Untitled Document
Εμφάνιση αποτελεσμάτων: 1 έως 6 από σύνολο 6

Νήμα: Με ποιο τρόπο συγγράφουμε;

  1. #1
     
    Εγγραφή
    13-12-2013
    Περιοχή
    Μονοκεροχώρα
    Αναρτήσεις
    279
    Τώρα διαβάζω
    Ο Αχρωμος, Χ. Μουρακάμι

    Προεπιλογή Με ποιο τρόπο συγγράφουμε;

    Αφορμή για να ξεκινήσω αυτό το νημάτιο απετέλεσε το βιβλίο "Ο Μπρεχτ ερμηνεύει Μπρεχτ" (Εκδόσεις Νέα Σύνορα). Πρόκειται για ένα έργο όπου ο γνωστός συγγραφέας προχωρά σε ερμηνεία και ανάλυση του τρόπου με τον οποίο προσέγγισε και ανέπτυξε τους χαρακτήρες του σε μια σειρά από θεατρικά του έργα.

    Διαπίστωσα λοιπόν ότι ο Μπρεχτ έκανε προσχέδια για τα θεατρικά του έργα και αυτό φαίνεται σε διάφορα σημεία της εργασίας του. Είναι χαρακτηριστική η αποστροφή: "Στο έργο μου ήθελα να γίνεται ορατή αυτή η καθαρή ηδονή του αγώνα. Ηδη κατά το προσχεδίασμα πρόσεξα ότι ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να προκληθεί και να διεξαχθεί ένα λογικός αγώνας, δηλαδή σύμφωνα με τις τότε απόψεις μου, ένας αγώνας που ν' αποδεικνύει κάτι".

    Βλέπουμε δηλαδή ότι ένας συγγραφέας του μεγέθους του Μπρεχτ δεν στέκεται στη δύναμη της δημιουργίας της στιγμής, αλλά δημιουργεί ένα προσχέδιο κι έναν στόχο που θέλει να προσεγγίσει γράφοντας.

    Βέβαια, ο Μπρεχτ με το έργο του ήθελε να ξεσηκώσει τους Γερμανούς "προλετάριους" της προπολεμικής εποχής. Ηθελε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για τη γέννεση μιας καινούργιας εποχής για τις λαϊκές μάζες. Συνεπώς είχε αρχικά ένα στόχο κοινωνικό και δευτερευόντως λογοτεχνικό.

    Κι έρχομαι στο νημάτιο τούτο.
    Στη Λέσχη μας πολλά πρόσωπα γράφουν και γράφουν με τη σκέψη στην έκδοση, στο μέλλον, στην πνευματική παρακαταθήκη, στην προσωπική εκτόνωση ή ό,τι άλλο.

    Θα είχε ενδιαφέρον να διερευνήσουμε και να αποκαλύψουμε τις δικές μας τεχνικές.

    Με ποιο τρόπο συγγράφετε καλοί μου φίλοι; Κάνετε προσχέδια, έχετε κάποιο στόχο; ή απλώς ακολουθείτε την έμπνευση της στιγμής;

    Για να μη μακρύνει το εισαγωγικό μου σημείωμα, τις δικές μου μεθόδους θα τις γράψω στη συνέχεια, ως απάντηση, μαζί με τις δικές σας αναρτήσεις.

  2. #2
    Μυθευτής Το αβατάριο του χρήστη Άγγελος Κ
    Εγγραφή
    17-01-2014
    Περιοχή
    Αθήνα
    Αναρτήσεις
    525
    Τώρα διαβάζω
    Έγκλημα και τιμωρία - Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

