PDA

Επιστροφή στο φόρουμ : Αγαπημένα αποσπάσματα από βιβλία



Σελίδες : [1] 2 3 4

Λορένα
15-05-09, 18:29
Ειναι μερικες φράσεις (ή παραγραφοι), που οταν τις διαβαζεις, νιωθεις λες και αγγιζουν την ψυχη σου.

Και ειναι και μερικες αλλες που ειναι τοσο.. ποιητικα γραμμενες, που και παλι σε μαγευουν.

Είναι πολλές αυτες που έχω ξεχωρισει. Αν και.. δεν θελω να τις πολυδιαβαζω γιατι νομιζω πως "φθειρονται".

Δεν εχω κατι προχειρο αυτη την στιγμη κοντα μου να το περασω (ανεπιτρεπτο.. δεν με συγχωρω) , αλλά μπορώ να σας πω, πως ολες εχουν ενα κοινο : λενε τα πιο απλά πραγματα, με εναν ιδιαιτερο τροπο, που σε κανει να βλεπεις το βαθυτερο νοημα.

Μακαρι να μπορουσα να γραψω και εγω ετσι :λυγμ:

Για αγαπημένα αποφθέγματα δείτε εδώ (http://www.λέσχη.gr/forum/showthread.php?t=342)!

Χρυσηίδα
15-05-09, 23:08
Τι ωραίο νημάτιο, Λορένα. Θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες μόνη μου (από διαφορετικά βιβλία εννοείται).

Διάλεξα για αρχή ένα απόσπασμα από το Μέχρι το Φάρο της Βιρτζίνιας Γουλφ. Στο συγκεκριμένο κεφάλαιο, παρακολουθούμε τον κύριο Ράμσεϊ, να διαλογίζεται για την ως τώρα ζωή του, την καριέρα του, τη φήμη του, για το αν και κατά πόσο έχει προσφέρει όσα θα ήθελε στην οικογένειά του κλπ. Έξω στη βεράντα, η γυναίκα του κάθεται και διαβάζει στο μικρότερό της γιο ένα βιβλίο. Κάποια στιγμή τα μάτια του κύριου Ράμσεϊ πέφτουν πάνω τους και ……

«Ποιος θα τον κατακρίνει; Ποιος δε θ’ αναγαλλιάσει μυστικά όταν ο ήρωας βγάλει την πανοπλία και σταθεί στο παράθυρο να κοιτάξει τη γυναίκα και το γιο του, που πολύ μακρινοί στην αρχή, σιγά σιγά όλο και πλησιάζουν, μέχρι που χείλη και βιβλίο και κεφάλι βρίσκονται ολοκάθαρα μπροστά του, αν και είναι ακόμα υπέροχα και ξένα απ’ την ένταση της απομόνωσής του και απ’ την ερημιά των αιώνων και το χαμό των άστρων, κι αν τέλος βάζοντας την πίπα του στην τσέπη και σκύβοντας μπροστά της το μεγαλόπρεπο κεφάλι του – ποιος θα τον κατακρίνει αν προσκυνήσει την ομορφιά του κόσμου;»

Εσκιβέλ
17-05-09, 17:46
Αν από κάποιο πολύ δυνατό συναίσθημα ανάψουν όλα τα σπίρτα που έχουμε μέσα μας, παράγουν μεμιάς μια λάμψη τόσο δυνατή, ώστε φωτίζει έκταση πέρα απ'οση μπορούμε να δούμε κανονικά΄και τότε μπροστά στα μάτια μας εμφανίζεται ένα θαυμάσιο τούνελ, που μας δείχνει το δρόμο που ξεχνάμε όταν γεννιόμαστε και μας καλεί να βρούμε τη χαμένη μας θεκή προέλευση.Η ψυχή επιθυμεί να επανέλθει στον τόπο από όπου προήλθε αφήνοντας το σώμα αδρανές.

''Σαν νερό για ζεστή σοκολάτα'' Λάουρα Εσκιβελ

Και οι άνθρωποι διαφέρουν μόνο στο βαθμό της τρέλας.Συμβαίνει να είναι κάποιος πιο τρελός από σένα ενώ εσύ κάπως λιγότερο...


''Το γέλιο'' ΟΣΣΟ


Κλείνω τα μάτια.Όλα τα χρώματα με πλημμυρίζουν.Είναι φωτεινά, καθάρια, λαμπερά, σαν τις αναμνήσεις, σαν τα ονειρά μου, σαν τη ζωη μου...
Κλείνω τα μάτια.Σαν ίσκιοι οι αναμνήσεις πλησιάζουν γοργά...Απρόσμενος τρελός χορός.Είναι ο χορός της ζωής.

''Ο χορός της ζωής'' Ζωρζ Σαρή

Λορένα
18-05-09, 11:48
Ένα απο τα αποσπασματα που μου εμειναν χαραγμενα.

Το συγκεκριμενο ειναι απο το βιβλιο : μικρος Πριγκιπας. Πρωτη φορά το διαβασα απο αποσπασμα σχολικού βιβλιου (γυμνασιου, κειμενα Ν. Λογοτεχνιας) και μετά και ολοκληρο το βιβλιο.

μιλά η αλεπού στον μικρό πρίγκιπα :
"Η ζωή μου είναι μονότονη... Αν όμως μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα λάμψει. Θα αναγνωρίζω έναν ήχο βημάτων αλλιώτικο απ΄όλους τους άλλους. Τα βήματα των άλλων με κάνουν και χώνομαι στη γη. Τα δικά σου θα με φωνάζουν έξω απ΄τη γη, σαν να 'ναι μουσική. Ύστερα δες!... Τα στάχυα στα χωράφια δε μου θυμίζουν τίποτα... εσύ όμως έχεις χρυσαφένια μαλλιά. Έτσι, θα είναι υπέροχα όταν μ΄εξημερώσεις! Το χρυσαφένιο στάχυ θα μου θυμίζει εσένα. Και θ' αγαπάω τη βουή του ανέμου μέσα στα στάχυα."

Φαροφύλακας
18-05-09, 11:57
Πράγματι, κι εγώ το θυμάμαι καθαρά αυτό το κομμάτι, Λορένα! Είναι όμορφο! :)

Χρυσηίδα
18-05-09, 17:21
Ένας ορισμός του ευαίσθητου ανθρώπου από την αγαπημένη μου Μαργαρίτα Καραπάνου και το βιβλίο της Η ζωή είναι αγρίως απίθανη :

" Ίσως γι' αυτό και η βαθύτερη δικιά μου αδιαφορία και ψυχρότητα. Αλλά τι απίστευτο δώρο όταν κάποιος ή κάτι μ' αγγίξει. Τι λάθος η άποψη πως η ευαισθησία είναι να πάλλεσαι με το καθετί! Αντίθετα. Ο ειαίσθητος άνθρωπος είναι ψυχρός και αδιάφορος φαινομενικά. Απλώς είναι τρομακτικά εκλεκτικός. Οργανωμένο παραλήρημα. Για τους άλλους είναι τέρας. Είναι αλλού, γι' αυτό. "

Γαλή
25-05-09, 18:28
Ειναι μερικες φράσεις (ή παραγραφοι), που οταν τις διαβαζεις, νιωθεις λες και αγγιζουν την ψυχη σου.

Και ειναι και μερικες αλλες που ειναι τοσο.. ποιητικα γραμμενες, που και παλι σε μαγευουν.



Δε θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο! Είναι μαγεία αυτά που σκέφτεσαι ή νιώθεις να βρίσκουν λεκτική διατύπωση, είναι υπέροχο το ταξίδι που εξασφαλίζει ένα καλογραμμένο κείμενο! Πραγματικά πολύ εμπνευσμένο νημάτιο και εξαιρετικά όσα έχουν αναρτηθεί μέχρι τώρα.


Από το "Σαν τα τρελά πουλιά" της Μαρίας Ιορδανίδου:

-Το κατάλαβα παιδάκι μου, αλλά ο νους μου δε το χωρεί. Μπρε Άννα, πόσα χρόνια πάνε από τότες που τελευταία είχαμε πόλεμο;
-Εικοσιέξι χρόνια στρογγυλά, μανούλα μου.
-Τι λες μπρε παιδί μου, για πότε πέρασαν τα χρόνια!
-Τα χρόνια δεν πέρασαν, μάνα μου, τα χρόνια δεν περνούνε.
Απλώνει το χέρι της και της χαϊδεύει το ρυτιδωμένο μάγουλο, τα κάτασπρα μαλλιά.
-Τα χρόνια στέκουνται. Εμείς περνούμε.

Πολυξένη
27-05-09, 17:02
Αχ.. τι μου κανεις τωρα, πρεπει να ψαξω να βρω, ειναι πολλα και συγκινητικα.

Θα επανελθω δριμυτερη :)

Ντόλυ
27-05-09, 23:55
Ένα απο τα αποσπασματα που μου εμειναν χαραγμενα.

Το συγκεκριμενο ειναι απο το βιβλιο : μικρος Πριγκιπας. Πρωτη φορά το διαβασα απο αποσπασμα σχολικού βιβλιου (γυμνασιου, κειμενα Ν. Λογοτεχνιας) και μετά και ολοκληρο το βιβλιο.

μιλά η αλεπού στον μικρό πρίγκιπα :
"Η ζωή μου είναι μονότονη... Αν όμως μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα λάμψει. Θα αναγνωρίζω έναν ήχο βημάτων αλλιώτικο απ΄όλους τους άλλους. Τα βήματα των άλλων με κάνουν και χώνομαι στη γη. Τα δικά σου θα με φωνάζουν έξω απ΄τη γη, σαν να 'ναι μουσική. Ύστερα δες!... Τα στάχυα στα χωράφια δε μου θυμίζουν τίποτα... εσύ όμως έχεις χρυσαφένια μαλλιά. Έτσι, θα είναι υπέροχα όταν μ΄εξημερώσεις! Το χρυσαφένιο στάχυ θα μου θυμίζει εσένα. Και θ' αγαπάω τη βουή του ανέμου μέσα στα στάχυα."

Το συγκεκριμένο απόσπασμα είναι ένας πραγματικός ύμνος για την φιλία και της αγάπης. Δεν το θυμάμαι ότι το είχαμε και σε σχολικό βιβλίο αλλά το θυμάμαι όταν το διάβασα στο βιβλίο.
Πόσα απλά φαίνονται αυτά τα λόγια και πόσο βαθιά μας αγγίζουν τελικά.:))

Παραμυθού
28-05-09, 02:26
Λορένα με πρόλαβες! Το απόσπασμα ακριβώς που παραθέτεις, ετοιμαζόμουν να αναφέρω. Είναι από τα κομμάτια που είχα αποστηθίσει και μάλιστα στο πρωτότυπο. Λιτό, βαθύ και με συμπυκνωμένο νόημα. Το αγαπώ πάντα.
Επίσης, μου έχουν μείνει δυο φράσεις μόνο, από Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου: Η βουβή Βουλγάρα μίλησε. Μίλησε ελληνικά και τον είπε προδότη! Στο γυμνάσιο διάβασα την Δέλτα απνευστί. (Δεν παραγνωρίζω το έγο της αλλά δεν θα την ξαναδιάβαζα. Ίσως για τη θεματολογία).
Και να προσθέσω όχι απόσπασμα αλλά σκηνή που κράτησα έντονα: Στην Αιολική γη, την ώρα που η Άρτεμη ορμάει και φυτεύει εκείνη πρώτη, την καρυδιά, δοκιμάζοντας έτσι τη ρήση πως "όποιος φυτέψει καρυδιά, σ' ένα χρόνο πεθαίνει". Κι αυτό στάθηκε αγαπημένο βιβλίο.

Φαροφύλακας
28-05-09, 11:24
Μάλλον η Λορένα χτύπησε και πάλι φλέβα αφού βλέπω πως όλοι το ξεχωρίσαμε το συγκεκριμένο κομμάτι από τον Μικρό Πρίγκιπα.

Από την πρώτη στιγμή μού έκανε εντύπωση ταύτιση τής αγάπης με την εξημέρωση. Αναρωτιέμαι εάν κωδικοποιείται εδώ η επιθυμία τής γυναίκας να υποταχθεί στον άντρα, τουλάχιστον στον έρωτα; (ανοίγω τάχα ασκούς με αέρηδες; ) :ε;:

Λορένα
28-05-09, 11:38
Δεν διακρινω ξεκαθαρα υποταγη Φαροφυλακα, στο συγκεκριμενο αποσπασμα.

Εκτός αν μενεις μονο στην λεξη : εξημερωση, που ναι, μεταφραζεται και ως υποταγη.

Ο όρος εξημερωση που χρησιμοποιει η αλεπου, προσωπικα τον αμφισβητω λιγο (και παλι με επιφυλαξη το λεω, γιατι καπου το αποδεχομαι). Συμφωνω ομως, πως όλο αυτο που περιγραφει ταυτιζεται με την αγαπη.

Οταν καποιος για σενα γινεται ξεχωριστος, αυτοματα σε βγαζει και απο την μονοτονια που ζουσες νωριτερα. Αδιαφορα πραγματα και καταστασεις μεχρι πριν, τωρα σου θυμιζουν εκεινον. Ειναι υποταγη αυτο;
Ειναι υποταγη να βλεπεις κατι που πριν ουτε που θα το προσεχες και τωρα σε κανει ευτυχισμενο επειδη σου θυμιζει το αγαπημενο σου προσωπο;

Εκτός.. αν εννοεις το πόσο ευαλωτος γινεται υστερα καποιος απο αυτή την σχεση που αναπτυσεται. Γιατι.. αν φυγει ο αλλος, ολα αυτά που πρωτα για σενα ηταν αδιαφορα, μετα τα εβλεπες και γινοσουν ευτυχισμενος, στο τελος θα καταληξουν να τα βλεπεις και να αισθανεσαι μια βαθια θλιψη. Αυτη ειναι υποταξη κατα καποιο τροπο. Ετσι το δεχομαι. Υποτασσεις τα αισθηματα σου. Που πλεον αυτα εξαρτωνται απο αυτον τον αλλον, που επετρεψες να σε εξημερωσει.

Και όπως πολύ σωστά το εθεσε και η αλεπου, οταν εφυγε ο μικρος πριγκιπας, ειναι ενα τιμημα, το εξημερωμα-αγαπη που πληρωνεις.

Ντόλυ
28-05-09, 20:25
Μάλλον η Λορένα χτύπησε και πάλι φλέβα αφού βλέπω πως όλοι το ξεχωρίσαμε το συγκεκριμένο κομμάτι από τον Μικρό Πρίγκιπα.

Από την πρώτη στιγμή μού έκανε εντύπωση ταύτιση τής αγάπης με την εξημέρωση. Αναρωτιέμαι εάν κωδικοποιείται εδώ η επιθυμία τής γυναίκας να υποταχθεί στον άντρα, τουλάχιστον στον έρωτα; (ανοίγω τάχα ασκούς με αέρηδες; ) :ε;:

Αν ήσουν φαροφύλακα από το τόπο καταγωγής μου, θα σου έλεγα ότι "τρίβεσαι στην γκλίτσα του τσοπάνι" (= πας γυρεύοντας για καυγά... ) και εγώ θα συμφωνήσω με τη Λορένα αναφορικά με το θέμα της εξημέρωσης...
Η εξημέρωση σίγουρα δεν σημαίνει αποκλειστικά υποταγή, σημαίνει συνύπαρξη και αποδοχή του άλλου και ταυτόχρονα συμβιβασμό και σεβασμό στις επιθυμίες και της ελευθερία του.
Τώρα καλέ μου Φαροφύλακα πιστεύω ότι η αγάπη και ο έρωτας είναι μια μορφή εξημέρωση των δύο φύλων... αλλά δεν νομίζω ότι μόνο ο ένας υποτάσσεται στον άλλον, γιατί τότε δεν μιλάμε για αγάπη αλλά για κάτι μονόπλευρό και σίγουρα αρρωστημένο. Μια σχέση είναι επιτυχήμένη μόνο όταν όλα είναι αμοιβαία.... και όλα γίνονται βήμα-βήμα, μέρα με τη μέρα. Οι άνθρωποι χρείαζονται χρόνο για πλησιάσουν ο ένας με τον άλλο και να μπορέσουν να συνυπάρξουν... και δεν εννοώ σε σωματικό είπεδο αλλά κυριώς σε ψυχικό γιατί αυτό είναι άλλωστε που διατηρείται στο χρόνο....
Αυτό εννοεί πιστεύω κατά την ταπεινή γνώμη η αλέπου... Άλλωστε είναι μια αλέπου το πιο έξυπνο ζώο του ζωικού βασιλείου σίγουρα κάτι θα ξέρει παραπάνω από εμάς τους κοινούς θνητούς....:)))):))))

Παραμυθού
28-05-09, 20:29
Ας δώσουμε κι άλλη μια ερμηνεία: Εξημερώνω, σημαίνει και "φέρνω (με τη συμπεριφορά μου) τον άλλον, στο σημείο να μου έχει τόση εμπιστοσύνη ώστε να αφήνεται να τον άξω/άγω". Το πώς θα χειριστώ εγώ αυτή την παραχώρησή του είναι που κάνει τη διαφορά.

Λορένα
29-05-09, 09:21
πραγματι χτυπησα φλέβα.. το συγκεκριμενο βιβλιο του Εξυπερύ, θα μπορουσε να χαρακτηριστει ολο, σαν.. αγαπημενο αποσπασμα!

Και επειδη εγινε ντορος για την ερμηνεία της λέξης "εξημερωμα" παραθέτω και την ερμηνεία του συγγραφεά μέσα απο τα λόγια της αλεπούς :

πριγκ. Τι πάει να πει "εξημερώσει";
αλεπ. ειναι κάτι που παραμελήθηκε πολυ, σημαινει "να δημιουργείς δεσμους"
πριγκ. να δημιουργείς δεσμους;
αλεπ. βέβαια. Για μένα, ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι εντελώς όμοιο μ' άλλα εκατό χιλιάδες αγοράκια. και δεν σ' έχω ανάγκη. Μήτε και εσυ μ' έχεις ανάγκη. Για σένα, δεν ειμαι παρά μια αλεπού όμοια μ' εκατό χιλιάδες αλεπούδες. Αν όμως με ημερώσεις, ο ένας θα έχει την ανάγκη του άλλου. Για μένα εσύ θα είσαι μοναδικός στον κόσμο. Για σένα εγώ θα είμαι μοναδική στον κόσμο.


και ακομη δύο αποσπάσμα απο το εκπληκτικό αυτό βιβλιο :

Δεν γνωρίζει κανείς παρά τα πράγματα που εξημερώνει, είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν τίποτα. Τ' αγοράζουν όλα έτοιμα στα εμπορικά. Καθώς όμως δεν υπάρχουν εμπορικά που πουλάνε φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θες ένα φίλο, ημερωσέ με.



Το δεύτερο απόσπασμα αποκαλύπτει μια ενδιαφέρουσα πτυχή του.. ραντεβού ;)

Θα ήταν πιο καλά να έρχεσαι πάντα την ίδια ώρα, είπε η αλεπού. Αν έρχεσαι λόγου χάρη στις τέσσερις το απογευμα, εγώ θα αρχίζω απο τις τρεις να είμαι ευτυχισμένη. Όσο θα περνά η ώρα εγώ θα νιώθω και πιο ευτυχισμένη. Στις τέσσερις δεν θα μπορώ να καθίσω και θα τρώγομαι. Θ' ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας. Αν έρχεσαι όμως όποτε και να 'ναι, δε θα ξέρω ποτέ ποια ώρα να φορέσω στην καρδιά μου τα καλά της. Σε ολα.. χρειάζεται κάποια τελετή!

(ειναι πραγματικά ένα πολύ ομορφο βιβλιο..)

Φαροφύλακας
29-05-09, 09:39
Η εξημέρωση έχει μέσα της την υποταγή. Όταν π.χ. εξημερώνεις ένα άγριο άλογο, του αφαιρείς την φυσική του αγριάδα και το κάνεις πειθήνιο στα παραγγέλματά σου.

Είναι ενδιαφέρουσα η αντίληψη τής αλεπούς για τον έρωτα. Από τα λόγια της προκύπτει πως ο έρωτας είναι ένας δεσμός από τον οποίο εκπορεύεται μια ανάγκη να έχεις τον άλλο. Δεσμός και ανάγκη όμως είναι έννοιες ανελεύθερες. Ο έρωτας λοιπόν εδώ υπονοείται σαν ανελευθερία κι εδώ που τα λέμε... μάλλον έτσι είναι.

Ειδικά στο τελευταίο κομμάτι που μας παραθέτει η Λορένα, μια νευρωτική αντίδραση μοιάζε να προβάλλεται σαν επιθυμητή.

Επίσης βλέπουμε πως αυτή η δεσμωτική σχέση περιγράφεται σαν μονόδρομη. Είναι το αγόρι που θα εξημερώσει την αλεπού κι όχι η αλεπού το αγόρι. Είναι η αλεπού που θα ζει τον βασανιστικό ψυχαναγκασμό τής ατέλειωτης αναμονής.

Πιστεύω πως εδώ ενδέχεται να κωδικοποιείται η πεποίθηση τού συγγραφέα πως στον έρωτα η γυναίκα υποτάσσεται στον άντρα και αυτό αρέσει καί στους δύο.

Λορένα
29-05-09, 09:50
Ειδικά στο τελευταίο κομμάτι που μας παραθέτει η Λορένα, μια νευρωτική αντίδραση μοιάζει να προβάλλεται σαν επιθυμητή.


Νευρωτικη αντιδραση να περιμενεις με χαρα να δεις καποιον; Να νιωθεις την καρδιά σου ετοιμη να "σπασει" απο ευτυχια;



Υ.Γ. Για μενα αυτο που αξιζει ισως πιο πολυ, απο την ιεραρχια : αναμονη - πραξη - αναμνηση, ειναι η ..αναμονη!

Περιμενεις και ονειρευεσαι τα καλυτερα. Όσο περνα η ωρα, τοσο και πιο ευτυχισμενος γινεσαι, ακριβως οπως τα λεει η αλεπου. Ποτέ η πράξη (ή σπανια για να μην υπερβάλλω..) δεν θα ξεπερασει το ονειρο. Και η αναμνηση θα αφορά παντα κατι ομορφο μεν, περασμενο δε

Φαροφύλακας
29-05-09, 10:06
Το να ξεκινάς ώρες πριν την αναμονή σου για κάποιον και να απολαμβάνεις την βασανιστική αγωνία που όλο και επιτείνεται αγγίζει από την μία τον ψυχαναγκασμό και από την άλλη τον μαζοχισμό.

Χρυσηίδα
29-05-09, 10:37
"Το σκοτάδι τον ελκύει, όπως και το φως. Στις μέρες μας, το να σβήνεις το φως για να κάνεις έρωτα μοιάζει γελοίο, το ξέρει, κι αφήνει ένα μικρό φωτάκι αναμμένο πάνω απ' το κρεβάτι. Την ώρα όμως που μπαίνει μέσα η Σαμπίνα, σβήνει το φως. Η ηδονή που τον κυριεύει απαιτεί σκοτάδι. Αυτό το σκοτάδι είναι καθαρό, απόλυτο, χωρίς εικόνες ή οράματα, αυτό το σκοτάδι δεν έχει τέλος, δεν έχει σύνορα, αυτό το σκοτάδι είναι το άπειρο που ο καθένας μας κουβαλάει μαζί του ( ναι, όποιος αναζητάει το άπειρο δεν έχει παρά να κλείσει τα μάτια! )"


Μίλαν Κούντερα, Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι

Λορένα
01-06-09, 09:58
Το συγκεκριμενο αποσπασμα ειναι απο ενα απο τα αγαπημενα μου βιβλια (και καλυτερα που εχουν γραφει ποτε), το : Ένα δέντρο μεγαλωνει στο Μπρουκλιν"

Είναι η στιγμή που η ηρωίδα η μικρή Φρανση μαθαινει να διαβαζει και αντιλαμβανεται το νοημα των λέξεων. Πιστευω πως ειναι μια σημαντικη στιγμη στην ζωή ενος ανθρωπου..

" Ω, τι μαγική ώρα όταν ένα παιδί αντιλαμβάνεται για πρώτη φορά πως μπορεί να διαβάζει τυπωμένες λέξεις.
Για κάμποσο διάστημα η Φράνση διάβαζε συλλαβιστά τα γράμματα, πρόφερε τον ήχο τους και μετά έβαζε τους ήχους μαζί για να σχηματίσει μια λέξη. Μια μέρα όμως κοίταξε μια σελίδα και η λέξη "ποντικός" πήρε στη στιγμή την σημασία της. Η Φράνση κοίταξε την λέξη και η εικόνα ενός γκρίζου ποντικού πέρασε απο το μυαλό της. Το φράγμα ανάμεσα στον ξεχωριστό ήχο κάθε γραμματος και τη συνολική σημασία της λέξης έπεσε, και η τυπωμένη λέξη έπαιρνε αμέσως έννοια με μια γρήγορη ματιά. Διαβασε μερικές σελίδες βιαστικά και σχεδόν αρρωστησε απο την υπερδιεργεση. Ήθελε να ξεφωνίσει. Μπορούσε να διαβαζει..!! Μπορούσε να διαβαζει!!

Από εκεινη την ώρα το διάβασμα έκανε ολόκληρο τον κόσμο της. Δεν θα ενιωθε πια μοναξιά, ούτε θα λυπόταν που δεν είχε στενές φιλες. Φίλες της έγιναν τα βιβλία και έβρισκε πάντα ένα που ταίριαζε στην διάθεση της στιγμής."

Χρυσηίδα
03-06-09, 10:11
" Όλοι μας ως το τέλος της ζωής μας κουβαλάμε τα υπολείμματα από τη γέννησή μας, τις μεμβράνες και το κέλυφος από τ' αυγό ενός αρχέγονου κόσμου. Πολλοί δεν καταφέρνουν ποτέ να γίνουν άνθρωποι. Παραμένουν βάτραχοι, σαύρες, μυρμήγκια. Πολλοί είναι άνθρωποι από τη μέση κι απάνω και ψάρια από τη μέση και κάτω. Ο καθένας, ωστόσο, αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια της φύσης να δημιουργήσει μια ανθρώπινη ύπαρξη. Οι ρίζες μας είναι κοινές. Όλοι προερχόμαστε από την ίδια μήτρα. Το κάθε άτομο ξεπετιέται από την ίδια άβυσσο, αγωνίζεται να πετύχει το σκοπό του. Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο, μα κάθε άνθρωπος μπορεί να εξηγήσει μόνο τον εαυτό του"

Έρμαν Έσσε, Ντέμιαν

Εσκιβέλ
14-06-09, 18:11
Είχε δει την θλίψη στα μάτια του από την ώρα που ξεκίνησαν, και στη διαδρομή ήταν σιωπηλός. Του έπιασε το χέρινκαι του χαμογέλασε τρυφερά.
<<Άκου το τραγουδι της βροχής, βοηθάει να ξεχαστείς>>.
Η ανάμνηση πλημμύρισε την ψυχή του. Τα μάτια του έλαμψαν και της ανταπέδωσε το χαμόγελο.
<<Βοηθάει Λίζα;>>
<<Πάντα βοηθάει. Μάθε να το ακούς>>.
Την κοιτούσε βαθιά στα μάτια. <<Κι'αν δεν βρέχει;>>
<<Τότε άκου τους άλλους ήχους της φύσης... Τον αέρα που φυσάει, το γρύλο που τραγουδάει, την κουκουβάγια.Άκου τον θόρυβο των αυτοκινήτων, τη φωνή του μεθυσμένου που μιλάει με τον εαυτό του. Στρέψε την προσοχή σου έξω από σένα. Βοηθάει πάντα. Κάν'το>>.
Ομηρος Αβραμίδης <<Το τραγούδι της βροχής>>

Ο Μπάζιλ ένας ζωγράφος παθιασμένος απ'την ομορφιά και την προσωπικότητα του Ντόριαν Γκρέη που χρησιμοποιεί ως μοντέλο για τα πορτρέτα του και τον εμπνέει όπως μόνο μια μούσα θα μπορούσε αρνείται σε ένα φίλο του να αποκαλύψει ακόμα και το όνομα του αντικειμένου του πόθου του. Στο παρακάτω απόσπασμα εξηγεί το γιατί.
Έχω καταλήξει να αγαπώ την μυστικότητα. Μου φαίνεται ότι είναι το μόνο που μπορεί να κάνει τη σύγχρονη ζωή μας μυστηριώδη ή υπέροχη. Το πιο κοινό πράγμα γίνεται καταπληκτικό, αρκεί να το κρύψεις. Όταν φεύγω απ'την πόλη, δεν λέω ποτέ στους φίλους μου που πηγαίνω. Αν το έκανα, θα έχανα κάθε ευχαρίστηση. Είναι μια ανόητη συνήθεια αλλά μου φαίνεται ότι φέρνει πολύ ρομαντισμό στη ζωή μας.

Όσκαρ Γουαιλντ <<Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέη>>

Χρυσηίδα
07-07-09, 18:36
Εσκιβέλ, εξαιρετικό το απόσπασμα από τον Γουάιλντ.


Λίγη Αμάντα Μιχαλοπούλου :

"Θα ήθελα", τι κουτό, σπάταλα ευγενικό και παρηγορητικό - τόσες τσαλαπατημένες ευχές σε μια λέξη. Αν ήθελα να πραγματοποιηθούν, θα χρησιμοποιούσα το απλό και κοφτό ρήμα "θέλω". Το ρήμα που αρέσει στα παιδιά. Ξέρεις τι θα ήθελα; Να συμφιλιωθώ με την ιδέα ότι οι επιθυμίες απλώς υπάρχουν. Όπως υπάρχουν ρούχα. Χέρια. Μαλλιά. Τα αγγίζεις, σε αγγίζουν κι αυτό είναι όλο.
Θα ήθελα να ακολουθήσεις τη διαδρομή του μυαλού μου και να με εντοπίσεις.
Γρήγορα αν είναι δυνατόν.
Τώρα".


Θα ήθελα, Αμάντα Μιχαλοπούλου

Χρυσηίδα
23-08-09, 15:41
"Η μοναδική μας ίσως άμυνα (πραγματική άμυνα, βέβαια, δεν υπάρχει) είναι να είμαστε τελείως ξύπνιοι, νηφάλιοι και σκληροί δουλευτές, να μην ακούμε καθόλου μουσική, να μην κοιτάμε ποτέ τη γη και τον ουρανό, και (πάνω απ' όλα) να μην αγαπάμε κανένα".

Κ. Σ. Λιούις, Έρως και Ψυχή

Αντέρωτας
23-08-09, 16:37
"Αλοίμονο, όλα σήμερα μου πάνε στραβά"

Τόλκιν, Οι Δύο Πύργοι

Πιούζυ
23-08-09, 19:57
"Βουβή η ικεσία των θνητών.τα σώματά τους εκπέμπουν κάτω από το χώμα ένα θολό SOS που το εισπνέουν σβήνοντάς το."

ΝΙΚΟΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ.



"Το πρωί οι άνθρωποι ξεκίνησαν να παν να πεθάνουν όπως τους είπαν.Τους διέταξαν να γυρίσουν να πεθάνουν στις πόλεις και στα βροχερά χωριά που ήταν γραμμένοι.Σα μια απογραφή ή κάτι δημόσιο θα πέθαιναν όλοι σε μια μέρα αλλά στον τόπο τους.Η Ελλάδα ξεσηκώθηκε.Αλλά χωρίς θρήνο κι ούτε οργή.Αλλά με φόβο κι άθλια βουβαμάρα."


"Πριν απλωθεί χέρι και πριν λυγίσει γόνατο πριν ο φόβος σπάσει τα σφιχτά δαχτυλίδια του κεφαλιού και της κοιλιάς και γεμίσει ο τόπος φωνές δάκρυα ούρα σκατά."


"Εδώ ακριβώς πριν λίγο δύο λύπες.Οι δύο λύπες φτεροκοπούσαν η μία να παρακαλά η άλλη να βρίζει τις είδα από μακρυά.Σφαγμένες έκλαιγαν δάγκαναν κι ήρθα."


"Η χλόη ήταν ένα πλατύ ζώο κι αποκρουστικό πράσινο σαλάχι κυμάτιζε αργά.Σα να είχε ανοίξει ένα μυαλό και χύθηκε εκεί όλη η σκέψη κι ακόμα ζούσε."

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ.



ΥΓ. παραθετω τοσα αποσπασματα απο το Πεζογραφημα του Χειμωνα "Ο Γιατρος Ινεοτης" (και πιστευω οτι ειναι λιγα) διοτι θεωρω το εν λογω πεζογραφημα ΤΕΡΑΣΤΙΟ και πραγματικα δε μπορουσα να επιλεξω ποιο αποσπασμα να παραθεσω..

Εσκιβέλ
12-09-09, 01:30
Ένας άγγελος το όνομα του οποίου Σατανάς, ανηψιός του γνωστού σε όλους εξεγερθέντα, κρίνει την ανθρώπινη συμπεριφορα.

Τη ξέρω τη φυλή σας. Αποτελείται από πρόβατα. Διοικείται από μειοψηφίες και σπάνια αν όχι ποτέ απ'τη πλειοψηφία. Καταπνίγει τα συναισθήματα και τα πιστεύω της και ακολουθεί αυτούς τους λίγους που κάνουν το μεγαλύτερο θόρυβο. Μερικές φορές οι λίγοι που κάνουν θόρυβο έχουν δίκιο, άλλες έχουν άδικο. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι οι πολλοί θα τους ακολουθήσουν.

Ο Μυστηριώδης ξένος, Μαρκ Τουεϊν

Φιλόσοφος
12-09-09, 13:30
Ἠξεύρω ὅτι οὐδεὶς τολμᾷ ποτε ν᾿ ἀτενίσῃ ἐντὸς ἑαυτοῦ, ὡς εἱς βαθὺ καὶ ἀπύθμενον φρέαρ, πρὸς ὃ ἰλιγγιᾷ ἡ ὅρασις. Κατοπτρίζεσθε μᾶλλον ἐν τοῖς πράγμασι τοῦ πλησίον καὶ εὐλόγως πράττετε. (Παπαδιαμάντης)

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!
Όχι "ορθώς πράττετε" αλλά "ευλόγως πράτεττε".

Πανικ
14-12-09, 12:35
Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς, τις περσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι' αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική.
Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξη τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περσότεροι, μαζύ με τους αιώνες. Σ' αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τ' αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ήμουν άρρωστος.
Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέση την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.
Κ.Γ.Κ.

Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι αν επιχειρήσουνε να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης να δέσουν και μια πέτρα στο λαιμό τους. Ολη νύχτα απόψε, επί 10 ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ηπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθή ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.
Κ.Γ.Κ.

Ιωάννα
04-01-10, 20:57
Ένα αποσπασμα που μου αρεσε πολύ από την Άννα Καρένινα του L.Tolstoi

Οι άνθρωποι πλάστηκαν για να βασανίζονται. Κοιτάζουν πως ο ένας θα ξεγελάσει τον άλλον κι όλο περνάει ο καιρός. Μα όταν τα πράγματα σφίξουν κι αντικρύσουν την αλήθεια,τότε είναι που τα χάνουν και δεν ξέρουν τι να κάνουν. Τότε οι άνθρωποι προσπαθούν να αποφύγουν ότι τους ενοχλεί. Θέλουν να απαλλαγούν από το ενοχλητικό βάρος. Όπως κάθε άνθρωπος σβήνει το φως της λάμπας όταν δεν έχει να δει τίποτα άλλο.

Πιούζυ
04-01-10, 21:03
Ένα αποσπασμα που μου αρεσε πολύ από την Άννα Καρένινα του L.Tolstoi

Οι άνθρωποι πλάστηκαν για να βασανίζονται. Κοιτάζουν πως ο ένας θα ξεγελάσει τον άλλον κι όλο περνάει ο καιρός. Μα όταν τα πράγματα σφίξουν κι αντικρύσουν την αλήθεια,τότε είναι που τα χάνουν και δεν ξέρουν τι να κάνουν. Τότε οι άνθρωποι προσπαθούν να αποφύγουν ότι τους ενοχλεί. Θέλουν να απαλλαγούν από το ενοχλητικό βάρος. Όπως κάθε άνθρωπος σβήνει το φως της λάμπας όταν δεν έχει να δει τίποτα άλλο.

Οντως πολυ ωραιο και αληθινο.

Λορένα
04-02-10, 18:51
O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ' αυτά που δεν έχεις αλλά απ' αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις. Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο.

Μάρω Βαμβουνάκη

Ιωάννα
10-03-10, 21:38
Δεν έχει αυτοκτονήσει γιατί μία σπίθα πίστης του λέει ακόμα ότι πρεπει να πιει το πικρό ποτήρι της οδύνης του μέχρι τον πάτο και ότι αυτή η οδύνη θα αποφασίσει πότε θα'ρθει ο θάνατος
''ο λύκος της στέπας''

Δροσούλα
06-06-10, 21:22
"Ουδέν γλυκύτερον των δακρύων, οπόταν υπάρχει χειρ ετοίμη να τα σπογγίση ή χείλη πρόθυμα να ροφήσωσι την "βροχήν ταύτην της καρδίας" ως ονομάζουσι αυτά οι Ινδοί. Αλλ' όταν κλαίει τις μόνος, τα δάκρυα τότε είναι αληθή και πικρά ως πάσα εν τω κόσμω αλήθεια. Πολύ δε πικρότερα, οσάκις θρηνώμεν ουχί την απώλειαν αγαθού τινός επί της γης, αλλά διότι δεν δυνάμεθα ν' απολαύσωμεν το αντικείμενον προς ό εποφθαλμιώμεν, ίππον, υπούργημα ή γυναίκα."

(Ε.Δ.Ροΐδη: Η πάπισσα Ιωάννα)

Κλεό
10-06-10, 09:48
"Αυτός ο κόσμος τσακίζει τους ανθρώπους και στο μέρος που τσακίζονται εμφανίζεται ένα ράγισμα. Κι όσοι αρνούνται να τσακιστούν, αυτούς ο κόσμος τους σκοτώνει. Σκοτώνει χωρίς να λογαριάζει τους πολύ γενναίους, τους πολύ δυνατούς και τους πολύ ρομαντικούς. Αν δεν είστε από αυτούς θα σας σκοτώσει επίσης. Όμως τότε θα αφήσει τον χρόνο να κάνει την δουλειά του"

Έρνεστ Χέμινγουει
Αποχαιρετισμός στα όπλα

Μήτις
21-07-10, 14:40
''Ποιός θα ήταν ο λόγος της δημιουργίας μου αν περιοριζόμουν απόλυτα στον εαυτό μου; Οι μεγάλες μου δυστυχίες σ'αυτό τον κόσμο ήταν οι δυστυχίες του Χήθκλιφ και τις παρακολούθησα όλες, τις έζησα όλες, από την αρχή. Η μεγάλη μου σκέψη ση ζωή είναι αυτός. Αν όλα χάνονταν και αυτός έμενε, θα συνέχιζα να υπάρχω.Κι αν όλα έμεναν και αυτός χανόταν, το σύμπαν θα ήταν για μένα τόπος ξένος και φοβερός. Δε θα΄χα θέση εκεί. Η αγάπη μου για τον Λίντον είναι σαν το φύλλωμα του δάσους. Ο χρόνος θα την αλλάξει, το ξέρω καλά, όπως ο χειμώνας αλλάζει τα δέντρα. Η αγάπη μου για τον Χήθκλιφ είναι σαν τα αιώνια βράχια αποκάτω: λίγη ευχαρίστηση μου δίνει αλλά αναγκαία. Νέλλυ, ΕΙΜΑΙ ο Χήθκλιφ. Είναι πάντα, πάντα στο νού μου. Δε μου δίνει χαρά, όπως δε μου δίνει χαρά ο εαυτός μου, αλλά είναι μέσα μου, σαν τον ίδιο τον εαυτό μου.''

από τα Ανεμοδαρμένα Ύψη

Αριαδνη
22-07-10, 11:42
Ο μεγάλος Χαν ρωτάει τον Μάρκο: ' Οταν επιστρέψεις στη δύση, θα επαναλάβεις στον κόσμο αυτά που λες σ' εμένα;'

'Μιλάω αδιάκοπα ΄λέει ο Μάρκο, ' όμως ο ακροατης συγκρατεί μόνο τα λόγια που προσμένει. 'Αλλη είναι η περιγραφή του κόσμου που το καλοπροαιρετο αυτί σου ακούει με προσοχή, άλλη εκείνη που θα κάνει το γύρο των λιμενεργατων και των γονδολιέρηδων στο δρόμο έξω από το σπίτι μου την ημέρα της επιστροφής μου, άλλη ακόμα εκείνη που ίσως υπαγορεύσω στα γεραματα μου, αν με πιασουν αιχμάλωτο Γενοβέζοι πειρατες και με ρίξουν στη φυλακή στο ίδιο κελί με ένα συγγραφέα περιπετειων. Δεν ειναι η φωνή που υπαγορεύει την ιστορία. Είναι το αυτί'

' Και ακούω , απο την φωνή σου τις αόρατες αιτίες που δίνουν στις πόλεις ζωή, μέσα από τις οποιες ίσως , όταν θα ειμαι πια νεκρός , να ξαναερθουν στη ζωή'

Ίταλο Καλβίνο, Αόρατες Πόλεις

Πεταλούδα
25-07-10, 22:00
"Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά. Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει. Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;» Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα. Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν. Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς. Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα."

