Untitled Document
Σελίδα 2 από 3 ΠρώτηΠρώτη 123 ΤελευταίοΤελευταίο
Εμφάνιση αποτελεσμάτων: 11 έως 20 από σύνολο 21

Νήμα: Λογοτεχνικά σύμβολα : ο καθρέφτης

  1. #11
    Ταξιδευτής Το αβατάριο του χρήστη Μιχαλιος
    Εγγραφή
    07-07-2009
    Περιοχή
    Μπαξέ Τσιφλίκι (Νέοι Επιβάτες Θεσ/νίκης)
    Αναρτήσεις
    310

    Προεπιλογή

    Μπράβο Φάρε για τη Δουλειά με τους καθρέφτες. (Στη λέσχη έχουμε έτυμες εργασίες για πολύ κόσμο )
    Νομίζω τα περισσότερα από αυτά τα έχουμε αισθανθεί ή θα τα αισθανθούμε λίγο πολύ όλοι.

    Παράθεση Αρχική Δημοσίευση από Φαροφύλακας Δες Ανάρτηση
    Θυμάμαι πως στο μπάνιο, στο σπίτι που μεγάλωσα, είχαμε πάνω από το νεροχύτη ένα ντουλαπάκι που τα τρία φύλλα του ήταν καθρέφτες και που όταν άνοιγες τα ακριανά οι καθρέφτες αυτοί έρχονταν αντιμέτωποι και κοιτούσα εντυπωσιασμένος το παιδικό μου είδωλο μέσα σ’ αυτούς να πολλαπλασιάζεται επ' άπειρον.
    Έχουμε κι εμείς τέτοιο ντουλαπάκι κι ακόμα παίζω καμιά φορά.

  2. #12
    Τομοκράτορας Το αβατάριο του χρήστη Χρυσηίδα
    Εγγραφή
    15-12-2008
    Περιοχή
    Αθήνα
    Αναρτήσεις
    1.946
    Τώρα διαβάζω
    "Το μυστήριο της καλλιτεχνικής δημιουργίας" Στέφαν Τσβάιχ

    Προεπιλογή

    Παράθεση Αρχική Δημοσίευση από Φαροφύλακας Δες Ανάρτηση
    Γιατί μπορεί όμως τάχα κάποιος να φοβάται έναν καθρέφτη; Πιστεύω πως πρόκειται για τον τρόμο που νοιώθει μια ανεπτυγμένη αντίληψη όταν έρχεται αντιμέτωπη με το άπειρο και την απάνθρωπη πρόκληση να το κατανοήσει. Όμοια με όταν, για παράδειγμα, καλούμαστε να χωρέσουμε στο πεπερασμένο μυαλό μας πως το σύμπαν είναι άπειρο και δεν τελειώνει πουθενά.
    Δεν έχω να σχολιάσω κάτι, δεν έχω διαβάσει Μπόρχες, αλλά σκέφτηκα να το ξεχωρίσω σαν μια ακόμα λειτουργία του καθρέφτη.

    Ο τρόμος μπροστά στον καθρέφτη ...... μήπως δεν το βλέπουμε αυτό κάθε μέρα, παντού και πάντα γύρω μας; Και ανάλογα με το πόσο "ανεπτυγμένη" είναι του καθενός μας η αντίληψη, ο καθένας μας τρομάζει με το είδωλό του για τους δικούς του λόγους. Από την πρώτη άσπρη τρίχα που εμφανίστηκε μέχρι την μηδαμινότητα της ύπαρξής μας (σχολίασα τελικά)
    με το πάθος που έντυνα
    παλιά τις λύπες μου και με την πίστη
    των παιδικών μου χρόνων

  3. #13
    Δάσκαλος της Ξιφασκίας Το αβατάριο του χρήστη Φαροφύλακας
    Εγγραφή
    17-10-2008
    Περιοχή
    Σαν Τζουνιπέρο
    Αναρτήσεις
    8.689

    Προεπιλογή Η Ναυτία μέσ' στον Καθρεύτη

    Προς την αρχή τής Ναυτίας (La Nausée) τού Ζαν-Πολ Σαρτρ (Jean-Paul Sartre) διαβάζω:
    Η θεία Μπιζουά όταν ήμουν μικρός μού έλεγε: «Αν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη για πολλή ώρα, στο τέλος θα δεις έναν πίθηκο».

