Untitled Document
Σελίδα 2 από 3 ΠρώτηΠρώτη 123 ΤελευταίοΤελευταίο
Εμφάνιση αποτελεσμάτων: 11 έως 20 από σύνολο 29

Νήμα: Μαγικός Ρεαλισμός

  1. #11
    Δάσκαλος της Ξιφασκίας Το αβατάριο του χρήστη Φαροφύλακας
    Εγγραφή
    17-10-2008
    Περιοχή
    Σαν Τζουνιπέρο
    Αναρτήσεις
    8.788

    Προεπιλογή

    Διότι, Αμοντιλιάδο, όπως έγραψα και πιο πάνω, στον μαγικό ρεαλισμό το έργο είναι κυρίως ρεαλιστικό και το μαγικό στοιχείο είναι περιστασιακό, ας πούμε, στην άκρη. Ενώ, βέβαια, στην Μύτη και στην Μεταμόρφωση, που αναφέρεις, το μαγικό στοιχείο είναι κεντρικό και πρωταγωνιστικό.

    Επίσης πρόκειται για ρεύμα και άρα έχει χρονικά, κι ενδεχομένως και γεωγραφικά όρια. Ο μαγικός ρεαλισμός είναι λογοτεχνικό στιλ τού αγαπημένου μας 20ού αιώνα και έτσι κι ο Μάκβεθ θα μείνει απόξω.

    Η λογοτεχνία είναι μια τέχνη που πάντα έπλεκε το αληθινό με το φανταστικό. Αυτό δεν σημαίνει πως τα άπαντα τής λογοτεχνίας είναι μαγικός ρεαλισμός. Ο μαγικός ρεαλισμός έχει τις δικές του λεπτές αποχρώσεις και νομίζω πως λίγο Μάρκες να διαβάζεις μπαίνεις αμέσως στο νόημα, τα Εκατό Χρόνια Μοναξιά είναι πράγματι ο ορισμός τού μαγικού ρεαλισμού. Κατά το δικό μου λογοτεχνικό αισθητήριο η γκογκολική Μύτη και η Καφκική Μεταμόρφωση τίποτα δεν έχουν να κάνουν με τον μαγικό ρεαλισμό (και συμφωνώ εδώ πολύ με την Χρυσηίδα).
    Won't you come see me in the morning? Won't you come see me late at night?
    Honey bee…

  2. #12
     
    Εγγραφή
    31-12-2009
    Περιοχή
    Αθήνα
    Αναρτήσεις
    989
    Τώρα διαβάζω
    κάποιο μυθιστόρημα, κάποια ποίηση

    Προεπιλογή

    Λάγνε, η μετάφραση που διάβασα εγώ ήταν Μήτσου Αλεξανδρόπουλου, ΚΕΔΡΟΣ. Πολύ καλή.

    Δεκτή η γνώμη σου, όπως δεκτή και η δική μου. Το αντικειμενικό είναι ότι επειδή εμφανίστηκε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δεν μπορεί να ισχύσει και σήμερα ή κάπου αλλού. Δηλαδή σήμερα δεν έχουμε σουρρεαλιστικά ή ρομαντικά έργα, επειδή η εποχή τους έχει περάσει; Τι θα τα πούμε, δλδ, (μετα)μοντέρνα; Η τεχνοτροπία, το περιεχόμενο και το ύφος δεν λένε ΄΄ωπ, κάτσε, δεν είμαστε 20ο αιώνα ούτε στην Λ. Αμερική, δεν μπορείς να μας χρησιμοποιήσεις΄΄.