Αλκυόνη Παπαδάκη - Στον ίσκιο των πουλιών

Αριαδνη
08-08-10, 12:47
'' Πραγματικότητα, πραγματικοτητα, πραγματικότητα, παντού σ' όλη την εμφανιση της πολιτείας. Το σχολείο του Μακ Τσοκουμτσαιλντ ηταν μια πραγματικότητα και η σχολή σχεδιου ηταν μια πραγματικότητα, οι σχεσεις ανάμεσα σε αφεντη -εργατη ήταν μια πραγματικότητα, όλα απο το μαιευτηριο ως το νεκραταφείο δεν ηταν παρα πραγματικότητες και τιποτε που δεν μπορεί να εκφραστεί με αριθμούς ή να μην αγοραστεί σε φθηνή τιμή και να πουληθεί σε ακριβή , δεν υπήρχε εκεί κι ούτε θα υπάρξει ποτε εις τους αιώνας. Μια πολιτεια τόσο αφιερωμένη στην πραγματικότητα με τόσο θριαμβευτικές επιτυχίες , θα περίμενε βέβαια κανείς πως ήταν ευτυχισμένη. Ε, λοιπόν , όχι, όχι και τόσο''

Δυσκολα χρόνια,

Καρολος Ντίκενς

Μπλάνκα
09-08-10, 10:29
<<... Όποιον και να ρωτήσετε θα σας πεί ό'τι δεν είμαι και πολύ καλός άνθρωπος.Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη.Πάντα συμπαθούσα τους παλιανθρώπους,τους παρανόμους,τα ρεμάλια.Δεν τα γουστάρω κείνα τα καλοξυρισμένα αγοράκια με τη γραβάτα και την καλή δουλειά.Μ' αρέσουν οι απελπισμένοι άνθρωποι , οι άνθρωποι με τα σπασμένα δόντια,τα σπασμένα μυαλά και τους σπασμένους τρόπους.Αυτοί μένδιαφέρουν. Είναι γεμάτοι εκπλήξεις και εκρήξεις.>>

Ιστορίες μιας θαμμένης ζωής απο τον Μπουκόφσκι

Αριαδνη
18-08-10, 21:43
''Και αφού μπόρεσες να μου το πεις και τότε , δε θα διστάσεις να μου το πεις και τώρα- τωρα που η δυστυχία υπήρξε η πιο αποδοτική μαθητεία μου κι έχω διδαχθεί να καταλαβαινω τί ήταν η καρδιά σου. Έχω λυγισει και έχω τσακίσει αλλά- ελπίζω- έχω γίνει καλύτερη πια. Ας είσαι μαζί μου τόσο διακριτικός και τόσο καλός όσο ήσουν κι ας μου πεις πως είμαστε φίλοι! 'Είμαστε φίλοι' πήρα το χέρι της στο δικό μου και απομακρυνθήκαμε από το ερειπωμένο μέρος κι όπως σηκωνότανε η πρωινή καταχνιά , χρόνια πριν, ετσι και τωρα , η βραδινή καταχνιά σηκωνότανε. Και σ'όλη την ανοικτή απέραντη έκταση που μου έδειχνε , δεν έβλεπα πια πουθενά σκια άλλου χωρισμού μας. ''

Μεγάλες Προσδοκίες

Κάρολος Ντίκενς

Οπερα
19-08-10, 10:18
θα προσπαθησω να τα πω
χωρις ημι,χωρις υπο

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

μη πια αυτα τα "παντα",
μη πια αυτα τα ¨ποτέ"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

μην τη φοβηθεις τη ζωη,
ειναι πιο δειλη απο εσενα,
ντυσου προκληση,
ντυσου θανατο.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Προσεχετε τα σπουργιτακια τ`Απριλη.
Μην νομιζετε πως ειναι σαν τ`αλλα
που παιζουν με τις ροδες του αυτοκινητου
και φευγουν μιση στιγμουλα πριν τα πατησουν.
Αυτα μενουν και σκοτωνονται

ανθολογηση απο τις "Στιγμες" του Κωστα Μόντη

Μήτις
11-10-10, 16:22
"Παρόλο που ήταν κοντά στην τελειότητα και άντεχε την τελευταία του πληγή, τού φαινόταν πως αυτοί οι άθρωποι-παιδιά ήταν αδέλφια του, η ματαιοδοξία, η απληστία, και η γελοιότητα τους έχαναν για κείνον κάθε κωμικότητα, γίνονταν κατανοητές, γίνονταν αξιαγάπητες ακόμα και άξιες σεβασμού. Η τυφλή αγάπη μιας μητέρας για το παιδί της,η κουτή, τύφλή περηφάνια ενός φαντασμένου πατέρα για το μοναδικό του γιόκα, η τυφλή, άγρια επιδίωξη μιας νεαρής, φιλάρεσκης γυναίκας για στολίδια και θαυμαστικά αντρικά μάτια, όλα αυτά τα παιδιαρίσματα, όλες αυτές οι απλές, ανόητες, αλλά απίστευτα ισχυρές, απέραντα ζωντανές, οι παθιασμένες ορμές και απληστίες, δεν ήταν πια παιδιάστικες για τον Σιντάρτα΄ έβλεπε τους ανθρώπους να ζουν για αυτές, τους έβλεπε να κατορθώνουν απίστευτα επιτεύγματα χάρη σ'αυτές, να κάνουν ταξίδια, να διεξάγουν πολέμους, να υποφέρουν απέραντα, να υπομένουν απέραντα΄ και τους αγαπούσε γι'αυτό.Έβλεπε τη ζωή, το ζωντανό, το ακατάστρεπτο μέσα σ'όλες τις οδύνες τους, μέσα σ'όλες τις πράξεις τους...''
Έρμαν Έσσε, Σιντάρτα

Πεταλούδα
27-10-10, 16:57
Κάτι είχε ελευθερωθεί μέσα της. Κάτι πολυτιμότερο κι απ΄τη ζωή. Όλα όσα έχει περάσει την έχουν οδηγήσει σε αυτή τη στιγμή της τελειότητας, που σημαίνει ότι όλα μπορούν να ξεχαστούν. Η αγάπη δεν ξέρει από παρελθόν, δεν νοιάζεται για ό,τι έγινε. Η αγάπη εξαλείφει ό,τι δεν είναι ευδαιμονία.
.
.
.

Καθένας τους έπρεπε να γράψει μια ερώτηση σ΄ένα χαρτάκι κι ύστερα να τραβήξουν τα χαρτάκια στην τύχη. Έπρεπε ν΄απαντήσουν με όσο το δυνατό μεγαλύτερη ειλικρίνεια, σε όποια ερώτηση τους τύχαινε, γράφοντας την απάντησή τους κάτω από την ερώτηση και βάζοντας το χαρτάκι πίσω στο σωρό. Τέλος, θα διάβαζαν μεγαλόφωνα όλες τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις.

Τι είναι αυτό που φωτίζει το μέλλον σας;
Αυτό που καταύγαζε το παρελθόν μου.

Τι είναι αυτό που κάνει την αγάπη και το μίσος να μοιάζουν τόσο;
Αρκεί ένα βλέμμα για να ζωντανέψουν και τα δύο.

Τι είναι αυτό που κάνει τη ζωή ν΄αξίζει;
Αυτό που κάνει το θάνατο ανεκτό.

Γιατί τα ψέματα είναι ελκυστικά;
Επειδή η αλήθεια κλείνει πάρα πολλές πόρτες.

Ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό της ελπίδας;
Ότι μπορεί να ξεγελάει.

Εύα Στάχνιακ - Ο κήπος της Αφροδίτης

Οπερα
31-10-10, 00:06
Πεταλουδα
πολυ δυνατα ολα τα παραθεματα...κριμα που αυτο το βιβλιο παραειναι μεγαλο για την συγκεντρωση που διαθετω...στειλε μερικα ακομη,τουλαχιστον :σαςευχαριστώ:

Πεταλούδα
31-10-10, 01:08
Πεταλουδα
πολυ δυνατα ολα τα παραθεματα...κριμα που αυτο το βιβλιο παραειναι μεγαλο για την συγκεντρωση που διαθετω...στειλε μερικα ακομη,τουλαχιστον :σαςευχαριστώ:

Αχ Όπερα, γιατί μου το κάνεις αυτό? :λυγμ: Τι λέω τώρα? :))) Λοιπόν, νιώθω λίγο σαν να έκανα ζαβολιά στο σχολείο ( :)))) ), αλλά θα το πω: αυτό το βιβλίο όταν το ξεκίνησα δεν με πολυτράβηξε, αλλά τα κεφάλαια που ήταν όλα μικρά σε σελίδες ξεκινούσαν με ένα μικρό όνομα και η εξιστόρηση ενός μου άρεσε και διάβασα μόνο αυτά. Όμως θα ξανααρχίσω να διαβάσω τα υπόλοιπα κεφάλαια, γιατί όπως ανακάλυψα προς το τέλος, τα άλλα κεφάλαια εξιστορούσαν τη ζωή της ηρωίδας σε μεγάλη ηλικία και εγώ διάβαζα τα μικράτα της.. και τώρα θέλω να μάθω την κατάληξη της! Τουλάχιστον έτσι βρήκε τρόπο το βιβλίο να με τραβήξει :χαχα: Αποσπάσματα απο το "μισό" βιβλίο που διάβασα:

Ένα δάχτυλο κομμένο από γυαλί, αίμα που διστάζει για μια στιγμή κι ύστερα κυλάει από τα χείλη του σκισμένου δέρματος. Μια καμουτσικιά στην πλάτη και στους γλουτούς της. Η φλόγα ενός κεριού στο δάχτυλό της, που καίει το δέρμα της. Μώλωπες από ζηλόφθονες γροθιές και κλωτσιές, γρατζουνιές στο πρόσωπό της και στα μπράτσα της, μαλλιά που της τα τράβηξαν με μανία. Ένα χαστούκι στο μάγουλο, τόσο δυνατό που νιώθει ένα δόντι να κουνιέται και την αλμυρή γεύση του αίματος ανάμεικτου με σάλιου. Ο πόνος που νιώθει κανείς όταν πέφτει από άλογο, πόνος που απλώνεται σ΄όλο της το κορμί....
"Πές μου". Πως μπορεί μια απελπισμένη ψυχή να ελευθερωθεί από τον εαυτό της; Πως μπορούν να βρουν διέξοδο οι σκέψεις που κρύβονται πολύ βαθιά μέσα σου; "Οι πόνοι σου είναι η τιμωρία του θεού για τις αμαρτίες σου"... "Με πρόδωσες με τον ίδιο μου το γιο".

"Ο Θεός", λέει ο βασιλιάς, "είναι ο μεγαλύτερος κηπουρός, αφού αυτός δημιούργησε τον Κήπο της Εδέμ απ΄όπου ο Αδάμ, παρά το προπατορικό αμάρτημα, φύλαξε τις τελευταίες σπίθες από φως που σκορπούσε το Δέντρο της Γνώσης. Αυτά τα απομεινάρια του θεϊκού φωτός, αυτή η πρωταρχική αλήθεια, μπορούν να ανακτηθούν μονάχα όταν ο άνθρωπος επιστρέφει στη φύση κι αρχίζει να μελετάει σε βάθος τα μυστήριά της. Όταν την ακολουθείς πιστά, η Φύση αψηφά το θάνατο με την γέννα, την αποσύνθεση με την καινούργια βλάστηση. Δεν κάνει ταξικές ή φυλετικές διακρίσεις, δεν ξεχωρίζει βασιλιάδες και πένητες. Γυμνοί, όλοι είμαστε ίσοι. όλοι είμαστε άνθρωποι. Κι έχουμε όλοι δικαίωμα στην ευτυχία".

Αστερόσκονη
31-10-10, 14:49
από τα πιο δυνατά που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό.. του Οδυσσέα Ιωάννου από τα''Κέρματα''...
''Τώρα κλωτσάω φύλλα. Και σε περιμένω το βράδυ. Θα ξανάρθεις με τη Σμύρνη σου καμένη και θα ξαναπροσφυγέψεις μπροστά από τον καθρέφτη, χτενίζοντας την κάπνα από τα μαλλιά σου. Ξέρεις τι θα 'θελα να σου πω? Πως ό,τι σου αρέσει, ό,τι αγαπάς, θα μπορούσα να είμαι εγώ. Απλά, δεν πρόλαβα να γίνω. Πως όσα σου έχουν πει διάφοροι ότι μπορούν να κάνουν για σένα, τα μπορώ κι εγώ. Απλά δεν τα σκέφτηκα πρώτος. Πως όποτε με περίμενες κι αργούσα, κλωτσούσα φύλλα. Και σ'αγαπούσα, ξερά και κίτρινα..."

Οκτάνα
31-10-10, 18:34
Αστερόσκονη, πάρα πολύ μου άρεσε αυτό...μα πάαααααρα πολύ!

Αστερόσκονη
31-10-10, 20:49
Αστερόσκονη, πάρα πολύ μου άρεσε αυτό...μα πάαααααρα πολύ!

ευχαριστώ πολύ!πρόσφατη ανακάλυψη ο συγκεκριμένος συγγραφέας αλλα με πολύ ενδιαφέρον... : )

Πεταλούδα
31-10-10, 22:59
ευχαριστώ πολύ!πρόσφατη ανακάλυψη ο συγκεκριμένος συγγραφέας αλλα με πολύ ενδιαφέρον... : )

Και μένα μου άρεσε πολύ αυτό το απόσπασμα, δυνατό και άμεσο! Θα κοιτάξω να βρω το βιβλίο, που πρώτη φορά το ακούω, να δω τι θέμα έχει. :)

Αστερόσκονη
01-11-10, 16:36
Και μένα μου άρεσε πολύ αυτό το απόσπασμα, δυνατό και άμεσο! Θα κοιτάξω να βρω το βιβλίο, που πρώτη φορά το ακούω, να δω τι θέμα έχει. :)
ούτε εγω το έχω διαβάσει να φανταστείς... : ) θα το διαβάσω σύντομα και θα σας πω εντυπώσεις! Ο ίδιος έχει γράψει κάπου ''Λένε πως η μόνη μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία"..προς σκέψη..

Πεταλούδα
30-04-11, 11:40
"Αυτό θα πει ελευτερία, συλλογιζόμουν. Να ΄χεις ένα πάθος, να μαζεύεις χρυσές λίρες, και ξαφνικά να νικάς το πάθος και να σκορπάς όλο το έχει σου στον αγέρα!
Να λευτερωθείς από ένα πάθος, υπακούοντας σ΄ένα άλλο υψηλότερο... Μα μήπως κι αυτό δεν είναι σκλαβιά; Να θυσιάζεσαι για μιαν ιδέα, για τη ράτσα σου, για το Θεό; Ή μήπως όσο πιο αψηλά στέκεται ο αφέντης τόσο και πιο μακραίνει το σκοινί της σκλαβιάς μας, πηδούμε τότε και παίζουμε σε πολύ πλατύχωρο αλώνι, πεθαίνουμε χωρίς να βρούμε την άκρα του, κι αυτό το λέμε ελευτερία;"

Νίκος Καζαντζάκης - Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

Σόφκι
14-06-11, 02:09
"Η αγάπη είναι σαν το νερό που τρέχει... τρέχει... ασυλλόγιστα στους γκρεμούς, που δε διαλέγει αυλάκι, δε ρωτά τα λουλούδια που ποτίζει, ούτε και τα χαλίκια που κατρακυλά. Δε ρωτά τίποτα, μόνο τρέχει. Να πεις "όχι" στην αγάπη είναι σαν να κατσουφιάζεις μπροστά σ' ένα λουλούδι που ετοιμάζεται ν' ανοίξει. Σαν να βρίζεις το φως που σου έδειξε τον κόσμο"."

"Η αγάπη είναι μεγάλη όταν την περιμένουμε ή όταν την χάνουμε. Οταν την έχουμε μας ξεφεύγει. Χάνουμε την αίσθηση της. Και την ξαναποκτούμε μόνο ότν την χάσουμε. Κοίταξε να ζήσεις την αγάπη που έχασες. Να χαρείς την αγάπη που περιμένεις. Καν'την τραγούδια,ξενύχτια. Καν'την βιβλία, αταξίες. Μόνο μην την μοιρολογάς.Είναι σαν να την βρίζεις.Σαν να τη κλεινεις τον δρόμο να ξανάρθει."

Και τα δύο από το Τοτε Που Κυνηγούσα τους Ανέμους του Μενέλαου Λουντέμη

"-Έχουμε την ανάγκη της, γι' αυτό δεν έρχεται. Σ' αυτόν τον παραστρατημένο κόσμο μας λείπει ακριβώς εκείνο που θέλουμε.
-Μας λείπει, γι'αυτό το θέλουμε! Αν είχαμε όσα θέλαμε τι θα μας έλειπε; Κι αν δεν μας έλειπε τίποτα, τι θα επιθυμούσαμε; Και τι αξία θα είχε η ζωή χωρίς πεθυμιές; Όχι, να μου απαντήσεις!"

"Αγαπητέ μου φίλε, αλλοίμονο στον άνθρωπο που δεν απότυχε ποτέ. Κλάψ' τον! Πάρε όλα τα έργα. Δίπλα στα πολύ μεγάλα υπάρχουν τα πολύ μικρά. Και να το ξέρετε: Τα μεγάλα υπάρχουν χάρη στα μικρά. Μια μεγάλη αποτυχία φέρνει μια μεγαλύτερη επιτυχία. Ποτέ όμως η μεγάλη επιτυχία δε φέρνει μια μεγαλύτερη. Άμα πετύχαινε ο άνθρωπος στην πρώτη εξόρμηση, δε θα 'κανε δεύτερη. Η δόξα είναι μια κορυφή που για να την ανέβεις πρέπει πρώτα να κατέβεις."

"Η πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι κλάμα. Από εκεί και πέρα οι άνθρωποι ή παραμένουν άνθρωποι και κλαίνε ή γίνονται τέρατα και κάνουν τους άλλους να κλαίνε."

Από το οι Κερασιές Θα Ανθίσουν Και Φέτος πάλι από Λουντέμη...

χαραυγη
20-06-11, 11:35
χτυπησα την πορτα της πετρας:"ανοιξε να μπω"
"δεν εχω πορτα λεει η πετρα"

Σατανια
30-06-11, 21:10
Η ζωη δεν ειναι μονο λογικη. Και η λογικη αντε να σε οδηγησει στα σιγουρα, αλλα δεν θα σε φτασει ποτε στα ανωτερα!
Τα υψη ειναι μονο της καρδιας

Σοφια Θωμοπουλου
"και τωρα αγαπη μου, οι δυο μας"

Μαρτίνος του Καρμό
20-07-11, 00:59
"Η Κυρία ζωή είναι μια γυναίκα ανθισμένη,ο θάνατος πηγαίνει παγανιά παντού.Εκείνη είναι ο ένοικος του δωματίου,αυτός είναι ο αλήτης στη σκάλα".
Ο Πόλεμος των θεών -Ν.Γκάιμαν

"Αν κάποιος μπορούσε να περάσει από τον παράδεισο,σ'ένα του όνειρο,κι εκεί του διναν ένα λουλούδι,σαν απόδειξη ότι η ψυχή του είχε πράγματι πάει εκεί,κι αν έβρισκε το λουλούδι στο χέρι του όταν ξυπνούσε...Α,τι θα γινόταν τότε ; "
Σ.Τ.Κόλριτζ - Anima Poetae (Ως εμβόλιμη αναγγελία κάποιου μέρους από τον Υφαντόκοσμο του Κ.Μπάρκερ)

Αλογόμυγα
20-07-11, 18:23
Μετά τον θάνατο της Ελίζαμπετ.

''O Τζόζεφ πήγε στο σκοτεινό του σπίτι και άναψε τις λάμπες και τη σόμπα. Το ρολόι, που το ‘χε κουρδίσει η Ελίζαμπετ, εξακολουθούσε να δουλεύει, διατηρώντας στο ελατήριό του την πίεση του χεριού της, κι οι μάλλινες κάλτσες που είχε κρεμάσει πάνω από τη σόμπα για να στεγνώσουν, ήταν ακόμα υγρές. Ήταν ζωτικά μέρη της Ελίζαμπετ , που δεν είχαν πεθάνει. Ο Τζόζεφ σκέφτηκε πάνω σε αυτό- η Ζωή δεν μπορεί να κοπεί γρήγορα. Δεν μπορεί κανείς να πεθάνει πριν πεθάνουν όσα έχει καταπιαστεί. Η δράση του είναι η μόνη μαρτυρία της ζωής του. Όσο μένει μια παραπονιάρικη ανάμνηση , δεν μπορεί ένα πρόσωπο ν’ αποκοπεί , να πεθάνει.''

Τζων Σταινμπεκ – Σ’έναν άγνωστο Θεό

Αικατερινη Θηρεσια
20-07-11, 21:44
Στη μητέρα μας, το Αιγαίο, θα φυσούν σίγουρα κι εφέτος τα μελτέμια. Είναι ο καιρός τους. Τα κύματα, όπως πάντα, θα δέρνουν τους γυμνούς βράχους των νησιών, και στις ασέληνες νύχτες θα στεφανώνουν τον αφρό τους με άστρα. Σε κάποιο νησί του Αρχιπελάγου μας είναι ένας κόρφος. Λένε πως στο βυθό του αναπαύονται οι αρχαίες θαλασσινές θεότητες του Αιγαίου. Μια από αυτές τις νύχτες του καλοκαιριού θα ξυπνήσουν και θ’ ανέβουν στην επιφάνεια. Είναι ο καιρός τους. Θα πάνε ως το ακρογιάλι και θα ρωτήσουν τα γέρικα δέντρα, τις ελιάς με τους τυραννισμένους κορμούς, να μάθουν αν τίποτα νέο υπάρχει απ’ την Ελλάδα, - για τον Πάνα και για τους Σατύρους. Τα φύλλα θα σαλέψουν αλαφρά για ν’ αποκριθούν πως «Όχι. Τίποτα ακόμα.» «Άραγες θα ζουν;» θα ρωτήσουν πάλι οι πικραμένες θεότητες της θάλασσας. Κι οι ελιές που είναι βέβαιες γι’ αυτό θα τις ησυχάσουν. «Ω! Πώς γίνεται να πεθάνουν;»
(Πρόλογος τέταρτης έκδοσης - 1943)
ΓΑΛΗΝΗ ΗΛΙΑ ΒΕΝΕΖΗ

Βουλάκι
30-08-11, 09:32
από τα πιο δυνατά που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό.. του Οδυσσέα Ιωάννου από τα''Κέρματα''...
''Τώρα κλωτσάω φύλλα. Και σε περιμένω το βράδυ. Θα ξανάρθεις με τη Σμύρνη σου καμένη και θα ξαναπροσφυγέψεις μπροστά από τον καθρέφτη, χτενίζοντας την κάπνα από τα μαλλιά σου. Ξέρεις τι θα 'θελα να σου πω? Πως ό,τι σου αρέσει, ό,τι αγαπάς, θα μπορούσα να είμαι εγώ. Απλά, δεν πρόλαβα να γίνω. Πως όσα σου έχουν πει διάφοροι ότι μπορούν να κάνουν για σένα, τα μπορώ κι εγώ. Απλά δεν τα σκέφτηκα πρώτος. Πως όποτε με περίμενες κι αργούσα, κλωτσούσα φύλλα. Και σ'αγαπούσα, ξερά και κίτρινα..."

Πολύ δυνατό απόσπασμα...!!!


''Ξέρω καλά πως ο θάνατος δε νικιέται..μα η αξία του ανθρώπου δεν είναι η Νίκη,παρά ο αγώνας για τη Νίκη.
Και ξέρω ακόμα ετούτο,το δυσκολώτερο:δεν είναι ούτε ο αγώνας για τη Νίκη..η αξία του ανθρώπου είναι μια μονάχα,ετούτη:να ζει και να πεθαίνει παλικαρίσια και να μην καταδέχεται αμοιβή.
Κι ακόμα ετούτο,το τρίτο,ακόμα πιο δύσκολο:η βεβαιότητα,πως δεν υπάρχει αμοιβή,να μη σου κόβει τα ήπατα παρά να σε γεμίζει χαρά,υπερηφάνια κι αντρεία.

Κάθε άρτιος άνθρωπος έχει μέσα του,στην καρδιά της καρδιάς του,ένα κέντρο μυστικό και γύρα του περιστρέφουνται τα πάντα..ο μυστικός αυτός στρόβιλος δίνει ενότητα στο στοχασμό και στην πράξη μας,και μας βοηθάει να βρούμε ή να εφεύρουμε την αρμονία του κόσμου.'Άλλοι έχουν τον έρωτα,άλλοι τη δίψα της μάθησης,άλλοι την καλοσύνη ή την ομορφιά ή τη λαχτάρα του χρυσαφιού και της εξουσίας κι όλα τ'αξιολογούν και τα υποτάζουν στο κεντρικό τους αυτό πάθος.
Αλίμονο στον άνθρωπο που μέσα του δε νιώθει να τον κυβερνάει ένας απόλυτος μονάρχης..η ζωή του κατασκορπίζεται ακυβέρνητη κι ασυνάρτητη σε όλους τους ανέμους."

Αναφορά στον Γκρέκο του Νίκου Καζαντζάκη

Βουλάκι
30-08-11, 09:58
"....γόνιμος είναι κι ο έρωτας: επειδή κι ο έρωτας είναι δύσκολος. Έρωτας του ανθρώπου για τον άνθρωπο: ίσως αυτό να 'ναι το δυσκολότερο απ' όσα μας έταξε η μοίρα, το πιο απόμακρο, η τελευταία δοκιμασία, το έργο που όλα τ'άλλα δεν είναι παρά προετοιμασία και προπαρασκευή του. Γι' αυτό κι οι νέοι -που είναι "αρχάριοι" στο κάθε τι -δεν ξέρουν ακόμα ν' αγαπούν: πρέπει να διδαχτούν τον έρωτα.
Με όλο τους το είναι, με όλες τους τις δυνάμεις συμμαζεμένες γύρω στην ερημική φοβισμένη καρδιά τους, που οι χτύποι της ψηλώνουν ολοένα, πρέπει να μάθουν ν'αγαπούν. Ο καιρός όμως της μαθητείας είναι πάντα καιρός μακρόχρονου "εγκλεισμού".
Έτσι είναι, για πολύν καιρό, κι ο έρωτας: μοναξιά, ολοένα και πιο έντονη και πιο βαθιά μόνωση. Έρωτας δε θα πει ν'ανοίγεσαι ευθύς, να δίνεσαι, να ενώνεσαι με κάποιον Άλλον (τι θα ήταν, άλλωστε, η ένωση δύο όντων ακαθόριστων ακόμα, ατελείωτων, ανοργάνωτων;)..είναι μια σπάνια ευκαιρία για να ωριμάσεις, ν'αποχτήσεις μιαν υπόσταση δική σου, να γίνεις εσύ ένας ολόκληρος Κόσμος, για χάρη κάποιου άλλου, αγαπημένου προσώπου..είναι μια υψηλή, ακράτητη αξίωση, που σε χρίζει εκλεκτό της και σε σπρώχνει προς τ' απέραντα πλάτη.
Μόνο έτσι θα πρεπει να μεταχειρίζονται οι νέοι τον έρωτά τους: σαν ένα καθήκον που τους υποχρεώνει να εργάζονται αδιάκοπα στο μέσα τους κόσμο ("ν' ακροάζονται και να σφυροκοπάνε νύχτα-μέρα"). Δεν είναι ακόμα ώριμοι για το δόσιμο του εαυτού τους, για την εγκατάλειψη και το σβήσιμό τους μέσα σ'ένα άλλο άτομο, για οποιοδήποτε τρόπο Ένωσης. (Πρέπει, πρώτα, και για πολύν πολύν καιρό, να μαζεύουν και να θησαυρίζουν ολοένα). Η Ένωση αυτή, το δόσιμο αυτό, είναι το στερνό σκαλοπάτι..ίσως η ανθρώπινη ζωή να μη μπορέσει ακόμη να το χωρέσει."

Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε
"Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή"

''Σήμερα φέρνοντας -αναπάντεχα στο νου μου έναν αρχαίο μύθο-κατάλαβα τι μπορεί να είναι η αγάπη.
Το κατάλαβα από μια εικόνα πάνω σ' ένα αγγείο: δείχνει τον Πηλέα, να έχει δέσει τα χέρια του γύρω από τη Θέτιδα και να την κραταει σφιχτά. Αγαπούσε τη Θέτιδα και ο Κένταυρος, που ήταν σοφός, του είχε προβλέψει: ''Η γυναίκα αυτή συνέχεια θα μεταμορφώνεται. Μην φοβηθείς και μη λύσεις ποτέ τα χέρια σου. Θα γίνεται φίδι και λύκαινα, φωτιά και πάγος. Πράγματα δηλαδή, που δύσκολα κρατάει κανείς χωρίς να ματώσουν,να καούν και να παγώσουν τα χέρια του. Εσύ όμως θα το κάνεις. Η αγάπη θα σου δίνει τη δύναμη ν' αντέξεις, ό,τι χωρίς αυτή, θα σου προκαλούσε φρίκη και πόνο και αποστροφή. Και δεν θα χαλαρώσεις ποτέ το αγκάλιασμα, γιατί θα ξέρεις ότι πίσω απ' όλ' αυτά τα πρόσωπα κρύβεται η μορφή της αγαπημένης σου. Κρύβεται η ψυχή της''.
Αυτά είπε ο Κένταυρος κι ο Πηλέας τον άκουσε κι όσο κράταγε ο πόλεμος δεν έπαυε ν' αγαπάει και ν' αγκαλιάζει κάθε μορφή θηρίου που μπορεί να πάρει ο άνθρωπος. Κι ακόμα ήξερε, πως τα θηρία αυτά, είναι οι όψεις της τρέλας, του πόνου και της αρρώστιας που μπορεί να έχει ο καθένας μας. Όχι η αληθινή εικόνα του.
Και περίμενε το πλήρωμα του χρόνου, μέχρι να λιώσει η αγάπη του κάθε προσωπείο και κάθε αντίσταση, ώστε να δει επιτέλους την ομορφιά της Θέτιδας. Και την είδε. Επειδή δεν έλυσε ποτέ τα χέρια του, την είδε. Επειδή έβλεπε πέρα απ' τη δύση, την ανατολή και πέρα απ' το θηρίο, την θεότητα. Είδε και την αγάπη, πρόσωπο με πρόσωπο.''

Ελεωνόρα Σταθοπούλου, ''Εκεινος''

Αυτό που θα ήθελα απόψε,είναι τη ζωή μου πίσω.
Αλλά δεν ξέρω από ποιόν να τη ζητήσω.
Τόσο τη σκόρπισα,τόσο τη χαράμισα,τόσο τη δάνεισα,τόσο την ξερίζωσα.Από ποιόν να τη ζητήσω τώρα...
Και τι ωφελεί...
Αυτό που θα θελα απόψε,τελικά,είναι ένας ώμος,να γείρω πάνω του να κλάψω.
Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.Να κλάψω για όλα.
Για όσα αγάπησα.Γιά όσα ονειρεύτηκα.Για όσα ένιωσα.Για όσα περίμενα και ποτέ δεν ήρθαν.
Για όσα με πρόδωσαν.Για όσα με χαράκωσαν.Για όσα με θανάτωσαν.Για όσα μ'ανάστησαν.
Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.
Για όλα....
Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν ακούσω τη φωνή του, να μου πει ψιθυριστά: "Μην κλαις" .Μόνο αυτό.Τίποτε άλλο.
Μην κλαις.Μόνο αυτό....

Αλκυόνη Παπαδάκη "Στο ακρογιάλι της ουτοπίας"

Βουλάκι
31-08-11, 12:34
Τι φταις αλήθεια.
Κανείς δε σου μαθε το δρόμο για το "εμείς".
Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε
να επενδύεις στο "εγώ".
Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτά του "εσείς".
Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας
ανάμεσα σε σκοτάδια ν' ανακαλύψεις το "εσύ".
Σ' έπιανε πάντα πανικός στη θέα και στη σκέψη του "αυτοί".
Και στην απελπισία, στο χαμό σου, φώναξες
"Αυτός! Αυτός!"
Κι έπιασες ένα πιστόλι, να πολεμάς.
Τι φταις!Αν κάποτε καθίσεις λίγο να ξαποστάσεις από τη μάχη σου,
θυμήσου μια λεξούλα που σου ξέφυγε.
Θα θελα να στην κρύψω ανάμεσα στις χούφτες σου
(θυμάσαι το "δαχτυλιδάκι" που παίζαμε παιδιά; )
"Μαζί". "Μαζί". Τη λένε τη λεξούλα μου τη μαγική.
Και μη βιαστείς να την πετάξεις. Μπορεί μια μέρα
να σου χρειαστεί. Πολλά φιλιά. Συχνά όταν βρίσκομαι σε πανηγύρια, σε γλέντια,
σε πολύβουες χαρές, αισθάνομαι σα να μην έχω "εισιτήριο".
Σαν να χω βρεθεί εκεί λαθραία.
Μέχρι που μου ρχεται να το βάλω στα πόδια.
Είν αυτή η κατάρα που με δέρνει, να διαβάζω ανάποδα τον κόσμο.
Να επικεντρώνω την προσοχή μου στα υστερόγραφα.
Να μην βάζω τίτλους στα κεφάλαια.Πού βρίσκομαι; Ρωτάς;
Σε μια έρημο και περιφέρομαι άσκοπα.
Σε λίγο θα νυχτώσει και φοβάμαι.
Μου λείπει η σιγουριά της πάχνης στο τζάμι του δωματίου μου.
Μου λείπει το κόκκινο σάλι μου.
Οι πικροδάφνες στους μεγάλους δρόμους
Οι μενεξέδες στα παρτέρια των πάρκων.
Μου λείπει η φλυαρία της μοναξιάς μου.
Ο ζεστός καφές παρέα με το φίλο μου.Τα σοκολατάκια στην παλιά φοντανιέρα της μαμάς μου.
Η μαρμελάδα από βατόμουρα.
Μου λείπει η τζανεριά στην άκρη του ακάλυπτου.
Το κλουβί με τα καναρίνια στο αντικρινό μπαλκόνι.
Η γάτα μου, η Μάργκω.
Τα χαρτιά και τα μολύβια μου
(κι ας μην κατάφεραν ποτέ να δώσουν άσυλο στην ψυχή μου).
Σε μια έρημο βρίσκομαι. Και σε παρακαλώ μη με ρωτάς γιατί.
Ξέρεις πως είμαι ανίκανη να δώσω εξηγήσεις.
Όμως. Απ όλα περισσότερο, θέλεις να μάθεις τι μου λείπει;
Το παραμύθι.
Το παραμύθι πως μια μέρα θα βρίσκαμε μια όαση μαζί!Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να πικραίνεσαι.
Γέμισε ο τόπος σαλτιμπάγκους, που ξεπουλούν
στους πάγκους τους το μέλλον σου.
Γέμισε ο τόπος καταπατητές, που μεταμφιεσμένοι
σε σωτήρες ακολουθούν σαν τα σκυλιά τα βήματά σου.
Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να μπλοκάρεις.
Σου σερβίρουν σε κονσέρβες αποφάσεις που δε διάλεξες.
Ψάχνουν μεθοδικά να σε απελάσουν από την ψυχή σου.
Να κρεμάσουν τα σχέδια σου ανάποδα, σαν νυχτερίδες,
στους πασσάλους που οριοθέτησαν τον ορίζοντά σου.Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να φρικάρεις.
Όμως κρατήσου. Μην αφεθείς.
Τα πέντε πράγματα που κρύβεις μέσα σου, υπεράσπισέ τα.
Κάτι θα γίνει. Δεν μπορεί.
Η ζωή ποτέ δεν περιφρόνησε τους εραστές της.Και κάτι άλλο. Ίσως πιο ποιητικό.
Φύτεψε άνθη στις ρωγμές της πίκρας σου.Κι ύστερα βρες ένα μικρούλι ξέφωτο και κάθισε.
ν απολαύσεις τ άρωμά τους.
Α! Κι αν θέλεις μην ξεχάσεις πως υπάρχουν πάντα κάποιοι
που αξίζει να τους προσφέρεις ένα σου χρυσάνθεμο!Μήπως πρέπει...Μήπως...Μια γνώμη λέω.
Να βάλεις "φραγή" σε ορισμένα πρόσωπα που σε περικυκλώνουν
και ισχυρίζονται ότι αποτελούν το πλαίσιο σου;
Την κορνίζα σου, και καλά.
(Και τι κορνίζα Θε μου! Όλο χρυσόσκονη!)
Μήπως πρέπει να απενεργοποιήσεις ορισμένα συναισθήματα,
που αποδείχτηκαν υπερβολικά και ανώφελα;
Η γενναιοδωρία, φίλε, έχει κάποια όρια. Κάποια στοπ.
Όταν τα ξεπεράσεις ξέρεις που οδηγείσαι;
Στο διασυρμό και στην αυτοκαταστροφή.
Έτσι είναι. Κι ας μη σ αρέσει να το δεις.
Αυτή πια η ανόητη προσμονή σου,
πως οι "άλλοι" κάποτε θ αλλάξουν.
Ξέχνα την, να χαρείς.
Οι "άλλοι" την έχουν καταβρεί στην πουπουλένια σου πλατούλα.
Εσύ ν αλλάξεις ρότα. Τώρα. Αν μπορείς.
Αν δεν μπορείς τουλάχιστον μη θορυβείς.
Έχεις ακούσει μήπως για τη μητέρα Τερέζα;
Καμία σχέση!
Είναι γεγονός πως κάποιοι άνθρωποι δεν μπόρεσαν
ποτέ ν απλώσουν τα "ρούχα" τους στον ήλιο, να τα στεγνώσουν.
Πάντα βρεγμένα τα φορούν.
Δεν είναι η ζωή που φταίει γι αυτό, κι ας της ρίχνουν
όλα τα βάρη.
Ούτε οι ίδιοι, βέβαια, φταίνε.
Φταίει το ότι δεν τους χάρισε ποτέ κανείς έναν ήλιο.
Έναν ολόδικό τους ήλιο.
Ν ανατέλλει, να δύει και πάλι ν ανατέλλει λαμπερός
μέσα τους.

Αλκυόνη Παπαδάκη «Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή»

Και δύο αγαπημένα μου αποσπάσματα απο το βιβλίο ''Η μοναξιά είναι απο χώμα'' της Βαμβουνάκη, το οποίο γενικότερα αγαπώ πολύ:

" Το δικό μου το πολύ πως να χωρέσει στο δικό σου το λίγο! Κι οι δυο μας δυσανασχετούσαμε δικαιολογημένα.
Όμως μέσα σ' αυτό το λίγο σου, σ' αυτό το περιορισμένο σου, είχα την κακοτυχία να διακρίνω σκιές περαστικές που με πυρπόλησαν. Σκιές του απέραντου. Αυτό που δεν έλεγχες, αυτό που δεν γνώριζες, προσπερνούσε από μια σου έκφραση, από μια σου χειρονομία τυχαία και με καθήλωνε.
Δεν περιγράφεται η ματιά, η κίνηση, ο ήχος.
Ό,τι κι αν σου πω δεν θα σου μεταδώσω αυτό που μ' έκανε να σε θέλω έτσι. Το απέραντο είναι άπιαστο, απερίγραπτο, ακαθόριστο. Χιλιάδες να λέω εναντίον σου αμέσως θα παραλύσουν μπροστά στη γρήγορη κίνηση του χεριού σου μόλις σηκωθεί για να φτάσει στα χείλη σου και να δαγκώσεις το μικρό σου νυχάκι σμίγοντας τα φρύδια σα να σκέφτεσαι κάτι δύσκολο.
Για μια τέτοια κίνηση, κάποιες ώρες, ένιωθα έτοιμος και τη ζωή μου να δώσω.
Για μια τέτοια κίνηση!
Σαν σινιάλο άλλων κόσμων ερχόταν προς εμένα κι ανέτρεπε όσα σου καταμαρτυρούσα. Από κατήγορο με μετέτρεπε σε ζητιάνο σου!
Για μια τέτοια κίνηση!
Δεν θα απορήσω ποτέ ξανά για το τι είναι εκείνο που αλυσοδένει ένα ζευγάρι. Δεν φαίνεται αυτό που αλυσοδένει. Εμείς οι απ' έξω δεν βλέπουμε τίποτα όμως ένας άντρας κανείς δεν ξέρει τι σινιάλα δέχεται από το βλέμμα μια γυναίκας, απ' την ανάσα της, από το γέλιο της, από την πιο ανεπαίσθητη χειρονομία της, από το άρωμά της.''


''Να υπάρχω μονάχα, να σ’ αγαπώ μονάχα και να μην έχω λόγο κανένα να το δηλώνω. Ούτε την παρουσία μου να μη χρειάζεται να δηλώνω πια. Σ’ αγαπώ τόσο που το ξεχνώ, όπως ξεχνάμε τα αυτονόητα και τα φυσικά. Σ’ αγαπώ τόσο που δεν σε κρίνω και εντελώς σε αποδέχομαι. Γλίτωσα από το μαρτύριο να προσπαθώ συνεχώς να σε διορθώνω. Σ’ αγαπώ τόσο που δεν σε θέλω. Γιατί δεν θες παρά ότι σου λείπει κι εσύ πια δεν μου λείπεις αφού στης αγάπης τον τόπο δεν χωρά η απόσταση. Σ’ αγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω, σε έχω αφού είμαι, είμαι από σένα και μαζί σου κι όπου κι είμαι έρχεσαι.''

Φτωχόπαιδο
31-08-11, 23:44
Του αγαπημένου μου Βασίλη Ραφηλίδη, και συγκεκριμένα από το βιβλίο του "ΙΣΤΟΡΙΑ (κωμικοτραγική) ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ (1830-1974)"
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ με τίτλο: Ένας Ιταλός στην Ελλάδα του 1828

Η είδηση της εκλογής του Καποδίστρια σαν Κυβερνήτη της Ελλάδας απ’ την Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας τον Απρίλιο του 1827, τον βρίσκει καθ’ οδό προς την Πετρούπολη. Ο Τσάρος τον συγχαίρει και τον ξεπροβοδίζει σχεδόν αμέσως.
Στους εφτά που μεσολαβούν μέχρι να φτάσει στην Ελλάδα και γίνει δεκτός ως σωτήρας και μεσσίας στο Ναύπλιο την 6η Γενάρη 1828, ο Κερκυραίος Καποδίστριας επιτελεί έναν μοναδικό άθλο: Μαζεύει τόσο χρήμα από δάνεια και προσφορές, που όταν έρχεται έχει ήδη έτοιμο το πρώτο ελληνικό ταμείο.
Είναι εκπληκτικές οι διοικητικές και οργανωτικές ικανότητες αυτού του ανθρώπου. Και βέβαια, δεν είναι καθόλου τυχαίο που τούτος ο σπουδαίος Έλληνας έφτασε να γίνει Υπουργός Εξωτερικών της αυτοκρατορικής Ρωσίας. Δε θα μπορούσαν να περιμένουν τίποτα καλύτερο οι Έλληνες, απ’ το να έχουν κυβερνήτη τον Καποδίστρια, που άφησε τα λεφτά του και τα καλά του στη Ρωσία και την Ελβετία για να έρθει να οργανώσει εκ του μη όντως ένα κράτος.
Βέβαια είναι αλήθεια πως ο Καποδίστριας δεν είναι Έλληνας «εξ αίματος» αλλά Ιταλός. Όμως, αυτή την εποχή δεν έχει αρχίσει ακόμα η εθνολογική αιματολογία και κανείς δε νοιάζεται για το γεγονός πως το πραγματικό του όνομα είναι Vittori.
Η οικογένεια Vittori ήρθε απ’ το Κάπο ντ’ Ίστρια της Δαλματίας στην Κέρκυρα το 1373, όπου και έκανε επίθετο το όνομα του τόπου καταγωγής. Έχει πάρα πολλούς επιφανείς αυτή η οικογένεια Κερκυραίων ευγενών ιταλικής καταγωγής, όμως ο Ιωάννης είναι διεθνής φυσιογνωμία. Αφού σπουδάσει ιατρική στην Ιταλία, αναδεικνύεται σε πολύ νεαρή ηλικία ένας απ’ τους σπουδαιότερους Ευρωπαίους διπλωμάτες, το πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Μετά την γαλλική κατάκτηση της Επτανήσου, φεύγει το 1809 στη Ρωσία, όπου σύντομα γίνεται «σύμβουλος του κράτους». Στη συνέχεια γίνεται γραμματέας των ρωσικών πρεσβειών στην Αυστρία και την Ελβετία, όπου συλλαμβάνει, εισηγείται και επιβλέπει την εφαρμογή του καντονιακού συστήματος διακυβέρνησης που ισχύει ακόμα σ’ αυτή τη χώρα. Κάτι ανάλογο είχε στο νου του και για την Ελλάδα.
Το 1814 παίρνει μέρος στο συνέδριο της Βιέννης σαν εκπρόσωπος των Ρώσων, και το 1815, μετά την υπογραφή της συνθήκης των Παρισίων, όπου πετυχαίνει την αναγνώριση της ελευθερίας της Επτανήσου υπό την προστασία της Αγγλίας, διορίζεται από τον Τσάρο Αλέξανδρο Α’, και παρά τη λυσσώδη αντίδραση του Μέτερνιχ, συνυπουργός των εξωτερικών μαζί με τον Νέσελροντ. Το 1817 αποποιείται την προσφερθείσα αρχηγία της Φιλικής Εταιρίας και το 1821 διαφωνεί με τον Τσάρο για την τακτική του σχετικά με τη Ελληνική Επανάσταση και εγκαταλείπει τα αξιώματά του.
Την 27η Νοέμβρη 1831, σε ηλικία 55 ετών, δολοφονείται στην πόρτα της εκκλησίας του αγίου Σπυρίδωνα του Ναυπλίου από τον αδερφό του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Κωνσταντίνο και τον γιο του Γεώργιο. Πυροβολούν και οι δυο μαζί αλλά ο Γεώργιος αστοχεί και τον καρφώνει στην καρδιά με το μανιάτικο στιλέτο για να μην υστερήσει του άλλου δολοφόνου. Ο Καποδίστριας ήταν πολύ τίμιος, άρα έπρεπε να πεθάνει. Καλά να πάθει! Είναι για Καποδίστριες η Ελλάδα? :(

Βουλάκι
01-09-11, 09:58
…Εδώ και μερικά χρόνια, σε ένα μακρύ ταξίδι με το τραίνο, θέλησα να επισκεφτώ την μετακινούμενη πατρίδα, όπου είχα κλειστεί για τρεις μέρες, αιχμάλωτος για τρεις μέρες αυτού του θορύβου σαν από χαλίκια που τα κυλά η θάλασσα, και σηκώθηκα. Διέσχισα, κατά τη μία το πρωί το τραίνο από τη μια άκρη ως την άλλη. Τα βακόν-λι ήταν άδεια. Τα βαγόνια της πρώτης θέσεως ήταν άδεια.