    Έτσι μου ήρθε στο μυαλό άλλη μια μαγική ιδιότητα τού καθρέφτη. Θυμήθηκα που όταν ήμουν παιδί είχα κάνει το εξής: στάθηκα απέναντι στον καθρέφτη, κάρφωσα το βλέμμα πάνω στο καθρεφτισμένο μου μάτι και το κοιτούσα για πολλήν ώρα σταθερά, βαθιά κι επίμονα. Ύστερα από κάμποσην ώρα η γύρω εικόνα άρχισε να λιώνει, οι γραμμές των σχημάτων χάνονταν και τα χρώματα διαχέονταν και στροβιλίζονταν σ’ ένα παχύρρευστο γκρίζο. Παρέμεινα να κοιτώ προσηλωμένα κι αδιάλειπτα ώσπου το μόνο που απέμεινε εμπρός μου ήταν το μάτι μου. Όλος ο υπόλοιπος μου εαυτός είχε συγκεραστεί μαζί με τ’ ορατό περιβάλλον σε ένα άμορφο, ρευστό και φαιό τίποτα.

    Το απόγευμα έκανα μια σχεδόν αδιάφορη νύξη για το μαγικό φαινόμενο στον φίλο μου κι όταν τον ξαναείδα μου ομολόγησε πως το δοκίμασε κι είδε κι αυτός τον εαυτό του να χάνεται μπρος στα μάτια του, μέσ’ στον καθρέφτη.

    Φαντάζομαι πως αν κάποιος από εσάς μπει στον κόπο θα δει το ίδιο. Όμως ας γυρίσω στην Ναυτία.
    Στον τοίχο υπάρχει μια λευκή τρύπα, ο καθρέφτης. Είναι παγίδα. Ξέρω ότι θα παγιδευτώ. Αυτό είναι. Μόλις εμφανίστηκε στον καθρέφτη το γκρίζο πράγμα. Πλησιάζω και το κοιτάζω, δεν μπορώ πια να εξαφανιστώ.
    Το γκρίζο πράγμα είναι το καθρέφτισμα του προσώπου μου. Συχνά αυτές τις χαμένες μέρες στέκομαι και το ατενίζω. Δεν καταλαβαίνω τίποτα σ’ αυτό το πρόσωπο. Τα πρόσωπα των άλλων έχουν νόημα. Το δικό μου όχι. [...]
    Στηρίζομαι με όλο μου το βάρος στην άκρη του νιπτήρα, πλησιάζω το πρόσωπό μου στον καθρέφτη μέχρι να τον αγγίξω. Τα μάτια, η μύτη και το στόμα εξαφανίζονται: δεν έχει απομείνει τίποτε ανθρώπινο. [...] Και παρ’ όλα αυτά, αυτός ο σεληνιακός κόσμος μού είναι οικείος. Δεν μπορώ να πω ότι αναγνωρίζω τις λεπτομέρειές του. Όμως το σύνολο μου δημιουργεί την εντύπωση ενός déjà vu που με αποχαυνώνει· γλιστρώ απαλά στον ύπνο.
    [...] Αποκοιμάμαι με τα μάτια ορθάνοιχτα, το πρόσωπο μεγάλωσε ήδη, μεγάλωσε μέσα στον καθρέφτη, είναι μια τεράστια θολή άλως που χάνεται στο φως...
    *
    Βέβαια ο ήρωας εδώ καταδυναστεύεται από μια ναυτία που όπως φαίνεται επηρεάζει τις αισθήσεις του. Σκέφτομαι όμως πως αν κάποιος μπορεί να σε εμφανίσει τότε μάλλον μπορεί και να σε εξαφανίσει.

    *Μετάφραση: Ειρήνη Τσολακέλλη στις εκδόσεις Πατάκη.
    Won't you come see me in the morning? Won't you come see me late at night?
    Honey bee…