  3. #13
    Τομοκράτορας Το αβατάριο του χρήστη Χρυσηίδα
    Εγγραφή
    15-12-2008
    Περιοχή
    Αθήνα
    Αναρτήσεις
    1.946
    Τώρα διαβάζω
    "Το μυστήριο της καλλιτεχνικής δημιουργίας" Στέφαν Τσβάιχ

    Προεπιλογή

    Παράθεση Αρχική Δημοσίευση από Αμοντιλιάδο Δες Ανάρτηση
    Δεκτή η γνώμη σου, όπως δεκτή και η δική μου.
    Μόντι, σε κάποια θέματα δυστυχώς, αυτό που λες δεν έχει ισχύ. Όπως δεν μπορούμε να αποκαλέσουμε τον Παλαμά μοντερνιστή, ούτε τον Ελύτη ρομαντικό, έτσι δεν μπορούμε να πούμε ότι ο Κάφκα είναι εκπρόσωπος του μαγικού ρεαλισμού. Είναι λάθος και αν κάνεις αυτό που σου προτείνει ο Φάρος παραπάνω, να διαβάσεις δηλαδή ένα βιβλίο που γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι ανήκει στο είδος αυτό, τότε σίγουρα θα καταλάβεις γιατί ο Κάφκα δεν είναι.

    Παράθεση Αρχική Δημοσίευση από Αμοντιλιάδο Δες Ανάρτηση
    Γιατί στην Μύτη και στη Μεταμόρφωση δεν κυριαρχεί ο ρεαλισμός, δηλαδή; Αν εξαιρέσεις τα μεμονωμένα φανταστικά στοιχεία (μια μύτη που περπατάει και μια κατσαρίδα) όλα τα άλλα είναι απολύτως ρεαλιστικά. Ποιος το είπε ότι ο μαγικός ρεαλισμός δεν ειρωνεύεται; Μια τέτοια δήλωση μου φαίνεται πολύ υποκειμενική, η ειρωνεία είναι ένα στοιχείο ύφους που δεν μπορώ να φανταστώ ότι καπελώνεται από το ένα ή το άλλο είδος!
    Εγώ το λέω, σε μια προσπάθεια να σου εξηγήσω τη διαφορά. Ας γίνω πιο σαφής: τι ακριβώς είναι η Μεταμόρφωση; Είναι ένα βιβλίο που από την πρώτη σελίδα ως την τελευταία περιγράφει μια αδύνατη / παράλογη κατάσταση. Αυτό το παράλογο πρωταγωνιστεί, είναι όλη η ουσία και η κεντρική ιδέα του βιβλίου, είναι η ραχοκοκαλιά πάνω στην οποία στηρίζεται κάθε επεισόδιο, κάθε κατάσταση, κάθε διάλογος, κάθε χαρακτήρας. Αν αφαιρεθεί αυτό, όλο το βιβλίο καταρρέει. Δεν είναι κάτι που έρχεται να μας ξαφνιάσει εμβόλιμα και μετά φεύγει. Αυτομάτως, λοιπόν, η Μεταμόρφωση έρχεται σε σύγκρουση με τον ορισμό που μας δίνεις, ο οποίος είναι ολόσωστος και τον έχουμε επαναλάβει και εγώ και ο Φάρος με άλλα λόγια.

    Στους ορισμούς, όμως, είθισται να μην προσθέτουμε πράγματα. Εκεί έχεις κάνει τη σύγχυση. Δεν μπορούμε να ξεχειλώνουμε έναν ορισμό για να χωρέσουμε κάτι στα πλαίσιά του.

