Untitled Document
Σελίδα 3 από 3 ΠρώτηΠρώτη 123
Εμφάνιση αποτελεσμάτων: 21 έως 27 από σύνολο 27

Νήμα: Μ. Καραγάτσης: "Ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν"

  1. #21
    Μύστης Το αβατάριο του χρήστη Μέγας Μάγιστρος
    Εγγραφή
    19-07-2013
    Περιοχή
    Ελεφάντινος Πύργος
    Αναρτήσεις
    107

    Προεπιλογή

    από Καραγάτση έχω διαβάσει μόνο τα "Σέργιος και Βάκχος", "Η μεγάλη Χίμαιρα" και "Ο κίτρινος φάκελος". Πού θα πάει, θα έρθει και η σειρά του Λιάπκιν, αλλά μάλλον μετά τον Γιούγκερμαν.
    ΙΩΣΗΦ: Δεν υπάρχει χειρότερη φυλακή από την άγνοια.
    ΜΟΡΓΚΑΝΑ: Η συναναστροφή με διανοούμενους σας έχει διαφθείρει
    .

  2. #22
    Κοινωνός
    Εγγραφή
    23-07-2013
    Περιοχή
    Αθήνα
    Αναρτήσεις
    18
    Τώρα διαβάζω
    Ταξίδι στην άκρη της νύχτας-Σελίν

    Προεπιλογή

    Παράθεση Αρχική Δημοσίευση από Βιβλιολατρης Δες Ανάρτηση
    Ο συνταγματάρχης Λιάπκιν στην κατοχή συνεργάστηκε με τους Γερμανούς όχι μόνο εναντίον του ΕΛΑΣ (που ελεγχόταν κυρίως από κομμουνιστές) αλλά και εναντίον του ΕΔΕΣ (που κάθε άλλο παρά κομμουνιστές ήτανε). Μάλιστα γλίτωσε το δικαστήριο των δωσιλόγων και διέφυγε στον Καναδά όπου και έζησε καλά μέχρι το θάνατό του. Το 1933 βέβαια ο Καραγάτσης δεν μπορούσε να ξέρει τι θα έκανε ο Λιάπκιν στην κατοχή, αλλά το γεγονός ότι καταπιάνεται μυθιστορηματικά με ένα τέτοιο πρόσωπο φανερώνει αν μη τι άλλο συγγραφέα μακριά από τα πραγματικά κοινωνικά προβλήματα του λαού. Μπορεί να ήτανε καλός στη χρήση του λόγου όμως για να είσαι καλός συγγραφέας δεν αρκεί μόνο αυτό. Γι'αυτόν ακριβώς το λόγο ο Καραγάτσης δεν μου λέει τίποτα, πόσο μάλλον όταν για να περιγράψει μια τραγωδία της ελληνικής ιστορίας (όπως τα δεκεμβριανά του '44) ασχολείται με τους "πλιατσικολόγους" (ποιούς εννοεί άραγε; ) και την "ανικανότητα της ελληνικής χωροφυλακής να βάλει τάξη" (δηλαδή τις παρακρατικές οργανώσεις Χ, Ιερός Λόχος, κλπ) και όχι με την επέμβαση των Άγγλων στα εσωτερικά μας λες και είμασταν αποικία τους.
    Pas mal για κράτος που ιδρύθηκε με Προστάτιδες Δυνάμεις....
    Ελπίδα και φόβος παρεμποδίζουν την κατανόηση των ανθρώπινων πραγμάτων· η ελπίδα όμως ξεπερνιέται πολύ δυσκολότερα από το φόβο.

  3. #23
    Τομοκράτορας Το αβατάριο του χρήστη Στιλλ ιλλ
    Εγγραφή
    17-04-2014
    Περιοχή
    San Junipero
    Αναρτήσεις
    1.634

    Προεπιλογή

    Για να δούμε, αυτό θα είναι απο τα επόμενα που θα πιάσω του Καραγάτση. Ακόμα δεν μπορώ να αποφασίσω αν μου αρέσει ή οχι. Υποθέτω οτι μαρέσει ως συγγραφέας(δηλαδή στο 10 που έχω διαβάσει) αλλα έχει και κάποια πράγματα που με ενοχλούν. Η αντικειμενοποίηση της γυναίκας ας πούμε αλλα και οτι οι περισσότεροι χαρακτήρες στο 10 ήταν έρμαια των σεξουαλικών αναγκών τους. Είναι οκ ως ένα σημείο αλλα απο ένα σημείο και έπειτα καπελώνει την ψυχογράφηση των προσώπων, στερούνται βάθους και μιας πιο σύνθετης υπόστασης.
    ''My face is red from reading your red lips''

  4. #24
    Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης Το αβατάριο του χρήστη Κόρτο Μαλτέζε
    Εγγραφή
    01-03-2013
    Περιοχή
    Κρήτη
    Αναρτήσεις
    2.974
    Τώρα διαβάζω
    Ό,τι κάτσει, καμιά φορά μπορεί να είναι και τίποτα που ν'αξίζει τον κόπο...