  4. #14

    Προεπιλογή

    Οι παρατηρήσεις σου, Φάρε, σχετικά με τη συμβολική διάσταση του καθρέφτη στο έργο του Μπόρχες είναι πολύ ενδιαφέρουσες.
    Μου έφεραν αμέσως στο μυαλό την κεντρική ιδέα της λακανικής ψυχαναλυτικής θεωρίας, "το στάδιο του καθρέφτη". Ας μου επιτραπεί να μοιραστώ εδώ μαζί σας κάποιες σχετικές (πλην ελάχιστες και πρόχειρες) πληροφορίες για αυτή την έννοια.
    Σύμφωνα με τον Ζακ Λακάν, λοιπόν, το στάδιο του καθρέφτη αντιπροσωπεύει μια θεμελιώδη γενετική στιγμή κατά την οποία το παιδί (μεταξύ 6 και 18 μηνών), κοιτάζοντας στον καθρέφτη αναγνωρίζει, στην εικόνα που βλέπει, ολόκληρο τον εαυτό του ως σύνολο, βιώνει μεγάλη χαρά και θέτει έτσι τέλος στο ψυχικό βίωμα το οποίο ο Λακάν ονομάζει φαντασίωση του τεμαχισμένου σώματος. Στην πραγματικότητα, μπροστά στον καθρέφτη το παιδί αναγνωρίζει πρώτα απ’ όλα τον άλλο, τον ενήλικα που βρίσκεται πλάι του και του υποδεικνύει, τόσο σωματικά όσο και λεκτικά, την εικόνα του, του λέει δηλαδή «Κοίτα, είσαι εσύ!», κι έτσι το παιδί καταλαβαίνει «Είμαι εγώ». Με άλλα λόγια, η απόδειξη της ενότητάς του έρχεται από το βλέμμα και από το λόγο του Έτερου/του Άλλου. Ο Λακάν περιγράφει τη στιγμή αυτή ως στιγμή θριάμβου και ευχαρίστησης, καθώς είναι αυτή που προωθεί τη δόμηση του Εγώ και αποτελεί το υπόστρωμα για τη μελλοντική δομή της υποκειμενικότητας . Για τον Λακάν, όμως, το στάδιο του καθρέφτη αντιπροσωπεύει μια πλασματική εικόνα του Εγώ.
    Με άλλα λόγια, η αίσθηση της ολότητας και της πληρότητας που δίνει είναι μια φαντασίωση (και στο σημείο αυτό είναι, νομίζω, που ο Λακάν συνομιλεί διακειμενικά με τον Μπόρχες) , γιατί λείπει εγγενώς από τον άνθρωπο η πραγματική του ταυτότητα. Η τελευταία είναι το επιτίμιο που πληρώνει ο άνθρωπος για να εισέλθει από την πρωταρχική, φαντασιακή, α-συστημική φάση στη μετέπειτα συμβολική και συστημική τάξη της γλώσσας. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία....

    Πολύ άκαμπτα και σφιχτοκώλικα θα μου πείτε όλα αυτά και θα έχετε δίκιο!
    Τη λογοτεχνία την αγαπώ αλλά το ότι με εξιτάρει η θεωρία να το κρύψω δε μπορώ!
    Έχει πάψει πια να ελπίζει.
    Επιτέλους, το βασίλειό του είναι τούτη η κόλαση του παρόντος.

    Albert Camus

  5. #15
    Πολεμίστρια του Φωτός Το αβατάριο του χρήστη Λορένα
    Εγγραφή
    23-10-2008
    Περιοχή
    Τρίκαλα
    Αναρτήσεις
    1.977
    Τώρα διαβάζω
    "Εννεα μαγικα παραμυθια" Οσκαρ Ουαιλντ

    Προεπιλογή

    Δεν ξερω αν το εχω αναφερει, αλλα.. πραγματικα εχω πολυ καλη μνημη.

    Σαν να φερνω στο μυαλο μου την αναμνηση οταν εβλεπα μικρη τον εαυτο μου στον καθρεφτη Μπορω να θυμηθω ενα αδιορατο ξαφνιασμα, αλλα θυμαμαι καλα πως η εντυπωση που αφησε δεν ηταν ευχαριστη (δεν μου αρεσε δηλ η εικονα μου). Πρεπει να ηταν καποια απο τις φορες που μου χτενιζαν τα φρεσκολουσμενα μου μαλλια, και εβλεπα στον μικρο καθρεφτη που κρατουσα, εναν ποταμο απο μαλλια να κρυβουν ενα μικρο προσωπακι.
    Δεν πειράζει που δε σου 'ρθε η ζαριά
    τζογάρισες στο όνειρο κι είσαι έτοιμος για όλα
    Το λέει κι ένα τραγούδι που μας μάθαιναν παλιά…
    Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ

    "Αγγέλακας"

  6. #16
    Κοινωνός Το αβατάριο του χρήστη Ρέα
    Εγγραφή
    04-06-2010
    Περιοχή
    Σταμάτα Αττικής
    Αναρτήσεις
    36

    Προεπιλογή

    Έσπασε ο καθρέπτης;;;;; Επτά χρόνια χρουσουζιά.