    Παράθεση Αρχική Δημοσίευση από Αμοντιλιάδο Δες Ανάρτηση
    Η τεχνοτροπία, το περιεχόμενο και το ύφος δεν λένε ΄΄ωπ, κάτσε, δεν είμαστε 20ο αιώνα ούτε στην Λ. Αμερική, δεν μπορείς να μας χρησιμοποιήσεις΄΄
    Έτσι, ακριβώς. Όταν μιλάμε για ένα αισθητικό ρεύμα, μιλάμε για τεχνοτροπία, περιεχόμενο, ύφος. Αυτό το ύφος που κάνει την Αλιέντε, την οποία ανέφερε η Πεταλούδα, να ανήκει στο είδος, ενώ τον Σαίξπηρ που ανέφερε η Φένια όχι. Το ύφος, η τεχνοτροπία και η γλώσσα δεν θα μας πουν εμάς "ωπ, κάτσε, δεν μπορείς να μας χρησιμοποιήσεις γιατί δεν είσαι Λατινοαμερικάνος του 20ου αιώνα", απλώς δύσκολα θα θελήσουμε εμείς να το χρησιμοποιήσουμε, γιατί δε μας εκφράζει. Γιατί οι λόγοι που δημιούργησαν τον μαγικό ρεαλισμό, δε μας αγγίζουν. Τους λόγους αυτούς τους περιέγραψε εύστοχα ο Λάγνος. Εγώ να αντιγράψω απλώς από το βιβλίο Εισαγωγή στη Νεότερη Ευρωπαϊκή Ιστορία του Μάρτιν Τρέιβερς (Martin Travers), 2005, εκδόσεις Βιβλιόραμα:

    "Η συγκεκριμένη γραφή έχει τις καταβολές της στη Νότια Αμερική, αλλά κυρίως ενσαρκώνει το αίσθημα εκείνο της διαφορετικότητας, το οποίο βίωσαν πολλές εθνικές μειονότητες και άλλες ομάδες που περιθωριοποιήθηκαν από τη δυτική πνευματική παράδοση"

    Τελικά, πρέπει να τονίσουμε ότι τα αισθητικά ρεύματα στη λογοτεχνία διαδέχονται το ένα το άλλο παρακολουθώντας από κοντά την εξέλιξη του ανθρωπότητας και της ανθρώπινης σκέψης και αντανακλώντας ιστορικές συγκυρίες, τάσεις και εποχές. Ο ρομαντισμός εμφανίστηκε τότε που εμφανίστηκε, γιατί υπήρχαν συγκεκριμένοι λόγοι και γιατί τον ευνόησαν συγκεκριμένες συγκυρίες. Το ίδιο συνέβη και με τον ρεαλισμό, το ίδιο και με όλα τα άλλα ρεύματα. Δεν γίνεται όμως να εξηγήσω τους λόγους γένεσής τους εδώ. Γι’ αυτά τα πράγματα υπάρχουν πάρα πολλά επιστημονικά και κατατοπιστικότατα βιβλία.

    Φυσικά και υπάρχουν παλινδρομήσεις, φυσικά και υπάρχουν πρωτοπόροι ή καλλιτέχνες που στέκουν μόνοι τους στην εποχή τους. Αλλά το να αποκαλούμε εμείς εδώ τον Κάφκα και τον Σαίξπηρ εκπροσώπους του μαγικού ρεαλισμού είναι ανακρίβεια και γι’ αυτό προσπαθώ να το ξεδιαλύνω.

    Επιστρέφοντας, λοιπόν, στον μαγικό ρεαλισμό, θα σημειώσω κάποια ονόματα και κυρίως κάποια έργα που ανήκουν εδώ, τα οποία αντιγράφω από το ίδιο βιβλίο:

    "Στους σημαντικότερους συγγραφείς του είδους συγκαταλέγονται οι: Αλέχο Καρπεντιέρ με τα Χαμένα Βήματα, Κάρλος Φουέντες με την Πιο Διάφανη Περιοχή, Χόρχε Λουίς Μπόρχες με τις Μυθοπλασίες και Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες με τα Εκατό Χρόνια Μοναξιάς. Επίσης κάποιοι από τους πολυγραφότερους εκπροσώπους της μεταμοντέρνας λογοτεχνίας: ο Γκύντερ Γκρας, ο Ίταλο Καλβίνο, ο Σαλμάν Ρούσντι, ο Τόμας Μπέρνχαρντ, ο Μισέλ Τουρνιέ και ο Ντ. Μ. Τόμας"