Όμως τα βαγόνια της τρίτης στέγαζαν εκατοντάδες Πολωνούς εργάτες, που είχαν απολυθεί από τη Γαλλία και ξαναγύριζαν στην Πολωνία τους. Και πέρναγα τους διαδρόμους, δρασκελώντας ξαπλωμένα σώματα. Στάθηκα να κοιτάξω. Ορθός, κάτω από το φώς, αντίκριζα μέσα σε αυτό το δίχως χωρίσματα βαγόνι, που έμοιαζε με θάλαμο και μύριζε στρατώνα ή κρατητήριο, ένα ολόκληρο λαό ανάκατο, που ταρακουνιόταν από τη ρυθμική κίνηση του τραίνου. Ένα ολόκληρο λαό, βυθισμένο στα κακά του όνειρα, που ξαναγύριζε στη μιζέρια του. Χοντρά ξυρισμένα κεφάλια κυλούσαν πάνω στα σανίδια των πάγκων. Άντρες, γυναίκες, παιδιά, στριφογύριζαν όλοι δεξιά και αριστερά, σαν χτυπημένοι από όλους αυτούς τους θορύβους, όλα αυτά τα τραντάγματα, που τους απειλούσαν στη λησμονιά τους. Δεν είχαν βρει τη φιλοξενία ενός καλού ύπνου.

Ένα παιδί θήλαζε μια μάνα, τόσο κουρασμένη, που έμοιαζε σαν να κοιμόταν. Η ζωή μεταδινόταν μέσα στην παραζάλη και την ανακατωσούρα του ταξιδιού. Κοίταζα τον πατέρα. Ένα κεφάλι βαρύ και γυμνό σαν πέτρα. Ένα κορμί διπλωμένο στον άβολο ύπνο, φυλακισμένο στα ρούχα της δουλειάς, φτιαγμένο από καμπούρες και βαθουλώματα. Έμοιαζε με ένα σωρό λάσπη. Έτσι, τη νύχτα, ναυάγια που δεν έχουν πια ανθρώπινο σχήμα κοιμούνται βαριά πάνω στους πάγκους της αγοράς. Και συλλογιόμουν: το πρόβλημα δεν βρίσκεται διόλου σε αυτή τη μιζέρια, σε αυτή τη βρώμια, ούτε σε αυτή την ασχήμια. Όμως αυτός ο ίδιος άντρας και αυτή η ίδια γυναίκα, γνωρίστηκαν μια μέρα και ο άντρας σίγουρα χαμογέλασε στη γυναίκα. Σίγουρα μετά τη δουλειά της έφερε λουλούδια. Συνεσταλμένος και αδέξιος, έτρεμε ίσως μην τον περιφρονήσει. Μα η γυναίκα, από φυσική φιλαρέσκεια, η γυναίκα, σίγουρη για τη χάρη της ευχαριστιόταν ίσως να τον κρατά σε αμφιβολία. Και εκείνος που πια δεν είναι σήμερα παρά μια μηχανή για να σκάβει ή να φτυαρίζει, δοκίμαζε έτσι στην καρδιά του τη γλυκεία αγωνία. Το μυστήριο είναι πού έγιναν αυτοί οι σωροί από λάσπη. Από ποιο τρομερό καλούπι πέρασαν και τους σημάδεψε, όπως η πρέσα το μέταλλο; Ένα γερασμένο ζώο διατηρεί τη χάρη του. Γιατί αυτή η ωραία ανθρώπινη άργιλος έπαθε τέτοια φθορά;

Κάθισα αντίκρυ σε ένα ζευγάρι. Ανάμεσα στον άντρα και στην γυναίκα, το παιδί, όσο γινόταν πιο βολικά, είχε χωθεί και κοιμόταν. Γύρισε όμως μέσα στον ύπνο του και το πρόσωπο του μού φανερώθηκε κάτω απ΄το φώς. Ά! Τι εξαίσιο πρόσωπο! Είχε γεννηθεί από αυτό το ζευγάρι, κάτι σαν ένας χρυσός καρπός. Από αυτά τα βαριά και άχαρα σώματα είχε βγει αυτό το επίτευγμα λεπτότητας και χάρης. Έσκυψα πάνω από αυτό το λείο μέτωπο, από αυτά τα γλυκά σουφρωμένα χείλη και είπα μέσα μου: να ένα πρόσωπο μουσικού, να το παιδί Μότσαρτ, να μια ωραία υπόσχεση της ζωής. Οι μικροί πρίγκιπες των παραμυθιών δεν ήταν αλλιώτικοι. Αν έβρισκε προστασία, στοργή, καλλιέργεια, και τι δε θα μπορούσε να γίνει! Όταν γεννιέται ένα καινούργιο τριαντάφυλλο, στους κήπους, από διασταύρωση, όλοι οι κηπουροί συγκινιούνται. Απομονώνουν το τριαντάφυλλο, το καλλιεργούν, το ευνοούν. Όμως δεν υπάρχει κηπουρός για τους ανθρώπους. Το παιδί Μότσαρτ θα περάσει, μαζί με τους άλλους από την πρέσα. Ο Μότσαρτ θα βρει τις πιο ανώτερες χαρές του στη διεφθαρμένη μουσική, μέσα στη βρωμιά των καφενείων. Ο Μότσαρτ είναι καταδικασμένος.

Και ξαναγύρισα στο βαγόνι μου. Μέσα μου έλεγα: αυτοί οι άνθρωποι δεν υποφέρουν καθόλου από την κατάντια τους. Και δεν είναι ο οίκτος που με βασανίζει. Το θέμα δεν είναι να συγκινείσαι για μια πληγή που ποτέ δεν κλείνει. Αυτοί που την έχουν δεν την νοιώθουν. Εκείνο που τραυματίζεται εδώ, που βλάπτεται, είναι το ανθρώπινο είδος και όχι το άτομο. Δεν πιστεύω καθόλου στον οίκτο. Αυτό που με βασανίζει είναι η άποψη του κηπουρού. Αυτό που με βασανίζει δεν είναι τούτη η αθλιότητα, όπου στο κάτω- κάτω βολεύεται κανείς, το ίδιο καλά, όπως και στην τεμπελιά. Γενιές και γενιές ανατολίτες ζούνε μέσα στην λίγδα και τους αρέσει. Αυτό που με βασανίζει δεν το θεραπεύουν τα λαϊκά συσσίτια. Αυτό που βασανίζει δεν είναι ούτε οι καμπούρες και τα βαθουλώματα στα κορμιά ούτε η ασχήμια. Είναι ο Μότσαρτ που δολοφονείται μέσα στον κάθε άνθρωπο…

Μόνο το Πνεύμα, όταν πνέει στη λάσπη, μπορεί να δημιουργήσει τον Άνθρωπο.

''Γη των Ανθρώπων'' Αντουάν Σαιντ Εξυπερύ

Ελένιον
13-09-11, 13:54
Απολαυστικό νήμα πολυποίκιλο! Το πρώτο στο οποίο συμμετέχω (καλώς σας βρήκα).
Μου λείπουν τα περισσότερα βιβλία μου, που δεν με ακολούθησαν στο νησί που ζω τα τελευταία χρόνια (είναι σε κούτες μέσα σε μια αποθήκη και προσεύχομαι μπροστά σε ένα ιδεατό καντηλάκι που ελπίζω να μάχεται την υγρασία εκεί). Άρα δεν μπορώ να παραθέσω κείμενα. Αλλά διαβάζοντας τα δικά σας, θυμήθηκα και παραθέτω ...φωτογραφίες, καρέ που δεν τραβήχτηκαν:

Τον αόρατο ιππότη του Ίταλο Καλβίνο, μέσα στην μεταλλική του πανοπλία να διασχίζει ένα βυθό.

" Αι συνέπειαι της παλαιάς ιστορίας ", του Βιζυηνού, η περιγραφή του δωματίου στο φρενοκομείο που νοσηλεύεται η ...Αγαπημένη

" Τ'αστεράκι" στο παράθυρο και "Η Μαυρομαντηλού" στο κύμα, του Παπαδιαμάντη.

Ο πεσμένος νεκρός πια Λούντβιχ, στο "Σιδερόφραχτο παράθυρο", του Κλάους Μαν.

Και της Ιωάννας Καρυστιάνη, το πλοίο που πλέει όπισθεν στο "Σουέλ" ή η μονοπατωσιά που έτριζε στην "Μικρά Αγγλία".

Μελουζίνα
18-09-11, 12:47
Παραθέτω δύο αποσπάσματα από ένα αγαπημένο μου βιβλίο - την "Πάπισσα Ιωάννα" του Ροϊδη.

"Θυγάτερ, ηρώτα αυτήν, τί είναι γλώσσα; - Η μάστιξ του αέρος. - Τί είναι αήρ; - Το στοιχείον της ζωής. - Τί είναι ζωή; - Ηδονή τοις ευτυχούσι, βάσανον τοις πτωχοίς, θανάτου προσδοκία. - Τί είναι θάνατος; - Αποδημία είς αγνώστους όχθας. - Τί είναι όχθη; - Το όριον της θαλάσσης. - Τί είναι θάλασσα; - Η κατοικία των ιχθύων. - Τί είναι ιχθείς; - Της τραπέζης αρτύματα. - Τί είναι άρτυμα; - Κατόρθωμα μαγείρου."


Και άλλο ένα : "Ο καιρός, λέγουσι, θεραπεύει πάσας τας πληγάς, αλλ' ουχί, νομίζω, τον έρωτα και την πείναν. Απ' εναντίας όσο περισσότερον μένη τις σώφρων η νήστις, τοσούτω η όρεξις αυτού αυξάνει, μέχρις ου καταντήση να φάγη τα υποδήματά του, ως οι στρατιώται του Ναπολέοντος εν Ρωσία, ή ν' αγαπήση τας αιγάς του, ως οι ποιμένες των Πυρρηναίων."

Φτωχόπαιδο
18-09-11, 14:06
Αυτή τη φορά θα δοκιμάσω Χρόνη Μίσσιο, κι αυτός αγαπημένος μου! :)
Συγκεκριμένα ένα απόσπασμα από το πρώτο του βιβλίο το: "Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς"

…μας είχανε απομονωμένους σε μια ακτίνα των φυλακών της Κέρκυρας, δεκαπέντε πολιτικούς ανάμεσα σε πεντακόσιους ποινικούς. Στην γειτονική μας ακτίνα ήταν ένας ποινικός που, σύμφωνα με τα δικά μας μέτρα, είχε φτάσει στο έσχατο όριο εξαθλίωσης. Άπλυτος, κουρελής, ζήτουλας, μπορούσε να κάνει τη μεγαλύτερη παλιανθρωπιά για ένα τσιγάρο. Καμιά «ηθική», ένα περιφερόμενο κουρέλι, πρεζάκιας σε προχωρημένο στάδιο.
Κι όμως.
Ένα βράδυ δεν είχα ύπνο, από πολλή ώρα είχε βαρέσει σιωπητήριο, καθόμουν και διάβαζα. Ξαφνικά, μέσα στην απόλυτη σιγαλιά της νύχτας, ακούω κάποιον να τραγουδά ένα τραγούδι σε στίχους ενός μεγάλου ισπανού ποιητή, του Λόρκα. Η φωνή είχε τόση καθαρότητα, ένταση και πάθος, τόσο βαθιά τρυφερότητα και νοσταλγία, που κυριολεκτικά τα έχασα. Ήταν ένα τραγούδι μου άρεσε και το είχα ακούσει αρκετές φορές. Όμως πρώτη φορά ένοιωθα τον ποιητή, την απέραντη τρυφερότητα του για την ζωή, μέσα από την αναπότρεπτη αναγκαιότητα του θανάτου.
«Αν πεθάνω, άσε το μπαλκόνι ανοιχτό.
Τρώει πορτοκάλια το παιδί,
Απ΄ το μπαλκόνι μου το βλέπω,
Θερίζει ο θάνατος τα στάχυα,
Απ΄ το μπαλκόνι τον ακούω.»
Πετάχτηκα απάνω, πιάστηκα από τα κάγκελα του φινιστρινιού και κοίταξα έξω. Στον μοβ ουρανό κρεμόταν ένα ολόγιομο αυγουστιάτικο φεγγάρι, και απέναντι απ΄ το κελί μου, στην αχτίνα των ποινικών , ο Ανέστος, ο πρεζάκιας που σου΄λεγα πιο πάνω, κρεμασμένος απ΄ τα κάγκελα του κελιού του, μεταμορφωμένος σε άνθρωπο, πολυβολούσε το φεγγάρι με τους στίχους του Φεντερίκου Γκαρθία Λόρκα… Ίδε ο άνθρωπος.
Ξανακύλησα στο κελί μου γεμάτος τρυφερότητα, αισιοδοξία και περηφάνια…

Μελουζίνα
20-09-11, 00:13
Ας βάλω κι ένα απόσπασμα από άλλο ένα βιβλίο που μου άρεσε - το Μυστικό (Secretum) των Μονάλντι & Σόρτι :

" Έχε κατά νου, όμως", συνέχισε ο Μελάνι, "ότι η Παγκόσμια Δημοκρατία των Λέξεων είναι βέβαια παραγεμισμένη από μαριονέτες και ανδρείκελα, αλλά είναι χτισμένη πάνω σε πέτρες βαριές, όπως αυτές των τειχών του Ιλίου. Ονομάζονται Δικαιοσύνη, Αλήθεια, Υγεία, Ασφάλεια...Καθεμιά από αυτές είναι ένας κολοσσός που δεν είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί ούτε και να μετακινηθεί, γιατί η δύναμη των λόγων είναι μοναδική κυρίαρχη των καιρών μας. Όποιος στραφεί ενάντια στην φαινομενική Αλήθεια και τη φαινομενική Δικαιοσύνη, θα χαρακτηρισθεί σίγουρα ψεύτης και ανέντιμος, όποιος τοποθετηθεί εναντίον της Υγείας, θα βρεθεί πανουκλιασμένος, όποιος τα βάλει με την Ασφάλεια, θα γίνει στασιαστής. Το να προσπαθήσεις να πείσεις άλλους, πολλούς άλλους, ότι πίσω από αυτές τις λέξεις κρύβεται συχνά - και πόσο συχνά! - το αντίθετό τους είναι σαν να θέλεις να σηκώσεις αυτά τα τείχη και να τα μετακινήσεις χίλιες λεύγες..."

Πεταλούδα
27-09-11, 11:25
"Φαντάζομαι τον άνθρωπο σαν αμοιβάδα που βγάζει ψευδοπόδια για να φτάσει και να περικυκλώσει την τροφή της. Υπάρχουν ψευδοπόδια που είναι μακριά ή κοντά, κινήσεις, ελιγμοί. Μια μέρα όλα αυτά παγιώνονται (είναι αυτό που λένε ωριμότητα, δημιουργημένος άνθρωπος). Από την μια μεριά φτάνει μακριά, από την άλλη δε βλέπει μια λάμπα στα δύο μέτρα. ... ώσπου μια ακαριαία κατολίσθηση του δείχνει, για μια στιγμή, χωρίς όμως δυστυχώς να του δίνει και τον καιρό να καταλάβει τι,
του δείχνει την κατακερματισμένη του ύπαρξη, τα ακανόνιστα ψευδοπόδια του,
την υποψία ότι παραπέρα, εκεί που τώρα βλέπω μόνο τη διάφανη ατμόσφαιρα,
ή σ΄αυτήν την αναποφασιστικότητα, στη διασταύρωση των προαιρέσεων,
εγώ ό ίδιος, στο υπόλοιπο της πραγματικότητας που αγνοώ, περιμένω τον εαυτό μου ματαίως."

Χούλιο Κορτάσαρ - "Το κουτσό"

Μαργαρίτα
17-10-11, 16:59
"Στην αγνή και μονότονη ζωή των κοριτσιών έρχεται μια γλυκιά στιγμή που ο ήλιος πλημμυρίζει με τις αχτίνες του την ψυχή τους,που τα λουλούδια τους εκφράζουν νοήματα,που τα χτυπήματα της καρδιάς θερμαίνουν γόνιμα το μυάλο λειώνοντας τις ιδέες σ'έναν αόριστο πόθο,μέρα αθώας μελαγχολίας και γλυκιάς χαράς.Όταν τα παιδιά αρχίζουν να βλέπουν,χαμογελούν,όταν μια μια κοπέλα πρωτοβλέπει το αίσθημα στη φύση,χαμογελά καθώς χαμογελούσε σαν ήταν μωρό.Αν το φως είναι η πρώτη αγάπη της ζωής,ο έρωτας δεν είναι το φως της καρδιάς;"

(απο την "Ευγενία Γκραντέ" του Ονορέ ντε Μπαλζάκ)

Ρεγινόρα
17-10-11, 17:26
"Στην αγνή και μονότονη ζωή των κοριτσιών έρχεται μια γλυκιά στιγμή που ο ήλιος πλημμυρίζει με τις αχτίνες του την ψυχή τους,που τα λουλούδια τους εκφράζουν νοήματα,που τα χτυπήματα της καρδιάς θερμαίνουν γόνιμα το μυάλο λειώνοντας τις ιδέες σ'έναν αόριστο πόθο,μέρα αθώας μελαγχολίας και γλυκιάς χαράς.Όταν τα παιδιά αρχίζουν να βλέπουν,χαμογελούν,όταν μια μια κοπέλα πρωτοβλέπει το αίσθημα στη φύση,χαμογελά καθώς χαμογελούσε σαν ήταν μωρό.Αν το φως είναι η πρώτη αγάπη της ζωής,ο έρωτας δεν είναι το φως της καρδιάς;"

(απο την "Ευγενία Γκραντέ" του Ονορέ ντε Μπαλζάκ)

Πώς φαίνονται τα αθώα και ρομαντικά πλάσματα... :)

Μαργαρίτα
17-10-11, 17:41
Πώς φαίνονται τα αθώα και ρομαντικά πλάσματα... :):ντροπή: χιχιχι

Αναστασία Ιουστίνη
18-10-11, 18:09
Είναι το τέλος από το Ένα παιδί μετράει τ΄ άστρα:

«-Μέλο… είπε τώρα ο Μπίθρος. Που γυρνάς; Τι αραντίζεις μες στον κόσμο; Έφυγες απ΄ τη σκολάρα; Καλά έκανες! Οι δάσκαλοι κουλαντρίζουνε ζεβζέκικα κεφάλια! Τα γράμματα είναι σφήκες μπρε! Να …τρυπάνε το κεφάλι σου και χύνεται όλο το μυαλό όξω… Χα χα χάα! Έτσι δεν είναι;
-Όχι, Μπίθρο…. Όχι… Δεν είν΄ έτσι.
Η φωτιά ανέβαινε πάνω… ψηλά… γιόμιζε τον ουρανό σπίθες… γινόταν άστρα …πούλιες…
-Όχι, Μπίθρο… Δε θα τ΄ αφήσω τα γράμματα, όχι, δε θα τ΄ αφήσω. Άφησα τους δασκάλους… Αλλά΄τα γράμματα όχι, δε θα τ΄ αφήσω . θα τα ξετρυπώσω μόνος μου… απ΄ τα βιβλία… απ΄ τα στόματα… απ΄ τις καρδιές… και θα τα κάνω πάλι γράμματα… Θα τα ξαναδώσω πίσω στους ανθρώπους πάλι γράμματα!...
-Δε νογάω, γιαβρούμ Μέλο… Δε νογάω… Αυτά είναι τζαναμπέτικες κουβέντες. Εσύ ξέρεις… Εγώ καρδιά έχω…πάρ’ την. Να…πάρε κουσκούς… πάρε ρακί… πάρε, να, τσόλια να πλαιάσεις… φωτιά να ζεστάνεις το κόκαλό σου… Πάρε, να, τον ουρανό γεμάτο μεταλλίκια, να τα μετράς… Φτωχός είμαι… τσουρούκης… γδυμένος… Δεν έχω τίποτα.
-Είσαι ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου, Μπίθρο. Πολύ πλούσιος…Τόσο πολύ, που δεν αντέχω σε τόσα πλούτια και θα φύγω. Θα κοιτάξω να… Θα κοιτάξω να γίνω κι εγώ πλούσιος… σαν και σένα!
Ο γύφτος σαστίζει και γουρλώνει τα μάτια του.
-Ολάν …λέει και σφουγγάει τα δάκρυά του. Γιατί… γιατί με παίρνεις, εμένα, στο μαιτάπι;… τι «πλούσιος» λες, και σασιρντίζεις τον αδερφό σου τον Μπίθρο..; Εγώ δεν έχω μπιλέ….ένα βρακί… ένα παπούτσι…
-Μόνο αυτά σου λείπουνε, Μπίθρο… μόνο αυτά…
-Ταμάμ… Τώρα μου γιόμισες την καρδιά μου μέλι….
-Ναι… μόνο αυτά σου λείπουνε… Γιατί, αν είχες κι αυτά, Μπίθρο… τότε θα πρεπε να πάρουμε μια τριχιά… να την αμολήσουμε κατά τον ουρανό και να γκρεμίσουμε κάτω τον θεό.
Ο Μπίθρος γούρλωσε τώρα πιο πολύ τα μάτια του, κι ύστερα πέφτει ανάσκελα… και βαστάει την κοιλιά του… και δίνει κλωτσιές στον ουρανό με τ΄ άπλυτα πόδια του… και φωνάζει τη γυναίκα του να πάρει κι αυτή μέρος στο πανηγύρι του γέλιου… και λέει «ευχαριστώ…» και λέει «ευχαριστώ…»… Και λέει… και κλαίει…
……………………………………………………………………………………………………………………… …………
Ευχαριστώ και γω, Μπίθρο… Ευχαριστώ πολύ, βαθιά, κι εγώ… ο Μέλιος… ο άντρας… το παιδί… ο άνθρωπος… Ευχαριστώ, που μπορείς να διαβάζεις πιο βαθιά απ΄ όλους τους σοφούς… Να γελάς πιο πλούσια απ΄ όλους τους ευτυχισμένους… Να κλαις πιο αληθινά απ΄ όλους τους λυπημένους. Και ν΄ αγαπάς, Μπίθρο… Ν΄ αγαπάς, όπως πρέπει ν΄ αγαπηθούν μια μέρα…όλοι οι άνθρωποι. Αμήν!»

Μούσα
18-10-11, 18:20
Δυστυχώς έχω ελάχιστα βιβλία μαζί μου μιας και τα υπόλοιπα είναι Θεσσαλονίκη, αλλά αυτό που διαβάζω τώρα έχει πολλά αξιοσημείωτα αποσπάσματα, αρκετά από τα οποία έγιναν αγαπημένα και μου έδωσαν τροφή για σκέψη.

"Αν ήθελα να κουνήσω το δέντρο με τα χέρια μου, δεν θα το κατάφερνα. Ο άνεμος όμως, που δεν τον βλέπουμε, το τυραννά και το λυγίζει όπως θέλει. Αόρατα χέρια μας λυγίζουν και μας τυραννούν και μας με τον χειρότερο τρόπο. Με τον άνθρωπο συμβαίνει ό,τι και με το δέντρο. Όσο πιο πολύ θέλει ν' ανέβει στα ύψη και στη διαύγεια τόσο πιο δυνατά χώνονται οι ρίζες του μέσα στη γη, προς τα κάτω, στα σκοτάδια, στα βάθη - στο κακό."

Νίτσε - Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα

Χαλιμά
22-10-11, 23:58
Όσα βιβλία κι αν έχω διαβάσει αυτά που χαράκτηκαν ανεξίτηλα στη μνήμη μου είναι όσα διάβασα σε παιδική ηλικία(τυχαίο?Δεν νομίζω)

Ολόκληρο το διήγημα "Ο σκληρόκαρδος γίγαντας" του Ο.Γουάιλντ απο την συλλογή "Ο ευτυχισμένος πρίγκηπας κι άλλα διηγήματα".Το οποίο θεωρώ ένα βαθιά συγκινητικό διήγημα για την αγάπη και την αυτοθυσία ακόμη και τώρα δεν αντέχω να διαβάσω γιατί πλαντάζω αλλά ιδιαίτερα το τέλος:
"Γίγαντας -Ποιος είσαι?
Μικρό αγόρι- Κάποτε με άφησες να παίξω στον κήπο σου.Τώρα θα σε πάρω μαζί μου στον δικό μου κήπο,τον παράδεισο"


Απο το "Ο μικρός πρίγκηπας" του Α.Εξιπερύ
"Αντίο, είπε η αλέπου,αυτό είναι το μυστικό μου μόνο με την καρδιά μπορείς να δεις καθαρά την αλήθεια δεν την βλέπουν τα μάτια"

Τα αποσπάσματα τα έχω γράψει από μνήμης κι ίσως δεν είναι ακριβή.

Αναστασία Ιουστίνη
23-10-11, 17:30
…Τώρα βλέπει τις σπιταρόνες και ζαλίζεται. Πως δε ζαλίζονται κι οι ίδιες και δεν πέφτουν; Βλακείες. Ζαλίζονται ποτέ οι πέτρες κι οι ασβέστες; Εδώ δε ζαλίστηκαν κείνοι που τις έχτισαν ή κείνοι που τις κατοικούν! Μα τι στο καλό! Γεμάτη από ακροβάτες είναι αυτή η πόλη; Ορίστε… Ο ένας πατά –μαζί με το σπίτι του- απάνω στον άλλον. Αλλά…περίεργο! Δεν ξέρουν ο ένας τον άλλον –κι ούτε θέλουν να τον ξέρουν. Κι ούτε και τον χαιρετά. Μα αυτοί πια παιδί μου δεν είναι άνθρωποι. Αυτοί είν΄ αγρίμια! Και παραμονεύουν να ξεσκίσουν το ένα τ΄ άλλο! Τους βλέπεις; Να τους! Είναι σταματημένος τόσην ώρα σ΄ αυτόν τον πολυσύχναστο δρόμο… Πέρασαν, πέρασαν ο ένας μπρος απ΄ τον άλλον κάπου δυο χιλιάδες άνθρωποι. Ε, ούτε ένας μωρέ παιδί μου να μη σταματήσει να πει μια καλημέρα! «Καλημέρα, αδερφέ μου, τι κάνεις;» Πω πω…ρουμάνι! Αχ, Μέλιο, Μέλιο…Πως θα ζήσεις φτωχέ μου ανάμεσα σ΄ αυτά τ΄ άλαλα πλάσματα; Που θ΄ ακουμπήσεις; Να…νύχτωσε κι ως τώρα κανείς δε σε κοίταξε στα μάτια. Κανείς δε σταμάτησε να σου πει «Μην τρέμεις, παιδί μου, ησύχασε, βρίσκεσαι ανάμεσα σ΄ ανθρώπους…»

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ-Κάτω απ΄ τα κάστρα της ελπίδας

Αναστασία Ιουστίνη
26-10-11, 12:33
…Σε παρακαλώ, παππού Θεέ… α δεις να τριγυρνάει όξω απ΄ το παλάτι σου ένα μαυριδερό τουρκάκι, είναι ο φίλος μου ο Σουκρής. Πάρ΄ το μέσα. Σε περικαλώ και να το συχωρέσεις που έχει λίγο άσκημα χείλια και μην το κακοκαρδίζεις γι΄ αυτό. Σε περικαλάει ένας μικρός μικροπουλητής του σταθμού που δρόσιζε τον κόσμο. Αν ήσουνα καμιά φορά περαστικός από κει θα τον θυμάσαι. Ήταν ένα κουτσό αγόρι. Σ΄ ευχαριστώ….

…………………………………………………………………………………



Πήγα κάτω από ένα άγριο δέντρο που είχαν να λεν πως ήταν δέντρο του Θεού. Σαν καθόσουν στη ρίζα του, τ΄ άκουγες να κάνει «ψ… ψ…. ψ…» την προσευκή του. Ακούμπησα κει δα και:

-Παππού, Θεέ…του λέω, δεν ξέρω αν με θυμάσαι, σε περικάλεσα κι άλλη μια βολά στο Βερτεκόπι… Ναι, για κείνο του Τουρκάκι. Τώρα θέλω να σου γυρέψω κάτι για μένα. Είναι καιρός τώρα που με βλέπεις δίχως ρούχα, δίχως Σίικα, δίχως Κρίστα… δίχως ψωμί… και δε με συμπονάς. Γιατί; Μπας και δεν καταλαβαίνεις τη γλώσσα των μικρώνε; Πάσκισε λίγο, σε περικαλώ, να με καταλάβεις. Θαρρούσα , παππού, πως ήσουνα καλός… (Μη δεν είσαι; ). Τρέμω. Μη χολοσκάς όμως και δε θα σε ξεσυνεριστώ, ούτε και σε κανέναν θα το μαρτυρήσω. Μα να το ξέρεις, όλα τέλεψαν πια μεταξύ μας. Αν ήθελες να τα χουμε καλά «έλα δω, κριφ», θα μου λεγες, «έμαθα πως είσαι ένα κακότυχο προσφυγάκι… να, πάρε μια καλυβούλα, να, πάρε τούτο το τσουρεκάκι, πάρε αυτό το παλτουδάκι, φουκαριάρικό να ζεσταθείς». Έτσι μάλιστα! Κι αν σου λεγα «φχαριστώ, ας μένει» μονάχα τότες να μη μου τα δινες. Μα με ρώτηξες; Όχι. Ο Δροσιάδης, το γειτονάκι μου, έχει ίσαμε δέκα φορεσιές, το ρώτηξες για να του τις δώκεις; Όχι. Εγώ δεν έχω ούτε μία, ρώτηξες για να μη μου τις δώκεις; Πάλι όχι. Έχει κι ένα ψηλό ψηλό σπίτι που βγαίνει στο μπαλκόνι του και μας φτύνει σαν περνάμε… (τι συμφωνίες έχεις μαζί του; ). Ως και στα σαλιγκάρια, άκουσα να λένε, έδωκες στο καθένα το σπιτάκι του, ως και στις χελώνες έδωκες στην καθεμιά την παραγκίτσα της. Εμένα τίποτα. Μια και δεν μπορείς να μου δώκεις και μένα, γιατί μ΄ έκανες ανθρωπάκι; Κάνε με σαλιγκάρι ή χελωνόπουλο, για να χω και γω το σπιτάκι μου. Καν’ το, σε παρακαλώ, παππού, κάν’ το, γιατί δε βαστώ πια άλλο. Ετούτα ήταν τα παράπονά μου, παππού. Αμήν. Μου χαν μάθει από μικρό να στα λέω, να σ΄ ανοίγω την καρδιά μου. Στην ανοίγω την καρδιά μου. Στην άνοιξα. Αμήν.

………………………………………………………………………………



ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ, Συννεφιάζει

Σόφκι
26-10-11, 14:18
Αναστασια μου οποτε βλεπω οτι εχεις γραψει σε αυτο το νημα ειμαι σιγουρη πως εχεις γραψει κατι απο Λουντεμη...Και χαιρομαι παρα πολυ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Θελω μια μικρουλα χαρη...Μπορεις σε παρακαλω ειτε να αναρτησεις εδω,ειτε να μου στειλεις σε πμ απο το Συννεφιαζει το κομματι που μιλαει ο Μελιος με το γυφτακι και το ρωταει αν θα μαυρισει και του απανταει το γυφτακι "γιατι να μαυρισεις εσυ και να μην ασπρισω εγω"...Εχω δωσει πισω το βιβλιο και ηθελα να το κρατησω αυτο το αποσπασμα...Ευχαριστω προκαταβολικα!!

Αναστασία Ιουστίνη
26-10-11, 15:03
Μόλις βρω χρόνο να το δακτυλογραφήσω, θα σου το στείλω αμέσως!

Σόφκι
26-10-11, 15:10
Ευχαριστω παρα πολυ!!!!!!!!!!

Ωρείθυια Χάμιλτον
27-10-11, 23:00
Τζον Στάινμπεκ-Τα Σταφύλια της Οργής

Μια οικογένεια υποχρεώθηκε να φύγει από τη γης. Ο πατέρας δανείστηκε από την Τράπεζα, και τώρα η Τράπεζα τη θέλει τη γης. Η Κτηματική Εταιρία-η Τράπεζα, δηλαδή, αν τύχει κι έχει κτήματα δικά της-θέλει τρακτόρια στη γης, όχι οικογένειες. Είναι κακό ένα τρακτόρι; Βρίσκεται σε άδικο η μηχανική δύναμη που ανασκαλεύει τα μακριά αυλάκια; Αν το τρακτόρι αυτό ήταν δικό μας, θα' ταν καλό-όχι δικό μου, δικό μας. Αν το τρακτόρι ανασκάλευε τα μακριά αυλάκια της δικής μας γης, θα' ταν καλό. 'Οχι της δικής μου γης, της δικής μας. Τότε θ'αγαπούσαμε το τρακτόρι, όπως αγαπήσαμε και τη γης αυτή τον καιρό που ήταν δική μας. Μα το τρακτόρι αυτό κάνει δυο δουλειές-ανασκαλεύει τη γης και μας διώχνει από τη γης. Δεν έχει μεγάλη διαφορά ένα τρακτόρι από ένα τανκ πολεμικό. Και τα δύο τρομοκρατούν τον άνθρωπο, τον διώχνουν, τον χτυπούν. Πρέπει να σκεφτούμε πάνω σ'αυτό το ζήτημα.
Ένας άνθρωπός, μια οικογένεια διώχτηκε απ'τη γης, αυτό το σκουριασμένο αυτοκίνητο που τρίζει πάνω στη δημοσιά τραβώντας δυτικά. Έχασα τη γης μου, ένα τρακτόρι μου πήρε τη γης μου. Είμαι ολομόναχος και σαστισμένος. Και μες τη νύχτα, μια οικογένεια κατασκηνώνει σε μια λακκούβα, κι έρχεται ακόμα μια οικογένεια και στήνουν τα τσαντήρια τους. Οι δυο άντρες ανακαθίζουν πάνω στα μεριά τους και οι γυναίκες αφουγκράζονται μαζί με τα παιδιά. Εδώ βρίσκεται ο κόμπος-όλοι εσείς που εχθρεύεστε τις μεταβολές και φοβόσαστε την επανάσταση. Θέλετε να χωρίσετε αυτούς τους δυο ανακαθισμένους άντρες, να τους κάνετε να μισούν, να φοβούνται, να υποψιάζονται ο ένας τον άλλον. Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας εκείνου που φοβόσαστε. Αυτός είναι ο άξονας. Γιατί εδώ, το "έχασα τη γης μου" παθαίνει μία μεταβολή, ένα κύτταρο χωρίζεται, κι από το κύτταρο αυτό ξεφυτρώνει εκείνο που φοβόσαστε:"Χάσαμε τη γης μας".Εδώ βρίσκεται ο κίνδυνος, γιατί δυο άνθρωποι μαζί δεν είναι πια τόσο μονάχοι και τόσο σκοτισμένοι όσο ο ένας άνθρωπος. Και από το πρώτο αυτό "εμείς" γεννιέται κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο: "το φαΐ μου είναι λίγο" συν "δεν έχω να φάω". Αν το πηλίκον σ'αυτό το πρόβλημα είναι :"Το φαΐ μας είναι λίγο", το ζήτημα προχώρησε, η κίνηση έχει μια κατεύθυνση. Τώρα, ένας μικρός πολλαπλασιασμός, και η γης αυτή, το τρακτόρι αυτό, είναι δικά μας. Δυο ανακαθισμένοι άντρες μέσα σε μια λακκούβα, η μικρή φωτιά, το λαρδί που βράζει σε μια μοναδική χύτρα, σιωπηλές γυναίκες με πετρωμένη ματιά, πίσω τους, παιδιά που αφουγκράζονται με όλη τους την ψυχή λόγια που δεν καταλαβαίνει το μυαλό τους. Νυχτώνει. Το μωρό κρυολόγησε. Νά, πάρε τούτη την κουβέρτα. Είναι μάλλινη. Ήταν της μητέρας μου-παρ'την για το μωρό. Αυτό να χτυπηθεί. Αυτό είναι η αρχή-από το "εγώ" στο "εμείς".

Αναστασία Ιουστίνη
29-10-11, 16:06
Αναστασια μου οποτε βλεπω οτι εχεις γραψει σε αυτο το νημα ειμαι σιγουρη πως εχεις γραψει κατι απο Λουντεμη...Και χαιρομαι παρα πολυ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Θελω μια μικρουλα χαρη...Μπορεις σε παρακαλω ειτε να αναρτησεις εδω,ειτε να μου στειλεις σε πμ απο το Συννεφιαζει το κομματι που μιλαει ο Μελιος με το γυφτακι και το ρωταει αν θα μαυρισει και του απανταει το γυφτακι "γιατι να μαυρισεις εσυ και να μην ασπρισω εγω"...Εχω δωσει πισω το βιβλιο και ηθελα να το κρατησω αυτο το αποσπασμα...Ευχαριστω προκαταβολικα!!