    Προεπιλογή

    Η πρώτη μου επαφή με το χαρτί ήταν καθαρά από ανάγκη. Ανάγκη να εκφραστώ χωρίς να με διακόπτουν.
    Μεγάλο όπλο η συγγραφή, γράφεις αυτό που πιστεύεις, δεν έχεις αντίλογο και συχνά η αλήθεια σου είναι από ελαφρώς στρογγυλεμένη ως βαθιά διαστρεβλωμένη.
    Και το σημαντικότερο; Έχεις το χρόνο και το ελεύθερο να πάρεις πίσω όσα «είπες» σε μια στιγμή αδυναμίας και να τα αλλάξεις, να πεις κάτι άλλο, αποτέλεσμα μιας άλλης, πιότερο ώριμης ή επιπόλαιης σκέψης.
    Με μία λέξη ελευθερία. Έτσι θα χαρακτήριζα τον τρόπο που γράφω.
    Ελευθερία από τα μέσα μου που φουσκώνουν και απειλούν να με πνίξουν.
    Ελευθερία από τη φίμωση της γλώσσας.
    Η γεμάτη γοητεία ελευθερία του μονόλογου που μου δίνει μπόι.

    Η έκδοση είναι πάντα η δεύτερη ή τελευταία σκέψη.
    Ποτέ όμως η πρώτη.

    Με σεβασμό.

    Εξαιρετικό το νήμα σου Μονόκερε.
    Όσο η καρδιά συγχωρεί, τόσο ο νους πλαταίνει. Κι ας λεν πως τάχα καρδιά και νους είναι εχθροί.

  3. #3

    Προεπιλογή

    Αγαπητέ Ροδίτη καλησπέρα κι από δω.
    Υπέροχο θέμα, όπως λέει κι ο Άγγελος παραπάνω.
    Περίμενα ώρα, να δω αν θα τολμήσουν γενναίοι ν' απαντήσουν. Μπορεί ναι, μπορεί όχι.

    Θα έλεγα κάτι άλλο. Αν ο δισταγμός δεν είναι η αποκάλυψη των ιερών μυστικών και είναι η σκέψη: «δεν είμαι κάτι σημαντικό, δεν είμαι συγγραφέας», θα έλεγα πως, η δημιουργία δεν είναι των λίγων, των «άλλων», είναι όλων, είναι δική σου / δεν υπάρχει ίδια σ' ολόκληρο το πλανητικό αχταρμά.

    Τρόποι; Πολλοί.
    Ένα μικρό, χαζό παράδειγμα.
    Σήμερα (και σήμερα δηλαδής), έβλεπα πιπίνια στο διάβα μου, τι κορναρίσματα, τι στρίψιμο της κεφάλας μου έκανα, τι εικόνες... ψυχικής ανάτασης.
    Ε, αυτό, γουστάρω να το βάλω σ' ένα μπλοκάκι να μην το ξεχάσω, τα σκέφτομαι όλα αυτά με τρελό κέφι. Δεν χρειάζεται να είμαι κάτι, είμαι εγώ. Σκέψεις και χαρτί.
    Μετά είναι τα δύσκολα, αν πας παρακάτω -εδώ ας απαντήσουν καταλληλότεροι απ' την αφεντιά μου.
    Για τα επόμενα, θα έλεγα:
    Δουλειά, δουλειά, δουλειά.

  4. #4
     
    Εγγραφή
    13-12-2013
    Περιοχή
    Μονοκεροχώρα
    Αναρτήσεις
    279
    Τώρα διαβάζω
    Ο Αχρωμος, Χ. Μουρακάμι

    Προεπιλογή

    Ξεκίνησα αυτό το νήμα γιατί βλέπω ότι πολλά πρόσωπα στο φόρουμ έχουν τη συγγραφή σε πρώτη σειρά.