    Πάλι καλά που τα φαντάσματα και οι απέθαντοι δεν έχουν είδωλο...
    “...Αυτός δεν θα ήταν λύκος εάν οι Ρωμαίοι δεν ήταν πρόβατα...”
    Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Ιούλιος Καίσαρας

  7. #17
    Όμορφο Νιάτο Το αβατάριο του χρήστη Έρμα
    Εγγραφή
    16-06-2010
    Περιοχή
    ΑΘΗΝΑ
    Αναρτήσεις
    4

    Προεπιλογή

    Ένα ιδιαίτερο αγαπημένο μου απόσπασμα.

    Κατ’ αρχήν, η αφθονία των κατόπτρων. Όταν υπάρχει ένας καθρέφτης θέλεις να κοιταχτείς, είναι ανθρώπινη φάση. Κι εκεί δεν βλέπεις τον εαυτό σου. Τον ψάχνεις, ψάχνεις την θέση σου στο χώρο, όπου ο καθρέφτης θα σου πει «εκεί είσαι και είσαι εσύ», και υποφέρεις πολύ, κοπιάζεις, διότι τα κάτοπτρα του Λαβουαζιέ, κοίλα ή κυρτά, σε εξαπατούν, σε χλευάζουν: κάνεις πίσω και βρίσκεις τον εαυτό σου, μετατοπίζεσαι και χάνεσαι Αυτό το θέατρο των κατόπτρων στήθηκε για να σου στερήσει κάθε ταυτότητα και να σε κάνει να νιώσεις ανασφάλεια για την θέση σου. Σαν να σου λέει: δεν είσαι το Εκκρεμές, ούτε στη θέση του Εκκρεμούς. Και συ δεν νιώθεις αβέβαιος μόνο για τον εαυτό σου αλλά και για τα ίδια τα αντικείμενα που βρίσκονται ανάμεσα σε σένα και σ’ έναν άλλο καθρέφτη. Βεβαίως, η φυσική μπορεί να σου πει τι είναι και σε τι οφείλεται: Βάλε ένα κοίλο κάτοπτρο που συγκεντρώνει τις ακτίνες οι οποίες εκπέμπονται απ’ το αντικείμενο - στην περίπτωση αυτή, από έναν άμβυκα πάνω σε μια χάλκινη χύτρα - και ο καθρέφτης θα στείλει πίσω τις προσπίπτουσες ακτίνες κατά τέτοιον τρόπο που εσύ δεν θα βλέπεις το αντικείμενο να διαγράφεται καθαρά μέσα στον καθρέφτη, αλλά θα το μαντεύεις φασματικό, διάφανο, να πλανιέται στον αέρα ανεστραμμένο, έξω από τον καθρέφτη. Φυσικά, αρκεί να μετακινηθείς λιγάκι και η εντύπωση χάνεται.
    Μα ξαφνικά είδα τον εαυτό μου ανεστραμμένο σ’ έναν άλλον καθρέφτη.
    Ανυπόφορο.

    ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ
    Το εκκρεμές του Φουκώ
    Μτφρ. Εφ. Καλλιφατίδη
    ΓΝΩΣΗ, 1989

  8. #18
    Δάσκαλος της Ξιφασκίας Το αβατάριο του χρήστη Φαροφύλακας
    Εγγραφή
    17-10-2008
    Περιοχή
    Σαν Τζουνιπέρο
    Αναρτήσεις
    8.689

    Προεπιλογή

    Αναμφισβήτητο σημείο σύγχυσης τελικά ο καθρέφτης. Και να σκεφτεί κανείς πως η πρώτη εντύπωση είναι πως σου αποκαλύπτει την αλήθεια!