Δεν ήταν ολομόναχη η χαβούζα. Κάποιος βρισκόταν λίγο παράμερα. Ένα μαύρο παιδάκι καθισμένο σ΄ ένα κοτρόνι σαν το παραπονεμένο κοτσύφι. Ήταν το γυφτάκι. Στην αρχή φοβήθηκα. Θυμήθηκα τα λόγια κείνου του Πιτσιλομούτρη. Αν κολλούσα μαυρίλα; Μα σαν το σκέφτηκα καλύτερα, δε μου φάνηκε και τόσο φοβερό. Γιατί, στο κάτου κάτου, μαυρίλα ήταν, δεν ήταν ψώρα. Ένα πράγμα όμως ακόμα ήθελα να ξεδιαλύνω για να ησυχάσω για καλά. Η μαυρίλα πια δε με πολυτρόμαζε. Σάματις και το μαύρο πετσί, πετσί δεν ήταν κι αυτό; Άλλο ήταν κείνο που με σκότιζε. Πως τα βλέπει τα έξω πράματα ο αράπης; Αν τα βλεπε μαύρα; Αυτό ήθελα να το ξέρω καθαρά. Αυτό, ναι, με τρόμαζε. Να βλέπεις παντού μαυρίλα, όλο πίσσα. Μαύρα αλεύρια, μαύρα χιόνια, μαύρες Σίικες… Θεέ μου!
Έσκυψα να πιω νερό. Η δίψα μου δεν είχε τελειωμό. Πότισα και τις καραβίδες μου. Μα εκειδά, μια φαρμακερή ιδέα μ΄ έκανε να παγώσω. Κι αν είχε πιει πριν από μένα το γυφτάκι;… Μα τώρα πια ήταν αργά. Ό, τι ήταν για να γίνει έγινε. Κοίταξα τα χέρια μου… Ήταν ακόμα άσπρα. Φαίνεται πως θ΄ αργούσε να ρθει η μαυρίλα…
Κάποιος μικρός σαματάς έγινε πλάι. Το γυφτάκι είχε σηκωθεί ήσυχα ήσυχα και ξαναπήρε το δρόμο.
-Σουκρή!... (Εγώ ήμουνα που το φώναξα; Πως το φώναξα!) Μα τώρα πάει. Φωνή που βγήκε δεν ξανακαταπίνεται.
Το γυφτάκι στράφηκε σαν σπιτικό ζώο που ακούει τα΄ όνομά του. Σκέφτηκα να το καλοπιάσω με κάτι, με μια χειρονομία ή μ΄ ένα κάμωμα απ΄ αυτά που κάνουν στα ζωάκια και τα ημερεύουν. Δε βρήκα όμως τίποτα.
Μονάχα γέλασα… Και –τι θαύμα!- πήρα την ίδια απάντηση. Όμορφη κουβεντούλα…
………….
Τώρα πια μπαίναμε και στις μπιστεμένες κουβέντες. Ώρα λοιπόν να τον ρωτήξω, για τη μεγάλη μου την έγνοια: Θα μαύριζα; Γιατί έτσι μου χε πει, -κι είχε πάρει και όρκο,- κείνος ο ΠΙτσιλομούτρης. «Τα μαυρίζεις, μπρε!» έτσι μου χε πει. Τον σταματώ λοιπόν κάτω από ένα δέντρο:
-Είν΄ αλήθεια;
-………..
-Σ΄ αυτό που σου είπα.
Το γυφτάκι με κοιτούσε σαν κάρβουνο στημένο όρθιο στη μέση της δημοσιάς.
-Σ΄ αυτό που σου είχα πει… Α, ναι. Έχεις δίκιο΄ τίποτα δε σου είπα. (Πώς να στο πω; Μα θα στο πω!) Είν΄ αλήθεια Σουκρή, πως θα… μαυρίσω;
Οι καπνισμένοι του ώμοι κάνουν «ντε κσιέρω».
-Δεν είχες ποτέ, Σουκρή, δεν έτυχε να χεις ποτέ σου ως τώρα φίλο με αλλιώτικο πετσί!... Να, σαν το δικό μου;
-Όκι.
-Γιατί;
Οι ίδιοι καπνισμένοι του ώμοι του «δε φταίω γω» κάνανε.
-Λοιπόν, λες να μη μαυρίσω;
-Ντε κσιέρω….
Και τότε… Μέσα απ΄ το δίχτυ του σγουρού μπερδεμένου μαλλιού, μου ξεκαθαρίζει μια κουβέντα…μα μια κουβέντα! που θα κανε να τα χάσουν ως κι οι ίδιοι οι δάσκαλοι.
-Άμα μαυρίσει εσύ… μου λέει, τοτε γκιατί μη ασπρίσει εγκώ;
Να το ! Αυτό ήταν! Χάρηκα! Τρελάθηκα απ΄ τη χαρά μου! Μου ρθε να τρέξω σ΄ ένα πεσμένο δέντρο που ανταμώσαμε, να το σηκώσω και να του το πω, να του το πω για να το ξέρει κι εκείνο!
-Μα…
Πάλι γκρεμίστηκε η χαρά μου. Ένα μικρό καβουράκι που είχα μέσα στην ψυχή μου μου πάτησε μια φοβερή δαγκανιά.
Καλά όλ΄ αυτά, κάλα όλα, μα αν ξέβαφε μόνο η δική του μπογιά κι η δική μου όχι;
Κοίταξα το πουκάμισό του. Ήταν μουντζούρικο… Να το. Να το που ξεβάφει! Τώρα; Μα τι τώρα; Τώρα ήταν ανώφελο. Ό, τι έγινε δεν ξεγίνεται. Ως αύριο θα μουνα αράπης. Ε, λοιπόν, να!ας ήμουνα! Για όλα μια απόφαση χρειάζεται. Αράπης, αράπης. Τι είχε να κάνει; Σάματις οι αράπηδες περπατάνε με το κεφάλι κάτου; Να, αυτός ο Σουκρής… Πάρ΄ τον, ασβέστως΄ τον και θα χεις ένα ανθρωπάκι, ένα ελληνάκι σαν όλα, και καλύτερο! Αυτό τελείωσε κι ας μην το ξαναμελετάμε.
Μα εκεί πάλι «χρατς!» άλλο καβουράκι, άλλη δαγκανιά. Κι αν ο ι αράπηδες βλέπουν τον κόσμο μαύρο; Εδώ σ΄ έχω εξυπνούλη! Τι γίνεται τότε;
Τα πόδια μου κόλλησαν στο δρόμο χωρίς να χει ούτε σημαδάκι λάσπη. Απόμεινα σαν να με πήραν και να με λύσσανε και να με πέταξαν κομματάκια καταμεσής στο δρόμο.
Σουκρή… Σούκρη… τι κακό είν΄ αυτό που με βρήκε; Έβγαλα το μαντήλι μου να σταματήσω τα κλάματα… Το γυφτάκι έκλαιγε και κείνο. Μαύρος εγώ και κλαμένος. Κλαμένο και κείνο και μαύρο… Κλαίγαμε… Και δεν ήξερα ποιος απ΄ τους δυο μας ήμουνα εγώ. Το μαντήλι μου είχε γίνει μούσκεμα. Το μαντήλι μου… Σουκρή!!!
-Σουκρή! Κοίταξε αυτό! Ναι, αυτό, είναι το μαντήλι μου. Τι χρώμα έχει, Σουκρή; Τι χρώμα έχει; Πες μου αμέσως! Τώρα!
-Ά σ π ρ ι! κάνει ο Σουκρής. (Α Σουκρή, τι όμορφο, τι κάτασπρο γυφτάκι που είσαι!)
Έκλαιγα σαν το παιδί που έχει χαθεί στο δάσος και βγαίνει ξαφνικά στο ξέφωτο.
-Σ΄ ευχαριστώ… Σουκρή… σ΄ ευχαριστώ. Πολύ….πολύ….πολύ…
Αγκαλιαστήκαμε και πηγαίναμε μαζί, δυο αγαπημένα γυφτάκια.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ-Συννεφιάζει

Σόφκι
29-10-11, 19:37
Χιλια ευχαριστω!!!!!!!!!!!Ειναι πολυ αγαπημενο αυτο το αποσπαμσα!!!!!!!!!Διοτι η ξενοφοβια ειναι για μενα κατι πολυ ασχημο...Να σαι καλα!!!!

Σαμιαμιδάκι
12-11-11, 01:32
κι ένα χαλίκι ν' αρμολοήσεις σ' έναν ετοιμόρροπο τοίχο
είναι σαν να στερεώνεις τον κόσμο να μην πέσει
είναι σαν να στερεώνεις την ψυχή σου να μην πέσει...

Ο Φτωχούλης Του Θεού - Καζαντζάκης

Αναστασία Ιουστίνη
15-11-11, 15:23
Τα προλογικά λόγια του Μενέλαου Λουντέμη που λειτούργησαν ως χαιρετισμός στην δεύτερη έκδοση του ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΖΩΗ(εκδόσεις δωρικός)

Κανένας δεν το παίνεψε τούτο το βιβλίο, ούτε και το κατάκρινε. Μόνο κι αβοήθητο έκανε το δρόμο του ανάμεσα απ΄ τη σιωπή των ανθρώπων. Ήταν οι θολές μέρες του 1946, ώριμες για κάποιο φοβερό σεισμό. Σπαθιά ακονίζονταν στα σκοτεινά. Στα μάτια παραμόνευε η λύσσα. Τα βιβλία –κάτι τέτοιες ώρες- είναι άχυρα που τα παίρνει ο άνεμος. Που να σταθεί; Όλα τρέμουν να σωριαστούν.

Τραβήχτηκε για να περάσουν τα γεγονότα.

Και τώρα, που όλα πάνε να σωπάσουν, έρχεται ξανά να πάρει τη θέση του –τη «στάση» του θα πρεπε να πω- αντίκρυ στο κοινό. Πολλά έτρεξαν από τότε που είδε το φως. Απ΄ τους δρόμους των βιβλιοπωλείων πέρασε ο τρόμος, οι οπλισμένοι ή αλυσοδεμένοι άνθρωποι, και –μερικές φορές- αλυσοδεμένος κι ο ίδιος ο συγγραφέας. Το βιβλίο τούτο δοκιμάστηκε, αγνοήθηκε, μα δεν προδόθηκε. (Κανένας δεν μπορεί να προδώσει το έργο σου, αν δεν το προδώσει ο ίδιος ο συγγραφέας).

Αυτά που περνούν μέσα απ΄ τις σελίδες του μπορεί να είναι παλιά για μένα, δεν παλιώνουν όμως ποτέ για τη ζωή. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που ονειροπολούν, που κρυώνουν, που πεινούν και ματώνονται, το βιβλιαράκι αυτό θα χει το δικαίωμα να κάθεται αντίκρυ τους σε μιαν άκρη και να λέει το πικρό παραμύθι του. Αυτό ακριβώς το παραμύθι θέλω σήμερα να ξαναπώ, στυφό σαν τότε, και πικραμένο για πάντα. Τώρα που ένα σμήνος από χρόνια πέταξαν ξαφνικά από πάνω μου. Τόσο ξαφνικά, που σαν ξανάνοιξα τα μάτια όλα ήταν θαμπά.

Είναι κατάπικρο να είναι κανείς ο ήρωας ενός τέτοιου βιβλίου και μαζί ο συγγραφέας του. Σε τούτη τη λίγη ζωή αυτό μόνο κατάλαβα: Καλύτερα να μην έχει κανείς φτερά παρά να χει και να του τα ματώνουν.

Ευχαριστώ πολύ, με βαθιάν αγάπη, το κοινό μου.

Είναι η μ ό ν η μου πια χαρά.

Τούτο τον Οκτώβρη 1956

Μ.Λ.

Ο Τρίτος Φάουστ
16-01-12, 17:46
Άκουγε ο παπα-Φώτης την καμπάνα να χτυπάει γιορτερά και να διαλαλεί πως ο Χριστός γεννήθηκε, πως κατέβηκε στη γης να σώσει τον κόσμο. Κούνησε το κεφάλι, αναστέναξε.
-Άδικα, άδικα Χριστέ μου, μουρμούρισε. Κοντεύουν δυό χιλιάδες χρόνια, κι ακόμα... ακόμα σε σταυρώνουν. Πότε θα γεννηθείς, Χριστέ μου, να μη σταυρωθείς πια, να ζεις μαζί μας αιώνια;

Νίκου Καζαντζάκη, Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται. εκδ. Καζαντζάκη

Ο Τρίτος Φάουστ
16-01-12, 17:48
κι ένα χαλίκι ν' αρμολοήσεις σ' έναν ετοιμόρροπο τοίχο
είναι σαν να στερεώνεις τον κόσμο να μην πέσει
είναι σαν να στερεώνεις την ψυχή σου να μην πέσει...

Ο Φτωχούλης Του Θεού - Καζαντζάκης


Απλά υπέροχο Σαμιαμιδάκι...

Ο Τρίτος Φάουστ
16-01-12, 17:55
Απλά υπέροχο Σαμιαμιδάκι...

Εγώ ο ανάξιος, που παίρνω σήμερα το φτερό να γράψω το βίο και την πολιτεία σου, πάτερ Φραγκίσκο, Θύμάσαι όταν με πρωτογνώρισες, ένας ταπεινός ζητιάνος....

Νίκου Καζαντζάκη, Ο Φτωχούλης του Θεού, εκδ. Καζαντζάκη

ΜαρίαΚ
23-01-12, 22:09
Το απόσπασμα που πρόκειται να μοιραστώ, είναι από το βιβλίο "Πειθώ" της Τζέην Ώστιν.Συγκεκριμένα, είναι το γράμμα που έγραψε ο πλοίαρχος Γουέντγουορθ για να εκφράσει την αγάπη του στην Ανν.Δυστηχώς δεν μπόρεσα να το βρω στα Ελληνικά (το βιβλίο το έχω παραδώσει προ πολλού στη βιβλιοθήκη :( ) οπότε ελπίζω να αντιληφθείτε λίγη από τη μαγεία του αποσπάσματος αυτού:

"I can listen no longer in silence. I must speak to you by such means as are within my reach. You pierce my soul. I am half agony, half hope. Tell me not that I am too late, that such precious feelings are gone for ever. I offer myself to you again with a heart even more your own than when you almost broke it, eight years and a half ago. Dare not say that man forgets sooner than woman, that his love has an earlier death. I have loved none but you. Unjust I may have been, weak and resentful I have been, but never inconstant. You alone have brought me to Bath. For you alone, I think and plan. Have you not seen this? Can you fail to have understood my wishes? I had not waited even these ten days, could I have read your feelings, as I think you must have penetrated mine. I can hardly write. I am every instant hearing something which overpowers me. You sink your voice, but I can distinguish the tones of that voice when they would be lost on others. Too good, too excellent creature! You do us justice, indeed. You do believe that there is true attachment and constancy among men. Believe it to be most fervent, most undeviating, in

F. W.

"I must go, uncertain of my fate; but I shall return hither, or follow your party, as soon as possible. A word, a look, will be enough to decide whether I enter your father's house this evening or never."

Φαροφύλακας
23-01-12, 22:41
( ΜαρίαΚ, μια απόδοση στα Ελληνικά θα βοηθούσε κι αυτούς που δεν γνωρίζουν τόσο καλά τα Αγγλικά ώστε να το διαβάσουν.. δεν είναι έτσι; :) )

ΜαρίαΚ
24-01-12, 00:06
Υπόσχομαι πως θα βρω τη μετάφραση και θα την κοινοποιήσω..Κρίμα είναι :Ρ

ΜαρίαΚ
27-01-12, 14:37
Τη βρήκα λοιπόν! :) :) :) Ορίστε:

Δεν μπορώ άλλο ν'ακούω και να σωπαίνω.Πρέπει να σας μιλήσω με όποια μέσα διαθέτω.Μου σπαράζετε την καρδιά.Ο μισός ζω μες την αγωνία, ο μισός μες την ελπίδα.Μη μου πείτε ότι είναι πια πολύ αργά, ότι τα ανεκτίμητα αυτά συναισθήματα χάθηκαν παντοτινά.Σας προσφέρω τον εαυτό μου με καρδιά ακόμα πιο δική σας τώρα απ'όσο τότε που κοντέψατε να τη ραγίσετε πριν οχτώμιση χρόνια.Μην τολμήσετε να πείτε ότι ο άνδρας λησμονεί πιο γρήγορα, ότι η δική του αγάπη ζει λιγότερο.Μόνο εσάς αγάπησα.Άδικος μπορεί να υπήρξα, αδύναμος και μνησίκακος υπήρξα πράγματι, μα ποτέ άστατος.Μόνο εσείς με φέρατε στο Μπαθ.Μόνο για σας σκέφτομαι και κάνω σχέδια-δεν το βλέπετε αυτό; Είναι δυνατόν να μην έχετε αντιληφθεί τους πόθους μου; - Δεν θα περίμενα ούτε καν αυτές τις δέκα μέρες, αν ήταν δυνατόν να διαβάσω τα αισθήματα σας όπως πιστεύω ότι έχετε εισδύσει εσείς στα δικά μου.Μετά βίας γράφω.Κάθε στιγμή ακούω και κάτι που με συνθλίβει.Χαμηλώνετε τη φωνή σας, αλλά εγώ διακρίνω τους τόνους αυτής της φωνής ακόμα κι όταν δεν είναι πια αντιληπτά στους άλλους-Υπέροχο,εξαίσιο πλάσμα!Ναι, είστε δίκαιη απέναντι μας.Ορθώς πιστεύετε οτι υπάρχει αληθινή αγάπη και σταθερότητα στους άνδρες.Πστέψτε ότι αυτή είναι ολόθερμη ,άκρως απαρέγκλιτη στον Φ.Ο. (Φρέντερικ Ουέντγουορθ)
Πρέπει να φύγω, αβέβαιος για τη μοίρα μου, αλλα θα γυρίσω πάλι εδώ ή θ'ακολουθήσω την παρέα σας το συντομότερο δυνατόν.Μια σας λέξη,ένα σας βλέμμα, θα είναι αρκετά για να καθορίσουν αν θα μπω στο σπίτι του πατέρα σας, απόψε, ή ποτέ.

Αχχχ:γιούπι:

Μαργαρίτα
27-01-12, 15:26
ααα τετοια βλεπω και ανυπομονω να το διαβασω αυτο το βιβλιο!!!:γιούπι:

ΜαρίαΚ
27-01-12, 16:11
ααα τετοια βλεπω και ανυπομονω να το διαβασω αυτο το βιβλιο!!!:γιούπι:

χααχαχχα, και καλά κάνεις !!! :Ρ

Λευτέρης Λ
30-01-12, 22:24
...οι μεσήλικες γαλονάδες δεν άφηναν την πόρνη του Νέϊτλι να φύγει, αν δεν έλεγε "θείε".
"Πες θείε", της έλεγαν.
"Θείε", έλεγε αυτή.
"Όχι, όχι. Πες θείε".
"Θείε", έλεγε αυτή.
"Εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει"
"Εξακολουθείς να μην καταλαβαίνεις, έτσι; Δεν μπορούμε στην πραγματικότητα να σε κάνουμε να πεις "θείε", παρά μόνο αν δε θέλεις να πεις "θείε". Δεν καταλαβαίνεις; Μη λες "θείε" όταν σου λέω να πεις "θείε". Εντάξει; Πες "θείε" .
"Θείε", είπε αυτή.
" Όχι, μη λες "θείε". Πες "θείε" .
Δεν είπε "θείε".
"Πολύ ωραία, είναι μια αρχή. Τώρα πες "θείε"
"Θείε", είπε αυτή.
"Δε γίνεται τίποτα" ...

Τζόζεφ Χέλλερ, catch22

Μια
31-01-12, 23:14
"το πηγούνι μου και οι ώμοι μου έτρεμαν.Γύρισα απότομα κι άρχισα να κατρακυλάω τα σκαλιά,γατζωμένη στο κάγκελο καθώς κατέβαινα.Στους σκοτεινόυς δρόμους υπέκυψα στη ναυτία κι έκανα εμετό ανάμεσα σε δυο πολυκατοικίες,για ένα λεπτό στάθηκα ακίνητη ακούγοντας τον ήχο της αναπνοής μου.Μετά,έβγαλα τα παπούτσια μου κι έτρεξα στον σταθμό του τραίνου,έτρεξα,καθώς λένε,σαν νυχτερίδα που ξεφευγει απο την κόλαση"
Η Τυφλόμυγα Σ.Χούστβεντ

Λευτέρης Λ
02-02-12, 11:31
Αυτό είναι το δωμάτιο με την ταπετσαρία της λυκομάνας. Το μοτέλ των μανιταριών, που κάποτε νομίζατε πώς είναι ένα λαϊκό παραμύθι, ένα ηλίθιο, απαρχαιωμένο επαρχιώτικο φούμαρο.
Αυτό είναι το δωμάτιο όπου γεννήθηκαν οι σοφότεροι πρόγονοί σας, ό, τι κι αν είστε- χριστιανοί, Άραβες ή Εβραίοι. Το πλαστικό που είναι στρωμένο κάτω είναι ιερό. Παρακαλώ, βγάλτε τα παπούτσια σας.
Αυτό είναι το δωμάτιο όπου επινοήθηκε η μουσική σας. Προσέξτε το τύμπανο που είναι καρφωμένο στην ταπετσαρία της λυκομάνας, πάνω από το γωνιακό νεροχύτη όπου η αμαρτωλή σύζυγος έπλυνε το μεταξωτό σλιπάκι της, εξετάζοντάς το κάτω από το γαλάζιο φως της επιγραφής ΠΛΗΡΕΣ που αναβόσβηνε ύποπτα στο αμυδρό φως της αυγής.
Αυτό είναι το δωμάτιο όπου οι σωλήνες των οχετών ήπιαν το φεγγαρόφωτο. Αυτό είναι το δωμάτιο όπου τα βρύα έκαναν σιγά σιγά το θησαυρό να σωπάσει.
Αυτό είναι το δωμάτιο όπου είχε θαφτεί το Βαμμένο Ραβδί, όπου η Πορφύρα ήταν τυλιγμένη στον λατρευτικό της πάπυρο. Οι εραστές αλλάζουν το παλιό τους δέρμα μέσα σ΄ αυτό το χωμάτινο δωμάτιο, το αλλάζουν σαν τα ερπετά.
Αυτό είναι το δωμάτιο όπου η Ιεζάβελ έβαψε τα βλέφαρά της με την τραγική λάμψη της ιστορίας, το δωμάτιο όπου η Δαλιδά έκανε εξάσκηση για να πάρει το δίπλωμα της αισθητικής, το δωμάτιο όπου η Σαλώμη έριξε το έβδομο πέπλο καθώς χόρευε το χορό της έσχατης κατανόησης με τα κοκαλιάρικα πόδια της.

Τομ Ρόμπινς, Ο χορός των εφτά πέπλων (απόσπασμα από το Πρελούδιο)

Ρεγινόρα
02-02-12, 11:55
Τομ Ρόμπινς, Ο χορός των εφτά πέπλων (απόσπασμα από το Πρελούδιο)

Καταπληκτικό βιβλίο, συγκλονιστικό..

Αριαδνη
13-02-12, 15:06
''Το νησί , καθώς ξέκοβε σα γαλέρα απ' την καταχνιά με λατίνια μύλους και τρούλους, έμοιαζε να ταξιδεύει σε καιρούς του Αιγαίου παλιούς , όταν οι κρινοδάκτυλες πριγκηπέσσες της Παροναξίας το' παιρναν προίκα μαζί με ένα ρόδι για γούρι..''

Αιθουσα του θρόνου

Αθηνάααα
13-02-12, 16:43
Αιθουσα του θρόνου

Πολύ αγαπημένο βιβλίο. Χαίρομαι που μου το θύμισες με το απόσπασμα, Αριάδνη :)

Γιωργος Τ
20-02-12, 22:25
‎"- Μου θυμίζετε το φτωχό φιλόσοφο της βάρκας. Λέει στο βαρκάρη του: «Γνωρίζεις φιλοσοφία; - Όχι. - Όχι; Τότε έχασες τη μισή ζωή σου.» Λίγο αργότερα σηκώνεται τρομερή τρικυμία. «Έ φιλόσοφε, φωνάζει ο βαρκάρης, ξέρεις να κολυμπάς; -Όχι. -Όχι; Έχασες αλάκερη τη ζωή σου!»"

Τόντα-Ράμπα, Ν. Καζαντζάκη, Εκδόσεις Καζαντζάκη (Πάτροκλος Σταύρου) 2005

Ρεγινόρα
20-02-12, 23:31
"Πρέπει κανείς να παίρνει τους ανθρώπους όπως είναι... Αγαπούν το χρήμα, αλλά αυτό συνέβαινε πάντα. Η ανθρωπότητα αγαπά το χρήμα, απ' ό,τι κι αν είναι φτιαγμένο: περγαμηνή, χαρτί, μπρούντζο, χρυσάφι. Οι άνθρωποι είναι επιπόλαιοι, βέβαια, αλλά καμιά φορά, ο οίκτος βρίσκει το δρόμο της καρδιάς τους... συνηθισμένοι άνθρωποι...και θα'ταν σαν τους παλιότερους αν δεν τους είχε διαφθείρει το στεγαστικό ζήτημα" και διέταξε μεγαλόφωνα: "Βάλτε το κεφάλι στη θέση του".

Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα- Μ. Μπουλγκάκοφ

Στιβ
21-02-12, 17:27
Ως νεότερος στην παρέα σας, να εισφέρω και εγώ ένα τι: είναι του Λουι Αραγκόν από το Μπλανς ή η λησμονιά και αφορά τα βιβλία, τον κόσμο τους και την αλλαγή που επιφέρουν στον κόσμο μας: "Το βιβλίο πρέπει να μην με αφήσει, να με αναγκάζει να σκέφτομαι πιό πέρα από την ανάγνωση, να πρέπει να συνεχίσω να ρωτάω και να μου αποκρίνομαι. Με αυτή την έννοια, το βιβλίο θα είναι ένα μηχάνημα αλλαγής του ανθρώπου."

Μαύρο Βέλος
21-02-12, 19:39
"-H άγνοια και η δεισιδαιμονία εξαπλώνονται σαν την φωτιά και πιστεύω ότι οι θρησκευτικοί ηγέτες τρέφουν την φωτιά για να εξασφαλίζουν τα αξιώματά τους
- Επικίνδυνα αυτά τα λόγια."

Το πρόβλημα Σπινόζα, Jalom

Γιωργος Τ
22-02-12, 12:14
‎"Από τα μάτια του Γερανού περνά μια αστραπή· η φωνή του γίνεται βαθιά.
-Δεν πρέπει ν' αγαπούμε τους ανθρώπους, μα τη φλόγα που δεν είναι ανθρώπινη και τους καταλεί. Δεν πρέπει ν' αγωνιζούμαστε για την ανθρωπότητα, μα για τη φλόγα τούτη που μεταμορφώνει σε φωτιά το υγρό άχερο, το ανήσυχο, το άθλιο, που καλούμε Ανθρωπότητα!"

Τόντα-Ράμπα, Ν. Καζαντζάκη, Εκδόσεις Καζαντζάκη (Πάτροκλος Σταύρου) 2005

Γιωργος Τ
23-02-12, 00:49
" - Γκριγκόλ Ρομπακιντσέ, είπε ο άγνωστος.
Ο Γερανός θάρρεψε ότι αντάμωσε αδερφό. Έναν άνθρωπο με πάθη παράλογα, που με σκληράδα συγκρατεί την άγια τρέλα. Κάθουνται παράμερα. Μονομιάς, σαν ο θάνατος να παραμόνευε κάπου εκεί, ξεσπά η εξομολόγηση. Ο Ρομπακιντσέ μιλά:
- Ναι, ναι, δε θα ξαναϊδωθούμε πια, και τούτο είναι καλό... Μα έχουμε καιρό ίσαμε το πρωί. Είμαι συγγραφέας· η τέχνη μου όμως υπακούει σε μια μυστικοπαθή Ιδέα. Κάθε άνθρωπος είναι ένας εφήμερος Γιος που κρατά μέσα του τον αιώνιο Πατέρα. Σκοπός της Τέχνης είναι να μπορέσω να βρω και να εκφράσω με ορατό μέσο, πέρα από το Γιο, την αόρατη ουσία του Πατέρα.
» Αν ο άνθρωπος δε φτάνει παρά να κατανοήσει και να εκφράσει το Γιο, δε δημιουργεί παρά ένα έργο τέχνης επιπόλαιο. Αν δεν εκφράζει παρά αφηρημένες ιδέες μόνο για τον Πατέρα, παύει να κάνει τέχνη, κάνει μεταφυσική.
» Η προσπάθεια να συλλάβεις με το Λόγο την άθανατη ουσία που ζει μέσα μας καταντά μαγεία. Να γιατί η τέχνη είναι επιστήμη γιομάτη μυστήριο, σωστή ιερουργία. Η λέξη τραβά κι αιχμαλωτίζει την αόρατη πνοή, τη δύναμη να ενσωματωθεί και να φανερωθεί στον άνθρωπο. Σίτκα, ο Λόγος, το Ρήμα, σημαίνει ταυτόχρονα στα γεωργιανά: καταχτημένος και συνουσιασμένος. Το Ρήμα χρωστά να πάρει, να υποτάξει, να σπείρει την ύλη. Ο Αδάμ γνώρισε τη γυναίκα· όμοια και ο Λόγος πρέπει να γνωρίσει την Ύλη.
Τα φιλήδονα χείλη του Ρομπακιντσέ χαμογελούσαν. Δοκιμάζει ακόμα μερικές σταγόνες κρασί. Το μάτι μένει σκληρό και ψυχρό.
- Στη δυτική συνείδηση, εξακολουθεί, κυριαρχεί το ατομικό στοιχείο· στη συνείδηση του Ανατολίτη, η αίσθηση της βαθιάς ένωσης με το σύμπαν. Ο Δυτικός λευτερώθηκε από το φοβερό Άπειρο. Ο αφαλίσιος λούρος ανάμεσα σ' αυτόν και το Σύμπαν έχει κοπεί. Εξαιτίας της φτώχειας και του εγωισμού, έχει γίνει μια λογική μονάδα, δηλαδή χαράζει τάφρους ολόγυρά της και απομονώνεται. Αντίθετα, ο Ανατολίτης είναι δίπλευρος· ζει και κινείται δεμένος με το Σύμπαν. Ο Πατέρας κυριαρχεί στον Ανατολίτη, ο Γιός στο Δυτικό. Μα ο ιερός γάμος σιμώνει κιόλας ανάμεσα στον Ασιάτη, το χαμένο στο Σύμπαν, και την Ευρώπη, την ατομικιστική και λογική. Όλοι μας πήραμε προσκλητήρια με γράμματα κόκκινα. Η ρούσικη σοσιαλιστική επανάσταση είναι η αόρατη οπτασία της κοσμικής επανάστασης που ετοιμάζεται μέσα στη καρδιές μας. Ένας καινούργιος κόσμος πάει να γεννηθεί. Ένας καινούργιος Μύθος πάει να ξεπεταχτεί. Όλες μας οι σχέσες με τα πράματα, τις ύπαρξες και τις ιδέες θ' ανανεωθούν.
Ο Ρομπακιντσέ σωπαίνει· τα χείλη κλείνουν. Η ματιά του έχει την ακινησία και το θάμπος του ματιού που κοιτάει την ερημιά."

Τόντα-Ράμπα, Ν. Καζαντζάκη, Εκδόσεις Καζαντζάκη (Πάτροκλος Σταύρου) 2005

Παρωνύμιος
28-02-12, 22:58
άπειρα. να ένα:

Shylock. To bait fish withal: if it will feed nothing else,
it will feed my revenge. He hath disgraced me, and
hindered me half a million; laughed at my losses,
mocked at my gains, scorned my nation, thwarted my 1290
bargains, cooled my friends, heated mine
enemies; and what's his reason? I am a Jew. Hath
not a Jew eyes? hath not a Jew hands, organs,
dimensions, senses, affections, passions? fed with
the same food, hurt with the same weapons, subject 1295
to the same diseases, healed by the same means,
warmed and cooled by the same winter and summer, as
a Christian is? If you prick us, do we not bleed?
if you tickle us, do we not laugh? if you poison
us, do we not die? and if you wrong us, shall we not 1300
revenge? If we are like you in the rest, we will
resemble you in that. If a Jew wrong a Christian,
what is his humility? Revenge. If a Christian
wrong a Jew, what should his sufferance be by
Christian example? Why, revenge. The villany you 1305
teach me, I will execute, and it shall go hard but I
will better the instruction.

http://youtu.be/reIaLP1qY0M

Ρεγινόρα
28-02-12, 23:09
Παρωνύμιε, θα ήθελες να μας παραθέσεις και την μετάφραση για όσους, ενδεχομένως, δεν γνωρίζουν αγγλικά; :)

Παρωνύμιος
29-02-12, 00:44
Η απόλαυση στο αυθεντικό! Μετά χαράς όμως, θα κάνω μια μετάφραση μόλις μπορέσω!

Ρεγινόρα
29-02-12, 12:21
Παρωνύμιε :μπράβο:

Μαύρο Βέλος
29-02-12, 13:11
"Ναι, ελευθερία" είπε- είχε από καιρό τη συνήθεια να κάνει μακροσκελείς συζητήσεις με τον εαυτό του-"η ελευθερία είναι το αντίδοτο. Επιτέλους είσαι ελεύθερος από τον ζυγό της παράδοσης. Θυμήσου πόσο λαχταρούσες και πάσχιζες ν' απελευθερωθείς από την προσευχή, από την τελετουργία και τις προλήψεις. Θυμήσου πόσο μεγάλο μέρος της ζωής σου το πέρασες αιχμάλωτος της τελετουργίας.[...]Θυμήσου τις ατέλειωτες ώρες που απήγγελες τον αλγαβητικό κατάλογο των αμαρτιών και που χτηπούσες το εντελώς αθώο στήθος σου και προσευχόσουν για συγχώρεση".

Το πρόβλημα Σπινόζα, Jalom

Μανταλενα
01-03-12, 09:54
''Έρχεται κάποια στιγμή, όπου η μεγαλειότητά μας, ο εαυτός μας, είναι ανάγκη να περάσει στην αίθουσα του θρόνου με τους αυλικούς του, το νου και την καρδιά, για ν' αποφασίσει επάνω στον καταστατικό χάρτη της ζωής του."

''Η αίθουσα του θρόνου '' Αθανασιαδης , αγαπημενο αποσπασμα, φταίει βέβαια κ η χρονική περίοδος που το διάβασα αλλά ταυτίστηκα απόλυτα κ ακόμα μ'αρεσει το ιδιο

Παρωνύμιος
01-03-12, 10:55
είναι συνταρακτική φράση, στ' αλήθεια. Αυτό το "για ν' αποφασίσει" ακούγεται επιτακτικό, σχεδόν προστακτικό.

Παρωνύμιος
01-03-12, 11:06
“Do you know where we are?” he whispered.

“Surely that is Baker Street,” I answered, staring through the dim window.

“Exactly. We are in Camden House, which stands opposite to our own old quarters.”

“But why are we here?”

“Because it commands so excellent a view of that picturesque pile. Might I trouble you, my dear Watson, to draw a little nearer to the window, taking every precaution not to show yourself, and then to look up at our old rooms—the starting-point of so many of your little fairy-tales? We will see if my three years of absence have entirely taken away my power to surprise you.”

Sir A.C. Doyle, The Adventure of the Empty House

(o Serlock Holmes, νομισμένος νεκρός από όλους και τον φίλο του Dr. Watson, "επιστρέφει" στη ζωή και για να λύσουν μια υπόθεση καταλύουν για λίγη ώρα στο άδειο σπίτι, το Camden House, ακριβώς απέναντι από το δικό τους σπίτι στη Baker Street όπου συγκατοικούσαν για χρόνια πριν από τον "θάνατό" του)

πηγή (http://www.enotes.com/best-sherlock-holmes-text/the-adventure-of-the-empty-house)

Μαργαρίτα
01-03-12, 11:06
"'Ηταν μια αξιομνημόνευτη μέρα για μένα,καθώς προκάλεσε μεγάλες αλλαγές μέσα μου.Αλλά το ίδιο συμβαίνει στον καθένα.Διαλέξτε μια ξεχωριστή μέρα και πείτε οτι τη σβήνετε απο τη ζωή σας.Για σκεφτείτε πόσο διαφορετική θα ήταν η εξέλιξη της.Όσοι διαβάζετε αυτές τις γραμμές σταματήστε για λίγο και σκεφτείτε τη μακριά αλυσίδα είτε είναι απο σίδερο είτε απο χρυσό είτε απο αγκάθια είτε απο λουλούδια,που ποτέ δε θα σας έδενε,αν δεν είχε δημιουργηθεί ποτέ εκείνος ο πρώτος κρίκος μια ξεχωριστή μέρα."
Μεγάλες Προσδοκίες-Κάρολος Ντίκενς

Μανταλενα
01-03-12, 11:59
είναι συνταρακτική φράση, στ' αλήθεια. Αυτό το "για ν' αποφασίσει" ακούγεται επιτακτικό, σχεδόν προστακτικό.

ακριβως Παρωνύμιε, πέρα από την αναμφισβήτη γραφή του Αθανασιάδη που μεταμόρφωσε για μένα αυτή τη φράση σε μικρό ''ποίημα'', αυτό το ''αποφασίσει'' με αγγίζει. με βγάζει απο μια αναβλητικοτητα και επαναπαυση, μου δειχνει την ευθυνη που εχω εγω για τη ζωη μου

Φτωχόπαιδο
04-03-12, 20:14
Από το τελευταίο βιβλίο που διάβασα: "Αναρχικοί και ονειροπόλοι" του Μαουρίτσιο Ματζάνι :ανάγνωση:
---------------------------------------------------
«Εμείς οι λιμπερτάριοι είμαστε Κοκκινολαίμηδες , θαρραλέοι όπως εκείνο το πουλάκι, πριν από πολλά χρόνια, που θέλησε να πάει στο γεράκι. Θέλεις να σου τη διηγηθώ πάλι»?
...«Ήταν λοιπόν αυτός ο Κοκκινολαίμης, τόσο μικρός, που χωρούσε στην παλάμη του ενός χεριού, αλλά είχε τις δικές του ιδέες και κανείς δεν κατάφερνε να του τις βγάλει απ’ το κεφάλι. Ήθελε να πετάει εδώ κι εκεί, να βλέπει τον κόσμο, να τσιμπολογάει όπου έβρισκε να χορτάσει την πείνα του και καθόλου δεν του άρεσε που του ‘χαν ορίσει τη θεσούλα του και το θέμα είχε λήξει. Έτσι μια μέρα, πήρε το θάρρος και παρουσιάστηκε στον κύριο γεράκι, τον βασιλιά των πουλιών του δάσους.
-Θα ήθελα την άδεια εξοχότατε, να πηγαίνω λιγουλάκι όπου μου αρέσει, άλλωστε δεν θα ενοχλούσα κανέναν, μικρούλης όπως είμαι.
Έτσι του ‘πε, και στο μεταξύ έτρεμε και το τελευταίο πουπουλάκι του. Το γεράκι σκοτείνιασε αμέσως και είπε χοντραίνοντας τη φωνή του:
-Αυτή η υπόθεση δεν μ’ αρέσει καθόλου. Πρέπει να βάλεις μυαλό και να πάψεις να ενοχλείς με τις απαιτήσεις σου. Δίνε του η αλλιώς φωνάζω τις καρακάξες.
Και λέγοντας αυτά, χωρίς καν να το πάρει είδηση, του έδωσε μια με το πόδι του και του μάτωσε τη φτερούγα του. Το πλήρωσε ακριβά εκείνο το πουλάκι το πάθος του για ελευθερία. Μα πεισματάρικο καθώς ήταν, σε δυο τρεις μέρες ήταν πάλι στον αέρα και πετούσε! Κακήν κακώς βέβαια και θεόστραβα, σέρνοντας την πληγωμένη φτερούγα του. Έμοιαζε με παλιάτσο, τόσο αστείος ήταν, με τον τρόπο που είχε βρει να πετάει μόνο μ’ ένα φτερό! Κι όλα τα πουλιά δώσ’ του να γελάνε. Κι έσκαγαν στα γέλια το γεράκι και οι καρακάξες του. Έτσι που, από τα πολλά γέλια, κανείς δεν έπαιρνε είδηση ότι κάθε μέρα που περνούσε ο Κοκκινολαίμης πετούσε όλο και λίγο ψηλότερα, όλο και λίγο μακρύτερα από το μέρος που του είχαν ορίσει. Και τη μέρα που το γεράκι το κατάλαβε, ο Κοκκινολαίμης πετούσε πια τόσο ψηλά, που από κει πάνω άρχισε να βομβαρδίζει το βασιλιά των πουλιών στο κεφάλι με σκατούλες!!!».
Νομίζω πως είναι μια τεκμηριωμένη, πολιτική και ηθική αγωγή, υπάρχουμε εμείς οι Λιμπερτάριοι Κοκκινολαίμηδες και υπάρχει η Αναρχία. Η θεία Αναρχία είναι μακριά, αλλά οι καλές της επιρροές έμελλε να με κάνουν καλύτερο, πιο θαρραλέο και πιο ωραίο, διαφορετικό απ’ τη μάζα των σκλάβων που δεν τολμούσαν να σηκώσουν κεφάλι...

Γιωργος Τ
06-03-12, 01:25
"Ναι, ο άνθρωπος όλα τ' αντέχει! Ο άνθρωπος είναι το ον που συνηθίζει στο καθετί. Αυτός είναι νομίζω ο καλύτερος ορισμός του."

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, "Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων"

Παρωνύμιος
06-03-12, 23:37
"No hand—just an empty sleeve. Lord! I thought, that's a deformity! Got a cork arm, I suppose, and has taken it off. Then, I thought, there's something odd in that. What the devil keeps that sleeve up and open, if there's nothing in it? There was nothing in it, I tell you. Nothing down it, right down to the joint. I could see right down it to the elbow, and there was a glimmer of light shining through a tear of the cloth. 'Good God!' I said. Then he stopped. Stared at me with those black goggles of his, and then at his sleeve."

----------------------------------------------------------------------------------------

"Not wanton killing, but a judicious slaying. The point is, they know there is an Invisible Man—as well as we know there is an Invisible Man. And that Invisible Man, Kemp, must now establish a Reign of Terror. Yes; no doubt it's startling. But I mean it. A Reign of Terror. He must take some town like your Burdock and terrify and dominate it. He must issue his orders. He can do that in a thousand ways—scraps of paper thrust under doors would suffice. And all who disobey his orders he must kill, and kill all who would defend them."

H.G. Wells, The Invisible Man (http://www.gutenberg.org/files/5230/5230-h/5230-h.htm) (1897)

Παρωνύμιος
07-03-12, 16:49
- Δεν είχε χέρι ! Μόνον ένα μανίκι αδειανό. Θε μου ! Εσκέφθην: "Είναι μία δυσμορφία. Έχει, υποθέτω, ένα βραχίονα τεχνητόν και θα τον έχη χάσει". Έβλαπα εκεί προφανώς ένα πράγμα πολύ παράξενο. Πώς διάβολο το μανίκι εκείνο στέκει επάνω, εάν δεν έχη τίποτε μέσα ; Και δεν είχε τίποτε μέσα, σας λέγω. Τίποτε, τίποτε, από πάνω έως κάτω. Το βλέμμα μου εβυθίζετο ως τον ώμον και ολίγον φως εισήρχετο διά μιας σχισμάδος του ενδύματος. "Θέ μου !" ανέκραξα. Τότε εσταμάτησ' εκείνος. Με τα χονδρά ασπρουλιάρικα μάτια του, τα γουρλωμένα, έρριψε μια ματιά επάνω μου, ύστερα στο μανίκι του.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

- Όχι φόνους ανωφελείς, όχι' αλλά μια σφαγήν επίκαιρον. Το ζήτημα ιδού πώς έχει: γνωρίζουν, όπως γνωρίζομεν ημείς, ότι υπάρχει ένας άνθρωπος αόρατος, και ο Αόρατος αυτός, Κεμπ, μέλλει να εγκαθιδρύση τώρα την τρομοκρατίαν. Ναι, βέβαια, αυτό προξενεί φρίκην, πλην λέγω καλώς: την τρομοκρατίαν. Πρέπει να κυριεύση μίαν πόλην, ωσάν το Βούρδοκ σας, να την κατατρομάξη και δεσπόση αυτής. Πρέπει να δίδει διαταγάς, δύναται να το κατορθώνη κατά μυρίους τρόπους . . . Ράκη χαρτίων διαπερώμενα υπό τας θύρας δύνανται ν' αρκούν. Κ' αν τις παρακούση εις τας διαταγάς του, τούτον θα τον φονεύη, όπως και πάντα όστις ήθελεν έλθει εις βοήθειαν του αποστάτου.

Ε. Γ. Ουέλλς, Ο αόρατος (http://www.λέσχη.gr/forum/showthread.php?2506-%CE%95.%CE%93.-%CE%9F%CE%A5%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%A3-%28H.G.-WELLS%29-O-AO%CE%A1%CE%91%CE%A4%CE%9F%CE%A3-%28THE-INVISIBLE-MAN%29), μετάφραση Αλέξ. Παπαδιαμάντης, εφημ. Το Άστυ, 1901.

Γιωργος Τ
07-03-12, 21:11
"...Μπορεί να κάνω και λάθος, μα νομίζω πως απ' το γέλιο μπορεί να καταλάβει κανείς τον άνθρωπο κι αν καμιά φορά σας αρέσει το γέλιο ενός αγνώστου απ' την πρώτη σας κιόλας γνωριμία μ' αυτόν, μπορείτε με βεβαιότητα να πείτε πως γνωρίσατε έναν καλόν άνθρωπο."...

