Untitled Document
Σελίδα 2 από 2 ΠρώτηΠρώτη 12
Εμφάνιση αποτελεσμάτων: 11 έως 15 από σύνολο 15

Νήμα: Το διήγημα

  1. #11
    Κοινωνός Το αβατάριο του χρήστη Χριστόφορος
    Εγγραφή
    07-02-2012
    Περιοχή
    Λάρισα
    Αναρτήσεις
    13
    Τώρα διαβάζω
    Για ποιόν χτυπά η καμπάνα (Χέμινγουεϊ)

    Προεπιλογή

    Παράθεση Αρχική Δημοσίευση από Φαροφύλακας Δες Ανάρτηση
    Πρώτος αγαπημένος διηγηματογράφος όμως είναι ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες, με διαφορά. Η λογοτεχνία του δεν μοιάζει με καμιά άλλη, η οπτική του για τον κόσμο και τα κείμενα με έχει επηρεάσει αληθινά κι όσο για το χιούμορ του συμπέφτει πολύ με το δικό μου. Βασικά, τον νοιώθω κάπως σαν δικό μου γενάρχη.
    Φαροφύλακα,
    Πρότεινε μου αν μπορείς και κάνα δυο...
    "Κείνο το βράδυ σώπαιναν οι λύκοι γιατί ουρλιάζανε οι άνθρωποι"... (Μενέλαος Λουντέμης)

  2. #12
    Δάσκαλος της Ξιφασκίας Το αβατάριο του χρήστη Φαροφύλακας
    Εγγραφή
    17-10-2008
    Περιοχή
    Σαν Τζουνιπέρο
    Αναρτήσεις
    8.677

    Προεπιλογή

    Εάν θες να μπεις στον κόσμο τού Μπόρχες και να δεις αν σου ταιριάζει, ξεκίνα με τις "Μυθοπλασίες" (Ύψιλον) ή "το Βιβλίο τής ¶μμου" (Νεφέλη) ή τις "Ιστορίες" όπως κυκλοφόρησε κάποτε από Ερμή, αν τύχει και πέσει στα χέρια σου (καθώς δεν κυκλοφορεί πλέον).
    Won't you come see me in the morning? Won't you come see me late at night?
    Honey bee…

  3. #13
    Κοινωνός Το αβατάριο του χρήστη Ραψωδός
    Εγγραφή
    13-03-2012
    Περιοχή
    Θεσσαλονίκη
    Αναρτήσεις
    55
    Τώρα διαβάζω
    1984 (ξανά), θεωρία της λογοτεχνίας(μπλιαχ), έπονται: κυρία Ντάλογουέι, το νούμερο του Βενέζη)

    Προεπιλογή

    Τα είδη του πεζού έχουν διαφορετικές τεχνικές και προσεγγίσεις λόγω ακριβώς του μεγέθους τους.
    Στο μυθιστόρημα εμβαθύνεις στον χαρακτήρα, η ταύτιση είναι μεγαλύτερη, πολλά και διαφορετικά περιστατικά σου αποκαλύπτουν τον ήρωα από διάφορες πλευρές και σε προετοιμάζουν για την τελική σύγκρουση. (αυτή φυσικά είναι περιγραφή της τυπικής μορφής ενός μυθιστορήματος και μπορεί να μην ισχύει σε μοντερνιστικά κείμενα και πειραματισμούς). Αυτή η σύγκρουση οδηγεί στην μεταστροφή του χαρακτήρα.

    Στο διήγημα, αυτό που συμβαίνει είναι η αποκάλυψη μιας νέας πλευράς του χαρακτήρα και όχι η εξέλιξή του. Η ανατροπή είναι το βασικό χαρακτηριστικό του διηγήματος και ιδιέταιρα του αφηγήματος, της μικρής μικρής φόρμας δηλαδή. Αυτή η τελευταία μοιάζει με ανέκδοτο, αφού το φινάλε είναι το σημαντικότερο γεγονός, και καλό είναι να υπονοείται, να προϊδεάζεται από την αρχή της ιστορίας.

    Ένα τελευταίο που αξίζει να ειπωθεί γι' αυτό το θαυμάσιο είδος είναι ότι λόγω μεγέθους δε νοιάζεται να στήσει την ιστορία για σελίδες σελίδων, αλλά απαιτεί από τον αναγνώστη να διαθέτει τόσο την φαντασία (ώστε να το πράτει ο ίδιος κατά την ανάγνωση), όσο και το επίπεδο (για να μπορεί να φιλοσοφήσει πάνω σε έννοιες και ιδέες).
    Το παράδοξο είναι ότι ένα μέσο διήγημα ΕΦ χωρίς να τον περιγράφει, χρησιμοποιεί μεγαλύτερο κόσμο από τις περισσότερες νουβέλες και πολλά μυθιστορήματα.
    Ευτυχώς δεν είναι καθόλου... εύκολο είδος.