    Ξεβράκωμα...
    Προσωπικά συνήθως ξεκινώ από μια βλακεία. Σκέφτομαι κάτι και το βάζω στο χαρτί. Δεν υπάρχει σχέδιο, δεν υπάρχει τίποτα. Όποτε έχω δυνατότητα (κάθε μέρα), προσθέτω στο κείμενο και αυτό μεγαλώνει σιγά - σιγά. Η ιστορία ξετυλίγεται από μόνη της και μάλιστα χωρίς να μπορώ να προδικάσω το τι θα ακολουθήσει.
    Εχω διαπιστώσει ότι έρχεται κάποια στιγμή που για να προχωρήσει το κείμενο πρέπει να αναιρέσω προηγούμενη πλοκή, διότι θα έρθουν σε αντίθεση τα "πρώτα"με τα "ύστερα".
    Ολο αυτό το ανορθόδοξο δεν με προβλημάτιζε, τουλάχιστον μέχρι πρότινος, καθώς δεν είχα στη σκέψη την έκδοση.
    Τώρα που έχω αρχίσει να νιώθω την ανάγκη κάποια κείμενα να διαβαστούν και από τρίτα πρόσωπα έχω αναθεωρήσει τη μέθοδο αυτή.
    Το πρόβλημα είναι πως διαβάζοντας κείμενα περασμένων χρόνων, διαπιστώνω ότι δεν μου αρέσουν. Ετσι, εξαιτίας αυτής της αυτοκριτικής, περιμένω να δω πότε θα ωριμάσει αυτή η ευλογημένη η γραφή μου, μπας και δοκιμάσω κάτι παραπάνω.
    Λόγω της παραίνεσης μιας φίλης από το φόρουμ, έστειλα ένα κειμενάκι σ' έναν εκδοτικό οίκο (είμαι τώρα στην αναμονή) αλλά ήδη το έχω μετανιώσει γιατί σκέφτομαι ότι στο τέλος αυτό που έστειλα ήταν μια χαζομάρα
    Αυτό ήταν και το δικό μου ξεβράκωμα. Σπάνια μιλάω για τον εαυτό μου, αλλά είπα να κάνω τώρα την επανάσταση, την αλλαγή και να γράψω για να παρακινήσω εσάς κάνετε το ίδιο... έτσι για να μοιραστούμε τις χορδές μας.

  5. #5
    Κοινωνός Το αβατάριο του χρήστη Βασιλεύς Θέοντεν
    Εγγραφή
    23-03-2014
    Αναρτήσεις
    53
    Τώρα διαβάζω
    Πόλεμος και Ειρήνη -Τολστόι

    Προεπιλογή

    Πρώτα απ' όλα Μονόκερε σου εύχομαι καλή τύχη για την απόφασή σου για έκδοση και δεύτερον δεν πρέπει να υποτιμάς τον εαυτό σου!

    Αν η ιστορία μου είναι μεγάλη τότε σίγουρα θα υπάρξει και κάποιο προσχέδιο από πίσω, κυρίως στη βασική πλοκή και επίσης ένα μικρό ιστορικό για τους πρωταγωνιστές. Πάντως δεν αρχίζω να γράφω αν δεν σκεφτώ πρώτα ΤΙ θα γράψω οπότε τα περισσότερα πράγματα δεν αποτυπώνονται στα κουτουρού. Και ναι, η παραμικρή λεπτομέρεια μετράει! Το αν έχω κάποιο στόχο όταν γράφω δεν το έχω ανακαλύψει ακόμη, αλλά προσωπικά με έχει βοηθήσει να καλυτερεύσω την γραπτή μου έκφραση που είναι πιο εύστοχη από την προφορική

    Μια έμπνευση της στιγμής μπορεί να είναι ένας μικρός διάλογος μεταξύ των χαρακτήρων, κάτι που νομίζω ότι θα ''ταιριάξει'' στην σκηνή ή μια απλή περιγραφή ενός προσώπου ή κτιρίου. Κατά το γράψιμο δε γνωρίζεις τι σου γίνεται και πολλά μπορεί να σε βρουν κατακέφαλα.

    Έχω ακούσει πως χρησιμοποιείται η τεχνική ''κάθομαι και ακούω'' από πάρα πολλούς. Δυστυχώς πιστεύω πως τέτοια τεχνική είναι άχρηστη, μιας κι όταν μιλάμε χρησιμοποιούμε όχι μόνο λεκτική γλώσσα, αλλά και τη γλώσσα του σώματος κάτι που είναι πολύ δύσκολο ή σχεδόν ακατόρθωτο να γράψουμε.