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, "Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων"

Παρωνύμιος
15-03-12, 19:09
Για να είναι αναγνωρίσιμος και επίφοβος ο εχθρός, πρέπει να βρίσκεται στο σπίτι μας ή στο κατώφλι του σπιτιού μας. Να, λοιπόν γιατί οι Εβραίοι. Μας τους έδωσε η Θεία Πρόνοια, ας τους χρησιμοποιήσουμε, που να πάρει, κι ας προσευχόμαστε να υπάρχει πάντα ένας Εβραίος για να τον μισούμε ή να τον φοβόμαστε. Κάποιος είπε ότι ο πατριωτισμός είναι το έσχατο καταφύγιο των απατεώνων: όποιος δεν έχει ηθικές αρχές τυλίγεται συνήθως με μια σημαία και όλοι οι μπάσταρδοι επικαλούνται την καθαρότητα της φυλής τους. Η εθνική ταυτότητα είναι το τελευταίο καταφύγιο των άκληρων. Η αίσθηση της ταυτότητας βασίζεται στο μίσος, στο μίσος γι’αυτόν που δεν είναι ίδιος. Θα πρέπει να καλλιεργήσουμε το μίσος σαν πολιτικό πάθος. Ο εχθρός είναι ο φίλος των λαών. Χρειάζεται πάντα να μισούμε κάποιον για να νιώθουμε δικαιωμένοι μές στην δυστυχία μας. Το μίσος είναι το πραγματικό αρχέγονο πάθος. Και η αγάπη είναι μια ανώμαλη κατάσταση. Γι’αυτό και σκοτώθηκε ο Χριστός: μιλούσε ενάντια στη φύση. Δεν αγαπούμε κάποιον για όλη μας τη ζωή, αυτή η ανέφικτη ελπίδα γεννάει τη μοιχεία, τη μητροκτονία, την προδοσία του φίλου…Αντίθετα μπορούμε να μισούμε κάποιον για όλη μας τη ζωή. Αρκεί να βρίσκεται πάντα εκεί για ν’αναζωπυρώνει το μίσος μας. Το μίσος ζεσταίνει την καρδιά.

Ουμπέρτο Έκο, Το κοιμητήριο της Πράγας

ΞένηΛογοτεχνια
15-03-12, 19:40
Τα λόγια του Νταμπλντορ στο τελευταίο βιβλίο του Χάρη Πόττερ "Μην λυπάσαι τους νεκρούς Χάρη, να λυπάσαι τους ζωντανούς και πάνω από όλα αυτούς που ζουν χωρίς αγάπη" ...!!

Μαύρο Βέλος
15-03-12, 23:23
"Φυσικά όμως [...] για εμένα η λέξη <<καθήκον>> είναι βαριά και καταπιεστική. Έχω συνοψίσει τα καθήκοντά μου σε ένα μόνο -να διαιωνίσω την ελευθερία μου. Ο γάμος και η κατοχή και η ζήλια που τον περιβάλλουν, υποδουλώνουν το πνεύμα. Δεν θα με εξουσιάσουν ποτέ. Ελπίζω, γιατρέ, να έρθει μία εποχή όπου άντρες και γυναίκες δεν θα τυραννιούνται ο καθένας από τις αδυναμίς του άλλου"

"Όταν έκλαψε ο Νίτσε",Jalom

Νεραϊδόπιασμα
17-03-12, 13:53
"...Μα η ενεργός αγάπη είναι κάτι πολύ πιο σκληρό και φοβερό από την αγάπη που περιορίζεται στα όνειρα. Η ονειροπόλα αγάπη διψάει για σύντομα κατορθώματα, ζητάει μια γρήγορη ικανοποίηση και το γενικό θαυμασμό. Στις τέτοιες περιπτώσεις μερικοί φτάνουν πραγματικά να θυσιάσουν και τη ζωή τους ακόμα, αρκεί να μην περιμένουν πολύ, μα να πραγματοποιηθεί γρήγορα τ' όνειρό τους. Και να'ναι σα μια θεατρική παράσταση που να τη βλέπουν όλοι και να τη χειροκροτούν. Μα η ενεργός αγάπη χρειάζεται δουλειά κι επίμονη αυτοκυριαρχία και για μερικούς είναι ίσως-ίσως ολόκληρη επιστήμη. Μα σας προλέγω πως ακόμα και τη στιγμή που θα δείτε με φρίκη πως παρ'όλες σας οι προσπάθειες όχι μονάχα δεν πλησιάσατε τον σκοπό σας, μα αντίθετα ξεφύγατε απ' αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα 'χετε φτάσει στο σκοπό..."

Ντοστογιέφσκυ, Αδελφοι Καραμάζοβ

Μανταλενα
21-03-12, 18:36
''Μην ακουω ανοησίες για ερωτικη αιωνιοτητα. Καθε ομορφια ειναι αιωνιοτητα. Ό,τι βλεπω, ό,τι ακουω, ό,τι αγγιζω, χωμα, αερας, φως, ειναι μερος της αιωνιοτητας. Αιωνιοτητα δεν ειναι ό,τι αντεχει στο χρονο, γιατι τοτε θα’χαν τα πρωτεια οι πολυκατοικιες και οι ουρανοξυστες αλλα ό,τι σφραγιζει μια στιγμη ανεπαναληπτα. Ο ερωτικος σπασμος ειναι μια αιωνιοτητα, κι ας μην αποτυπωνεται πουθενα αυτος "

Λιλη Ζωγραφου, Επαγγελμα πορνη

Γιωργος Τ
21-03-12, 20:18
"...Μα η ενεργός αγάπη είναι κάτι πολύ πιο σκληρό και φοβερό από την αγάπη που περιορίζεται στα όνειρα. Η ονειροπόλα αγάπη διψάει για σύντομα κατορθώματα, ζητάει μια γρήγορη ικανοποίηση και το γενικό θαυμασμό. Στις τέτοιες περιπτώσεις μερικοί φτάνουν πραγματικά να θυσιάσουν και τη ζωή τους ακόμα, αρκεί να μην περιμένουν πολύ, μα να πραγματοποιηθεί γρήγορα τ' όνειρό τους. Και να'ναι σα μια θεατρική παράσταση που να τη βλέπουν όλοι και να τη χειροκροτούν. Μα η ενεργός αγάπη χρειάζεται δουλειά κι επίμονη αυτοκυριαρχία και για μερικούς είναι ίσως-ίσως ολόκληρη επιστήμη. Μα σας προλέγω πως ακόμα και τη στιγμή που θα δείτε με φρίκη πως παρ'όλες σας οι προσπάθειες όχι μονάχα δεν πλησιάσατε τον σκοπό σας, μα αντίθετα ξεφύγατε απ' αυτόν, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, σας το προλέγω, θα 'χετε φτάσει στο σκοπό..."

Ντοστογιέφσκυ, Αδελφοι Καραμάζοβ

Εκπληκτικό απόσπασμα!!!!

Κλεοπάτρα
24-03-12, 20:56
Από το "Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται:
...-Άδικα, άδικα εδωκες τη ζωή σου Μανωλιό μου, μουρμούρισε. Σκοτώθηκες, πήρες πάνω σου όλα μας τα κρίματα, φώναζες: "Εγώ έκλεψα, εγώ έκαψα, εγώ σκότωσα!" για να μας αφήσουν ήσυχους να ριζώσουμε στα χώματα τούτα. Άδικα... Άδικα!
Άκουγε ο παπα-Φώτης την καμπάνα να χτυπαει γιορτερά και να διαλαλεί πως ο Χριστός γεννήθηκε, πως κατέβηκε στη γης να σώσει τον κόσμο. Κούνησε το κεφάλι, αναστέναξε.
-Άδικα, άδικα, Χριστέ μου, μουρμούρισε. Κοντεύουν δύο χιλιάδες χρόνια, κι ακόμα... ακόμα σε σταυρώνουν. Πότε θα γεννηθείς Χριστέ μου, να μη σταυρωθείς πια, να ζεις μαζί μας αιώνια

Παρωνύμιος
28-03-12, 18:36
“Α, η μονομαχία,” φώναξε ο κόμης. “Ένας ευχάριστος τρόπος, μα την ψυχή μου, να φτάσεις στο στόχο σου, αν τούτος ο στόχος είν΄ο γδικιωμός. Ένας άνθρωπος σού ΄κλεψε την ερωμένη, αποπλάνησε τη σύζυγό σου, ατίμασε την κόρη σου, κατάντησε όλη τη ζωή ενός πού ΄χε δικαίωμα να προσδοκά εκείνο το μερίδιο ευτυχίας που ο Θεός έχει υποσχεθεί σε κάθε ένα από τα πλάσματά του, μια ζωή μιζέριας και ατίμωσης. Και νομίζεις πως παίρνεις γδικιωμό επειδή του καρφώνεις μια σφαίρα στο κεφάλι ή του τρυπάς μ” ένα σπαθί το στήθος κείνου τ” ανθρώπου που φύτεψε την τρέλα στο μυαλό σου και την απελπισιά μες στην καρδιά σου. Κι ακόμα, θυμήσου: είναι εκείνος που συχνά βγαίνει νικητής από τούτη τη διένεξη, στα μάτια όλου του κόσμου απαλαγμένος απ΄ όλα του τα εγκλήματα. Όχι, όχι,” συνέχισε ο κόμης, “αν ήταν για μένα να πάρω εκδίκηση, δεν είναι αυτός ο τρόπος που εγώ θα την έπαιρνα.”

A. Δουμά (πατρός), Ο Κόμης του Μόντε-Κρίστο.
Μεταφρ. δικιά μου.

Παρωνύμιος
30-03-12, 17:43
Εάν υποθέσομε ότι ομιλώ τις γλώσσες των ανθρώπων, ακόμη και των αγγέλων, δεν έχω όμως αγάπη, οι λόγοι μου ακούονται ως χάλκινος κώδωνας ή αλαλαγμός κυμβάλου. Και εάν έχω το χάρισμα της προφητείας και κατέχω όλα τα μυστήρια του Θεού και όλη τη γνώση, και εάν ακόμη έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ όρη, δεν έχω όμως αγάπη, δεν είμαι τίποτε. Και εάν διαθέσω τα υπάρχοντά μου στους πτωχούς, και εάν παραδώσω το σώμα μου για να καώ, δεν έχω όμως αγάπη, δεν ωφελούμαι σε τίποτε από αυτές τις θυσίες. Εκείνος ο οποίος αγαπάει είναι μακρόθυμος κι ανεκτικός, είναι καλωσυνάτος, ευργετικός και ωφέλιμος, δε ζηλοφθονεί, δεν υπερηφανεύεται, δεν φέρεται με αλαζονεία και προπέτεια, δεν πράττει άσχημα, δε ζητεί τα δικά του συμφέροντα, δε ερεθίζεται από θυμό και οργή, δε σκέπτεται ποτέ κακό κατά του πλησίον, ούτε λογαριάζει το κακό που έπαθε από αυτόν. Δεν χαίρεται όταν βλέπει να γίνεται αδικία, χαίρεται όμως όταν βλέπει την αλήθεια να επικρατεί. Η αγάπη τα πάντα ανέχεται, στα πάντα εμπιστεύεται, για πάντα ελπίζει, τα πάντα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν εκπίπτει αλλά μένει πάντοτε ισχυρή: τα χαρίσματα είτε είναι προφητείες θα καταργηθούν, είτε είναι ξένες γλώσσες θα παύσουν, είτε είναι γνώση θα καταργηθεί και αυτή. Διότι τώρα εν μέρει και όχι τέλεια γνωρίζουμε και προφητεύουμε, όταν όμως έλθει το τέλειον, τότε το μερικό και ατελές θα καταργηθεί. Όταν ήμουν νήπιο, ως νήπιο μιλούσα, ως νήπιο σκεπτόμουν, ως νήπιο συλλογιζόμουν. Όταν όμως έγινα άνδρας, κατήργησα πλέον εκείνα τα νηπιώδη. Διότι τώρα βλέπομε όπως σε ένα κάτοπτρο θαμπά και μας μένουν ανεξήγητα αινίγματα. Όταν όμως έλθει το τέλειο, θα ιδούμε φανερά και καθαρά, όπως πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνον ένα μέρος της αλήθειας, τότε όμως θα λάβω τόσο τέλεια γνώση, όσο με γνωρίζει ο Παντογνώστης.

Καινή Διαθήκη, από Α' επιστολὴ Παύλου "Προς τους Κορίνθιους"

Παρωνύμιος
01-04-12, 12:46
Πρόσεξε αριστερή στήλη, 8η σειρά από κάτω εδώ (http://internetshakespeare.uvic.ca/Library/facsimile/book/Bran_F1/33/). Στην ίδια σειρά θα δεις ότι τα dreams γράφονται dreames. Είναι η πρώτη τυπωμένη έκδοση πολλών έργων (και της Τρικυμίας) του Σαίξπηρ (1623). Στο ίδιο βιβλίο χρησιμοποιούνται τα v στη θέση των u (πχ loue αντί love) κι αντίστροφα όπως και τα i στη θέση των j. Το λεξιλόγιο, η σύνταξη και η γραμματική του Σαίξπηρ διαφέρει λίγο από τα σύγχρονα αγγλικά και οι σύγχρονοι Αγγλόπαιδες και Αμερικανόπαιδες έχουν ανάγκη μεταγλώττισης (κάτι που γίνεται και με τους σύγχρονους Ελληνόπαιδες όταν προσπαθήσουν να διαβάσουν Παπαδιαμάντη ή Κοραή ή Βιζυηνό.)

YΓ. Αυτό με τα u, v, i, j ήταν καθαρά τυπογραφική πρακτική, δηλ. μια σελίδα μπορεί να απαιτούσε πχ 40 τυπογραφικά στοιχεία u, και τα u που λείπανε τα συπλήρωναν με v. Mvλος. :)))

Iδού το ίδιο ακριβώς απόσπασμα όπως διαβάζεται στο First Folio:

Our Reuels now are ended: These our actors,
(As I foretold you) were all Spirits, and
Are melted into Ayre, into thin Ayre,
And like the baselesse fabricke of this vision
The Clowd-capt Towres, the gorgeous Pallaces,
The solemne Temples, the great Globe it selfe,
Yea, all which it inherit, shall dissolue,
And like this insubstantiall Pageant faded
Leaue not a racke behinde: we are such stuffe
As dreames are made on; and our little life
Is rounded with a sleepe:

Yπάρχουν και "χειρότερα" αγγλικά, τα περίφημα middle english. Nα μια γεύση:

Whilom, as olde stories tellen us,
Ther was a duc that highte Theseus;
Of Atthenes he was lord and governour,
And in his tyme swich a conquerour
That gretter was ther noon under the sonne.

(από το Canterbury Tales, The Knight's Tale του Chaucer.)

Ναι, αγγλικά είναι ! :))))

Παρωνύμιος
03-04-12, 18:50
http://www.muhlenberg.edu/images/main/academics/theatre-dance/tempest-web-rev.jpg


Ο Πρόσπερος αποκηρύσσει την μαγική του τέχνη:

... Εσείς, ίσκιοι του βουνού, του ποταμού, της λίμνης της στεκάμενης, και του δάσους, και σεις, που πάνω στους άμμους μ' αγνώριστο ποδοβολητό κυνηγάτε τον Ποσειδώνα ενώ τραβιέται, και που άμα γύρει πίσω σεις του φεύγετε· σεις, μικρά πνεύματα, που με το φεγγάρι μορφώνετε εκείνους τους πικροπράσινους κύκλους, που δεν τσιμπάει η προβατίνα· κ' εσείς πάλι, πού 'χετε ξεφάντωση να φτιάνετε μανιτάρια τα μεσάνυχτα, που χαίρεστε όταν βαράει το εσπερινό το σήμαντρο· με τη βοήθειά σας - κι ας είναι λίγο το το κράτος σας - εγώ σκοτάδιασα τον ήλιο μεσημεριάτικα, έκραξα έξω τους αδάμαστους ανέμους, κ' έστησα άγριο πόλεμο ανάμεσα στην πράσινη θάλασσα και τον γαλάζιο ουρανό· του κεραυνού, που σκάει με τρομακτικό βρόντο, έβαλα εγώ φωτιά, κ' έσχισα το μέγα δένδρο του Δία με το δικό του το αστροπελέκι· το στερεοθεμέλιωτο βουνό το έσεισα, κ' έσπασα σύρριζα κουκουναριές και κέδρους· μνήματα στην προσταγή μου ξύπνησαν τους πεθαμένους· άνοιξαν, και τους ελευθερώσαν, μ' αυτή τη δυνατή μου τέχνη.

Όμως....

...τούτη τη μαύρη μαγεία τώρα γω την αθετώ, και αφού διορίσω κάποια ουράνια μουσική (ολοένα το κάνω) να ενεργήσει το σκοπό μου στις αισθήσεις τους, για τον οποίο γίνεται τούτη η αέρινη μαγεία, συντρίβω το ραβδί μου, το θάβω κάποσες οργυιές μέσα στη γη, και κάτω, σε βάθη, που ποτέ δεν τα έπιασε το φτυάρι, θα βυθίσω το βιβλίο μου.


(Μια μεταγλώτισση της κακιάς ώρας της μετάφρασης του Ι. Πολυλά από μένα,
Σαίξπηρ, Η Τρικυμία, 5.1)

Ρυπαρό κονσερβοκούτι
03-04-12, 20:04
Τις περισσότερες ζημιές τις έπαθα στα ήσυχα νερά.
Τότε που χαλάρωνα και εμπιστευόμουν το πλεούμενό μου στον πρώτο ξέμπαρκο ναύτη που συναντούσα.
Αυτοί οι ξέμπαρκοι σουρωμένοι νάυτες που αναμάζευα και τους βάφτιζα καπεταναίους για να τους στήσω στα πόδια τους!
Αυτοί μου 'ριχναν το πλεούμενό μου στις ξέρες.
Ύστερα, όταν χρειαζόμουν χέρια για να το ξαναρίξω στο γυαλό, όταν χρειαζόμουνα βοήθεια, για να μπαλώσω τα ύφαλα, λάκιζαν και με παρατούσαν μοναχή.
Και μου 'παιρνε καιρό, κάθε φορά...
Μου 'παιρνε πολύ καιρό να κάθομαι στις ξέρες και να κάνω επισκευές.
-Πόσο κολάζεται το αδίκημα, καθυστέρησις εν πορεία;
Με ρώτησε κάποτε ένας φίλος μου. Παλιός και έμπειρος "ναυτικός" κι αυτός.
Αλήθεια. Πόσο κολάζεται; Ξέρει κανείς να μας πει;


...

Ποτέ μου δεν αγάπησα τους θριαμβευτές. Τους τροπαιούχους.
Πάντα με φοβίζει το ποδοβολητό των καβαλάρηδων.
Αγάπησα τους μοναχικούς. Τους ορειβάτες. Τους κουρασμένους παλιάτσους.
Αγάπησα αυτούς που έχουν ένα στυφό χαμόγελο και ψάχνουν ένα ανθισμένο κλαδί, για να ενωθούν ξανά με τη ζωή.
Αυτούς που, όταν γλιστρήσουν στη λακούβα με τα λασπόνερα, γελάνε με το χάλι των ποδιών τους.
Καθόλου δε λυπάμαι που με πέταξε έξω από τη δεξίωση ο πορτιέρης, γιατί δε φορούσα το κατάλληλο ένδυμα.
Λυπάμαι μόνο που σπατάλησα πολύτιμο χρόνο, ψάχνοντας τις λάθος διευθύνσεις, που μου είχαν χώσει στην τσέπη διάφοροι επιτήδειοι.
Λυπάμαι μόνο που δεν μπορώ πια να φοράω κατάσαρκα το βλέμμα των ανθρώπων.


Αλκυόνη Παπαδάκη, Βαρκάρισσα της χίμαιρας.

Παρωνύμιος
04-04-12, 18:32
. . . Κι αφού [ο Ξέρξης] επιθεώρησε και τον στόλο και βγήκε στην ξηρά, προσκάλεσε τον [Λακεδαιμόνιο] Δημάρατο, το γιο του Αρίστωνα, ο οποίος τον ακολουθούσε στην εκστρατεία του εναντίον της Ελλάδας. Αφού τον κάλεσε τον ρώτησε:

- Δημάρατε, θέλω να σε ρωτήσω τώρα κάποιο πράγμα· είσαι Έλληνας, και όπως άκουσα από σένα και από τους άλλους Έλληνες με τους οποίους μίλησα, είσαι από πόλη [Σπάρτη] όχι μικρή ούτε αδύναμη. Τώρα λοιπόν πες μου αν οι Έλληνες θα τολμήσουν να σηκώσουν το χέρι τους εναντίον μου· διότι, όπως βέβαια εγώ νομίζω, όλοι οι Έλληνες και όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι όσοι κατοικούν προς τα δυτικά κι αν ενωθούν, δεν είναι ικανοί να μου αντισταθούν, διότι δεν είναι σύμφωνοι μεταξύ τους. Θέλω όμως ν' ακούσω κι από σένα τί νομίζεις γι' αυτούς.

Αυτά ο Ξέρξης ρωτούσε, κι ο Δημάρατος απαντώντας του είπε:

- Βασιλιά, τί προτιμάς; να σου πω την αλήθεια ή αυτό που θα σ' αρέσει;

Εκείνος τον διέταξε να πει την αλήθεια, λέγοντας ότι δεν θα τον αγαπούσε γι' αυτό λιγότερο από ότι πριν.

Αφού τ' άκουσε αυτά ο Δημάρατος, είπε:

- Βασιλιά, αφού λοιπόν με διατάζεις να σου πω όλη την αλήθεια, ώστε να μην πιαστώ ύστερα από σένα ψεύτης, μάθε ότι η φτώχια είναι πάντοτε η πιστή φίλη των Ελλήνων, και σ' αυτήν προστίθεται η αρετή που αποκτιέται με την φρονήση και τους σταθερούς νόμους. Χρησιμοποιώντας αυτήν την αρετή η Ελλάδα, υπερασπίζεται κατά της φτώχιας και της τυραννίας. Κι επαινώ βέβαια όλους τους Έλληνας που κατοικούν γύρω από τους Δωρικούς τόπους, ο σκοπός μου όμως είναι να μη σου μιλήσω για όλους αλλά μόνο για τους Σπαρτιάτες. Πρώτα πρώτα, αυτοί δεν πρόκειται να δεχθούν τους λόγους σου που είναι η υποδούλωση της Ελλάδας. Έπειτα, θα βγουν εναντίον σου σε μάχη, ακόμα κι αν όλοι άλλοι οι Έλληνες έρθουν με το μέρος σου. Όσο για τον αριθμό τους, μη ρωτάς πόσοι μπορούν να τα κάνουν αυτά, γιατί και χίλιοι αν κάνουν εκστρατεία, θα σε πολεμήσουν· και λιγότεροι ακόμα ή και περισσότεροι.

Ακούγοντας αυτά ο Ξέρξης γέλασε και είπε:

- Δημάρατε, τι λες;! Χίλιοι άνθρωποι να πολεμήσουν έναν τόσο στρατό;! Έλα, πες μου· εσύ λες ότι υπήρξες βασιλιάς αυτών των ανθρώπων· δέχεσαι λοιπόν τώρα αμέσως να πολεμήσεις με... δέκα;! Γιατί αν οι πολίτες σας είναι τέτοιοι όπως τους περιγράφεις, εσύ ο βασιλιάς τους θα πρέπει να αντιτάσσεται κατά διπλάσιου αριθμού αντιπάλων, σύμφωνα με τους νόμους σας· ώστε, αν καθένας απ' αυτούς είναι άξιος να πολεμήσει με δέκα από τους δικούς μου στρατιώτες, κρίνω ότι εσύ πρέπει να είσαι άξιος να πολεμήσεις με είκοσι, και τότε μπορεί και να είναι ορθά τα λόγια σου. Αλλ' αν είστε όλοι του ίδιου αναστήματος όπως εσύ και οι άλλοι Έλληνες με τους οποίους μίλησα, τότε καυχιέσαι. Πρόσεξε λοιπόν μήπως όσα λες είναι κομπορρημοσύνη. Ας εξετάστουμε το πιο πιθανό· χίλιοι ή και δέκα χιλιάδες ή και πενήντα χιλιάδες, όλοι ελεύθεροι και ίσοι, που δεν υποτάσσονται σε ένα μόνον αρχηγό, πώς είναι δυνατόν να αντισταθούν σε τόσο πολύ στρατό; Θα είμαστε τουλάχιστον χίλιοι προς έναν, εάν εκείνοι αντιτάξουν πέντε χιλιάδες. Επιπλέον, οι δικοί μας στρατιώτες, σύμφωνα με τους δικούς μας νόμους, κατά τους ημετέρους νόμους, καθώς διοικούνται από έναν μόνο, θα αποδεικνύονταν, από φόβο, γενναιότεροι από όσο είναι το φυσικό τους· μαστιγώνοντάς τους, θα μπορούσαν να ορμήσουν και κατά περισσότερων.

Οι δικοί σας όμως, αφημένοι χύμ... εεε...ελεύθεροι, δεν είναι δυνατόν να πράξουν τίποτ' απ' όλ' αυτά. Νομίζω λοιπόν ότι και ισάριθμοι αν ήσαν οι Έλληνες, δύσκολα θα μπορούσαν να πολεμήσουν με τους Πέρσες μόνο. Αυτό που λες, βρίσκεται σε μας, όχι μεταξύ του πλήθους, αλλά μεταξύ των λογάδων ανδρών· διότι έχω γύρω μου φύλακες Πέρσες που δεν θα δίσταζαν να πολεμήσουν ταυτόχρονα με τρεις Έλληνες συγχρόνως. Επειδή όμως δεν τους δοκίμασες, λες πολλές φλυαρίες.

Σ' αυτά ο Δημάρατος είπε:

- Βασιλιά, απ' την αρχή ήξερα ότι η αλήθεια δεν θα σου ήταν αρεστή, επειδή όμως μ' ανάγκασες πω λόγια πέρα για πέρα αληθινά, σου είπα αυτά που ταιριάζουν στους Σπαρτιάτες. Μολονότι το πόσο τους αγαπώ το ξέρεις πολύ καλά, διότι αυτοί αφού μου αφαίρεσαν την τιμή και τα πατρικά μου δικαιώματα με κατέστησαν φυγά και δίχως πόλη, ο πατέρας σου με δέχθηκε και μού 'δωσε κατοικία και πλούτη. Και δεν είναι πρέπον ο φρόνιμος άνθρωπος να ξεχνά εκείνους που του έδειξαν εύνοια αλλά να τους αγαπά μ' ευγνωμοσύνη. Δεν καυχιέμαι ότι μπορώ να πολεμήσω με δέκα ανθρώπους ούτε με δύο, κι εκούσια δεν θά 'θελα να πολεμήσω ούτε μ' έναν. Αν όμως ήταν ανάγκη ή αν επρόκειτο να κερδίσω κάποιο μεγάλο βραβείο, ευχαρίστως θα αγωνιζόμουν με έναν από αυτούς τους άντρες που λες ότι είναι άξιοι όσο τρεις Έλληνες. Οι Λακεδαιμόνιοι πολεμώντας ένας προς έναν, δεν είναι κατώτεροι κανενός· πολεμώντας όμως πολλοί μαζί, είναι οι πιο ανδρείοι από όλους τους ανθρώπους, καθότι όσο χύμ... εεεε ελεύθεροι κι αν είναι, δεν έχουν απεριόριστη ελευθερία, αλλά υπακούουν σε ένανμόνο ηγέτη, τον νόμο, που τον φοβούνται πολύ περισσότερο από όσοι οι δικοί σου φοβούνται εσένα. Εκτελούν ό,τι εκείνος τους προστάζει και τους προστάζει πάντα το ίδιο, και δεν τους συγχωρεί αν εγκαταλείψουν τη μάχη, όσο μεγάλο κι αν είναι το πλήθος των αντιπάλων, αλλά μένοντας στη θέση τους, ή θα νικήσουν ή θα πεθάνουν. Αν λέγοντάς σου αυτά σου φαίνομαι φλύαρος, από δω και στο εξής θα σιωπώ· τώρα όμως μίλησα επειδή μ' ανάγκασες. Σου εύχομαι, βασιλιά, να γίνουν τα πράγματα όπως τα επιθυμείς.



Και δεν έγιναν.


(μια κακοποιημένη από μένα νεοελληνική απόδοση της μετάφρασης του Α. Σκαλίδη, 1875,
Ιστορίαι Ηροδότου, 7, §101-104)

Γιωργος Τ
04-04-12, 20:42
"Λένε ότι ο μακρύτερος δρόμος είναι αυτός που συνδέει το μυαλό με την καρδιά. Ή, αλλιώς, ότι είναι μεν δύσκολο να ξέρεις τι νιώθεις, αλλά είναι απείρως δυσκολότερο να νιώθεις αυτό που ξέρεις."

Ελεονώρα Σουρλάγκα, πάσΠορτ, Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

Πεταλούδα
05-04-12, 01:31
"Λένε ότι ο μακρύτερος δρόμος είναι αυτός που συνδέει το μυαλό με την καρδιά. Ή, αλλιώς, ότι είναι μεν δύσκολο να ξέρεις τι νιώθεις, αλλά είναι απείρως δυσκολότερο να νιώθεις αυτό που ξέρεις."

Πολύ ωραίο, Γιώργο!! Και πιστεύω ότι θα ταίριαζε καλύτερα στα αποφθέγματα (http://www.λέσχη.gr/forum/showthread.php?342-%CE%91%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%C E%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%86%CE%B8%CE%AD%CE%B3%CE%BC%C E%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1&highlight=%E1%F0%EF%F6%E8%DD%E3%EC%E1%F4%E1)΄αυτές οι λίγες λέξεις λένε τόσα πολλά..

Μανταλενα
05-04-12, 10:43
φυσικα κ δεν εννοω αυτο :) . ισως επρεπε να παραλειψω απλα το ''αλλα''

περιμενω το επομενο ;)

Παρωνύμιος
05-04-12, 11:14
O ήρωας μας ενηλικιώνεται απότομα, όταν μια δασκάλα απομακρύνει από το θρανίο του στο σχολείο το φίλο του, ένα πλουσιόπαιδο, σε άλλη θέση:

Ο Μέλιος απ' τη θέση του έμεινε στην αρχή άφωνος. Ύστερα, άρχισε σιγά σιγά να καταλαβαίνει... Κάποιοι άνθρωποι, που δεν ήξερε ποιοι, ούτε για ποιο λόγο, σκάβανε ανάμεσα απ' τους ανθρώπους χαντάκια, σήκωναν αξεπέραστα βουνά. Ποιοι ήταν και γιατί το κάνανε; Ένα μόνο καταλάβαινε. Ότι σ' αυτή τη ζωή είχε ο καθένας τη θέση του, που δεν ήταν όμοια για όλους. Τώρα, ποιος ήταν αυτός που μοίραζε τις θέσεις;... Μήπως ο Θεός; Μα οι μεγάλοι, εξόν απ' τ' άλλα τα κακά που κάνανε, κάνανε και τούτο: Φκιάξανε το Θεό σύμφωνα με το μπόι τους και δεν περίσσευε Θεός για παιδιά.
Τού 'ρθε να ξεφωνίσει. Να ξεφωνίσει την αδικία. Ύστερα έσφιξε τα χέρια του. Και τότε, για πρώτη φορά, ανακάλυψε ότι η μόνη δύναμη που μπορούσε να στηρίζεται ήταν μες στα χέρια του. Ήταν ο εαυτός του. Ο μικρός φτωχός εαυτός του. Κανένας άλλος.

Μ. Λουντέμη, Ένα παιδί μετράει τ' άστρα, κεφ. 10ο.

Παρωνύμιος
05-04-12, 20:02
O γιατρός Τζον Ουάτσον, απορροφημένος με μια περίεργη υπόθεση δολοφονίας, μόνος, χωρίς τον διάσημο φίλο του ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς που όλος ο κόσμος ήξερε νεκρό, μας αφηγείται . . .

...Την ίδια στιγμή έπεσα πάνω σ' έναν ηλικιωμένο, κακοσουλούπωτο άντρα που βρισκόταν ακριβώς πίσω μου, και του έριξα, άθελά μου, τα βιβλία που κρατούσε. Καθώς τον βοηθούσα να τα μαζέψει, θυμάμαι πως πρόσεξα τον τίτλο ενός από αυτά, "Η Προέλευση της Λατρείας των Δέντρων", και σκέφτηκα πως μάλλον θα ήταν κανένας δυστυχής βιβλιόφιλος, που, είτε για εμπόριο είτε για χόμπι, ήταν συλλέκτης παράξενων βιβλίων. Έσπευσα να απολογηθώ για το ατύχημα, αλλά ήταν φανερό πως τα βιβλία που τόσο απρόσεχτα είχα ρίξει κάτω, είχαν ιδιαίτερη αξία για τον ιδιοκτήτη τους. Με ένα μουγκρητό δυσαρέσκειας γύρισε από την άλλη, και είδα την καμπουριαστή του πλάτη και τις άσπρες φαβορίτες να χάνονται μέσα στο πλήθος.


(...)

Δεν ήμουν ούτε πέντε λεπτά στο γραφείο μου όταν μπήκε η υπηρέτρια και μου είπε ότι κάποιος ζητούσε να με δει. Έκπληκτος διαπίστωσα πως δεν ήταν άλλος από τον ηλικιωμένο συλλέκτη βιβλίων. Στεκόταν εκεί κρατώντας καμιά δεκαριά βιβλία στο δεξί του χέρι. Το ζαρωμένο πρόσωπο που ξεπρόβαλλε μέσα από τα άσπρα του μαλλιά ήταν στραμένο προς το μέρος μου.

"Παραξενεύεστε που με βλέπετε, κύριε" είπε με τη βραχνή φωνή του.

"Πράγματι" αποκρίθηκα.

"Το είχα βάρος στη συνείδησή μου, κύριε, και όταν σας είδα να μπαίνετε σ' αυτό το σπίτι, κι αφού βρισκόμουν μερικά βήματα πιο πίσω, σκέφτηκα, ας μπω μέσα να δω αυτόν τον ευγενικό κύριο και να του εξηγήσω πως αν ο τρόπος μου ήταν κάπως απότομος, δεν ήταν από κακή πρόθεση και ότι του είμαι υπόχρεος που μου μάζεψε τα βιβλία μου".

"Δεν ήταν ανάγκη" είπα. "Μπορώ να ρωτήσω πώς ξέρατε ποιος είμαι;"

"Τυχαίνει να είμαι γείτονάς σας, κύριε. Έχω το βιβλιοπωλείο στη γωνία της Τσερτς Στριτ, και χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω. Ίσως να είστε κι εσείς συλλέκτης βιβλίων. Έχω εδώ τα "Βρετανικά Πουλιά", τον "Κάτουλλο" και τον "Ιερό Πόλεμο", όλα σε τιμή ευκαιρίας. Με πέντε βιβλία θα μπορούσατε να καλύψετε εκείνο το κενό στο δεύτερο ράφι. Δεν νομίζετε πως αυτό το σημείο της βιβλιοθήκης σας δείχνει κάπως παρατημένο;"

Γύρισα το κεφάλι μου κι έριξα μια ματιά στο ράφι. Όταν ξαναγύρισα, αντίκρισα τον Σέρλοκ Χολμς να στέκεται μπροστά μου χαμογελώντας. Τον κοίταξα για μερικά δευτερόλεπτα κατάπληκτος κι έπειτα πρέπει να λιποθύμισα για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου. Μια γκρίζα ομίχλη σκέπασε τα μάτια μου, κι όταν συνήρθα βρήκα το γιακά του πουκαμίσου μου ξεκούμπωτο κι ένιωσα μια γεύση από μπράντι στα χείλη μου. Ο Χολμς ήταν σκυμμένος από πάνω μου, κρατώντας ένα μπουκαλάκι με ποτό...

Σερ Α.Κ. Ντόιλ, Η Επιστροφή του Σέρλοκ Χολμς, Η Περιπέτεια του Άδειου Σπιτιού. (μτφρ. Ασημίνα Μητσομπόνου)

http://www.arthes.com/holmes/empt/meet.jpg
αντίκρισα τον Σέρλοκ Χολμς να στέκεται μπροστά μου χαμογελώντας

Μανταλενα
06-04-12, 13:55
"Τώρα κλωτσάω φύλλα. Και σε περιμένω το βράδυ. Θα ξανάρθεις με τη Σμύρνη σου καμένη και θα ξαναπροσφυγέψεις μπροστά από τον καθρέφτη, χτενίζοντας την κάπνα από τα μαλλιά σου. Ξέρεις τι θα 'θελα να σου πω? Πως ό,τι σου αρέσει, ό,τι αγαπάς, θα μπορούσα να είμαι εγώ. Απλά, δεν πρόλαβα να γίνω. Πως όσα σου έχουν πει διάφοροι ότι μπορούν να κάνουν για σένα, τα μπορώ κι εγώ. Απλά δεν τα σκέφτηκα πρώτος. Πως όποτε με περίμενες κι αργούσα, κλωτσούσα φύλλα. Και σ'αγαπούσα, ξερά και κίτρινα..."

Κερματα , Οδυσσεας Ιωαννου

Παρωνύμιος
09-04-12, 11:47
Mερικά μόνο σταχυολογήματα από το Πολύ Κακό για Τίποτα (Much Ado About Nothing) που μ' αρέσουν πολύ:

Λίγα για το κλίμα του έργου. Ο Βενέδιχτος: ο α΄ αντρικός ρόλος του έργου, αξιότιμος γκόμενος, ομορφάντρας, αρχοντόπουλο, με κοφτερό σπαθί αλλά και γλώσσα, φανατικός κι ορκισμένος εργένης, όλα τα κοριτσόπουλα κι οι κυρίες ξετρελαμένες μαζί του. Γι' αυτόν ο Δούκας της Αραγωνίας, Δον Πέτρος ομολογεί:

(...) he hath a heart as sound as a bell and his
tongue is the clapper, for what his heart thinks his
tongue speaks.

έχει καρδιά γερή σαν καμπάνα, που
το γλωσσίδι της είναι η γλώσσα του, γιατί ό,τι σκέφτεται η καρδιά του
το λέει η γλώσσα του.

Ο Βενέδιχτος, κάπου αλλού μονολογεί:
Well, every one can master a grief but he that has it.
Καλά, ο καθένας δαμάζει τον πόνο, έξω από κείνον που τον έχει...

Για τις γυναίκες ο Βενέδιχτος, δύσκολος στα ερωτικά κι απόρθητος από του θεού Έρωτα τα βέλη, λέει:

One woman is fair, yet I am well;
another is wise, yet I am well;
another virtuous, yet I am well;
but till all graces be in one woman,
one woman shall not come in my grace.

Μια γυναίκα είναι ωραία; ας είναι καλά κι εγώ είμαι καλύτερα.
Μιαν άλλη είναι φρόνιμη; ας είναι καλά κι εγώ είμαι καλύτερα.
Μιαν άλλη είναι σεμνή; ας είναι, κι εγώ καλά είμαι.
Μα όσο δε μαζεύονται όλες οι χάρες σε μια γυναίκα,
δεν κάνω ουτ' εγώ τη χάρη σε καμιά.

Η Βεατρίκη; Κυρία όμορφη, έξυπνη, εύστροφη, πνευματώδης, με γλώσσα που κόκκαλα τσακίζει, ετυμόλογη, ο α' γυναικείος ρόλος του έργου. Γι' αυτήν ο Βενέδιχτος είναι ο σταθερός στόχος της γλώσσας της, τον πειράζει και τον ψέγει με κάθε ευκαιρία. Λέει γι' αυτόν:

In our last conflict four of his five wits went halting off,
and now is the whole man governed with one:
so that if he have wit enough to keep himself warm,
let him bear it for a difference between himself and his horse...

Στην τελευταία μας συμπλοκή, οι τέσσερις απ' τις πέντε του εξυπνάδες έφυγαν κουτσαίνοντας
και τώρα ολόκληρος, κοτζάμ άνθρωπος, κυβερνιέται με τη μια που του απόμεινε'
που αν έχει τώρα εξυπνάδα όση του φτάνει για να σαλεύει,
πρέπει να τη βάλει στην αρμαδούρα του διακριτικό, για να τον ξεχωρίζουν από τ' άλογο του...

Ο Κλαύδιος, β΄αντρικός ρόλος, γουστάρει την Ηρώ, ο β΄γυναικείος ρόλος, κόρη του άρχοντα Λεονάτου, διοικητή της Μεσσήνης. Ο Βενέδιχτος δεν βλέπει το λόγο που αυτός την ποθεί καθώς

...στ' αλήθεια, [η Ηρώ] μου φαίνεται πως είναι πάρα κοντή για μακριά παινέματα,
πάρα μελαχροινή για λαμπρά παινέματα,
και πάρα αχαμνή για παχιά παινέματα.
Τη μόνη παραχώρηση που μπορώ να κάνω για συστατικό της είναι
πως, αν ήταν αλλιώτικη απ' ό,τι είναι, θα ήταν άσκημη' κι επειδή δεν είναι αλλιώτικη,
έτσι που είναι δε μου αρέσει.

Why, i' faith, methinks she's too low for a high praise,
too brown for a fair praise and
too little for a great praise:
only this commendation I can afford her,
that were she other than she is, she were unhandsome;
and being no other but as she is, I do not like her.

Πιο κάτω, ο Βενέδιχτος "καρφώνει" το έρωτα του Κλαύδιου για την "κοντούλα κόρη του Λεονάτου", την Ηρώ, στον άρχοντα Δον Πέτρο, ο οποίος συμφωνεί:

Don Pedro. Amen, if you love her; for the lady is very well worthy.
Πέτρος. Μακάρι, αν την αγαπάς, γιατί η κόρη πολύ το αξίζει

Στην κουβέντα, επεμβαίνει κι ο Βενέδιχτος:

Claudio. You speak this to fetch me in, my lord.
Don Pedro. By my troth, I speak my thought.
Claudio. And, in faith, my lord, I spoke mine.
Benedick. And, by my two faiths and troths, my lord, I spoke mine.
Claudio. That I love her, I feel.
Don Pedro. That she is worthy, I know.
Benedick. That I neither feel how she should be loved nor
know how she should be worthy, is the opinion that
fire cannot melt out of me: I will die in it at the stake.

Κλαύ. Το λες για να με πιάσεις, αφέντη μου.
Πέτρος. Μα την αλήθεια, σου λέω τη γνώμη μου.
Κλαύ. Κι εγώ, μα την πίστη μου, είπα τη δικιά μου.
Βενέδ. Κι εγώ, μα τις δυο μου πίστες κι αλήθειες, σας λέω τη δικιά μου.
Κλαύ. Το πως την αγαπώ, το αισθάνομαι.
Πέτρος. Το πως το αξίζει το γνωρίζω.
Βενέδ. Το πως ούτε αισθάνομαι πως μπορεί αυτή ν' αγαπηθεί,
ούτε γνωρίζω γιατί το αξίζει, είναι η γνώμη μου που
δε μου τη λιώνει ούτε καμίνι
και μ' αυτήν πεθαίνω και παλουκωμένος.