    Μου έρχονται στο μυαλό τα ζώα που τα παρατηρούμε με ενδιαφέρον και διάθεση για γέλιο όταν τα πρωτοβάλουμε να σταθούν μπρος σε καθρέφτη. Όλη αυτή η σαστιμάρα κι η προσπάθειά του ζώου να κατανοήσει τί έχει απέναντί τους όταν κοιτάζει το άλλο ζώο που μοιάζει σαν αυτό ενώ παράλληλα τού είναι φανερό πως κάτι πάει πολύ στραβά αφού για παράδειγμα μιμείται αφύσικα πιστά τις δικές του κινήσεις και δεν μυρίζει!
    Won't you come see me in the morning? Won't you come see me late at night?
    Honey bee…

  9. #19
    Δάσκαλος της Ξιφασκίας Το αβατάριο του χρήστη Φαροφύλακας
    Εγγραφή
    17-10-2008
    Περιοχή
    Σαν Τζουνιπέρο
    Αναρτήσεις
    8.689

    Προεπιλογή

    Από συνέντευξη, ένα όνειρο τού Μπόρχες:

    Ονειρεύομαι έναν καθρέφτη. Βλέπω τον εαυτό μου να φοράει μάσκα, ή βλέπω στον καθρέφτη κάποιον ο οποίος είναι εγώ αλλά τον οποίο δεν αναγνωρίζω ως τον εαυτό μου. Φτάνω σε ένα μέρος, κι έχω την αίσθηση ότι έχω χαθεί και ότι όλα είναι φρικτά. Το ίδιο μέρος είναι σαν όλα τα άλλα. Είναι ένα δωμάτιο, με έπιπλα, και η εμφάνισή του δεν είναι φρικτή. Αυτό που είναι φρικτό είναι το αίσθημα, η αίσθηση του εφιάλτη, όχι οι εικόνες. Από μια γωνία με παρακολουθεί κάποιος με μια μάσκα.

    πηγή: περιοδικό Strange #37

    Ας θυμήσω πως ένα διήγημα τού Μπόρχες λέγεται "ο Καθρέφτης και η Μάσκα" (El espejo y la Máscara).

    Won't you come see me in the morning? Won't you come see me late at night?
    Honey bee…

  10. #20

    Προεπιλογή

    Πολλά τα παραδείγματα κι εδώ...

    Όπως ανέφερε ήδη ο Αντέρωτας, στο 2ο βιβλίο με την Αλίκη (Η Αλίκη μέσα από τον Καθρέφτη), η μικρή ηρωίδα περνά σε έναν άλλο, παράλογο κόσμο μέσα από έναν καθρέφτη.

    Στο Χάρι Πότερ και τη Φιλοσοφική Λίθο συναντάμε τον Καθρέφτη του Έριζεντ, στον οποίο ο κάθε άνθρωπος βλέπει αυτό που πραγματικά επιθυμεί. Ο μαγικός αυτός καθρέφτης δίνει λαβή για φιλοσοφικούς στοχασμούς και συμβουλές εκ μέρους του Ντάμπλντορ προς τον εντεκάχρονο τότε Χάρι.
    Αργότερα ο νονός του Χάρι, ο Σείριος, χαρίζει στο Χάρι έναν άλλο μαγικό καθρέφτη με τον οποίο διατηρούν ένα είδος επικοινωνίας.

    Θυμάμαι έντονα και τη σκηνή με τον καθρέφτη στο Δράκουλα του Μπραμ Στόκερ, όπου ο ήρωας ξυρίζεται κι ενώ από πίσω του έρχεται και του μιλά ο Κόμης Δράκουλας, συνειδητοποιεί ότι δεν τον έχει δει μέσα στον μικρό καθρέφτη του. Από εκείνο το σημείο αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι κάτι παράξενο συμβαίνει με τον Κόμη...

    Αν μιλάμε για καθρέφτισμα σε νερό, στο μυαλό μου έρχεται η μάγισσα Αττάρτη από τις "Μάγισσες της Σμύρνης" της Μάρας Μεϊμαρίδη. Σε μια τεράστια γυάλα με νερό έβλεπε τα μελλούμενα η Αττάρτη, αλλά και όσα συνέβαιναν την ίδια ώρα σε κάποιο άλλο μέρος που την ενδιέφερε.
    Τελευταία επεξεργασία από Νουρμπανού : 02-04-14 στις 01:37

Σελίδα 2 από 3 ΠρώτηΠρώτη 123 ΤελευταίοΤελευταίο

Δικαιώματα - Επιλογές

  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις νέα νήματα
  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις απαντήσεις
  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις συνημμένα
  • Δεν μπορείς να επεξεργαστείς τις αναρτήσεις σου
  •