    Σημ. Το όνομα του Κάφκα αναφέρεται πολλές φορές στο βιβλίο, αλλά σε εντελώς άλλα κεφάλαια. Μια δεύτερη πηγή στην οποία ανέτρεξα μετά την χτεσινοβραδινή συζήτηση για να βεβαιωθώ ότι ο Κάφκα δεν ανήκει στο είδος είναι το Λεξικό Λογοτεχνικών Όρων του M. X. Έιμπραμς (M. H. Abrams), 2005, εκδόσεις Πατάκη.
    Τελευταία επεξεργασία από Χρυσηίδα : 15-02-11 στις 18:44
    με το πάθος που έντυνα
    παλιά τις λύπες μου και με την πίστη
    των παιδικών μου χρόνων

  4. #14
    Ταξιδευτής Το αβατάριο του χρήστη Οπερα
    Εγγραφή
    14-08-2010
    Περιοχή
    Αθηνα
    Αναρτήσεις
    236

    Προεπιλογή

    Χρύσα,μού αρεσε πολυ η αναρτηση σου...οι καλοι λογαριασμοι κανουν τους καλους φιλους...

    μιας και αναφερθηκε καμποσες φορες το ονομα Καφκα,χωρις να εχω διαβασει τα απαντα του,εχω την εντυπωση οτι θα ηταν μεγαλη αδικια να τον δουμε σον "μαγικο-ρεαλιστη"...στα εργα του,περισσοτερο μού θυμιζει την προσπαθεια καποιου,που βρισκεται στο αυτιστικο φασμα,να δειξει αυτη την αδυναμια πραγματικης επικοινωνιας....η αδυναμια του να ερμηνευσει σωστα τις προθεσεις των αλλων τον αναγκαζει να ειναι αμφισημος στη συμπεριφορα του(πχ ανθρωπος-κατσαριδα)...κι αυτο με τη σειρα του οδηγει σε φαυλο κυκλο παρανοησης,στερησης μιας ζεστης φωλιας,απομονωσης,ενιοτε μεχρι θανατου(Δικη)
    δεν αρκει να θελεις.....πρεπει και να μπορεις-να-θελεις

  5. #15
     
    Εγγραφή
    31-12-2009
    Περιοχή
    Αθήνα
    Αναρτήσεις
    989
    Τώρα διαβάζω
    κάποιο μυθιστόρημα, κάποια ποίηση

    Προεπιλογή

    Διαφωνώ, πολύ απλά. Κατ΄αρχάς, δεν υποστήριξα ότι ο Κάφκα στο σύνολο του έργου του είναι μαγικός ρεαλιστής, αλλά ότι η Μεταμόρφωση έχει στοιχεία του είδους. Επιπλέον, πράγματι υπάρχουν χωρία όπου εκφράζεται άποψη με την δική μου. Ενδεικτικά, από το wiki ξανά.

    Critics have interpreted Kafka's works in the context of a variety of literary schools, such as modernism, magic realism and so on.

    [Οι κριτικοί έχουν ερμηνεύσει το έργο του Κάφκα στο πλαίσιο μιας ποικιλίας λογοτεχνικών σχολών, όπως ο μοντερνισμός, ο μαγικός ρεαλισμός κ.ά.]

    Δεν λέω ότι στηρίζω την άποψή μου σε αυτά, απλώς βρίσκω υποστηρικτές. Και γενικά θα βρείτε αρκετές αναλύσεις που να συμφωνούν.