Σταθερές, σκληρές κι άτεγκτες οι "απόψεις" του Βενέδιχτου για την καϋμενούλα Ηρώ, τον έρωτα του Κλαύδιου. Για την Βεατρίκη, ακόμα χειρότερες:

Benedick. What, my dear Lady Disdain! are you yet living?
Βενέδ. Πώς, αγαπητή μου Κυρία Περιφρόνηση, ακόμα ζεις;

για να εισπράξει μια εξίσου σκληρή απάντηση:

Benedick. God keep your ladyship still in that mind! so some
gentleman or other shall 'scape a predestinate
scratched face.

Beatrice. Scratching could not make it worse, an 'twere such
a face as yours were.

Βενέδ. Ο Θεός να δώσει νά 'χει πάντα αυτές τις ιδέες η παρθενική σου ψυχή, γιατί έτσι μόνο μπορεί ο ένας ή ο άλλος κύριος να γλιτώσει τα μούτρα του από σίγουρο γρατζούνισμα.

Βεατρίκη. Αν είναι νά 'ταν τα μούτρα του σαν και τα δικά σου,
το γρατζούνισμα δε θα τά 'κανε χειρότερα (!!!)

(Η μετάφραση είναι του Β. Ρώτα)

Παρωνύμιος
10-04-12, 21:28
King Richard the III
Act I, Scene 1

London. A street.

[Enter GLOUCESTER, solus]

Duke of Gloucester.
Now is the winter of our discontent
Made glorious summer by this sun of York;
And all the clouds that lour'd upon our house
In the deep bosom of the ocean buried.
Now are our brows bound with victorious wreaths;
Our bruised arms hung up for monuments;
Our stern alarums changed to merry meetings,
Our dreadful marches to delightful measures.
Grim-visaged war hath smooth'd his wrinkled front;
And now, instead of mounting barded steeds
To fright the souls of fearful adversaries,
He capers nimbly in a lady's chamber
To the lascivious pleasing of a lute.
(http://youtu.be/DsGGjXZw1eQ)
https://encrypted-tbn2.google.com/images?q=tbn:ANd9GcTBa7e40HNfRieornpvm8y_5vKX8BHM5 mWbm8RsfStzmlWyVmW4


Σαίξπηρ, Ο Βασιλιάς Ριχάρδος ο ΙΙΙ
Πράξη 1η, Σκηνή 1η (1.1)
Λονδίνο. Ένας δρόμος.

(Μπαίνει ο ΓΛΟΣΤΕΡ, μόνος)

Τώρα της δυσαρέσκειάς μας τον χειμώνα
τον έκαμε θέρος λαμπρό τούτος του Γιορκ ο ήλιος'
κι όλα τα σύννεφα που πλακώναν το σπίτι μας
θάφτηκαν στη βαθιά κοιλιά του ωκεανού.
Τώρα φορούν τα μέτωπά μας στέμματα νίκης'
τα φθαρμένα μας όπλα τα κρεμάσαμε κειμήλια'
τ' αυστηρά μας στρατόπεδα έγιναν εύθυμα κέντρα'
οι φοβερές πορείες μας χοροί ψυχαγωγίας.
Την άγρια του όψη ομάλυνε ο κατσούφης πόλεμος'
και τώρα - αντί σε ολάρματες φοράδες καβαλάρης
να φοβερίζει τους περίτρομους αντιπάλους -,
σεισολυγίζεται σε μιας κυράς την κάμαρη
ηδονιζόμενος στις λάγνες νότες του λαγούτου.

(Μτφρ. Β. Ρώτα)

(Συνεχίζεται . . . )

Παρωνύμιος
11-04-12, 00:34
Ο Δον Πέτρος κι ο νεαρός Κλαύδιος, βάζοντας την πονηρή τους μηχανή σ' ενέργεια, ομολογούν και συζητούν μεταξύ τους τις χάρες της Βεατρίκης. . . .

Don Pedro. (...) She's an excellent sweet lady; and, out of all suspicion, she is virtuous.
Claudio. And she is exceeding wise.
Don Pedro. In every thing but in loving Benedick.

http://www.youthink.com/quiz_images/full_827161825.jpghttp://27.media.tumblr.com/tumblr_lzlqof6cce1qdoh4po1_400.jpg
Η Έμμα Τόμσον ως Βεατρίκη στην ομώνυμη μεταφορά του Much Ado About Nothing του 1993.

Πέτρος. (...) Είναι έξοχη, γλυκιά κοπέλα κι αναμφισβήτητα χαριτωμένη.
Κλαύ. Κι είν' εξαιρετικά φρόνιμη.
Πέτρος. Φρόνιμη σε όλα, έξω από την αγάπη της για τον Βενέδιχτο.

Σαίξπηρ, Πολύ Κακό για Τίποτα, 2.3
Η μετάφραση του Β. Ρώτα.

Παρωνύμιος
11-04-12, 12:18
(η συνέχεια . . .)

King Richard the III
Act I, Scene 1

London. A street.
(...)

But I,
that am not shaped for sportive tricks,
Nor made to court an amorous looking-glass;
I,
that am rudely stamp'd, and want love's majesty
To strut before a wanton ambling nymph;
I,
that am curtail'd of this fair proportion,
Cheated of feature by dissembling nature,
Deformed, unfinish'd, sent before my time
Into this breathing world, scarce half made up,
And that so lamely and unfashionable
That dogs bark at me as I halt by them;
Why, I, in this weak piping time of peace,
Have no delight to pass away the time,
Unless to spy my shadow in the sun
And descant on mine own deformity:
And therefore, since I cannot prove a lover,
To entertain these fair well-spoken days,
I am determined to prove a villain
And hate the idle pleasures of these days.

(to be continued)


Σαίξπηρ, Ο Βασιλιάς Ριχάρδος ο ΙΙΙ
Πράξη 1η, Σκηνή 1η (1.1)
Λονδίνο. Ένας δρόμος.

(...)
Mα εγώ,
που δεν είμαι φτιαγμένος για παιχνίδια και
τσαλίμια, ή να λιγώνομαι μπρος σε καθρέφτη ερωτιάρη,
εγώ,
ο χοντρά σταμπαρισμένος, ο λειψός απ' του έρωτα
το μεγαλείο για να κορδώνομαι μπροστά σε μια
ξωθιά μαυλίστρα'
εγώ,
ο κολοβωμένος απ' αυτή την ωραία χάρη,
που με γέλασε στα μέτρα η υποκρίτρα η φύση,
παραμορφωμένος, μισερός,
πριν απ' την ώρα μου σταλμένος σ' τούτ' τον κόσμο,
ούτε μισοφτιαγμένος καν,
σακάτης και παράταιρος,
που με γαβγίζουν τα σκυλιά καθώς περνάω κουτσαίνοντας,
ε, εγώ,
στους απαλόλαλους αυτούς ειρηνικούς καιρούς,
άλλη χαρά δεν έχω να περνάω τον καιρό μου,
παρά μόν' να θωρώ τον ίσκιο μου στον ήλιο
και να σχολιάζω ο ίδιος το άσκημό μου φτιάξιμο.
Γι' αυτό,
αφού δεν μπορώ να γίνω εραστής,
για να περνώ αυτές τις όλο ωραία λόγια ημέρες,
είμαι αποφασιμένος να γίνω αχρείος
και να μισώ τις μάταιες γλύκες του καιρού μας.
(...)

(του Β. Ρώτα η μετάφραση)

Παρωνύμιος
12-04-12, 13:33
Το ότι οι γυναίκες είναι ανικανοποίητες (ή δεν ξέρουν τί θέλουν; ) δεν χρειαζόταν να μας το επιβεβαιώσει ο Σαίξπηρ με το παρακάτω γλαφυρό αγαπημένο απόσπασμα:

Μιλά ο Κλαύδιος, εραστής της Ηρούς, ξαδέρφης της Βεατρίκης
που είναι μεν μια καλλονή
αλλά πού 'χει τη γλώσσα κοφτερή. . .

Κλαύδιος. Η Ηρώ πιστεύει σίγουρα πως (η Βεατρίκη) θα πεθάνει, γιατί λέει
πεθαίνει, αν αυτός (ο Βενέδιχτος) δεν την αγαπήσει' και πεθαίνει παρά
να φανερώσει τον έρωτά της' και πάλι πεθαίνει, κι αν αυτός τη
ζητήσει, παρά να παρατήσει και μια στιγμή
τα συνηθισμένα της τ' αστεία.

http://www.moviemarket.com/library/photos/313/313489.jpg
Bεατρίκη-Έμα Τόμσον


Claudio. Hero thinks surely she will die; for she says she
will die, if he love her not, and she will die, ere
she make her love known, and she will die, if he woo
her, rather than she will bate one breath of her
accustomed crossness.

Πολύ Κακό για Τίποτα, 2.3
Του Β. Ρώτα η μετάφραση.

Ρυπαρό κονσερβοκούτι
12-04-12, 17:23
Ναι. Ένα γεροντάκι στο Κίρκαγατς, μια γριούλα στο Μπακήρ, ένα ηλικιωμένο βόδι τούτος εδώ στο Αξάρ: οι άνθρωποι του θεού.
Η καλοσύνη φυτρώνει λοιπόν σε μεγάλες ηλικίες: Φαίνεται θα είναι παρακμή.


Ηλίας Βενέζης, το νούμερο 31328

Παρωνύμιος
13-04-12, 14:11
(...) but man, proud man,
Drest in a little brief authority,
Most ignorant of what he's most assured,
His glassy essence, like an angry ape,
Plays such fantastic tricks before high heaven
As make the angels weep; who, with our spleens,
Would all themselves laugh mortal.

Mα άνθρωπε συ, περήφανε άνθρωπε,
που ντύθηκες μικρή εξουσία εφήμερη,
και πιο πολύ αγνοείς ό,τι πιο βέβαιο έχεις,
τη γυάλινη την ύπαρξή σου, σαν έξαλλη μαϊμού,
με κόλπα κωμικά μπροστά στον ύψιστο ουρανό,
κάνεις να κλαιν οι αγγέλοι, που
αν είχαν φύση ανθρώπινη,
θα πέθαιναν στα γέλια.

Σαίξπηρ, Με το Ίδιο Μέτρο, 2.2

Νεραϊδόπιασμα
17-04-12, 02:48
"Λένε ότι ο μακρύτερος δρόμος είναι αυτός που συνδέει το μυαλό με την καρδιά. Ή, αλλιώς, ότι είναι μεν δύσκολο να ξέρεις τι νιώθεις, αλλά είναι απείρως δυσκολότερο να νιώθεις αυτό που ξέρεις."
Γιώργο υπέροχο...πραγματικά απόλυτα αληθινό...δύσκολο να καταλάβεις τι νοιώθεις..αλλά άθλος να βρεις το κουράγιο να συνεχίσεις να το νοιώθεις συνειδητά!!!

Παρωνύμιος
17-04-12, 20:26
Μέσα στο δάσος Άρντεν ο εξόριστος κι αποδιωγμένος Δούκας:

Sweet are the uses of adversity,
Which like the toad, ugly and venomous,
Wears yet a precious jewel in his head;
And this our life, exempt from public haunt,
Finds tongues in trees, books in the running brooks,
Sermons in stones, and good in every thing.

Γλυκές είν' οι χρήσεις της αντιξοότητας,
που σαν τον φρύνο, άσχημη και γιομάτη δηλητήριο,
όμως φορά ένα πολύτιμο κόσμημα πά' στο μέτωπο'
κι αυτή η ζωή μας, απαλλαγμένη από τα δημόσια πράματα,
βρίσκει μιλιά στα δέντρα, βιβλία στα ρυάκια,
κηρύγματα στα βράχια και το καλό στο κάθε τι.

:Σαίξπηρ:, Όπως Αγαπάτε, 2.1

Μανταλενα
23-04-12, 11:05
(συνομιλια αναμεσα σε πρακτορα κ Αμάντα με θεμα την εξουσια , το εθνος κ την ελευθερια)

πρακτορας: ''εγω διακινδυνευσα τη ζωη μου..''
αμαντα: ''διακινδυνευσες τη ζωη σου αλλα τι αλλο εχεις διακινδυνευσει; Διακινδυνευσες ποτε την αποδοκιμασια των αλλων; Διακινδυνευσες ποτε την οικονομικη σου ασφαλεια; Διακινδυνευσες ποτε μια πεποιθηση σου; Το να διακινδυνεύσει κανείς τη ζωή του δε δείχνει ιδιαιτερο θαρρος. Στη χειροτερη περιπτωση θα τη χασεις,οποτε θα πας στον παραδεισο των ηρωων και ολα θα ειναι μελι γαλα στον αιωνα τον απαντα. Ετσι δεν ειναι; Κερδιζεις την ανταμοιβη σου κ δεν εχεις αλλες συνεπειες.Αυτο δεν ειναι θαρρος.
Πραγματικο θαρρος ειναι να διακινδυνευσεις κατι που μπορει να σε αναγκασει να επανεξετασεις τις σκεψεις σου, και να αλλαξεις, και να επεκτεινεις τη συνειδητοτητα σου.
Πραγματικο θαρρος ειναι να διακινδυνευσεις τα κλισε σου''


Τομ Ρομπινς, Αμαντα το κοριτσι της γης

Γιωργος Τ
22-05-12, 15:19
"Το 1979, ο Κρίστοφερ Λας, ένα από τα οξύτερα πνεύματα του αιώνα μας, περιέγραφε ως εξής την παρακμή του αμερικανικού εκπαιδευτικού συστήματος:

Η μαζική εκπαίδευση, υποσχόμενη να εκδημοκρατίσει την κουλτούρα που παλιότερα επιχωρίαζε στις προνομιούχες τάξεις, κατέληξε να αποβλακώνει τους ίδιους τους προνομιούχους. Η σύγχρονη κοινωνία, αν και κατάφερε να δημιουργήσει ένα χωρίς προηγούμενο επίπεδο τυπικής εκπαίδευσης, παρήγαγε ταυτόχρονα νέες μορφές αμάθειας. Ολοένα και πιο δύσκολα οι άνθρωποι χειρίζονται τη γλώσσα τους με άνεση και ακρίβεια, ολοένα και λιγότερο θυμούνται τα βασικά γεγονότα της ιστορίας της χώρας τους, ολοένα και πιο δύσκολα είναι σε θέση να κάνουν λογικές αφαιρέσεις ή να κατανοούν γραπτά κείμενα εκτός από τα υποτυπώδη."

Η εκπαίδευση της αμάθειας, Ζαν Κλωντ Μισέα, Εκδόσεις Βιβλιόραμα

Γιωργος Τ
22-05-12, 17:24
"...Όταν η άρχουσα τάξη μπαίνει στον κόπο να εφεύρει μια λέξη και να επιβάλει τη χρήση της, μολονότι στην τρέχουσα γλώσσα υπάρχει ένας όρος απολύτως συνώνυμος και του οποίου το νόημα είναι απολύτως σαφές, τότε οποιοσδήποτε διάβασε Όργουελ καταλαβαίνει αμέσως ότι η νέα λέξη, στην πράξη, πρέπει να σημαίνει το ακριβώς αντίθετο από την προηγούμενη..."

Η εκπαίδευση της αμάθειας, Ζαν Κλωντ Μισέα, Εκδόσεις Βιβλιόραμα

Ρεγινόρα
07-06-12, 23:00
"Μην είσαι παλαβός, Μπραϊμάκι μου, άσε τους Ρωμιούς να σκοτώνουνται αναμεταξύ τους. Δεν έχει ξοφλημό, ανάθεμά τη για ράτσα! Πόσα χρόνια, πάππου πρόσπαππου, πολεμούμε να την ξεκάνουμε; Τί καταφέραμε; Τον κακό μας τον καιρό! Έναν ξεριζώνεις, δέκα φυτρώνουν... Αν δεν σκοτωθούν, σου λέω, αναμεταξύ τους, σκοτωμό δεν έχουν. Τους αφήνω, το λοιπόν, κα σκοτώνουνται. Κι άμα βγάλουν καλά καλά τα μάτια τους, καβαλικεύω τη φοράδα μου και πάω και βάνω τάξη. Κατάλαβες; Σου τα λέω αν αξιωθείς και γίνεις κι εσύ καμιά φορά Αγάς σε ρωμαίικο χωριό, να ξλερεις μωρέ, πώς να φέρνεσαι με τους Ρωμιούς."

Καζαντζάκης, "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται"

(πόσο τραγικά επίκαιρο μου μοιάζει όλο αυτό)!!!

Μαύρο Βέλος
09-06-12, 18:50
"Ο φόβος του θανάτου διακατείχε παντού και πάντοτε όλους τους θνητούς. Ίσως αυτός μας εμποδίζει κι εμάς σήμερα, όπως εμπόδισε πολλές φορές στο παρελθόν τους ανθρώπους, να έχουμε τον απαιτούμενο οίστρο για τη ζωή μας, να έχουμε δηλαδή την επίγνωση ότι είμαστε πραγματικά θνητοί, και ότι έχουμε να κάνουμε, αν γίνεται, θα γίνει εδώ, από εμάς, και εδώ θα το κάνουμε, εμείς."

Η Aρχαία Ελληνική Δημοκρατία Και η Σημασία της για Εμάς Σήμερα, Κορνήλιος Καστοριάδης

Γιωργος Τ
10-06-12, 21:36
"Σ' ένα μικρό πεντακάθαρο ρυακάκι είδε ένα γέρο να σκύβει και να βλέπει, βαθιά αφοσιωμένος, το νερό να τρέχει. Ζύγωσε· Έσκυψε να δει τι να θωρούσε με τόση προσοχή ο γέρος· δεν είδε τίποτα, μονάχα το νερό να τρέχει.
-Τι βλέπεις, παππού; ρώτησε παραξενεμένος.
Σήκωσε ο γέρος το κεφάλι, χαμογέλασε θλιμμένος:
-Τη ζωή μου που τρέχει και χάνεται, παιδί μου, αποκρίθηκε· τη ζωή μου που τρέχει και χάνεται...
-Μη θλίβεσαι, παππού, ξέρει αυτή που πάει, κατά τη θάλασσα· όλες οι ζωές του κόσμου κατακεί πάνε, παππούλη."

Νίκος Καζαντζάκης, "Οι αδερφοφάδες", Εκδόσεις Καζαντζάκη

Κλεοπάτρα
10-06-12, 21:57
'' Twelve voices were shouting in anger, and they were all alike. No question, now, what had happened to the faces of the pigs. The creatures outside looked from pig to man, and from man to pig, and from pig to man again; but already it was impossible to say which was which.''

"Δώδεκα φωνές ούρλιαζαν με μανία και ήταν όλες ίδιες. Τώρα ήταν ολοφάνερο τι ειχε συμβεί στις φάτσες των γουρουνιών. Τα ζώα απ'έξω κοίταζαν πότε τα γουρούνια και πότε τους ανθρώπους, πότε τους ανθρώπους και πότε τα γουρούνια, ύστερα πάλι τα γουρούνια και πάλι τους ανθρώπους, αλλά ήταν αδύνατο να διακρίνουν ποιος ήταν ποιος."


Τζωρτζ Όργουελ, Η Φάρμα των Ζώων

Κλεοπάτρα
10-06-12, 23:08
"Ξέρετε ποια είναι η αφορμή της οικονομικής κρίσης; Θα γελάσετε. Η αφθονία. Μάλιστα. Βουνά μαζεύτηκαν τα αγαθά κι οι άνθρωποι πεθαίνουν απ' την πείνα. Στη Βραζιλία ρίχνουν τον καφέ στα ποτάμια. Στον Καναδά και στην Αμερική καίνε ολόκληρα βουνά από σιτάρι... Πώς μπορείς να ζεις σ' έναν κόσμο με τόσην αδικία και να μην το ξεφωνίζεις κάθε ώρα, κάθε μέρα;... Φυσικά, αν θέλεις, μπορείς να μείνεις ήσυχος. Να κοιτάξεις τον εαυτούλη σου. Μα τότε, πώς θα 'χεις το δικαίωμα να λέγεσαι άνθρωπος;"

Μ.Λουντέμης

Αλίκη
28-06-12, 01:02
"Θυμασαι που ειπα οτι εξασκουμαστε στα βουβα ξορκια, Ποτερ;"
"Ναι", εκανε ξερα ο Χαρι.
"Ναι, κυριε"
"Δεν χρειαζεται να με λετε "κυριε", καθηγητα Σνέιπ!" - Χαρι Ποτερ και ο Ημιαιμος Πριγκιψ
:χαχαχα::χαχαχα::χαχαχα:
Ποσο γελιο!!!!

Και ισως το πιο αστειο κομματι που εχω διαβασει σε βιβλιο εβερ:
Μολις εχουν δωσει εξετασεις στη Μαντικη και εχουν κοπει:
"Ηταν αναμενομενο να κοπουμε σε αυτο το μαθημα", ειπε κατσουφιασμενος ο Ρον, καθως κατεβαιναν τη μαρμαρινη σκαλα. Ο Χαρι ενιωθε καπως καλυτερα, γιατι μολις του ειχε πει ο Ρον οτι περιεγραψε με καθε λεπτομερεια στον εξεταστη του εναν αποκρουστικο αντρα με μια χοντρη κρεατοελια στη μυτη, τον οποιο εβλεπε στην κρυσταλλινη σφαιρα του, και μολις σηκωσε τα ματια του συνειδητοποιησε πως αυτο που τοση ωρα περιεγραφε ηταν το ειδωλο του εξεταστη του. - Χαρι Ποτερ και το Ταγμα του Φοινικα
:μουάχαχα::μουάχαχα::μουάχαχα::μουάχαχα: οσες φορες κ να το διαβασω γελαω!!!!

Απόλλων Θηρευτής
01-07-12, 18:55
'' Η Βενετία ήτανε δυνατή δημοκρατία και παραλού, ανάγκη κανέναν δεν είχε.
Κι επειδή ο πάππας της κόλλαγε κάθε τόσο, εδώ και δύο αιώνες δεν τα είχε καθόλου
καλά με το Βατικανό. Σήκωνε μπαιράκι και του απαντούσε του πάππα κάθε φορά
που της κόλλαγε :
- Ά κόβε ξύλα ρε μούργο.....
Θύμωνε ο πάππας, να τα βάλει όμως μαζί της δεν τον συνέφερε. Έκανε το κορόιδο,
απειλούσε με αφορισμούς και με αποκλεισμούς από την μέλλουσαν ζωήν, έτσι όμως
κι έχεις την παρούσαν ζωήν, την μέλλουσαν την ρίχνεις στόν απόπατο.....
Διότι μόνον οι μη έχοντες την παρούσαν παρηγοριούνται με την μέλλουσαν
και ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι.... Άμα έχεις τις αυτοκινητάρες σου και τις
ταξιδάρες σου και τις μεγαράρες σου και τις γκομενάρες σου, σκοτούρα που
σ' έφαγε για την μέλλουσαν. Έ κρατάς μια πισινή να πούμε, δεν ξέρεις τι γίνεται
και δίνεις κάνα δίφραγκο στον ζητιάνο και κάνα παλιό παντελόνι στο θυρωρό
της πολυκατοικίας, αλλά τον έναν χιτώνα εκ των δύο δεν τον δίνεις,
που να σου βγάλουνε τα δόντια δίχως νάρκωση.... ψέματα να μη λέμε.''

Νίκος Τσιφόρος - Εμείς και οι Φράγκοι

Παρωνύμιος
09-07-12, 17:58
Λίγες μέρες πριν από μια μάχη στο Μαραθώνα...

"... ο Ιππίας, ο γιος του Πεισίστρατου, οδήγησε τους Πέρσες στο Μαραθώνα1, αφού την προηγούμενη νύχτα είδε όνειρο ότι κοιμήθηκε με την μητέρα του. Έβγαλε λοιπόν το συμπέρασμα από το όνειρο ότι θα γυρίσει στην Αθήνα κι αφού πάρει πάλι την εξουσία θα πέθαινε γέρος στην πατρίδα του. Κι όσον αφορά το όνειρο αυτά συμπέρανε. (...) Ενώ λοιπόν τακτοποιούσε αυτά, του ήρθε να φταρνιστεί και να βήξει δυνατότερα από το συνηθισμένο, κι επειδή ήταν γέρος2 και τα περισσότερα δόντια του κουνιόντουσαν, από τη βία με την οποία έβηξε, βγήκε ένα δόντι από το στόμα του κι έπεσε στην άμμο. Χάλασε τον κόσμο για να το βρει κι επειδή το δόντι δεν φαινόταν πουθενά, αναστέναξε κι είπε σε εκείνους που ήταν κοντά του: "Αυτή η γη δεν είναι δική μας κι ούτε θα μπορέσουμε να την υποτάξουμε. Όσο μέρος όριζα εγώ απ' αυτήν την κατέχει τώρα το δόντι μου"....

Ηροδότου Ιστορίες, Βιβλίο ΣΤ, 107, μτφρ. Αδ. Θεοφίλου, εκδ. Πάπυρος.

1. Έλληνας οδηγεί εχθρούς ενάντια σε Έλληνες. Πού το περίεργο;
2. Πάνω από 70χρ.

Παρωνύμιος
24-07-12, 07:22
Στα βόρεια της πετρελαιοπαραγωγού Λιβύης...

"....εἴη δ᾽ ἂν πᾶν, ὅκου καὶ ἐν Ζακύνθῳ ἐκ λίμνης καὶ ὕδατος πίσσαν ἀναφερομένην αὐτὸς ἐγὼ ὥρων. 3 εἰσὶ μὲν καὶ πλεῦνες αἱ λίμναι αὐτόθι, ἡ δ᾽ ὦν μεγίστη αὐτέων ἑβδομήκοντα ποδῶν πάντῃ, βάθος δὲ διόργυιος ἐστί· ἐς ταύτην κοντὸν κατιεῖσι ἐπ᾽ ἄκρῳ μυρσίνην προσδήσαντες καὶ ἔπειτα ἀναφέρουσι τῇ μυρσίνῃ πίσσαν, ὀδμὴν μὲν ἔχουσαν ἀσφάλτου, τὰ δ᾽ ἄλλα τῆς Πιερικῆς πίσσης ἀμείνω. ἐσχέουσι δὲ ἐς λάκκον ὀρωρυγμένον ἀγχοῦ τῆς λίμνης. ἐπεὰν δὲ ἀθροίσωσι συχνήν, οὕτω ἐς τοὺς ἀμφορέας ἐκ τοῦ λάκκου καταχέουσι. 4 ὁ τι δ᾽ ἂν ἐσπέσῃ ἐς τὴν λίμνην, ὑπὸ γῆν ἰὸν ἀναφαίνεται ἐν τῇ θαλάσσῃ· ἣ δὲ ἀπέχει ὡς τέσσερα στάδια ἀπὸ τῆς λίμνης...."

"...Όλα όμως είναι δυνατά γιατί και στη Ζάκυνθο εγώ ο ίδιος έβλεπα να βγάζουν πίσσα από τη λίμνη και το νερό. Πολλές άλλες λίμνες υπάρχουν βέβαια εκεί. Η μεγαλύτερη όμως από αυτές έχει μάκρος 70 ποδιών, άλλο τόσο πλάτος και βάθος 2 οργυιές. Δένουν λοιπόν στην άκρη ενός κονταριού ένα κλωνάρι από μυρσίνη, το βυθίζουν στη λίμνη και έπειτα το βγάζουν με πίσσα απάνω που έχει μυρωδιά ασφάλτου, ενώ κατά τα άλλα είναι καλύτερη από την Πιερική πίσσα. Την πίσσα που μαζεύουν τη χύνουν σε έναν λάκκο σκαμένο κοντά στη λίμνη, κι αφού συγκεντρώσουν αρκετή, τη βγάζουν από το λάκκο και τη χύνουν σε αμφορείς. Ό, τι πέσει στη λίμνη πηγαίνει κάτω από τη γη και ξαναφαίνεται στη θάλασσα που απέχει απ' τη λίμνη 4 περίπου στάδια...."

Ηροδότου Ιστορίες, Δ, §195.

Λαλένα
31-07-12, 18:09
Πόσο φιλόδοξοι είναι αυτοί οι άνθρωποι? γέλασε ο θεός απο τα ύψη. Αν δεν κερδίσουν ούτε δόξα ούτε φήμη, αν δεν κερδίσουν την αθανασία, τότε θέλουν να μετενσαρκωθούν. Γιατί δεν συμβιβάζονται με την ζωή στον ουρανό? Γιατί δεν ακούνε την ουράνια μουσική? Εσείς οι άνθρωποι έχετε χάσει την ικανότητα να ακούτε. Πιστεύετε λοιπόν πως οι τεράστιες κινήσεις των ουρανών γίνονται στην σιωπή? Εχει ατροφήσει η ακοή των ανθρώπων. Υπερβολικά απασχολημένοι με όσα λέγονται για αυτούς, σταμάτησαν να ακούνε την κίνηση των ουρανών.
Κοίταξε προς τα πάνω Σκιπίωνα Αιμιλιανέ:
μάθε τώρα να κοιτάς και να ακούς μακριά και έξω απο εσένα για να φτάσεις επιτέλους στον εαυτό σου.Ξέχνα ην δόξα, τη φήμη, τους πολεμικούς θριάμβους. Κοίταξε προς τα πάνω. Είσαι κάτι παραπάνω απο το καλύτερο που πίστεψες πως ήσουν.Είσαι θεός.Έχεις ότι και εγώ.Άγρυπνη ζωηρότητα,μνήμη και αίσθηση, πρόβλεψη επίσης, το λόγο και τη θεϊκή δύναμη να κυβερνάς και να κατευθύνεις το σώμα σου που είναι ο υπηρέτης σου, με τον ίδιο τρόπο που ο θεός κυβερνά το σύμπαν. Κυριάρχησε στο αδύναμο σώμα σου με τη δύναμη της αθάνατης ψυχής σου.
Κι αυτός, ο Κορνήλιος Σκιπίων Αιμιλιανός, άκουσε τότε τη μουσική των ουράνιων σφαιρών.

Κάρλος Φουέντες, Η Πορτοκαλιά ή οι Κύκλοι του χρόνου

Βασίλης Γ
07-09-12, 18:50
Από νωρίς το πρωί να λες μέσα σου:σήμερα θα συναντηθώ με τον πολυπράγμονα,με τον αχάριστο,με τον αλαζόνα,τον δολερό,τον φθονερό,τον ακοινώνητο.Τους συμβαίνει να είναι έτσι επειδή αγνοούν το αγαθό και το κακό.Εμένα όμως,που στοχάστηκα τη φύση του αγαθού κι είδα την ομορφιά του·και τη φύση του κακού,κι είδα την ασχήμια του·και τη φύση του ανθρώπου που σφάλλει,κι είδα ότι είναι συγγενής μου,όχι από το ίδιο αίμα ή σπέρμα αλλά από τον ίδιο Νου,και ότι έχει τη θέση του μέσα στο θείο έργο·εμένα δεν μπορεί να με βλάψει κανείς από τους παραπάνω,γιατί κανείς τους δεν μπορεί να με εμπλέξει στην αισχρότητα.

Μάρκος Αυρήλιος , Τα Εις Εαυτόν

Τουρκόγιαννος
07-09-12, 20:07
Βασίλη, δεν έχω λόγια. :πάνω::πάνω::πάνω:

Άλκηστις
10-09-12, 07:53
Μ'αρέσουν πολύ οι "πειραγμένες" ιστορίες. Με άγγιξε ιδιαίτερα ένα μικρό διήγημα του Μυριβήλη, όπου συνομιλούν ο Θεός με τον Αδάμ και την Εύα.

...
- Κι ο θάνατος τρελά παιδιά; Τον λησμονήσατε το θάνατο, που σέρνεται σαν φίδι πίσω από τα βήματά σας από τότε που χάσατε τον παράδεισo;
- Με τον έρωτα τον νικήσαμε και το θάνατο Κύριε.
Κι η Εύα σήκωσε στα δυο της χέρια το δέμα που σφιχτά κρατούσε πάνω της τόση ώρα, πάνω στο στήθος της. Μέσα στην αρκουδοπροβιά σάλεψε το μικρό τριανταφυλλί σωματάκι ενός παιδιού. Μέσα από το πρόσωπό του χαμογελούσαν όλοι οι αγγέλοι του χαμένου παραδείσου.
- Ευλόγησέ το πατέρα.

Ήταν το πρώτο παιδί της γης.

Στρατής Μυριβήλης

Υπάρχουν κάποια λάθη που πρέπει να γίνονται.
Αν δεν χάναμε τον παράδεισο θα χάναμε την ελπίδα να τον ξανακερδίσουμε.
Κι ακόμα κι αν κάποιο λάθος δεν το ξεχάσεις ποτέ και δεν το αφήσεις ποτέ να σε ξεπεράσει,
υπάρχει πάντα η ελπίδα πως με το χρόνο, θα το καταλάβεις, και θα το συγχωρήσεις.

ΞένηΛογοτεχνια
10-09-12, 12:34
Μ'αρέσουν πολύ οι "πειραγμένες" ιστορίες. Με άγγιξε ιδιαίτερα ένα μικρό διήγημα του Μυριβήλη, όπου συνομιλούν ο Θεός με τον Αδάμ και την Εύα.

...
- Κι ο θάνατος τρελά παιδιά; Τον λησμονήσατε το θάνατο, που σέρνεται σαν φίδι πίσω από τα βήματά σας από τότε που χάσατε τον παράδεισo;
- Με τον έρωτα τον νικήσαμε και το θάνατο Κύριε.
Κι η Εύα σήκωσε στα δυο της χέρια το δέμα που σφιχτά κρατούσε πάνω της τόση ώρα, πάνω στο στήθος της. Μέσα στην αρκουδοπροβιά σάλεψε το μικρό τριανταφυλλί σωματάκι ενός παιδιού. Μέσα από το πρόσωπό του χαμογελούσαν όλοι οι αγγέλοι του χαμένου παραδείσου.
- Ευλόγησέ το πατέρα.

Ήταν το πρώτο παιδί της γης..


Πολύ όμορφο απόσπασμα! Καλώς ήρθες!

Μανταλενα
10-09-12, 14:47
''...οσο περισσοτερο προσφερε τον εαυτο του στις απαιτησεις μιας αδιακοπης πολιορκιας,τοσο περισσοτερο αναρωτιοταν για το πουθε προερχοταν το δικο του το ελαττωμα, η δικη του η ατελεια, που του απαγορευε να ζησει οπως ζουσε εκεινη, μ'ενταση και πληροτητα.
κ απομεινε εκει, μπορει να πει κανεις,αντικριζοντας εκστατικα σχεδον την ιδια του τη ψυχροτητα, τελεια ανικανος να καταλαβει το πως εκεινη ειχε ετσι κατορθωσει να χασει τον εαυτο της, να του δωσει το καθε τι απ'αυτην, διχως ουσιαστικα να παρει τιποτε σε ανταλλαγμα. ''

Γιασουναρι Καβαμπατα ''η χωρα του χιονιου''

Μορφεας
10-09-12, 15:01
''H καρδιά στις μέρες μας,πωλείτε με το ζύγη.Και μάλιστα σε ζυγαριά που κλέβει''

Αγγελος Τερζάκης, Μενεξεδένια Πολιτεία.

Ονειρευτής
13-09-12, 20:07
(Το απόσπασμα που παραθέτω ως αγαπημένο μου προέρχεται από το βιβλίο του Νίτσε «Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα» από τις εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ σε μετάφραση του Ζήση Σαρίκα)


Το τραγούδι του τάφου.

[…] Σκοτώσατε τις οπτασίες και τα πιο αγαπημένα θαύματα της νιότης μου! Μου πήρατε τους συμπαίκτες μου, τα μακάρια πνεύματα! Στην μνήμη τους αποθέτω αυτό το στεφάνι και αυτήν την κατάρα.

Αυτή την κατάρα ξεστομίζω εναντίον σας εχθροί μου! Δεν κάνατε μήπως σύντομη την αιωνιότητα μου, σαν τον ήχο που σβήνει μέσα στην κρύα νύχτα! Μου ήρθε μόνο σαν ματιά από θεϊκά μάτια – σαν στιγμή!

Έτσι μίλησε μια μέρα η καθαρότητα μου – την κατάλληλη ώρα : «θεϊκά πρέπει να είναι για μένα όλα τα όντα».

Τότε πέσατε πάνω μου, βρόμικα φαντάσματα· αχ που πέταξε άραγε εκείνη η κατάλληλη ώρα!

«Όλες οι μέρες πρέπει να είναι για μένα άγιες» - έτσι είπε μια μέρα η σοφία της νιότης μου: αληθινά ήταν λόγια μιας χαρούμενης σοφίας!

Τότε όμως εσείς, εχθροί μου, μου κλέψατε τις νύχτες μου και τις πουλήσατε στο άυπνο μαρτύριο : αχ που πέταξε άραγε εκείνη η χαρούμενη σοφία;

Κάποτε λαχταρούσα να δω καλούς οιωνούς απ’ τα πουλιά: και φέρατε τότε πάνω από το δρόμο μου μια τερατώδη, σιχαμερή κουκουβάγια. Αχ που πέταξε η τρυφερή λαχτάρα μου!

Κάποτε υποσχέθηκα ν’ απαρνηθώ κάθε αηδία: τότε μετατρέψατε τους γείτονες και τους πλησίον μου σε αποστήματα. Αχ που πέταξε τότε η πιο ευγενής υπόσχεσή μου;

Σαν τυφλός ακολούθησα κάποτε μακάριους δρόμους: τότε πετάξατε ακαθαρσία πάνω στο δρόμο του τυφλού: και τώρα του προκαλεί αηδία το παλιό μονοπάτι του τυφλού.

Και όταν έκανα αυτό που ήταν το πιο δύσκολο για μένα και γιόρταζα τις νίκες που είχα πετύχει στον εαυτό μου: τότε κάνατε εκείνους που μ’ αγαπούσαν να φωνάξουν ότι τους έκανα το μεγαλύτερο κακό.

Αληθινά, αυτό κάνατε πάντα: μου πικραίνατε το καλύτερο μου μέλι και χαλούσατε το μόχθο των καλύτερων μελισσών μου.

Στην αγαθοεργία μου στέλνατε πάντα τους αναιδείς ζητιάνους· γύρω από τον οίκτο μου βάζατε πάντα να σπρώχνονται οι πιο αθεράπευτοι ξεδιάντροποι. Έτσι πληγώσατε τις αρετές μου μέσα στην πίστη τους.

Κι όταν προσέφερα θυσία ό,τι πιο ιερό είχα: η «ευσέβεια» σας έσπευδε τότε να προσφέρει τις πιο παχιές προσφορές της: έτσι που ό,τι πιο ιερό είχα πνιγόταν μέσα στον καπνό του λίπους σας.

Και κάποτε θέλησα να χορέψω, όπως δεν χόρεψα ποτέ: θέλησα να χορέψω πάνω απ’ όλους τους ουρανούς. Τότε μεταπείσατε τον πιο αγαπημένο μου τραγουδιστή.

[…] Η ύψιστη ελπίδα μου έμεινε ανείπωτη και αλύτρωτη! Και πέθαναν όλες οι οπτασίες και παρηγοριές της νιότης μου!

Πως το άντεξα; Πως άντεξα και ξεπέρασα τέτοιες πληγές; Πως αναστήθηκε η ψυχή μου από τέτοιους τάφους;

Ναι, υπάρχει μέσα μου κάτι άτρωτο, που τίποτα δεν μπορεί να το θάψει, κάτι που ανατινάζει βράχους: αυτό είναι η θέληση μου. Σιωπηλή και αναλλοίωτη βαδίζει μέσα στα χρόνια.

Θέλει να βαδίζει με το βήμα της, πάνω στα πόδια μου, η γριά μου θέληση· το πνεύμα της είναι σκληρόκαρδο και άτρωτο.

Άτρωτος είμαι μόνο στην φτέρνα μου. Κι εσύ ζεις πάντα και μένεις όμοια του εαυτού σου, εσύ η πιο υπομονετική! Πάντα καταφέρνεις να βρίσκεις δρόμο ανάμεσα στους τάφους!

Ζει ακόμα μέσα σου το αλύτρωτο της νιότης μου· και σαν ζωή και νιότη κάθεσαι εδώ ελπίζοντας, πάνω στα κίτρινα χαλάσματα των τάφων.

Ναι, είσαι ακόμα για μένα ο χαλαστής όλων των τάφων: χαίρε θέληση μου! Και μόνο εκεί όπου υπάρχουν τάφοι, υπάρχουν αναστάσεις!»

Μελουζίνα
13-09-12, 23:39
Αυτήν την φορά θα βάλω ένα απόσπασμα που το βρήκα πολύ πετυχημένο! Είναι από την "Ευγενία Γκραντέ" του Μπαλζάκ :
(Διάλογος μεταξύ Νανόν και Γκραντέ)

- Καθόλου. Θα μας φτιάξεις κοτόσουπα. Οι κολίγοι δε θα σ' αφήνουνε χωρίς δουλειά. Πάω να πω στον Κουρνουαγιέ να μου σκοτώσει κοράκια. Κάνουνε τον καλύτερο ζωμό του κόσμου.
- Μα δεν είναι αλήθεια αφέντη πως τα κοράκια τρώνε τους πεθαμένους;
- Είσαι ζούδι, Νανόν! Τρώνε όπως όλος ο κόσμος ό,τι βρίσκουνε. Σάμπως κι εμείς δε ζούμε από τους πεθαμένους; Τι άλλο είναι λοιπόν οι κληρονομιές;

Αντάρης
14-09-12, 16:30
Η επανάσταση φαίνεται πολύ ρομαντική, ξέρεις. Δεν είναι όμως. Είναι αίμα και τρέλα και θέλει κότσια, είναι πιτσιρικάδες που μπλέκονται και σκοτώνονται, είναι πιτσιρικάδες που δεν καταλαβαίνουν τι στο διάολο τρέχει. Είναι η πουτάνα σου, η γυναίκα σου που της ξεσκίζουν την κοιλιά με τις ξιφολόγχες και μετά τη βιάζουν απ' τον κώλο μπροστά στα μάτια σου. Είναι άνθρωποι να βασανίζουν ανθρώπους που γέλαγαν με Μίκυ Μάους. Πριν μπλεχτείς στα πράματα, αποφάσισε πρώτα πως είναι τα πνεύματα και πως θα είναι όταν όλα τελειώσουν. Δεν συμφωνώ με τον Ντος -Έγκλημα και Τιμωρία- ότι κανένας άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρεί τη ζωή ενός άλλου. Ίσως όμως χρειάζεται κάποια σκέψη πριν. Φυσικά η πουστιά βρίσκεται στο ότι αφαιρούν τις ζωές μας χωρίς να ρίξουν ούτε μια σφαίρα.... Έχω δει πράματα που καν θέλω να μιλάω για αυτά. Αλλά πριν σκοτώσεις κάτι σιγουρέψου ότι έχεις να το αναπληρώσεις με κάτι καλύτερο από τις πολιτικάντικες, οπορτουνίστικες, χλευαστικές, όλο μίσος μαλακίες που λέγονται στα δημόσια πάρκα.... Ντρέπομαι που είμαι μέλος της ανθρώπινης φυλής αλλά δεν θέλω να προσθέσω σ' αυτή την ντροπή, θέλω να ξύσω και να αφαιρέσω λίγη απ' αυτή....