    Προεπιλογή

    Κι αυτό έτσι είναι

  5. #25
    Τομοκράτορας Το αβατάριο του χρήστη Στιλλ ιλλ
    Εγγραφή
    17-04-2014
    Περιοχή
    San Junipero
    Αναρτήσεις
    1.634

    Προεπιλογή

    Τότε θα πρέπει να τα δώ απο άλλη οπτική τα έργα του. Υπο ένα πρίσμα μονο.
    ''My face is red from reading your red lips''

  6. #26
    Όμορφο Νιάτο
    Εγγραφή
    30-05-2017
    Περιοχή
    Λάρισα
    Αναρτήσεις
    5
    Τώρα διαβάζω
    Τόμας Μαν "Θάνατος στη Βενετία"

    Προεπιλογή

    Πολύ ωραίο βιβλίο, με μόνη αδυναμία την μάλλον απότομη και μαζί κάπως αδικαιολόγητη (από όσα έχουν ειπωθεί μέχρι τότε) ανατροπή στο τέλος.

    Ο λογοτεχνικός Λιάπκιν έχει πολύ μικρή σχέση με τον πραγματικό - φυσικά, η λογοτεχνική μορφή είναι πιο ενδιαφέρουσα.

  7. #27
    Τομοκράτορας Το αβατάριο του χρήστη Μπου Ραντλι
    Εγγραφή
    30-01-2014
    Περιοχή
    Άγιος Αρτέμιος, Αθήνα
    Αναρτήσεις
    2.260
    Τώρα διαβάζω
    "Το Υπόγειο" του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

    Προεπιλογή

    Τελείωσα το βιβλίο και πραγματικά δεν μπορώ να βγάλω ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα για την αξιολόγηση του. Αυτό μου συμβαίνει σπάνια, αλλά τελικά δεν έχει και τόση σημασία. Θα πω τη γνώμη μου, που θα είναι παντελώς αντιφατική, αναλόγως την πλευρά που εξετάζουμε...

    Κατ'αρχήν διαπιστώνουμε μία έντονη εμμονή του συγγραφέα με το σεξ, το οποίο εμφανίζεται ακόμη και σε στιγμές άσχετες. Εδώ θυμίζει αρκετά τους Άγγλους "σύγχρονους" (Γουλφ, Λόρενς) αλλά και το τελευταίο του πόνημα το "10", όπως πολύ εύστοχα παρατήρησαν κι άλλα παιδιά παραπάνω. Στη συνέχεια υπάρχει ένας άκρατος αντικομουνισμός που για να στοιχειοθετηθεί, ο Καραγάτσης κάνει τελείως λανθασμένες αναγωγές (η παρομοίωση του Λένιν με τους ήρωες των "Δαιμονισμένων" του Ντοστογιέφσκι είναι αστήρικτη. Οι Μπολσεβίκοι όπως και όλοι οι πάσης προέλευσης Αριστεροί, πλην Αναρχικών, απορρίπτουν την ατομική τρομοκρατία και προκρίνουν τη συντονισμένη λαική δράση). Ακόμη η μνεία της Ελλάδας του Μεσοπολέμου ως πρότυπο Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. σε αντιδιαστολή με Τσαρικούς και Μπολσεβίκους, μοιάζει βγαλμένη από το Γραφείο Τύπου του τότε κυβερνητικού συντηρητικού "Λαικού Κόμματος" (Τσαλδάρης, Θεοτόκης κλπ.). Άλλωστε η οικογένεια των Ροδόπουλων, που κυριάρχησε στη Θεσσαλία για μισό αιώνα, η οικογένεια του, ήταν μέρος αυτού του πολιτικού συστήματος. Κανένας καλλιτέχνης δεν μπορεί να μείνει ανεπηρέαστος από το περιβάλλον του.

    Για να μην είμαι όμως άδικος, θα τονίσω πως το βιβλίο γράφτηκε το 1933 και καλό θα είναι να δούμε και το κλίμα της εποχής. Υπάρχουν ωστόσο και κάποιες παράξενες αναφορές σε "ανώτερες" και "κατώτερες" φυλές, όπως και μία απόλυτη απαξίωση των Ρώσων ανεξαρτήτων πολιτικής τοποθέτησης. Αυτό θυμίζει άλλες καταστάσεις...

    Ψάχνοντας, βρήκα αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο που μιλάει για αλλαγή της πλοκής σε ένα καίριο σημείο




    Αξίζει να σημειώσω την καταπληκτική γραφή του Καραγάτση που ρέει τόσο φυσικά που δεν καταλαβαίνεις πως φτάνεις στο τέλος. Ειδικά οι διάλογοι είναι πολύ εκφραστικοί και ζωντανοί. Τα στοιχεία θρίλερ στο τελευταίο μέρος είναι επίσης εντυπωσιακά !!!


    Κάνοντας μία διαφορετική ανάγνωση, μπαίνω στον πειρασμό να σκεφτώ, πως ο πραγματικός λόγος συγγραφής του βιβλίου ήταν η γελοιοποίηση των συμπατριωτών του. Η απέχθεια του για όλους, πλούσιους και φτωχούς, αστούς και χωριάτες, ντόπιους και ξενομερίτες, Έλληνες και αλλοδαπούς είναι τόσο έκδηλη που μετά βίας συγκρατείται. Πέρα από τη γυναίκα του Διευθυντή της Σχολής δεν μου έρχεται στο μυαλό άλλος θετικός ήρωας...

Σελίδα 3 από 3 ΠρώτηΠρώτη 123

Δικαιώματα - Επιλογές

  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις νέα νήματα
  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις απαντήσεις
  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις συνημμένα
  • Δεν μπορείς να επεξεργαστείς τις αναρτήσεις σου
  •