    Επιμένω, επίσης, ότι τα όρια των ειδών δεν είναι σε καμία περίπτωση ξεκάθαρα. Μερικοί διαφωνούν ότι το 1984 είναι Επ. Φαντασία ή άλλοι λένε ότι Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι είναι ( γκόθικ) τρόμος-άλλοι όχι-, και γενικά σε ταινίες και βιβλία πολλές φορές δεν είναι εύκολο να βάλεις την ταμπέλα του ενός ή του άλλου είδους. Σουρρεαλισμός, φανταστικό, μαγικός ρεαλισμός, όλα αυτά είναι πολύ συγγενικά είδη και δεν είναι καθόλου εύκολο να τα διαχωρίσεις, τουλάχιστον όχι πάντα. Υπάρχουν και διαβαθμίσεις εντός του είδους: αν διαβάσω το Πέδρο Πάραμο κι έχει μια συγκεκριμένη φόρμα, δεν σημαίνει ότι όποιο άλλο κείμενο δεν ακολουθεί την ίδια φόρμα δεν είναι είναι μαγικός ρεαλισμός. Ρεαλισμό γράφει και ο Ντοστογιέφσκη και ο Στάινμπεκ και ο Ζολά (νατουραλισμός, κυρίως) αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι άμα διαβάσεις τον έναν περιμένεις και τον άλλον να είναι το ίδιο. Όπως και, φυσικά, δεν συμβαίνει.

  6. #16
    Δάσκαλος της Ξιφασκίας Το αβατάριο του χρήστη Φαροφύλακας
    Εγγραφή
    17-10-2008
    Περιοχή
    Σαν Τζουνιπέρο
    Αναρτήσεις
    8.788

    Προεπιλογή

    Ο Κάφκα είναι ένας από τους τρεις πιο αγαπημένους μου συγγραφείς. Νομίζω πως δεν υπάρχει κάτι δικό του που δεν έχω διαβάσει (τουλάχστιον μία φορά) με εξαίρεση μοναχά τις επιστολές του προς την Ότλα και την Μίλενα, στις οποία έχω ρίξει μονάχα αποσπασματικές ματιές. Αυτό βέβαια δεν με κάνει σε καμιά περίπτωση αυθεντία.

    Κι ενώ έχεις δίκιο, Αμοντιλιάδο, πως τα όρια ενός είδους είναι δύσκολο να καθοριστούν, ο Κάφκα, κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν έχει τίποτα (μα τίποτα) να κάνει με μαγικό ρεαλισμό. Και ειδικά η Μεταμόρφωση.

    Στον μαγικό ρεαλισμό η πλοκή είναι κατά κύριο λόγο ρεαλιστική και το μαγικό στοιχείο περιστασιακό. Στην Μεταμόρφωση το μαγικό στοιχείο, εδώ που τα λέμε, δεν είναι καν μαγικό: είναι σουρρεαλιστικό και υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα δύο. Επίσης, δεν είναι περιστασιακό αλλά, όπως πολύ σωστά παρατήρησε η Χρυσηίδα, αποτελεί την σπονδυλική στήλη τού διηγήματος.

    Όμοια, μήτε κι ο Μαιτρ κι η Μαργαρίτα τού Μπουλγκάκοφ, που ανάφερε η Φένια πιο πάνω, θεωρώ πως έχει τίποτα να κάνει με μεγικό ρεαλισμό. Πρόκειται για ένα εξωφρενικό παραμύθι με δαίμονες και μάγισσες (όμορφες μάγισσες που πετάνε γυμνές πάνω σε σκούπες ) από την αρχή ως το τέλος.

    Ο μαγικός ρεαλισμός είναι κατά κύριο λόγο αυτό ακριβώς: ρεαλισμός! Ενώ η Μύτη, η Μεταμόρφωση και ο Μαιτρ κι η Μαργαρίτα είναι κατά κύριο λόγο παραμύθια, καθόλου μα καθόλου ρεαλιστικά.

    Θεωρώ πως πρόκειται για παρανόηση. Πάντως μας έδωσε έναυσμα για μια καλή κουβέντα!
    Won't you come see me in the morning? Won't you come see me late at night?
    Honey bee…

  7. #17

    Προεπιλογή

    Βρε παιδιά το ''ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας'' μόνο μαγικό ρεαλισμό δεν είχε το βιβλίο! το αντίθετο, ένιωθα οτι ανέπνεα την σκόνη που στοιβάζονταν στο μυθηστόρημα ανα πάσα στιγμή και οτι άκουγα το χλιμιντρισμα των αλόγων και το συνοθηλευμα των κουνουπιών πίσω στα καπουλια τους! όλα ηταν τόσο αφόρητα ρεαλιστικά!