Δεν ξέρω που να σταματήσω, θα ήθελα να βάλω όλο το κείμενο. Από τις σημειώσεις ενός πορνόγερου του Μπουκόβσκι

Λαλένα
15-09-12, 11:33
Ποτέ μου δεν αγάπησα τους θριαμβευτές.
Τους τροπαιούχους.
Πάντα με φοβίζει το ποδοβολητό των καβαλάρηδων.
Αγάπησα τους μοναχικούς.
Τους ορειβάτες.
Τους κουρασμένους παλιάτσους.
Αγάπησα αυτούς που έχουν ένα στυφό χαμόγελο
Και ψάχνουν ένα ανθισμένο κλαδί
Για να ενωθούν ξανά με τη ζωή.
Αυτούς που, όταν γλιστρήσουν στη λακκούβα με τα λασπόνερα
Γελάνε με το χάλι των ποδιών τους.
Καθόλου δε λυπάμαι που με πέταξε έξω από την δεξίωση ο πορτιέρης
Γιατί δε φορούσα το κατάλληλο ένδυμα.
Λυπάμαι μόνο που σπατάλησα πολύτιμο χρόνο
Ψάχνοντας τις λάθος διευθύνσεις
Που μου είχαν χώσει στην τσέπη διάφοροι επιτήδειοι.
Λυπάμαι μόνο που δε μπορώ πια να φοράω κατάσαρκα το βλέμμα των ανθρώπων...

Από τη Βαρκάρισσα της Χίμαιρας
Αλκυόνη Παπαδάκη

Τουρκόγιαννος
15-09-12, 17:13
Το τέλος του ποιήματος είναι όλα τα λεφτά! :)))
"Λυπάμαι μόνο που δε μπορώ πια να φοράω κατάσαρκα το βλέμμα των ανθρώπων..."
Σ' ένα βιβλίο που είχα διαβάσει πριν 2-3 χρόνια, με τίτλο 'Η σημασία της επαφής' (του D. Morris), καταγράφεται η ανάγκη μας για επαφή (από τη βλεμματική μέχρι τη σεξουαλική) και πόσο στερούμαστε στα χρόνια που ζούμε αυτής της έκφανσης των ανθρωπίνων σχέσεων, της πιο ζωτικής. Μιλάει και για πολλά άλλα, όμως αυτή του η πτυχή άπτεται της αλήθειας που περιγράφει η Παπαδάκη. Απλά το σύνδεσα αμέσως το στίχο και ένιωσα ότι όφειλα να το πω.
Πολύ όμορφα λόγια, Λαλένα. :)

Κάποιοθ άλλοθ
17-09-12, 16:56
Φύγε. Θα σε δουν και θ' αρχίσουν να βάλλουν. Πέταξε και στάσου στη ρίζα του άλλου δέντρου, εκεί κρύβεται ο τυφεκιοφόρος του εχθρού. Είναι κρίμα να χαθώ από υπερβολικό συναισθηματισμό, παραχωρώντας σε σένα τη θέση μου. Μπορεί ο αντίπαλος να το πράξει, αλλά εγώ είναι κρίμα. Δεν είμαι πρωταγωνιστής της παρούσης κρίσεως, ούτε δευτεραγωνιστής, ούτε τριταγωνιστής, ούτε καν αγωνιστής. Είμαι ένας θλιβερός κομπάρσος που σέρνομαι σε δεύτερο πλάνο στο σκοτάδι.

Μάριου Χάκκα "το σινεμά", από την συλλογή διηγημάτων "τυφεκιοφόρος του εχθρού".

Τραβιατα
17-09-12, 17:25
οταν καταλαβεις οτι εισαι ενα μερος του φοβου σου και οχι ξεχωριστος απο αυτον -οτι εισαι φοβος-τοτε δεν εχεις να κανεις τιποτα για αυτο,τοτε ο φοβος τελειωνει ολοκληρωτικα.
κρισναμουρτη "τι ειναι αγαπη?"

Αντάρης
17-09-12, 17:35
Ποτέ μου δεν αγάπησα τους θριαμβευτές.
Τους τροπαιούχους.
Πάντα με φοβίζει το ποδοβολητό των καβαλάρηδων.
Αγάπησα τους μοναχικούς.
Τους ορειβάτες.
Τους κουρασμένους παλιάτσους.
................
Λυπάμαι μόνο που δε μπορώ πια να φοράω κατάσαρκα το βλέμμα των ανθρώπων...

Από τη Βαρκάρισσα της Χίμαιρας
Αλκυόνη Παπαδάκη

Εμένα πάλι μου άρεσαν οι πρώτοι στίχοι. Ο τελευταίος είναι πολύ τρομακτικός... :μπρ:

Μοιραία
18-09-12, 14:07
Μωχάμετ, προσπαθώ να διατηρήσω αυτό το συναίσθημα ζωντανό, όμως οι ίδιες μου οι λέξεις μπαίνουν εμπόδιο και μέχρι τώρα , θα έχεις πια σαπίσει- έξι μήνες νεκρός. Δε με πειράζει αυτό, αλλά φοβάμαι πως γίνεσαι απατηλός, έτσι ώστε όλες μας οι συζητήσεις και οι περιστασιακές νύχτες που κοιμηθήκαμε στο ίδιο κρεβάτι, μοιάζουν ν ανήκουν σε άλλους….
…. Γλυκό μου αγόρι θέλω εκείνες οι αναμνήσεις να είναι δικές σου, χωρίς να κηλιδωθούν από μένα. Δεν θέλω να σου γράφω ανοησίες σαν να ήσουν ζωντανός. Έτσι πασχίζω να φέρω στο μυαλό μου την αποσύνθεσή σου στο τάφο. Είναι κάτι πραγματικό και συγκαιρινό μου, με οδηγεί στον αληθινό Μωχάμετ.

Letter to Mohammed el Adl

Μήτις
28-09-12, 12:27
Σήμερα το κοινό ανταποκρίνεται μόνο στις ''εκκλήσεις'' που γίνονται στα βίτσια του.
:προσκυνώ: :προσκυνώ: :προσκυνώ:

Ο Εραστής της Λαίδης Τσάτερλυ, D.H. Lawrence (αναφερόμενος στη σύγχρονή του λογοτεχνία)

Ιωάννα Δ
28-09-12, 13:53
"Όποτε μετράω τα κουμπιά της ψυχής μου,πάντα μου λείπουν μερικά....
Τα 'χασα;Μου τα κλέψανε;Τα κατάπια;Τα χάρισα;
Κύριος είδε...
Άντε τώρα να την κουμπώσω τη ρημάδα...
Άντε να την προφυλάξω..."

Από το Τετράδιο της Αλκυόνης Παπαδάκη

Καπνιστής
28-09-12, 17:54
Α, μα φυσικά οι τρεις (+ ο μηδενικός) νόμοι της Ρομποτικής.
Το πρώτο βιβλίο που διάβασα όταν ήμουνα παιδί και από τότε αγάπησα την Επιστημονική Φαντασία και γενικά το λογοτεχνικό βιβλίο.

1. Το ρομπότ δε θα κάνει κακό σε άνθρωπο, ούτε με την αδράνειά του θα επιτρέψει να βλαφτεί ανθρώπινο όν.
2. Το ρομπότ πρέπει να υπακούει τις διαταγές που του δίνουν οι άνθρωποι, εκτός αν αυτές οι διαταγές έρχονται σε αντίθεση με τον πρώτο νόμο.
3. Το ρομπότ οφείλει να προστατεύει την ύπαρξή του, εφόσον αυτό δεν συγκρούεται με τον πρώτο και τον δεύτερο νόμο.
0. Το ρομπότ δε θα κάνει κακό στην ανθρωπότητα, ούτε με την αδράνειά του θα επιτρέψει να βλαφτεί η ανθρωπότητα.

"Εγώ, το ρομπότ", Ισαακ Ασιμωφ

Σημ. Με μικρές μετατροπές θα μπορούσαν να αποτελούν και τους μοναδικούς νόμους του Συντάγματος μιας χώρας.

Τραβιατα
28-09-12, 18:03
Τα παντα δεν τελειωνουν με τον θανατο,που αντιθετα μενει η μεγαλη ελπιδα της επιστροφης στο αιωνιο πληθος σε μια ανεκφραστη υπερ πραγματικοτητα.
Νιτσε μυστικισμος

Αντάρης
29-09-12, 14:17
Το μόνο που ήθελα στην πραγματικότητα ήταν ν' αυτοκτονήσω. Μου 'ρχόταν να σαλτάρω απ' το παράθυρο. Κι εδώ που τα λέμε μπορεί και να το 'κανα, αρκεί να ήμουνα σίγουρος πως θα βρισκότανε κάποιος να με σκεπάσει μόλις θα 'σκαγα κάτω. Δεν ήθελα να μαζευτούνε τίποτα περίεργοι και να με χαζεύουνε που θα 'χα γίνει λιώμα.

Ο φύλακας στη σίκαλη, Τζ. Ντ. Σάλιντζερ

Ίζι
29-09-12, 15:48
Ο μαυροντυμένος άντρας γέλασε από πάνω τους και το γέλιο του τους τύλιξε εκκωφαντικό, αντηχώντας σαν κύμα σε σπηλιά. Το αγόρι ούρλιαξε και τρέκλισε, με τα χέρια του να στριφογυρίζουν τεντωμένα, σαν φτερά ανεμόμυλου, ξανά, στο λιγοστό αέρα.
Μέταλλο σχίστηκε και βούλιαξε από κάτω τους. Με ονειρική βραδύτητα, οι ράγες έγειραν. Το αγόρι έπεσε, το χέρι του πέταξε σαν γλάρος στη σκοτεινιά, ψηλά, ψηλά, κι ύστερα απέμεινε να κρέμεται πάνω από την άβυσσο, με τα σκοτεινά του μάτια να κοιτάζουν σαν τυφλά τον πιστολέρο.
«Βοήθησέ με».
Βροντερά, εκκωφαντικά: «Τέρμα τα παιχνίδια. Έλα τώρα, πιστολέρο, ειδάλλως δε θα με πιάσεις ποτέ!»
Όλες οι μάρκες στο τραπέζι. Όλα τα χαρτιά ανοιχτά εκτός από ένα. Το αγόρι κρεμόταν, ένα ζωντανό χαρτί ταρό, ο Κρεμασμένος, ο Φοίνικας ναύτης, με την αθωότητά του χαμένη και με το κύμα μιας ερεβώδους θάλασσας έτοιμο να τον καταπιεί. Περίμενε λοιπόν, περίμενε λίγο.
«Να φύγω;» Τόσο δυνατή η φωνή του, που δυσκολεύεσαι να σκεφτείς.
«Βοήθησέ με. Βοήθησέ με, Ρόλαντ»
Η γέφυρα έχει αρχίσει να στραβώνει κι άλλο, τρίζοντας, έτοιμη να διαλυθεί, να…
«Τότε θα φύγω»
«Όχι! ΔΕΝ θα φύγεις!»
Ξαφνικά, τα πόδια του πιστολέρο λευτερώθηκαν από την παράλυση που τον κρατούσε φυλακισμένο και πήδησαν. Έκανε ένα αληθινά γιγάντιο βήμα πάνω από το κρεμάμενο αγόρι, προσγειώθηκε, γλίστρησε ορμητικά προς το φως, που στη φαντασία του ο πιστολέρο το ‘βλεπε να κλείνει μέσα του τον Πύργο, παγωμένο σαν σκοτεινή νεκρή φύση.
Στην άξαφνη σιωπή.
Η σιλουέτα ήταν άφαντη, ακόμα κι η καρδιά του ήταν βουβή, καθώς η γέφυρα έγερνε κι άλλο, αρχίζοντας το στερνό αργό της χορό προς τα βάθη. Ξέφυγε, τα χέρια του βρήκαν το βραχώδες φωτισμένο χείλος της αιώνιας καταδίκης, και πίσω του, στη φριχτή σιωπή, το αγόρι μίλησε από μακριά.
«Φύγε λοιπόν. Υπάρχουν κι άλλοι κόσμοι πέρα απ’ αυτόν».

Stephen King - Ο Μαύρος Πύργος Ι: Ο Τελευταίος Πιστολέρο

Ίζι
06-10-12, 14:01
Πόσο όμορφα σε μπάζουν καμιά φορά, κάποιοι συγγραφείς στις ιστορίες τους...

"Τότε ήταν που η Άννα Καταρίνα έμεινε έγκυος. Τους επόμενους μήνες η κοιλιά της φούσκωνε ενώ το υπόλοιπο κορμί της μαραινόταν, λες και το 'τρωγε κρυφό σαράκι. Όταν ήρθε η ώρα της γέννας, που επρόκειτο να είναι κι η τελευταία της, συνέβη κάτι πολύ παράξενο: Μια χιονοθύελλα ξέσπασε πάνω στην πόλη του Άουγκσμπουργκ, με αστραπές και βροντές ν' αυλακώνουν τον αγριεμένο ουρανό. Και τη στιγμή ακριβώς που ένας κεραυνός έκοβε στα δυο τη φλαμουριά μπροστά στο σπίτι τους, ήρθε στη ζωή το πρώτο και μοναδικό της παιδί, ένα αγοράκι, ενώ η ίδια περνούσε το κατώφλι του θανάτου εγκαταλείποντας τα εγκόσμια από την ίδια σχεδόν πόρτα. Και μόνον ο Θεός ξέρει αν αυτές οι δυο ψυχές συναντήθηκαν, αν κοιτάχτηκαν και τι σήμαινε για την καθεμιά τους αυτό το βλέμμα. Έτσι πάντως ήρθε στον κόσμο το παιδί που αργότερα έγινε ο φημισμένος τυχοδιώκτης και διάσημος τσαρλατάνος κόντε Ατανάζιο ντ' Αρκάνα. Στα γεράματά του ο κόσμος τον ήξερε με το όνομα Ιντικαβία, Αυτός Που Δείχνει Το Δρόμο. Εδώ είναι γραμμένη η ιστορία αυτού του ανθρώπου και το παράξενο τέλος του, όσο καλύτερα μας επιτρέπουν οι γνώσεις μας, οι υποταγμένες στο ζυγό του Χρόνου."
Μίχαελ Έντε - Το Παραμύθι Αυτού που Έδειχνε το Δρόμο

Πεταλούδα
06-10-12, 14:38
Πολύ ωραίο απόσπασμα Ίζι!! Κάποια στιγμή νόμιζα ότι διαβάζω Αλιέντε - όχι σαν τρόπος γραφής αλλά, ως είδος.

Τραβιατα
06-10-12, 14:45
Οι καρδιες μοιαζουν με οδοντωτους τροχους που περιστρφονται με μεγαλη ταχυτητα και ειναι δυσκολο να ενωθουν.Καποια στιγμη δυο τροχοι ελαττωνουν την ταχυτητα τους ταυτοχρονα και εαν ο ενας αντιληφθει την συγκυρια εχει την ευκαιρια να κλειδωθει με τον αλλο.Η δυναμη τους μαζι ειναι πολυ ισχυρη και δεν ειναι ευκολο να διαχωριστουν μετα.
Ευα ομηρολη οι οδοιποροι της καρδιας

Τουρκόγιαννος
06-10-12, 20:45
Πετ, ωραία υπογραφή! Βλέπω ότι δε σου άρεσε καθόλου ο 'Λύκος της Στέπας'! :)))

Πεταλούδα
06-10-12, 21:08
Φαίνεται, ε; :))) Ναι, μου άρεσε πολύ Τουρκόγιαννε, ήταν εκτός των άλλων, ένα βιβλίο συμπυκνωμένο σε νοήματα.

Φαίη
23-10-12, 10:54
Την αμαρτία μου θα την πω, δεν έχω διαβάσει ποτέ μου Καζαντζάκη :ντροπή: ούτε καν τον Ζορμπά, το βιβλίο από το οποίο είναι το παρακάτω απόσπασμα (όπου και τυχαία έπεσα πάνω του). Μού άνοιξε την όρεξη, πάντως, να ασχοληθώ με τον σπουδαίο αυτό συγγραφέα μια ώρα αρχύτερα...!

''...Άκουσε λοιπόν αφεντικό! Ο Θεός ξύπνησε ένα πρωί διαολισμένος. Τι Θεός είμαι εγώ, είπε, να μην έχω ανθρώπους να με λιβανίζουν και να με βλαστημούν, να περνάει η ώρα μου; Βαρέθηκα πια να ζω ολομόναχος σαν τον μπούφο. Φτου !
Έφτυσε στις απαλάμες του, ανασκουμπώθηκε, έβαλε τα γυαλιά του. Πήρε μια φούχτα χώμα, το 'φτυσε, το 'καμε λάσπη, το μάλαξε καλά καλά και έκαμε ένα ανθρωπάκι. Και το ' βαλε στον ήλιο. Μετά εφτά ημέρες, το ' βγαλε. Είχε ψηθεί!..."

Φαίη
23-10-12, 13:39
Βιβλιοαμαρτία θα ήταν πιο σωστή λέξη...:χαχα:

Τραβιατα
23-10-12, 18:33
Ηρωας δεν ειναι εκεινος που δεν φοβαται,που δεν πικραινεται.Ειναι εκεινος που φοβαται και πικραινεται το ιδιο με τον καθενα μας,ισως και περισσοτερο-γιατι οσο γενναιοτερος τοσο πιο ευαισθητος.
Ο παλιατσος και η Ανιμα
Μαρω Βαμβουνακη

Φαροφύλακας
23-10-12, 21:57
ναι, αλλά ποιος είχε το όραμα; και ποιος την δύναμη να συνάξει τους ανθρώπους;

Μαγδαληνη
01-11-12, 19:42
"Η αγάπη είναι σαν το νερό που τρέχει... τρέχει... ασυλλόγιστα στους γκρεμούς, που δε διαλέγει αυλάκι, δε ρωτά τα λουλούδια που ποτίζει, ούτε και τα χαλίκια που κατρακυλά. Δε ρωτά τίποτα, μόνο τρέχει. Να πεις "όχι" στην αγάπη είναι σαν να κατσουφιάζεις μπροστά σ' ένα λουλούδι που ετοιμάζεται ν' ανοίξει. Σαν να βρίζεις το φως που σου έδειξε τον κόσμο"."

"Η αγάπη είναι μεγάλη όταν την περιμένουμε ή όταν την χάνουμε. Οταν την έχουμε μας ξεφεύγει. Χάνουμε την αίσθηση της. Και την ξαναποκτούμε μόνο ότν την χάσουμε. Κοίταξε να ζήσεις την αγάπη που έχασες. Να χαρείς την αγάπη που περιμένεις. Καν'την τραγούδια,ξενύχτια. Καν'την βιβλία, αταξίες. Μόνο μην την μοιρολογάς.Είναι σαν να την βρίζεις.Σαν να τη κλεινεις τον δρόμο να ξανάρθει."

Και τα δύο από το Τοτε Που Κυνηγούσα τους Ανέμους του Μενέλαου Λουντέμη

"-Έχουμε την ανάγκη της, γι' αυτό δεν έρχεται. Σ' αυτόν τον παραστρατημένο κόσμο μας λείπει ακριβώς εκείνο που θέλουμε.
-Μας λείπει, γι'αυτό το θέλουμε! Αν είχαμε όσα θέλαμε τι θα μας έλειπε; Κι αν δεν μας έλειπε τίποτα, τι θα επιθυμούσαμε; Και τι αξία θα είχε η ζωή χωρίς πεθυμιές; Όχι, να μου απαντήσεις!"

"Αγαπητέ μου φίλε, αλλοίμονο στον άνθρωπο που δεν απότυχε ποτέ. Κλάψ' τον! Πάρε όλα τα έργα. Δίπλα στα πολύ μεγάλα υπάρχουν τα πολύ μικρά. Και να το ξέρετε: Τα μεγάλα υπάρχουν χάρη στα μικρά. Μια μεγάλη αποτυχία φέρνει μια μεγαλύτερη επιτυχία. Ποτέ όμως η μεγάλη επιτυχία δε φέρνει μια μεγαλύτερη. Άμα πετύχαινε ο άνθρωπος στην πρώτη εξόρμηση, δε θα 'κανε δεύτερη. Η δόξα είναι μια κορυφή που για να την ανέβεις πρέπει πρώτα να κατέβεις."

"Η πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι κλάμα. Από εκεί και πέρα οι άνθρωποι ή παραμένουν άνθρωποι και κλαίνε ή γίνονται τέρατα και κάνουν τους άλλους να κλαίνε."

Από το οι Κερασιές Θα Ανθίσουν Και Φέτος πάλι από Λουντέμη...

Ομολογω πως με επεισες να διαβασω Λουντεμη

Μαγδαληνη
01-11-12, 19:55
Κανενα συμποσιο ποτε δεν θα αντικαταστησει την μπουκια το ψωμι που επεσε απο το στομα σου ...
Ζεραλντ Μεσαντιε - Ο Ματιας κ ο διαβολος

Μαγδαληνη
05-11-12, 19:46
Τα πιο σπουδαια πραγματα ειναι και δυσκολοτερο να ειπωθουν. Εκεινα που σε κανουν ακομα και να ντρεπεσαι, επειδη οταν τα λες οι λεξεις μειωνουν την σημασια τους - νοηματα που οταν τα ειχες στο μυαλο σου περιλαμβαναν τα παντα, οι λεξεις τα συρρικνωνουν δινοντας τους μια καθημερινη συνιθισμενη διασταση ... Αλλα υπαρχει και κατι ακομη ετσι δεν ειναι? Τα πιο σπουδαια πραγματα ειναι που δειχνουν το δρομο προς τα μυχια της ψυχης, σαν σημαδια πανω στο χαρτη ενος θυσαυρου που οι εχθροι σου θα ' θελαν να βαλουν στο χερι. Κ ερχονται πολλες φορες που κανεις εκμυστηρευσεις που σου κοστιζουν πολυ, μονο κ μονο, για να δεις τους αλλους να σε κοιτανε παραξενα, μην καταλαβαινοντας τιποτα απ΄οσα τους ειπες ή το λογο για τον οποιο τα θεωρησες τοσο σημαντικα ωστε σχεδον δακρυσες την ωρα που τα ελεγες. Αυτο ειναι το χειροτερο πραγματα πιστευω. Οταν το μυστικο μενει βαθεια κρυμμενο, οχι επειδη δεν θελεις να το πεις, αλλα επειδη δεν υπαρχει καποιος που θα σε καταλαβει ...Τα πιο σπουδαια πραγματα ειναι και τα πιο δυσκολο να ειπωθουν, γιατι οι λεξεις μειωνουν την σημασια τους. Δυσκολο πραγμα να κανεις τους αλλους να ενδιαφερθουν για αυτα που σου ομορφυναν την ζωη.

Στασου πλαι μου - Stephen King

Τα λογια καταστρεφουν τους δρομους της αγαπης... Αν μιλησεις σε ενα ελαφι για να του πεις οτι δεν εχεις σκπο να το βλαψεις, εκεινο σου φευγει και χανεται με ενα απλο τιναγμα της ουρας. Οι λεξεις κανουν κακο. Η αγαπη δεν ειναι αυτο που μερικοι μερικοι μαλακες ποιητες σαν τον Μακ Κουεν θελουν να σε κανουν να πιστεψεις οτι ειναι. Η αγαπη εχει δοντια. Κ δαγκωνει. Κ τα σημαδια απο τις πληγες δεν σβηνουν ποτε. Καμια λεξη, κανενας συνδυασμος λεξεων δεν μπορει να τις κλεισει. Κ το αντιστροφο - εδω ειναι η πλακα. Οταν παψουν να αιμορραγουν οι πληγες, οι λεξεις πεθαινουν κ αυτες ...

Στασου πλαι μου - Stephen King.

Υ.Γ. Οποιος χαρακτηριζει τον King ως συγγραφεα ιστοριων τρομου σιγουρα δεν εχει διαβασει το "Στασου Πλαι μου". Ενα βιβλιο που οσες φορες κ αν το εχω διαβασει, το εχω διαβασει κλαιγοντας. Για μενα ο καλυτερος συγγραφες ειναι ο ειλικρηνης συγγραφεας. Αυτος που δεν φοβαται να μιλησει για τις αληθειες της ζωης του. Κ γι΄αυτο για μενα ο Stephen King δεν ειναι απλα ενας μεγαλος συγγραφεας ... ειναι απο τους καλυτερους συγγραφεις που υπηρξαν ποτε.

Ίζι
05-11-12, 20:11
Οποιος χαρακτηριζει τον King ως συγγραφεα ιστοριων τρομου σιγουρα δεν εχει διαβασει το "Στασου Πλαι μου".
Μαγδαληνή μου συμφωνώ μαζί σου, ο Κινγκ είναι υπέροχος, είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας! Αλλά γιατί είναι κακό να είναι κάποιος συγγραφέας ιστοριών τρόμου; Δεν είναι κατώτερο είδος η λογοτεχνία τρόμου. Και βέβαια ο Κινγκ έχει γράψει πολλά έργα που δεν συγκαταλέγονται στην κατηγορία αυτή (όπως το "Στάσου Πλάι Μου" αλλά και τον ίδιο τον "Μαύρο Πύργο", το έργο της ζωής του), κυρίως όμως έχει γράψει μυθιστορήματα τρόμου.

Αντάρης
09-11-12, 10:38
Τραβώντας τον ευθύ δρόμο που λογάριαζε ν' αποσώσει, ολοκλήρωνε μια πράξη γενναία ή συμπλήρωνε μια πλάνη γελοία και οικτρή; Στο βάθος, πίσω κι απ' αυτή την απόφαση να φανεί τίμιος, δεν ήτανε παρά ο εγωισμός του που αγωνιούσε. Η ανάγκη της ανάτασης, ο πόθος του ηρωισμού που θα μας εξυψώσει στα μάτια του εαυτού μας, μήπως δεν είναι το συνηθέστερο ελατήριο κάθε μας πράξης ενάρετης; Ετσι, πίσω κι απ' την πιο αγνή θυσία, κρύβεται η στενή ιδιοτέλεια της φιλαρέσκειας, ενός μεταρσιωμένου, πες, ναρκισσισμού. Κι ο δισταγμός ανάμεσα σε μια χειρονομία ωραία ή μια κακοήθεια κρύβει την ίδια και κοινή αγωνία: τη δίψα της περηφάνιας. Της αγγελικής ή της σατανικής.

Η Μενεξεδένια Πολιτεία, Άγγελος Τερζάκης

Εμιλυ
09-11-12, 19:31
Δεν είναι η αγάπη αγάπη που αλλάζει με όλες του καιρού τις αλλαγές...

Σαίξπηρ

Τραβιατα
09-11-12, 19:54
Τα περιορισμενα πνευματα ερωτευονται και περιορισμενα,ποθωντας κοντοφθαλμα απλως την αναπαραγωγη,αφου μονο μεσα απ αυτη μπορουν να κερδισουν μια ψευδαισθηση αθανασιας,ενω τα απεριοριστα πνευματα ερωτευονται κ απεριοριστα,πραγματα υψηλα,οπως την ομορφια της γνωσης και την γνωση της ομορφιας.Αφου τελικα το αντικειμενο του ερωτα ειναι η αθανασια.

Τραβιατα
09-11-12, 22:58
Εξαιρετικό, πραγματικά. Από τον Γουάιλντ είναι Τραβιάτα; Θα μπορούσα να το πω σε πολλούς. :)

Συμποσιο του πλατωνα!ναι οντως ειναι πολυ ωραιο.

Τραβιατα
10-11-12, 16:42
Οταν τυχαινει να σκεφτομαι την θρησκεια,νιωθω πως θα θελα να ιδρυσω ενα ταγμα για εκεινους που δενπορουν να πιστεψουν.Θα μπορουσε να ονομαστει αδελφοτητα των αθεων. Καθετι,για να ειναι αληθινο πρεπει να γινει θρησκει.Κι ο αγνωστικισμος οχι λιγοτερο απο τη πιστη,θα πρεπε να εχει το τελετουργικο του.
Οσκαρ γουαιλντ εκ βαθεων

Πιτσουνάκι
14-11-12, 16:38
Πέταξε την κουτάλα που κρατούσε και προσπάθησε να τρέξει όσο μπορούσε με το ακατανίκητο βάρος της ηλικίας, φωνάζοντας σαν τρελή, χωρίς να ξέρει ακόμα τί συνέβαινε κάτω από το φύλλωμα του μάνγκο κι η καρδιά της έγινε κομμάτια όταν είδε τον άνθρωπό της ξαπλωμένο μπρούμυτα μες στη λάσπη, μισοπεθαμένο, αλλά ν'αντιστέκεται το τελικό χτύπημα του θανάτου για να της δώσει χρόνο να προλάβει να φτάσει. Πρόλαβε να την αναγνωρίσει μες στη φασαρία, μέσα από τα δάκρυα του ανεπανάληπτου πόνου, που πέθανε χωρίς αυτήν, και την κοίταξε για τελευταία φορά, ποτέ πια ξανά, με τα μάτια πιο φωτεινά, πιο θλιμμένα κι όλο ευγνωμοσύνη, όπως εκείνη ποτέ δεν είχε δει μέσα σε μισό αιώνα κοινής ζωής και πρόλαβε να της πει με την τελευταία αναπνοή:
"Μόνο ο Θεός ξέρει πόσο πολύ σ'αγάπησα"
Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας-Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Δεν μπορώ να συλλάβω πόσο πιο όμορφο μπορεί να είναι το πρωτότυπο.

Τουρκόγιαννος
15-11-12, 11:07
"Αργά ή γρήγορα ο ξυπνός άνθρωπος καταφέρνει να καταλάβει τη ματαιότητα του φλογερού θορύβου που ταράζει την ειρήνη και καίει τη ζωή. Ευτυχισμένος αυτός που τα καταφέρνει να το καταλάβει γρήγορα: θα χαρεί καλύτερα τη ζωή", 'Κυρα-Κυραλίνα', Παναϊτ Ιστράτι.

Πριγκιπέσσα
18-11-12, 00:56
.. Λίγες μέρες αργότερα, στις 28 του Απρίλη, η Μαρία, με φωνή που μόλις ακουότανε απο τη βραχνάδα, αποχαιρέτησε την αδερφή της Βιργινία, όπως κάθε βράδυ. Κοντά της έμεινε ο πιστός κι αφοσιωμένος φίλος με το πρόσχημα πως θα της κρατούσε για λίγο ακόμη συντροφιά. Απο καιρό είχαν συνεννοηθεί οι δυό τους. Πως όταν θα 'φτανε το τέλος, που θα 'ταν οδυνηρό και βασανιστικό, εκείνος δε θα την άφηνε να υποφέρει. "Με το να το παρατείνουμε", του 'χε πει, "το ξέρεις καλά πως δε θα εμποδίσουμε το θάνατο. Μόνον εσύ, που μ' αγαπάς τόσο, θα καταλάβεις πόσο θα με ανακουφίσεις, όταν θα αισθανθώ πως η προθεσμία έληξε". Και του 'δειξε τις ενέσεις μορφίνης που φύλαγε στο βάθος του συρταριού. Ο Α. της το υποσχέθηκε, χωρίς να πιστεύει ίσως πως θα 'ρχόταν πράγματι 'κείνη η ώρα κάποτε. Και να που έφτασε, η νύχτα της 28 του Απρίλη. Ο Α. ήταν διανοούμενος ούτε και είχε κανένα δεσμό μαζί της. Έτρεφε γι αυτήν ένα βουβό πάθος, που η Μαρία γνώριζε και ανεχόταν, γιατί δεν την ενοχλούσε ποτέ. "Κρίμα", του είπε, μόλις έγιναν οι ενέσεις. "Θα 'θελα τόσο να σου ανταποδώσω τη μεγάλη αγάπη σου. Μα ήμουνα εγωίστρια, όσο ένιωθα γερή". Με το χέρι της μες το δικό του αποκοιμήθηκε. Ο Α. ακίνητος δίπλα της ρουφούσε την κάθε της ανάσα, ώσπου ο ύπνος της γίνηκε θάνατος. Χάραζε μόλις σα χτύπησε τη πόρτα της αδερφής της Βιργινίας. Της τα ξομολογήθηκε όλα. "Δε μπορούσα", της είπε, "να της αρνηθώ τίποτα, ούτε και να τη σκοτώσω".

Απο το βιβλίο της αγαπημένης Λιλής Ζωγράφου με τίτλο " Κώστας Καρυωτάκης, Μαρία Πολυδούρη και η αρχή της Αμφισβήτησης"..

:λυγμ: Ή που εγώ είμαι πολύ ευαίσθητη ή που όντως το συγκεκριμένο κομμάτι αγγίζει τόσο πολύ :κλαψ: Χιλιοδιαβασμένο, κάθε φορά την ίδια αντίδραση έχω..όπως όταν το διάβασα πρώτη φορά!

Λουκουμάς
23-11-12, 11:05
And so the lion fell in love with the lamb... -Twilight Saga

Αντί επιλόγου
26-11-12, 09:52
Καλή μου γάτα μπορείς σε παρακαλώ να μου πεις ποιο δρόμο να πάρω; Ρωτά η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων (http://www.antiepilogou.gr/show_news.php?id=496).
-Εξαρτάται από το που θέλεις να πας, απάντησε η γάτα.
-Όπου να΄ ναι, δε με νοιάζει, είπε η Αλίκη.
-Τότε δεν έχει σημασία όποιο δρόμο κι αν πάρεις.
-Αρκεί να φθάσω κάπου, πρόσθεσε η Αλίκη σα να ήθελε να δικαιολογηθεί.
-Σίγουρα θα φθάσεις, είπε η γάτα, αρκεί να περπατήσεις αρκετά.

Χανκ Μουντυ
26-11-12, 14:47
Απο το Μεμνοχ ο Διαβολος της Αν Ραις που διαβαζω τωρα...

"Ξερετε τι πιστευω για το κλαμα;Πιστευω οτι μερικοι ανθρωποι πρεπει να μαθουν να το κανουν.Αλλα μολις μαθεις,μολις καταλαβεις πως να κλαις αληθινα,ανακαλυπτεις πως ειναι ασυναγωνιστο.Ειλικρινα,λυπαμαι αυτους που δεν ξερουν να κλαινε.Ειναι σαν το σφυριγμα ή το τραγουδι."

Και να φανταστειτε,δεν ειμαι απο αυτους που κλαινε ευκολα!:χμ:

Τραβιατα
26-11-12, 18:13
Εναν τυραννο εχει ο ανθρωπος,την αμαθεια.Και ψηφισα το τελος αυτου του τυραννου.Τουτος ο τυραννος εχει θρεψει τη βασιλεια,την εξουσια που ειναι θεμελιωμενη πανω στην ψευτια.Μα η επιστημη ειναι η εξουσια που θεμελιωνεται πανω στην αληθεια.Ο ανθρωπος δεν πρεπει να εχει αλλον κυβερνητη απο την επιστημη.Η συνειδηση ειναι το κεφαλαιο της εμφυτης επιστημης που βρισκεται μεσα μας.
Αθλιοι Βικτωρ Ουγκο

Αντάρης
26-11-12, 19:06
@Τραβιάτα :πάνω:

Λορένα
26-11-12, 19:53
Οι αθλιοι, εχουν πολλα τετοια αποσπασματα-διαμαντια.

Τριαβιατα τωρα που το διαβαζεις το βιβλιο, παρεθεσε και αλλα που αξιζει να μεινουν στην μνημη μας :)

Αντάρης
30-11-12, 19:13
Συχνά πιστεύουμε ότι ο θηριοδαμαστής δέχεται την επίθεση του αιμοβόρου λιονταριού κι έπειτα το δαμάζει υψώνοντας το μαστίγιο ή πυροβολώντας με το πιστόλι του. Λάθος: το λιοντάρι είναι ήδη ήρεμο και ναρκωμένο όταν μπαίνει στο κλουβί και δε θέλει να επιτεθεί σε κανέναν. Όπως όλα τα ζώα έχει μια ζώνη ασφαλείας, έξω από την οποία μπορεί να γίνεται χαλασμός και αυτό να παραμένει ατάραχο. Όταν ο θηριοδαμαστής εισχωρεί στην περιοχή του, το λιοντάρι βρυχάται. Έπειτα ο θηριοδαμαστής υψώνει το μαστίγιο, όμως στην πραγματικότητα κάνει ένα βήμα πίσω (σα να παίρνει φόρα για να ορμήσει) και το λιοντάρι ηρεμεί. Η επίφαση μιας επανάστασης πρέπει να έχει τους κανόνες της.

Ουμπέρτο Έκο, Το εκκρεμές του Φουκώ.

Μήτις
02-12-12, 12:43
Ρουτίνα! Φύση! Οι άνθρωποι είναι μόνοι πάνω στη γη -αυτό είναι το δυστύχημα! "Υπάρχει ψυχή ζωντανή στα χωράφια;'' φωνάζει ο ήρωας της ρωσικής μυθολογίας. Φωνάζω κι εγώ, που δεν είμαι ήρωας, και κανείς δεν αποκρίνεται.

Φίοντορ Ντοστογιέφσκι, Ένα γλυκό κορίτσι

Τραβιατα
02-12-12, 13:29
Αναζητουσαν με παθος το απολυτο,οραματιζονταν απιαστες πραγματωσεις.Το απολυτο ειναι απο φυσικου του αλυγιστο.Και τουτη η αλυγισια σπρωχνει τα πνευματα να πεταξουν στον αιθερα,τα κανει να αρμενιζουν στην απεραντοσυνη.Τιποτα δεν ειναι πιο καταλληλο απο τη δογματικη πεποιθηση για να γεννησει το ονειρο.Και τιποτα δεν υπαρχει πιο καταλληλο απο το ονειρο για να κυοφορησει το μελλον.Σημρρα ειναι ουτοπια,αυριο σαρκα και οστα!
Αθλιοι

Τραβιατα
16-12-12, 15:33
Μην αφηνεις τον εαυτο σου να γινεται θυμα της εποχης του.Δεν ειναι η εποχη μας που θα μας διαλυσει,οπως δεν ειναι ουτε η κοινωνια.Ετσι και κατηγορησεις την κοινωνια,καταντας να καταφευγεις στην κοινωνια για να βρεις λυση.Σημερα υπαρχει η ταση να συγχωρουνται οι ηθικες ευθυνες απο τα ατομα και να θεωρουνται θυματα των κοινωνικων συνθηκων.Αν χαψεις τετοιο παραμυθι και το αγορασεις,το πληρωνεις με την ψυχη σου.Αυτο που περιοριζει τους ανθρωπους ειναι η ελλειψη χαρακτηρα.
Τομ Ρομπινς τρυποκαρυδος

Αρποκράτης
02-01-13, 20:23
Είμαι ένας άνθρωπος γελοίος. Τώρα με λένε τρελό. Θα ήταν ένας τίτλος τιμής αν γι' αυτούς δεν εξακολουθούσα να ήμουν το ίδιο γελοίος. Αλλά δεν δυσανασχετώ πια, όλος ο κόσμος μου είναι αρκετά συμπαθής, ακόμη κι όταν με κοροϊδεύουν και θα έλεγε κανείς, πώς τότε ίσα-ίσα μου είναι συμπαθής. Θα γελούσα κι εγώ μαζί με αυτούς ευχαρίστως, όχι τόσο για μένα, αλλά για να τους κάνω ευχαρίστηση, αν δεν δοκίμαζα τόση θλίψη κοιτάζοντάς τους. Θλίψη να βλέπω πως δεν γνωρίζουν την αλήθεια, αυτή την αλήθεια που γνωρίζω εγώ. Τι σκληρό είναι να την γνωρίζεις μόνο εσύ! Αλλά δεν θα καταλάβουν. Όχι δεν πρόκειται να καταλάβουν.

Το όνειρο ενός γελοίου, Ντοστογιέφσκι



Πέτυχα στην πραγματικότητα όλες τις μεγάλες ιδέες πως η έκταση και ο χρόνος είναι μύθος, εγώ ζω σ' όλους τους αιώνες. Ζω εκτός τόπου, παντού ή πουθενά, όπως θέλετε. Ναι! Για τούτο αδιαφορώ αν με κρατάτε εδώ ή αλλού ή είμ' ελεύθερος ή δεμένος.

Το κόκκινο λουλούδι, Γκαρσίν



Ήρως δεν είναι εκείνος που δεν φοβάται, που δεν πικραίνεται. Είναι εκείνος που φοβάται και πικραίνεται το ίδιο με τον καθένα μας, ίσως και περισσότερο -γιατί όσο γενναιότερος τόσο πιο ευαίσθητος-, αλλά ο φόβος δε μεταλλάσσει τις αποφάσεις της καθαρής του καρδιάς, δεν επηρεάζει τις επιλογές του ωριμότερου νου του.

Ο Παλιάτσος και η Άνιμα, Μάρω Βαμβουνάκη

Αντάρης
03-01-13, 01:12
Αλίμονό σου αν υποκριθείς, σε πιστεύουν όλοι. Ο κόσμος πιστεύει σ' αυτούς που πουλάνε τις λοσιόν για να ξαναφυτρώσουν τα μαλλιά. Ενστικτωδώς νιώθουν ότι κάτι τέτοιο συνδυάζει αλήθειες που δεν ταιριάζουν, ότι δεν είναι λογικό και ότι δεν γίνεται καλή τη πίστει. Αλλά τους έχουν πει ότι ο θεός είναι σύνθετος κι ανεξιχνίαστος κι επομένως αυτό που συνειδητοποιούν ως πλησιέστερο στη φύση του θεού είναι το ασυνάρτητο. Το αναληθοφανές είναι το πλησιέστερο στο θαύμα.

-----

Που διάβασα ότι την ύστατη στιγμή, όταν η ζωή, επιφάνεια επί επιφανειών, επικαλύπτεται από την πείρα, γνωρίζεις τα πάντα, το μυστικό, τη δύναμη και τη δόξα, γιατί γεννήθηκες, γιατί πεθαίνεις και πως όλα θα μπορούσαν να γίνουν διαφορετικά; Είσαι σοφός. Όμως η μεγαλύτερη σοφία εκείνη τη στιγμή είναι ότι ξέρεις πως έμαθες πολύ αργά. Καταλαβαίνεις τα πάντα όταν πια δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβεις.

Ουμπέρτο Έκο, Το εκκρεμές του Φουκώ.