    Πόε, Λάβκραφτ, Μούρκοκ, Κλαρκ, Ασίμωφ και Ντικ από τα αλλοδαπά
    Σωτήρης Δημητρίου, Θ. Βαλτινός, Σκαμπαρδώνης, Σουρούνης και Ζατέλη από τα εγχώρια.
    Πάνω από διακόσια βιβλία με διηγήματα διαβασμένα. Το είδος μου

    Και κάτι ακόμα! Η μικρότερη ιστορία που έχει καταγραφεί (με όλα τα χαρακτηριστικά ενός διηγήματος), είναι του Φρέντρικ Μπράουν και... πάει κάπως έτσι:
    "Ο τελευταίος άνθρωπος της γης καθόταν αναπαυτικά στον καναπέ του σαλονιού του, όταν ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα".
    Τελευταία επεξεργασία από Ρεγινόρα : 14-03-12 στις 08:33

  4. #14
    Ταξιδευτής Το αβατάριο του χρήστη Νηρηιδα
    Εγγραφή
    21-12-2010
    Περιοχή
    στον κοσμο μου...
    Αναρτήσεις
    341

    Προεπιλογή

    Μου αρέσουν πολύ τα διηγήματα. Αν είναι καλογραμμένα εννοείται! ¶λλα μπορεί να διηγούνται σε λίγες σελίδες ολόκληρη ζωή και άλλα μια στιγμή από τη ζωή κάποιου. Σίγουρα αφήνουν πολλά στην φαντασία του αναγνώστη.


    Σε επίπεδο συγγραφής...Μου είναι πολύ πιο εύκολο να γράψω διήγημα. Τεμπελιά; Δεν έχω ιδεά!
    "Monsters are real, and ghosts are real too. They live inside us, and sometimes, they win" S.K.

  5. #15

    Προεπιλογή

    Με αφορμή κάτι που θυμήθηκα σήμερα· λέω για την Καναδή συγγραφέα ¶λις Μονρό (Νόμπελ Λογοτεχνίας 2013). Ακόμα δεν την έχω διαβάσει (ελάχιστα μόνο κομμάτια) και θέλω να μπει στη λίστα μου. Διάβασα λοιπόν το ωραίο νήμα και ήθελα να υπογραμμίσω την ανάρτηση τού παλαιότερου μέλους ¶γγελου.
    Πιστεύω κι εγώ πως το διήγημα είναι το δυσκολότερο είδος πεζογραφίας (πάντα λέω για τα παραμύθια αλλά αυτό είναι άλλο πράγμα). Είναι αρκετά παρεξηγημένο είδος που πολλοί επίδοξοι συγγραφείς έχουν την εντύπωση πως η αξία του είναι μικρή ή πως όλοι μπορούν να τα καταφέρουν.
    Εδώ λέω ένα μεγάλο όχι. Το διήγημα πρέπει να είναι τόσο δυνατό που να σε πετάει κάτω απ' την καρέκλα, οι εικόνες πρέπει να είναι συνεχόμενα χαστούκια, κι αν για παράδειγμα στο μυθιστόρημα πρέπει να δουλέψεις δέκα φορές κάθε σου λέξη, το διήγημα απαιτεί χίλιες, ένα ισχυρότατο σοκ και ταυτόχρονα κάτι τόσο μοναδικό στα μάτια του αναγνώστη· να τον κάνει όχι να το αγαπήσει αλλά να το ζηλέψει με πάθος. Θυμάμαι μια κουβέντα από παλιά, μιας υπέροχης καθηγήτριας και φίλης: κάθε λέξη που βγάζεις, αν δεν έχει όλη σου τη μνήμη, όλο σου το βιος, τότε είναι καμένες λέξεις, καμένες ιστορίες. Και ασφαλώς ολόκληρο αυτό το πακέτο θέλει δουλειά, δουλειά, δουλειά.

    Εγώ σαν αιώνια καμένος θα συμπλήρωνα πως ο χρόνος πρέπει να ωριμάζει τον αναγνώστη και τα ανοιχτά μάτια να είναι το μεγαλύτερο όπλο που μπορεί να έχει· οι λέξεις έχουν τρομακτική δύναμη και η σύντομη διαδρομή μιας ιστορίας διψάει για απλότητα και σεβασμό (βλέπε για παράδειγμα Α. Σαμαράκη).

Σελίδα 2 από 2 ΠρώτηΠρώτη 12

Δικαιώματα - Επιλογές

  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις νέα νήματα
  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις απαντήσεις
  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις συνημμένα
  • Δεν μπορείς να επεξεργαστείς τις αναρτήσεις σου
  •