    να πω την μαυρη μου αλήθεια, δεν μου πολυάρεσε το συγκεκριμένο βιβλίο, μαγικο ρεαλισμό νομίζω έχει γράψει ο Κρόνιν αν και εν πολλοίς και αυτός την βιογραφία του κατέγραφε, αλλα στα ''ωριμα χρόνια'', υπάρχει μια νοσταλγική διαθεση που εμπλέκεται στο τέλος με τον μύθο, το ''κάστρο ''του, ήταν σκληρό!

  8. #18
    Μυθευτής Το αβατάριο του χρήστη Μήτις
    Εγγραφή
    12-07-2010
    Περιοχή
    septem montes Romae
    Αναρτήσεις
    517
    Τώρα διαβάζω
    "Στη χώρα των εσχάτων πραγμάτων" Paul Auster

    Προεπιλογή

    Είχα διαβάσει πρόσφατα το Σπίτι των πνευμάτων και διαβασα χτες ξανά στα γρήγορα τη Μεταμόρφωση και όντως συνειδητοποίησα τη διαφορά που λέει η Χρυς. Σκεφτόμουν επίσης πως τα Ανεμοδαρμένα Ύψη έχουν στοιχεία μαγικού ρεαλισμού αλλά δε ξέρω αν μπορούμε να το κατατάξουμε σε αυτό το είδος.
    Even so, I must admire your skill.You are so gracefully insane.
    Anne Sexton, Elegy In The Classroom

  9. #19

    Προεπιλογή

    μιας και μιλάμε για τους λατινοαμερικανους και Ισπανόφωνους συγγραφείς τους βρισκω οτι έχουν θετικό ρεαλισμό, σε συνδυασμό με ιδεαλισμό αλλα εσείς ξερετε καλυτερα!

  10. #20
     
    Εγγραφή
    31-12-2009
    Περιοχή
    Αθήνα
    Αναρτήσεις
    989
    Τώρα διαβάζω
    κάποιο μυθιστόρημα, κάποια ποίηση

    Προεπιλογή

    Τέλειωσα το Πέδρο Πάραμο, που ήταν πολύ καλό και ξεχωριστό, και για να καταλάβετε αυτό που σας λέω, ακόμα και για αυτό υπάρχουν απόψεις ότι δεν είναι μαγικός ρεαλισμός. Δυστυχώς ή ευτυχώς ( ευτυχώς, θα έλεγα εγώ) δεν είναι μαθηματικά η λογοτεχνία για να πεις "αυτό το βιβλίο είναι μιγαδικός αριθμός" και να ξεμπερδεύεις. Στη νουβέλα αυτή βλέπουμε μια πόλη γεμάτα από φαντάσματα, στοιχειώματα, οράματα και αναμνήσεις, με σαφείς νύξεις όμως για διαστρέβλωση της πραγματικότητας από τον πρωταγωνιστή, οπότε αυτομάτως μπορεί να μην έχουμε το "μαγικό" που απαιτείται. Θεωρητικά ανήκει (και είναι, για μένα) στο ρεύμα, ωστόσο θέλω να πω ότι δεν είναι καθόλου ευκρινή τα πράγματα. Αξίζει να το διαβάσετε, πάντως.

Σελίδα 2 από 3 ΠρώτηΠρώτη 123 ΤελευταίοΤελευταίο

Δικαιώματα - Επιλογές

  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις νέα νήματα
  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις απαντήσεις
  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις συνημμένα
  • Δεν μπορείς να επεξεργαστείς τις αναρτήσεις σου
  •