Δικηγόρος
06-01-13, 03:24
Ήμουν όμως σίγουρος για τον εαυτό μου, σίγουρος για όλα, πιό σίγουρος από κείνον, σίγουρος για τη ζωή μου και για τον θάνατο που έμελλε να έρθει. Ναι, αυτό μόνο είχα. Αλλά τουλάχιστον κρατούσα τούτη την αλήθεια όσο με κρατούσε κι εκείνη. Είχα δίκιο, κι ακόμα έχω, πάντα είχα δίκιο. Είχα ζήσει μ' έναν τρόπο και θα μπορούσα να είχα ζήσει διαφορετικά. Είχα κάνει αυτό και δεν είχα κάνει εκείνο. Δεν είχα κάνει το ένα, ενώ είχα κάνει το άλλο. Και λοιπόν; Ήταν σα να περίμενα όλο τούτο τον καιρό αυτό ακριβώς το λεπτό κι αυτήν ακριβώς την αυγούλα που θα με δικαίωναν. Τίποτα, τίποτα δεν είχε σημασία και ήξερα πολύ καλά το γιατί.[...]Τι μ' ένοιαζε ο θάνατος των άλλων, η αγάπη μιας μάνας, τι μ' ένοιαζε ο Θεός του, η ζωή που διαλέγουμε και τα πεπρωμένα μας, αφού ένα και μοναδικό πεπρωμένο έμελλε να επιλέξει εμένα και μαζί μ' εμένα δισεκατομμύρια προνομιούχους, που όπως κι εκείνος, δήλωναν πως ήταν αδέλφια μου; Καταλάβαινε; Καταλάβαινε επιτέλους; Όλοι οι άνθρωποι ήταν προνομιούχοι. Υπήρχαν μόνο προνομιούχοι. Και τους άλλους θα τους καταδίκαζαν μια μέρα. Κι αυτόν θα τον καταδίκαζαν.

Ο Ξένος - Αλμπέρ Καμύ

Φτωχόπαιδο
06-01-13, 10:42
Πολλά φαγητά τέρπουν το λαρύγγι και το στομάχι. Η φασουλάδα υπερτερεί όλων, καθότι ευχαριστεί, επιπλέον, την κοιλιά και τον πρωκτό. Ανέκαθεν αντιμετώπιζα την πορδή σαν γέλιο της κωλοτρυπίδας.
Αυτά είχα να πω. Όπως λένε και οι Γάλλοι c’est la fin des haricots – τουτέστιν, φτάσαμε στο τέρμα των τερμάτων.
23-25 Δεκέμβρης 1989
...από το βιβλίο (μίνι) του μεγάλου πεζογράφου κι όχι μόνο, Ηλία Πετρόπουλου: Η εθνική φασουλάδα
Υ.Γ.
Ειδικά μετά από την μεγάλη κρεατοφαγία των εορτών -είναι ταμάμ! :γιούπι:

Λευτέρης Λ
06-01-13, 11:34
Για τον ηλεκτρονικό μυστικισμό του, η τριοδική λυχνία ήταν τόσο θεμελιώδης όσο ο σταυρός για το Χριστιανισμό. Σκέψου το εγώ, τον εαυτό που υποφέρει μια προσωπική ιστορία δεμένη στο χρόνο, όπως το πλέγμα. Ο βαθύτερος και αληθινός Εαυτός είναι η ροή ανάμεσα στην κάθοδο και την άνοδο. Η συνεχής, καθαρή ροή. Διάφορα σημεία —αισθητικά δεδομένα, αισθήματα, μνήμες που επαναπροσδιορίζονται— τοποθετούνται πάνω στο πλέγμα, και μορφοποιούν τη ροή. Ζούμε ζωές σαν κυματομορφές που συνεχώς αλλάζουν με το χρόνο, πότε θετικές, πότε αρνητικές. Μόνο σε στιγμές μεγάλης γαλήνης είναι δυνατόν να βρούμε την καθαρή, τη χωρίς πληροφορία κατάσταση του σημείου μηδέν.

«Στο όνομα της καθόδου, της ανόδου και του αγίου πλέγματος;» είπε ο Πέκλερ.

«Ναι, καλό είναι αυτό», είπε χαμογελώντας ο Μοντάουγκεν.

Τόμας Πίντσον
Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας

Αντάρης
07-01-13, 02:45
Πως μπορεί κανείς να μισεί ή ν' αγαπά μια ολόκληρη χώρα; Κι έπειτα γιατί; Για ποιο λόγο; ..... Όμως εγώ δεν έχω αυτήν τη λόξα. Για μένα υπάρχουν μόνο άνθρωποι, πόλεις, αγροκτήματα, λόφοι, ποτάμια και βράχοι ή κάποιο φθινοπωριάτικο βασίλεμα στα οργωμένα χωράφια. Τι νόημα όμως έχει να βάλει κανείς φραγμούς και σύνορα σ' όλα αυτά, να τους δώσει ένα όνομα και να πάψει να τ' αγαπά όταν δε γίνεται να έχουν αυτό το όνομα; Τι σημαίνει ν' αγαπάς τη χώρα σου; Μήπως σημαίνει να μισείς τη χώρα του άλλου; Αν ναι, τότε η αγάπη αυτή δεν είναι καλό πράγμα. Μπορεί όμως να είναι απλώς αγάπη για τον εαυτό μας, οπότε είναι κάτι καλό. Μόνο που δεν πρέπει να το αναγορεύεις σε αρετή ή να το κάνεις επάγγελμα. Για την ώρα πάντως αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως αγαπώ τους λόφους του Έστρε όσο την ίδια τη ζωή. Όμως μια τέτοια αγάπη δεν πρέπει να έχει σύνορό της το μίσος. Πέρα απ' αυτά δεν ξέρω τίποτ' άλλο και ελπίζω να παραμείνω ανίδεος.

Ούρσουλα Λε Γκεν, Το αριστερό χέρι του σκοταδιού

(Λευτέρη, θα έπαιρνα όρκο ότι έχεις κάνει παρουσίαση γι' αυτό το βιβλίο αλλά δεν βρήκα κάτι)

Αρποκράτης
07-01-13, 20:19
Τι μπορεί δηλαδή να εξομολογηθεί κανείς που να αξίζει τον κόπο ή που να είναι χρήσιμο; Αυτό που μας έχει συμβεί, είτε συνέβει σε όλο τον κόσμο είτε μόνο σε εμάς. Στην πρώτη περίπτωση δεν έχουμε τίποτα το καινούργιο να πούμε, στη δεύτερη κανείς δε μπορεί να το καταλάβει. Αν γράφω αυτά που αισθάνομαι, είναι για να καταλαγιάσω τον πυρετό των αισθήσεών μου.


Φ.Πεσσόα "Το βιβλίο της ανησυχίας"

Αρποκράτης
09-01-13, 00:26
Βρέθηκα σ' αυτόν τον κόσμο κάποια μέρα -δεν ξέρω ποια, μέχρι εκείνη την ημέρα, και προφανώς από τότε που γεννήθηκα, έζησα χωρίς να νιώθω. Όταν ρωτούσα που βρισκόμουν, όλοι με κορόιδευαν, και μου έδιναν αντιφατικές πληροφορίες. Όταν ρώτησα να μου πουν τι να κάνω, όλοι με εξαπάτησαν, λέγοντάς μου ο καθένας άλλο πράγμα. Όταν, μη γνωρίζοντας προς τα που να προχωρήσω, σταμάτησα στο δρόμο, όλοι παραξενεύτηκαν γιατί δεν συνέχιζα ένα δρόμο που κανείς δεν ήξερε προς τα που οδηγούσε ή γιατί δεν γύριζα πίσω -μόνο που εγώ, ξυπνώντας πάνω στο σταυροδρόμι, δεν ήξερα καν από που ερχόμουν. Είδα πως βρισκόμουν πάνω σε μια σκηνή χωρίς να γνωρίζω το ρόλο που οι άλλοι, επίσης χωρίς να γνωρίζουν, απήγγειλαν στη στιγμή. Είδα πως φορούσα τη στολή του πάγη, κανείς δε μου έδωσε όμως τη βασίλισσά μου και με κατηγόρησαν που ήμουν χωρίς αυτήν. Είδα πως κρατούσα στα χέρια μου το μήνυμα που έπρεπε να μεταβιβάσω, μα όταν τους είπα πως το χαρτί ήταν λευκό, γέλασαν μαζί μου. Κι ακόμη δεν έχω καταλάβει αν γέλασαν επειδή όλα τα χαρτιά ήταν λευκά ή επειδή όλα τα μηνύματα μαντεύονται. Τελικά κάθισα πάνω στο σταυροδρόμι, όπως θα καθόμουν δίπλα στο τζάκι που ποτέ δεν είχα. Κι άρχισα, μόλις έμεινα μόνος, να φτιάχνω καραβάκια από χαρτί από τα ψέμματα που μου είχαν δώσει. Κανείς δεν θέλησε να πιστέψει εμένα, ούτε και σαν ψεύτη, και δεν είχα λίμνη για να αποδείξω την αλήθεια μου.



Φ.Πεσσόα "το βιβλίο της ανησυχίας"

Αρποκράτης
13-01-13, 00:42
Γιατί εκείνο που από πάντα σιχαινόμουν και περιφρονούσα και καταριόμουν περισσότερο από καθετί άλλο ήταν αυτή η αυτάρεσκη ικανοποίηση, αυτή η λατρεία της ανούσιας υγείας και καλοπέρασης, αυτή η προσεχτικά διατηρημένη αισιοδοξία της μεσαίας τάξης, αυτής της παχουλής και βολεμένης κλώσας της μετριότητας.



Έρμαν Έσσε "Ο λύκος της στέπας"

Τραβιατα
15-01-13, 21:54
Κατα την γνωμη μου οπως συμπεραινω απο τα λεγομενα σου,θεωρησες οτι Ερωτας ειναι το ερωτικο αντικειμενο και οχι το ερωτικο υποκειμενο.Γι 'αυτο,νομιζω,σου φαινοτανε πανεμορφος ο Ερωτας,γιατι χωρις αμφιβολια αυτο που αξιζει να το ερωτευτει κανεις ειναι πραγματι ωραιο και απαλο και τελειο και ζηλευτο.Αλλα αυτο που ερωτευεται εχει διαφορετικα χαρακτηριστικα.
Συμποσιο
Πλατωνας

Αρποκράτης
15-01-13, 22:41
Ρώτησε κάποιος τον Κόυνερ αν υπάρχει θεός. Ο κύριος Κόυνερ απάντησε:
-Σε συμβουλεύω να σκεφτείς αν η συμπεριφορά σου πρόκειται να αλλάξει ανάλογα με την απάντηση. Αν δεν αλλάξει, μπορούμε να ξεχάσουμε την ερώτηση. Αν αλλάξει, θα μπορούσα να σε βοηθήσω σε κάτι λέγοντάς σου πως έχεις ήδη αποφασίσει: χρειάζεσαι θεό.


Μπρεχτ

Ευστρατια
16-01-13, 14:21
Οι νοικάρηδες ξαναστριμώχτηκαν στην πόρτα, νιώθοντας εκείνη την παράξενη ψυχική ευχαρίστηση που παρατηρείται πάντοτε, ακόμα και στους πιο κοντινούς ανθρώπους, όταν χτυπάει μια ξαφνική συμφορά τον πλησίον τους και που την νιώθουν όλοι χωρίς εξαίρεση, έστω κι αν συμμετέχουν ειλικρινά.


Έγκλημα και τιμωρία Φ. Ντοστογιέφσκι

Δεν είναι αγαπημένο, αλλά μου έκανε εντύπωση..

Πολύνιους
16-01-13, 14:34
Παίζει να είναι το αγαπημένου του Φάρου, όμως :ρ

Ίζι
16-01-13, 14:41
Το είχαμε σχολιάσει με αφορμή το πρόσφατο έγκλημα στην Ξάνθη. Υπερβάλλει, άραγε, ή μας τρίβει στη μούρη μια άσχημη αλήθεια για τη φύση μας;

Ευστρατια
16-01-13, 15:09
Το είχαμε σχολιάσει με αφορμή το πρόσφατο έγκλημα στην Ξάνθη. Υπερβάλλει, άραγε, ή μας τρίβει στη μούρη μια άσχημη αλήθεια για τη φύση μας;

Πολύ καλή ερώτηση. Πιστέυω πως σε μεγάλο βαθμό είναι αλήθεια..

Πιτσουνάκι
16-01-13, 15:37
Οι νοικάρηδες ξαναστριμώχτηκαν στην πόρτα, νιώθοντας εκείνη την παράξενη ψυχική ευχαρίστηση που παρατηρείται πάντοτε, ακόμα και στους πιο κοντινούς ανθρώπους, όταν χτυπάει μια ξαφνική συμφορά τον πλησίον τους και που την νιώθουν όλοι χωρίς εξαίρεση, έστω κι αν συμμετέχουν ειλικρινά.


Έγκλημα και τιμωρία Φ. Ντοστογιέφσκι

Δεν είναι αγαπημένο, αλλά μου έκανε εντύπωση..

Πιστέυω πως σε μεγάλο βαθμό είναι αλήθεια..

Μου θύμισε μια πρόταση από το Πόλεμος και Ειρήνη Λ. Τολστόη
Η ξένη κυρία, αναγκασμένη να χαίρεται μιαν οικογενειακή σκηνή, θεώρησε αναγκαίο να πάρει
κάποιο μέρος και κείνη σ'αυτήν.

Βρίσκω και τα δυο αποσπάσματα πέρα για πέρα αληθινά και πιστεύω πως αυτό ακριβώς είναι που κάνει τους δυο Ρώσους, κλασικούς. Η ικανότητά τους να περιγράφουν τόσο υπέροχα και με τόση ακρίβεια, διαχρονικά συναισθήματα και καταστάσεις.

Φαροφύλακας
17-01-13, 10:20
"Ah," she said, "to come is easy and takes hours; to go is different—and may take centuries."


"The King in Yellow" by Robert W. Chambers



"Α", είπε, "το να έρθεις κανείς είναι εύκολο, παίρνει ώρες· το να φύγεις είναι δύσκολο—μπορεί να κρατήσει αιώνες."


"Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα" του Ρόμπερτ Τσέιμπερς.

Πολύνιους
17-01-13, 15:36
"Ah," she said, "to come is easy and takes hours; to go is different—and may take centuries."


"The King in Yellow" by Robert W. Chambers


"Α", είπε, "το να έρθεις κανείς είναι εύκολο, παίρνει ώρες· το να φύγεις είναι δύσκολο—μπορεί να κρατήσει αιώνες."


"Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα" του Ρόμπερτ Τσέιμπερς.

Πολύ μ' άρεσε αυτό :πάνω::πάνω:

Τραβιατα
01-02-13, 19:12
Τι θα μπορουσε να συμβει αν μια μερα η νυχτα σ'ακολουθουσε ενας δαιμονας,στην πιο μοναδικη σου ερημια και σου ελεγε:
«Αυτη η ζωη,οπως τη ζεις και την εζησες,θα πρεπει να τη ζησεις μια φορα ακομα και απειρες φορες και ομως τιποτα το καινουριο δεν θα εχει.
Καθε πονος,καθε χαρα,καθε σκεψη,καθε στεναγμος καθε ασημαντο γεγονος μικρο η μεγαλο της ζωης σου θα πρεπει να γυρισουν ολα πισω και με την ιδια σειρα διαδοχης,οπως θα γυρισει και αυτη η εργατικη αραχνη και αυτο το φως της σεληνης αναμεσα στο δεντρο της διονυσιακης μεθης.
Το ρολοι της ζωης σου θα γυριζει διχως τελος και συ μαζι με τους δειχτες του.»

Φ.Νιτσε
Η ιδεα της αιωνιας επιστροφης

Ονειρευτής
04-02-13, 19:31
«Ψηλά στον αέρα, πάνω σ' ένα τραμ κάθεται μια κοπέλα. Το φόρεμα της, λίγο σηκωμένο ανεμίζει. Αλλά μας χωρίζει ένας δρόμος γεμάτος κόσμο».

Ανρί Μπαρμπύς : «Η κόλαση»

Σάντσο Πάντσα
04-02-13, 20:37
"Τούτο εδώθη σ'ολους μας: ότι κι αν πεθυμούμε,
Μ'ολον οπού 'ναι δύσκολον, εύκολο το κρατούμε
Κι εύκολα το πιστεύγομε κείνο που μας αρέσει
Και κάθα είς σ' τούτο μπορεί να σφάλει και να φταίση. "

Ερωτόκριτος - Βιτσέντζος Κορνάρος

Τραβιατα
05-02-13, 16:48
Το σεξ μπορει να ειναι μια μορφη φυσιολογικης σωματικης συνομιλιας μεταξυ ενος αντρα και μιας γυναικας.
Ο εραστης της λαιδης Τσατερλι
Λωρενς

Δικηγόρος
08-02-13, 19:49
Τίποτα δεν φέρνει πιο γρήγορα τους ανθρώπους τον έναν κοντύτερα στον άλλο, όσο μια λυπημένη και μελαγχολική συνεννόηση. Η αμοιβαία αυτή συμμετοχή σε μια ατμόσφαιρα που δεν υπάρχουν υποψίες και φόβοι και που την καταλαβαίνει κάθε ψυχή, τρυφερή ή χυδαία, μορφωμένη ή απλή, είναι ο πιό απλός τρόπος να πλησιάσεις κάποιον κι όμως τόσο σπάνιος: είναι ανάγκη να αποβάλεις πρώτα τους ''περιορισμούς της ψυχής σου'', τις χειρονομίες και τη μιμική που καλλιέργησες και να γίνεις απλός. Δεν ξέρω, πως (έτσι ξαφνικά, χωρίς καμιά προετοιμασία) κατάφερα να φτάσω σ' αυτό το σημείο, πως μπόρεσα να τα καταφέρω εγώ που πάντα τυφλά ψηλαφούσα πίσω από τα προσωπεία μου. Δεν ξέρω, αλλά το αισθανόμουν σαν ένα απροσδόκητο δώρο, σαν μια θαυματουργή απελευθέρωση.

Το αστείο - Μίλαν Κούντερα

Αρποκράτης
10-02-13, 23:59
- Ὑπάρχει ἕνα καθῆκον εἰς τὸν τόπον αὐτόν. Καὶ τὸ καθῆκον αὐτὸ εἶναι νὰ μελετήσωμεν ἡμεῖς αὐτοὶ τὸν ἑαυτόν μας, τὸ παρελθόν μας, τὸ παρόν μας, διὰ νὰ γνωρίζωμεν τὶ εἴμεθα καὶ τὶ δυνάμεθα νὰ κάμωμεν καὶ πρὸς ποίας ὁδοὺς νὰ βαδίσωμεν καὶ πρὸς τὶ αὔριον, πρὸς ποῖον προσεχὲς καὶ ποῖον ἀπώτερον μέλλον, νὰ μελετήσωμεν καὶ ἀναλύσωμεν τὴν γύρω ἡμῶν πραγματικὴν ζωήν, τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰ ἔργα των διὰ νὰ γνωρίζωμεν τὶ σημαίνουν αὐτὰ καὶ τὶ λέγομεν ἡμεῖς. Τὸ καθῆκον αὐτὸ ἐπέβαλα πρῶτον εἰς ἐμαυτόν.



- Κοινωνία ἡ ὁποία ἐπέταξε τὴν φουστανέλλα προχθὲς καὶ ἐφόρεσεν εὐρωπαϊκά. Κοινωνία ἡ ὁποία ἐπέταξε συγχρόνως κάθε ἰδέαν καὶ αἴσθημα ἑλληνικὸν καὶ ἥρπασε κάθε φραγκικόν. Καὶ ὅπως εἶναι μὲν εὔκολο νὰ πετάξῃ κανεὶς ἐσωτερικὰ καὶ ἐξωτερικὰ φορέματα ἀλλὰ δυσκολώτατον νὰ προμηθευθῇ καλὰ ξένα καὶ νὰ φορέσῃ καλὰ τὰ ξένα, ἔμεινε θεόγυμνος. Κάτι χειρότερον. Ἐπῆρε καὶ ἐφόρεσεν ὅ,τι ἔτυχε καὶ εὐρέθη ἐνδεδυμένη ἀρλεκινικά, δηλαδὴ κωμικώτατα. Εὐρέθη μὲ μίαν μανίαν μίσους κατὰ τῶν ἰδικῶν της πραγμάτων καὶ μίαν τραγικὴν ξιπασιὰν πρὸ τῶν ξένων. Εὐρέθη ἁρπάζουσα μὲ μονομανίαν ἀρχοντοχωριάτου κάθε λάμποντα ξένον τενεκέν. Περὶ τῆς διανοητικῆς καὶ αἰσθητικῆς της μορφώσεως περιττὸν νὰ ὁμιλήσωμεν.

"Η σύγχρονος ζωγραφική" - Περικλής Γιαννόπουλος

Τραβιατα
13-02-13, 12:59
Δεν υπαρχουν απεσταλμενοι πια,που θα μπορουσαν να μεταφερουν μηνυματα,γραμματα,σημαδια.Δεν κατανοει πισ το ενα κορμι το αλλο,αλλα το ενα γινεται γισ το αλλο ενα μεσο,η ιδιοτητα του διαφορετικου,στο οποιο επιθυμει κανεις να εισβαλει με πονο,και οσο βαθυτερα εισχωρει τοσο πιο πολυ σαπιζει ο ιστος της σαρκας,γινεται ελαφρος σαν πουπουλο,πεταει μακρια απο αυτες τις δυο ξενες και εχθρικες ηπειρους που συγκρουονται μεταξυ τους και επειτα καταρρεουν μαζι,οντας πια απλως ενας σκελετος που κροταλιζει με μερικα κουρελια πανιου,που με την παραμικρη επαφη διαλυονται και γινονται σκονη.
Πιανιστρια

Γκουφαρδος
13-02-13, 21:03
...κ ακουω,απ τη φωνη σου,τις αορατες αιτιες που δινουν στις πολεις ζωη,μεσα απο τις οποιες ισως,οταν θα ειμαι πια νεκρος,να ξαναερθουν στη ζωη.

ιταλο καλβινο,αορατες πολεις.

Αρποκράτης
15-02-13, 01:56
Σε όλη την έκταση του παρόντος δηλώνω την προτίμησή μου στους θεούς των αρχαίων προγόνων μου που είναι ικανοί να αγαπούν και να εκδικούνται, να επιδίδονται σε πράξεις που εμπεριέχουν μεγαλείο αλλά και μικρότητα και δόλο, να οργίζονται μανιασμένα αλλά και να συγχωρούν, αν μη τι άλλο επειδή μπορώ μεν να κατανοήσω το ατελές, αλλά δεν διαθέτω μέθοδο σύλληψης του τέλειου.

"το καλό και το κακό στην τέχνη και στο δίκαιο", Βασίλειος Μαρκεζίνης

Νέκυια
15-02-13, 04:08
« Ένας άνθρωπος, καταστρέφεται μα ποτέ δεν νικιέται»
~Χέμινγουει Έρνεστ~ Απο το βιβλίο :Ο γέρος και η θάλασσα



"Οι δεινόσαυροι, εμείς" ,Τσαρλς Μπουκόφσκι

Γεννημένοι έτσι, να είμαστε έτσι
καθώς τα ασβεστωμένα πρόσωπα χαμογελούν
καθώς ο κ. Θάνατος γελά
καθώς οι ανελκυστήρες κόβονται
καθώς τα πολιτικά τοπία διαλύονται καθώς το αγόρι στο σούπερ μάρκετ έχει πτυχίο πανεπιστημίου καθώς τα μολυσμένα ψάρια ξεστομίζουν τις μολυσμένες προσευχές τους...
καθώς ο ήλιος κρύβεται
Είμαστε γεννημένοι έτσι ,να είμαστε έτσι
με αυτούς τους προσεκτικά τρελούς πολέμους
με την όψη σπασμένων παραθύρων σε εργοστάσια να ατενίζουν το κενό...
Με μπαρ όπου οι θαμώνες δεν μιλούν πλέον μεταξύ τους με τσακωμούς που καταλήγουν σε πυροβολισμούς και μαχαιρώματα ...
Γεννημένοι έτσι
με νοσοκομεία που είναι τόσο ακριβά που είναι φθηνότερο να πεθάνεις... Με δικηγόρους που χρεώνουν τόσο ακριβά που είναι φθηνότερο να δηλώσεις ένοχος...
Σε μια χώρα όπου οι φυλακές είναι γεμάτες και τα τρελοκομεία κλειστά...
Σε έναν τόπο όπου οι μάζες ανυψώνουν ηλίθιους σε πλούσιους ήρωες ...
Γεννημένοι μέσα σʼ αυτό
περπατώντας και ζώντας μέσα σʼ αυτό
πεθαίνοντας λόγω αυτού μένοντας άφωνοι λόγω αυτού
ευνουχισμένοι...έκλυτοι...αποκληρωμένοι λόγω αυτού εξαπατημένοι από αυτό...χρησιμοποιημένοι από αυτό... εξευτελισμένοι από αυτό
....εξοργισμένοι και απηυδισμένοι από αυτό

....βίαιοι

.....απάνθρωποι

Λόγω αυτού
η καρδιά έχει μελανιάσει....
τα δάχτυλα πλησιάζουν το λαιμό....
το όπλο...
το μαχαίρι...
τη βόμβα...
τα δάχτυλα τείνουν προς έναν μη αποκρυνόμενο θεό
τα δάχτυλα πλησιάζουν το μπουκάλι,το χάπι,τη σκόνη
Γεννημένοι σʼ αυτό το θλιβερό θανατικό
Γεννημένοι με μια κυβέρνηση με 60 χρονών χρέος που σύντομα δε θα είναι ικανή να αποπληρώσει τους τόκους αυτού του χρέους
και οι τράπεζες ΘΑ ΚΑΟΥΝ,το χρήμα θα καταστεί ΑΧΡΗΣΤΟ...
Θα υπάρξουν φανερές και ατιμώρητες ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ στους δρόμους
Θα υπάρξουν όπλα και περιπλανώμενοι ΟΧΛΟΙ.
Η γη θα είναι άχρηστη.
Η τροφή θα γίνει μια φθίνουσα απόδοση.
Η πυρηνική ενέργεια θα έρθει στην κατοχή των πολλών.
Εκρήξεις θα σείουν ακατάπαυστα τη γη.
Ραδιενεργά ρομπότ θα κυνηγούν το ένα το άλλο.
Οι πλούσιοι και οι επίλεκτοι θα παρακολουθούν από τους διαστημικούς σταθμούς.
Η Κόλαση του Δάντη θα μοιάζει με παιδική χαρά.
Ο ήλιος θα κρυφτεί και θα είναι νύχτα παντού.
Τα δέντρα θα πεθάνουν.
Η βλάστηση όλη θα πεθάνει.
Ραδιενεργοί άνθρωποι θα τρώνε τη σάρκα ραδιενεργών ανθρώπων.
Η θάλασσα θα μολυνθεί.
Οι λίμνες και τα ποτάμια θα εξαφανιστούν.
Η βροχή θα είναι ο επόμενος χρυσός.
Σαπισμένα πτώματα ανθρώπων και ζώων θα ζέχνουν στο σκοτεινό άνεμο
Οι λίγοι τελευταίοι επιζήσαντες θα μολυνθούν από νέες και φρικιαστικές ασθένειες και οι διαστημικοί σταθμοί θα καταστραφούν από δολιοφθορές την έλλειψη προμηθειών.
Το φυσικό φαινόμενο της φθοράς...
και θα υπάρξει η πιο όμορφη σιγή από ποτέ,γεννημένη από αυτό ο ήλιος ακόμα εκεί κρυμμένος να περιμένει το επόμενο κεφάλαιο.



«Ποιος είναι ο Γρηγόριος ο Ε΄; Είναι εκείνος που σύνταξε το κείμενο του αφορισμού στα 1799. Και η εκκλησία τα βρόντηξε αργότερα στην ανθρωπιά του Καΐρη, όπως η κατάρα τον κεραυνό στο μέτωπο του Κάιν. Του φωτισμενου σοφού, και του ήρωα στους ιερούς αγώνες Καΐρη. Γιατί άρχισε να ξεμπροστιάζει τους παπάδες και να φωτίζει τον κοσμάκη.
Ποιος είναι ο Γρηγόριος ο Ε΄; Είναι ο ίδιος που αφόρισε τον Υψηλάντη και τους Φιλικούς. Το μεγαλείο και το μυστήριο της Εταιρείας.
Θα μου πεις πως τον εκρέμασε ο σουλτάνος. Θα σου ειπώ, μα πως αλλιώς λοιπόν; Επρόδωσε την καταχθόνια συμφωνία τους. Εκοιμήθηκε. Και χωρίς να το νιώσει άφηκε να ξεσφίξει η θηλιά στο λαιμό του ραγιά. Εφούσκωσε στο σκαφίδι το προζύμι του εθνικού άρτου, και πια δεν μπορούσε να το κρατήσει με τίποτα.
Ποιος είναι ο Γρηγόριος ο Ε΄; Είναι αυτός που στα 1819 με πατριαρχικό φιρμάνι απαγόρεψε στους παπάδες να βαφτίζουν τα παιδιά μας με ονόματα ελληνικά. Καταλαβαίνεις τι σου λέω τίμιε αναγνώστη;
Ποιος είναι ο Γρηγόριος ο Ε΄; Είναι ο πατριάρχης που έσκασε από το κακό του, γιατί τον εμπόδισαν και δεν επρόφτασε να αφορίσει το Ρήγα. Το μεγαλομάρτυρα Ρήγα.
Ποιος είναι ο Γρηγόριος ο Ε΄; Είναι ο πατριάρχης που βλέπουμε τον ανδριάντα του μπροστά στο εθνικό πανεπιστήμιο. Δίπλα στο Ρήγα. Που ξανακούστηκε τέτοιο κυλώνειο άγος! Ο Λεωνίδας και ο Εφιάλτης αγκαλιά. Η ελληνική σχιζοφρένια αγαλματοποιημένη μπροστά στα πόδια της ελληνικής παιδείας. Μπροστά στο αγνό βάθρο του μέλλοντος των παιδιών μας.
Αυτή η συμβολική στιγμή και εικόνα, ο Γρηγόριος ο Ε΄δίπλα στο Ρήγα μπροστά στο πανεπιστήμιο, είναι το σύμβολο παλλάδιο της μουλαροσποράς μας.»
Δημήτρης Λιαντίνης - "Γκέμμα"



ΑΚΟΥ, ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ

Δεν είμαι σίγουρος. Η γενική απεργία σου είναι αδύναμο όπλο. Θα σε κατηγορήσουν -δίκαια, μάλιστα- ότι αφήνεις τη γυναίκα και τα παιδιά σου να πεινάσουν. Δε θα επιδείξεις τη μεγάλη ευθύνη σου για την ευημερία ή την καταστροφή της κοινωνίας σου απεργώντας. Απεργία θα πει να μην εργάζεσαι. Εγώ σου είπα ότι κάποια μέρα θα δουλεύεις για τη ζωή, όχι ότι θα πάψεις να δουλεύεις. Αν επιμένεις στη λέξη «απεργία», πες την «απεργία εργασίας». Απέργησε δουλεύοντας για τον εαυτό σου, τα παιδιά σου, τη γυναίκα ή τη σύζυγό σου, την κοινωνία σου, την παραγωγή ή το αγρόκτημά σου. Ξεκαθάρισε πως δεν έχεις χρόνο για πολέμους, ότι έχεις σημαντικότερα πράγματα να κάνεις. Διάλεξε ένα χωράφι έξω από κάθε μεγάλη πόλη της γης. Μάντρωσέ το με ψηλά τείχη κι άσε εκεί όλους τους διπλωμάτες και τους στρατάρχες της γης να αλληλοσκοτωθούν. Θα μπορούσες να το κάνεις αυτό, ανθρωπάκο, αρκεί μόνο να έπαυες να φωνάζεις ζήτω, ζήτω. Αρκεί να έπαυες να πιστεύεις ότι είσαι ένας κανένας, δίχως δική του άποψη...
Όλα από σένα εξαρτώνται, ανθρωπάκο. Όχι μόνο το σφυρί ή το στηθοσκόπιό σου, αλλά η ζωή σου και η ζωή των παιδιών σου. Κουνάς το κεφάλι σου. Θαρρείς πως είμαι ουτοπιστής, αν όχι «Κομμουνιστής».
Με ρωτάς, ανθρωπάκο, πότε επιτέλους θα έχεις μια καλή, μια εξασφαλισμένη ζωή. Η απάντηση σε ξενίζει.
Θα 'χεις μια καλή, εξασφαλισμένη ζωή όταν το δώρο της ζωής θα σημαίνει για σένα περισσότερα από την εξασφάλιση, ο έρωτας περισσότερα από το χρήμα, η ελευθερία σου περισσότερα από την κοινή ή κομματική γνώμη!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ~Βίλχελμ Ράιχ~

Δικηγόρος
17-02-13, 17:46
"Κύριοι εδώ μπροστά σας στέκεται ο Χάρυ Χάλερ, κατηγορούμενος για σκόπιμη κατάχρηση του Μαγικού μας Θεάτρου. Η ενοχή του εχει αποδειχτεί. Ο Χάλερ πρόσβαλε το μεγαλείο της Τέχνης, όχι μόνο γιατί αναστάτωσε την όμορφη πινακοθήκη μας με τη σύγχυση της δήθεν πραγματικότητάς του, όχι μόνο γιατί μαχαίρωσε τον αντικατοπτρισμό ενός κοριτσιού με τον αντικατοπτρισμό ενός μαχαιριού, αλλά είχε επιπλέον την πρόθεση να χρησιμοποιήσει το θέατρό μας σαν μηχανισμό αυτοκτονίας, αποδεικνύοντας έτσι ότι στερείται παντελώς της αίσθησης του χιούμορ. Για τον λόγο αυτό καταδικάζουμε τον Χάρυ στην ποινή της αιώνιας ζωής και ακυρώνουμε για δώδεκα ώρες την άδεια εισόδου του στο θέατρό μας. Επίσης, καταδικάζουμε τον Χάλερ χωρίς αναστολή στην ποινή του να γίνει καταγέλαστος από το δικαστήριο. Εμπρός κύριοι, όλοι μαζί. Ένα-δύο-τρία!"

Ο λύκος της στέπας - Έρμαν Έσσε

http://www.youtube.com/watch?v=NC4ycViC-Xg ;)

Τραβιατα
18-02-13, 18:23
Σε ειχα αγγιξει και ειχες εισχωρησει μεσα μου σαν ιος.Απλωνοσουν σε καθε κυτταρο μου με ταχυτητα.Το αφηνα,δεν μπορουσα και δεν ηθελα να κανω τιποτα αλλο παρα να το παρακολουθω.

Οταν χαθηκαμε,χωριστηκαμε,τοτε σαν αναρριχητικο με καλυψες ολοκληρωτικα.Κομματια σου εμπαιναν απο τα ματια μου,απο το στομα μου,ειχαν κατοικησει στο στηθος μου,στην κοιλια μου σε ολα τα σπλαχνα μου.Με κατοικουσες αφορητα μεσα στην απουσια σου.
Μια νυχτα με την κοκκινη
Κωστης Γκιμοσουλης

Μήτις
18-02-13, 18:26
"Θαρρώ πως θα γίνω κλόουν άμα μεγαλώσω",είπε ο Ντιλ. Ο Τζεμ κι εγώ μείναμε κόκαλο.
"Μάλιστα, κύριοι, κλόουν θα γίνω",είπε ."Το μόνο που μπορώ να κάνω με τον κόσμο, τέτοιος που ΄ναι, είναι να γελάω, οπότε θα πάω στο τσίρκο και θα γελάω ολημερίς μέχρι σκασμού".

Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια, Χάρπερ Λι

Φτωχόπαιδο
24-02-13, 11:12
Από το τελευταίο βιβλίο που διάβασα "Στοιχειώδης Αισθητική" του αγαπημένου μου Βασίλη Ραφαηλίδη, και συγκεκριμένα από το Οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Επειδή η αισθητική είναι η ηθική του μέλλοντος, επειδή η αισθητική δεν είναι η ηθική του παρόντος, επειδή η ηθική του ελληνικού παρόντος είναι η απάτη, επειδή η αισθητική δεν έχει παρόν εδώ στην Ελλάδα, επειδή στην Ελλάδα παρόν είναι το παρελθόν, επειδή τούτο το παρελθόν δεν έχει μέλλον, επειδή το μέλλον γενικώς είναι αόριστο παντού στον κόσμο πλην της Ελλάδας όπου είναι οριστικό καθότι θανατερό, επειδή η τέχνη είναι μια παρηγοριά κι ένα καταφύγιο απ’ τη μιζέρια και την αθλιότητα, επειδή η μιζέρια και η αθλιότητα περίσσεψαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, επειδή η πολιτική στερείται αισθητικής διότι στερείται ηθικής, επειδή πολλοί καλλιτέχνες στερούμενοι ουσιαστικής αισθητικής παιδείας επιχειρούν να ασχοληθούν με την πολιτική για να χάσουν και τη λιγοστή αισθητική παιδεία που είχαν, επειδή θέλουμε να τους προφυλάξουμε απ’ αυτή τη συμπεριφορά, για όλα αυτά τα επειδή και για πολλά άλλα η ενασχόληση με την τέχνη στην Ελλάδα καθίσταται πρόβλημα επείγον…

Αρποκράτης
24-02-13, 20:15
Σε ειχα αγγιξει και ειχες εισχωρησει μεσα μου σαν ιος.Απλωνοσουν σε καθε κυτταρο μου με ταχυτητα.Το αφηνα,δεν μπορουσα και δεν ηθελα να κανω τιποτα αλλο παρα να το παρακολουθω.

Οταν χαθηκαμε,χωριστηκαμε,τοτε σαν αναρριχητικο με καλυψες ολοκληρωτικα.Κομματια σου εμπαιναν απο τα ματια μου,απο το στομα μου,ειχαν κατοικησει στο στηθος μου,στην κοιλια μου σε ολα τα σπλαχνα μου.Με κατοικουσες αφορητα μεσα στην απουσια σου.
Μια νυχτα με την κοκκινη
Κωστης Γκιμοσουλης

:προσκυνώ::προσκυνώ::προσκυνώ: μες το μυαλό μου είναι οι αναρτήσεις σου:)

Νέκυια
25-02-13, 03:57
ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ



Να υπάρχεις ελληνικός δηλώνει τέσσερες τρόπους συμπεριφοράς.

Ότι δέχεσαι την αλήθεια που έρχεται μέσα από την φύση. Όχι την αλήθεια που φτιάχνει το μυαλό των ανθρώπων.

Ότι ζεις σύμφωνα με την ηθική της γνώσης. Όχι με την ηθική της δεισιδαιμονίας και των προλήψεων.

Ότι αποθεώνεις την εμορφιά. Γιατί η εμορφιά είναι δυνατή σαν το νου σου και φθαρτή σαν τη σάρκα σου.

Και κυρίως αυτό.. Ότι αγαπάς τον άνθρωπο. Πως αλλιώς! Ο άνθρωπος είναι το πιο τραγικό πλάσμα μέσα στο σύμπαν. ~ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΙΑ~ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

Αρποκράτης
25-02-13, 06:40
Νέκυια, αγαπημένο απόσπασμα :πάνω: :σύμφωνοι:

Ελισσάβετ
02-03-13, 13:52
Φοβάμαι μήπως χάσω αυτήν που δεν άγγιξα ποτέ
η αγάπη με κρατάει σκλάβα σ'ένα κλουβί δακρύων
Δαγκώνω τη γλώσσα μου που μ'αυτην ποτε δεν μπορώ να
μιλησω σ'αυτην
Μου λειπει μια γυναίκα που δε γεννήθηκε ποτέ
Φιλάω μια γυναίκα μες στα χρόνια που πάει να πει δε θα
ανταμώσουμε ποτε

Όλα παν
Όλα περνουν
Όλα πεθαίνουν

η σκέψη μου το σκάει με ένα δολοφονικό χαμόγελο
αφήνοντας ξωπίσω κακόφωνη ανησυχία
που ουρλιάζει μέσα στην ψυχη μου

Καμία ελπίδα Καμία ελπιδα Καμία ελπίδα Καμία ελπιδα Καμία
ελπίδα Καμία ελπιδα Καμία ελπίδα

Ένα τραγούδι για την αγάπη μου, χαιδεύει την απουσία της
την φλόγα της καρδιάς της, το φλας του χαμόγελού της

Σε δέκα χρόνια θα είμαι ακόμα νεκρή. Όταν εγώ ζω μ'αυτό
έχω πάρε δώσε μ'αυτό, ενώ περνούν λίγες μέρες που εγώ ούτε
καν το σκέφτομαι, αυτή θα είναι ακόμα νεκρή. Κι όταν θα γίνω
μία γριά κυριούλα που ζει στους δρόμους ξεχνώντας το όνομά
μου, αυτή θα είναι ακόμα νεκρή, θα είναι ακόμα νεκρή, αυτό
είναι

πάει

τελείωσε

γαμώτο μου


και πρέπει να το αντέξεις μόνη

Αγάπη μου, αγάπη μου, ίνα τί με εγκατέλειψες;

Αυτή είναι ο τόπος αναπαύσεως όπου ποτέ δε θα πλαγιάσω
Και δεν υπάρχει νόημα στη ζωή υπό το φως της απώλειας μου

Γεννημένη για μόνη
να αγαπώ το απόν

Βρες με
Βγάλε με
από αυτήν

αποσαθρωτική αμφιβολία
μάταιη απελπισία

τρόμος σε καταστολή

Μπορώ να γεμίσω το χώρο μου
να γεμίσω το χρόνο μου
αλλά τίποτα δεν μπορεί να γεμίσει αυτό το κενό στην
καρδιά μου

Αυτή η ζωτική ανάγκη που γι'αυτήν θα πέθαινα

(Σάρα Κέιν-4.48 Ψύχωση)


Υ.Γ. Καμία ταύτιση με το παραπάνω απόσπασμα, απλά αυτό το ενοχλητικά ρεαλιστικό έργο, όπως το αποκαλεί ο Alex Sierz, μου δημιούργησε πολύ έντονα
συναισθήματα..και έτσι διάλεξα ένα απόσπασμα και σας το έγραψα.

Χανκ Μουντυ
03-03-13, 03:02
Ενα μοναχα πραγμα σωζει τον ανθρωπο απο την τρελα,κι αυτο ειναι η αγνοια.Η ζωη ενος μελλοθανατου που τον καταδικαζουν να εκτελεστει σ'ενα χρονο κι αυτος το ξερει,η ζωη ενος ξεγραμμενου αρρωστου που οι γιατροι του ειπαν ποσος καιρος του μενει ακομα να ζησει διαφερουν απο τη ζωη ενος συνηθισμενου ανθρωπου ως προς ενα μονο πραγμα: Οι δυο πρωτοι ξερουν,ακριβως ή κατα προσεγγιση,ποτε θα πεθανουν,ενω ο συνηθισμενος ανθρωπος ζει μεσα στην αγνοια,γι'αυτο και θαρρει οτι μπορει να ζει αιωνια,αν και δεν αποκλειεται να πεθανει την επομενη σε ενα ατυχημα.Φριχτος δεν ειναι ο ιδιος ο θανατος.Φριχτη ειναι η αναμονη του.

Metro 2033, Dmitry Glukhovsky