει ο Μέγας Φόβος.

Ασκητική, Ν. Καζαντζάκης

Χρηστος Αλεξανδριδης
22-07-13, 12:10
Αν μονάχα μπορούσα να το περιορίσω σε μία μαλακία την ημέρα, ή να κρατήσω το όριο στις δύο, ή ακόμα και στις τρεις. Αλλά με την προοπτική του πρόωρου χαμού μου άρχισα να σπάω καινούργια ρεκόρ. Πριν από το φαϊ. Μετά το φαϊ. Την ώρα του φαγητού. Πετάγομαι από το τραπέζι κρατώντας την κοιλιά μου με ύφος τραγικό -ευκοιλιότητα, φωνάζω, έπαθα ευκοιλιότητα- και μόλις κλειδώνομαι στο μπάνιο, φοράω στο κεφάλι μια κιλότα που έχω κλέψει από τη σιφονιέρα της αδελφής μου και την κουβαλάω τυλιγμένη σ' ένα μαντίλι στην τσέπη μου.



Τόσο πολύ με ηλεκτρίζει η γεύση της βαμβακερής κιλότας -τόσο πολύ με ηλεκτρίζει η λέξη "κιλότα", που η τροχιά της εκσπερμάτωσής μου φτάνει σε νέα ύψη: φεύγοντας απ' την ψωλή μου σαν πύραυλος ξεκινάει κατευθείαν για τη λάμπα στο ταβάνι, όπου, προς μεγάλη μου έκπληξη και φρίκη, κάνει διάνα και μένει να κρέμεται. Πανικόβλητος την πρώτη στιγμή σκεπάζω το κεφάλι μου, περιμένοντας να εκραγεί το γυαλί, να ξεσπάσει πυρκαγιά -η καταστροφή, βλέπετε, δε βρίσκεται ποτέ μακριά απ' τη σκέψη μου. Έπειτα, όσο πιο αθόρυβα μπορώ, σκαρφαλώνω στο καλοριφέρ και σκουπίζω το ζεστό ασπράδι με χαρτί τουαλέτας.



Αρχίζω να ψάχνω ευσυνείδητα για την κουρτίνα, την μπανιέρα, τα πλακάκια, τις τέσσερις οδοντόβουρτσες -Θεός φυλάξοι!- και ακριβώς καθώς ετοιμάζομαι να ξεκλειδώσω την πόρτα, πιστεύοντας ότι έχω καλύψει τα ίχνη μου, η καρδιά μου κάνει βουτιά όταν βλέπω τι κρέμεται σαν μύξα στην άκρη του παπουτσιού μου. Είμαι ο Ρασκόλνικοφ της μαλακίας -τα γλιτσερά τεκμήρια βρίσκονται παντού!

Η νόσος του Πόρτνοϋ του Φίλιπ Ροθ

Πολύτλας Οδυσσεύς
22-07-13, 12:32
Υπερβολικά χυδαίο μα συνάμα δυναμικό... (πάντως περισσότερο χυδαίο, δεν μου αρέσει και πολύ...)

Πολύτλας Οδυσσεύς
22-07-13, 15:04
Πιέτε της Άρνας το γλυφό νερό να καθαρίσει ο νους σας,
ξαλησμονήστε τα φαρμάκια σας και τ’ άτιμα συφέρα,
τα σπλάχνα σας να γίνουν σα μωρού, παρθένα, ανέγνοια, αφράτα·
ανθίσετε έρριζα, μυαλά, να ’ρθει το αηδόνι να λαλήσει!
Και σεις, γερόντοι, σύρετε φωνή, να ’ρθουν ξανά τα δόντια,
να ’ρθουν τα κορακάτα σας μαλλιά, κι ο νους ο νιος να στρίψει!
Μα τον αφέντην Ήλιο, ορκίζουμαι, και την κερα-Φεγγάρω,
ψευτόνειρό ’ναι τα γεράματα και φαντασία ’ναι ο χάρος·
όλα ’ναι της ψυχής καμώματα και του μυαλού παιχνίδια,
όλα αλαφρό μελτέμι που φυσάει και τα μελίγγια ανοίγουν·
τ’ όνειρο απάλαφρα ονειρεύτηκε κι έγινε ο κόσμος τούτος·
ας κάμουμε του κόσμου κατοχή, παιδιά, με το τραγούδι!
Ε συμπλωρίτες, πάρτε τα κουπιά, κι ο καπετάνιος φτάνει·
και σεις, μανάδες, δώστε το βυζί στα βρέφη μη φωνάζουν!
Όρτσα! τις έρμες πίκρες όξω νου, τρουλώσετε τ’ αυτιά σας·
τα πάθη και τα βάσανα θα πω του ξακουστού Οδυσσέα!

«Οδύσεια», Ν. Καζαντζάκης

Πολύτλας Οδυσσεύς
22-07-13, 21:23
μάκαρ, ὅστις εὐδαίμων 73 b
τελετὰς θεῶν εἰδὼς
βιοτὰν ἁγιστεύει καὶ 74 b
θιασεύεται ψυχὰν 75
ἐν ὄρεσσι βακχεύων
ὁσίοις καθαρμοῖσιν,
τά τε ματρὸς μεγάλας ὄρ-
για Κυβέλας θεμιτεύων,
ἀνὰ θύρσον τε τινάσσων, 80
κισσῷ τε στεφανωθεὶς
Διόνυσον θεραπεύει.
ἴτε βάκχαι, ἴτε βάκχαι,
Βρόμιον παῖδα θεὸν θεοῦ
Διόνυσον κατάγουσαι 85
Φρυγίων ἐξ ὀρέων Ἑλ-
λάδος εἰς εὐρυχόρους ἀ-
γυιάς, τὸν Βρόμιον·
ποτ᾽ ἔχουσ᾽ ἐν ὠδίνων
λοχίαις ἀνάγκαισι
ὅν
ποτ᾽ ἔχουσ᾽ ἐν ὠδίνων 88 b
λοχίαις ἀνάγκαισι
πταμένας Διὸς βροντᾶς νη- 90
δύος ἔκβολον μάτηρ
ἔτεκεν, λιποῦσ᾽ αᾇῶ-
να κεραυνίῳ πληγᾷ·

Μακάριος, καλορίζικος
που των θεών τις τελετές
ξέρει κι αγνή ζωή περνά
βακχεύοντας πα στα βουνά
με τους ιερούς τους καθαρμούς
και νιώθει εντός του την ψυχή
του θίασου του βακχικού·
και της Κυβέλης, της τρανής
Μάνας, τιμώντας τα όργια,
θύρσο τινάζοντας ψηλά,
στεφανωμένος με κισσό,
το θεό λατρεύει Διόνυσο.
Βάκχες, εμπρός ! Βάκχες, εμπρός !
Το Βροντερό, του θεού το γιο,
το θεό το Διόνυσον, εδώ
απ' τα βουνά τα Φρυγικά
μες στης Ελλάδας τις φαρδιές
τις στράτες πίσω φέρτε τον,
το Βροντερό, το Βροντερό !
Πού η μάνα του η κατάβαρη,
νιώθοντας τα κοιλιόπονα,
του Δία σαν έπεσε η βροντή,
τον γέννησε πριν του καιρού,
κι αυτή παράδωσε ψυχή
απ' τη φωτιά του κεραυνού.


«Βάκχαι«-Ευριπίδης
μτφρ. Παντελή Πρεβελάκη