    Να ένα παράδειγμα:
    - Δεν θα 'ρθει ο Κώστας;
    - Αυτός δεν...
    - Α, κατάλαβα...

    Σε περίπτωση που διαβάσει αναγνώστης αυτόν τον σύντομο διάλογο είναι αυτονόητο ότι δε θα καταλάβει απολύτως τίποτα.

    Όπως είπε κι ο Στρατής πιο πάνω, το παν είναι η ΔΟΥΛΕΙΑ. Το διάβασμα και γράψιμο είναι οι πραγματικοί σου φίλοι στο ταξίδι της συγγραφής.
    Τὴ γλῶσσα μοῦ ἔδωσαν ἑλληνική./Τὸ σπίτι φτωχικὸ στὶς ἀμμουδιὲς τοῦ Ὁμήρου...

  6. #6
    Μυθευτής Το αβατάριο του χρήστη Άγγελος Κ
    Εγγραφή
    17-01-2014
    Περιοχή
    Αθήνα
    Αναρτήσεις
    525
    Τώρα διαβάζω
    Έγκλημα και τιμωρία - Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

    Προεπιλογή

    Παράθεση Αρχική Δημοσίευση από Βασιλεύς Θέοντεν Δες Ανάρτηση

    Να ένα παράδειγμα:
    - Δεν θα 'ρθει ο Κώστας;
    - Αυτός δεν...
    - Α, κατάλαβα...

    Σε περίπτωση που διαβάσει αναγνώστης αυτόν τον σύντομο διάλογο είναι αυτονόητο ότι δε θα καταλάβει απολύτως τίποτα.
    Καλησπέρα μεγαλειότατε...

    Το να βάλεις ένα διάλογο στο χαρτί είναι πράγματι πολύ δύσκολο. Πολλές φορές μάλιστα μπορεί εσύ να το ξαναδιαβάζεις μετά και να σου φαίνεται κατανοητό, επειδή ξέρεις τι είχες στο μυαλό σου όταν το έγραφες. Όταν όμως το δώσεις να το διαβάσει κάποιος τρίτος θα δεις ότι δύσκολα θα καταλάβει αυτό που θέλεις να περάσεις ή μπορεί να το ερμηνεύσει τελείως διαφορετικά.

    Οι διάλογοι βέβαια είναι αναπόφευκτοι σε μία ιστορία γιατί έχουν και αυτοί τη γοητεία τους.
    Θεωρώ πως οι διάλογοι έχουν περισσότερο ανάγκη από παρεμβολές του συγγραφέα ώστε να μεταφέρει καλύτερα την ατμόσφαιρα.

    Θα προσπαθήσω να κάνω κάποιες αλλαγές που μπορεί να αλλάξουν τελείως το παράδειγμα που μας έδωσες:

    "Δεν θα 'ρθει ο Κώστας;" Ρώτησα γεμάτος αγωνία και κρεμάστηκα από τα χείλη του Αντώνη. "Αυτός δεν..." Μου αποκρίθηκε χωρίς να καταφέρει να ολοκληρώσει τη φράση του. "Α, κατάλαβα..." Του έγνεψα με νόημα, δεν υπήρχε πια λόγος να υποκρινόμαστε, ο Κώστας δεν θα ξανά ερχόταν ποτέ.


    Εξάλλου θεωρώ πως τελικά ο τρόπος που γράφει κάποιος είναι μοναδικός. Αν νιώσεις πως μπορείς και θέλεις να γράψεις, αυτό σημαίνει πως έχεις ήδη βρει μέσα σου τον τρόπο.
    Όσο η καρδιά συγχωρεί, τόσο ο νους πλαταίνει. Κι ας λεν πως τάχα καρδιά και νους είναι εχθροί.

Δικαιώματα - Επιλογές

  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις νέα νήματα
  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις απαντήσεις
  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις συνημμένα
  • Δεν μπορείς να επεξεργαστείς τις αναρτήσεις σου
  •