Untitled Document
Σελίδα 1 από 10 123 ... ΤελευταίοΤελευταίο
Εμφάνιση αποτελεσμάτων: 1 έως 10 από σύνολο 91

Νήμα: Παραμύθια.. και τα διδάγματά τους!

  1. #1
    Πολεμίστρια του Φωτός Το αβατάριο του χρήστη Λορένα
    Εγγραφή
    23-10-2008
    Περιοχή
    Τρίκαλα
    Αναρτήσεις
    1.973
    Τώρα διαβάζω
    "Εννεα μαγικα παραμυθια" Οσκαρ Ουαιλντ

    Προεπιλογή Παραμύθια.. και τα διδάγματά τους!

    Ψιλό χαζεύοντας προχθές, έναν τόμο, με παλιά και κλασσικά παραμύθια, όπως της Σταχτοπούτας, Χιονάτης, Κοκκινοσκουφίτσας κτλ αναρωτήθηκα, τι μηνύματα άραγε να περνούν στα σημερινά παιδιά, και τι μηνύματα, μας πέρασαν εμάς κάποτε, που (μάλλον) μας συνοδεύουν ακόμη! Να ήταν άραγε και τα σωστά;
    Και.. είναι σωστό, να διαβάζουν τα παιδιά, τέτοια παραμύθια;


    Η Σταχτοπούτα πχ. Πολλά θα μπορούσε να μας πει τώρα που το σκέφτομαι! Όπως, πως να είσαι τέλεια προσεγμένη, την βραδιά που θα βγεις με τον πρίγκιπά σου! Πως να τραβήξεις την προσοχή του, με εντυπωσιακή είσοδο, και με έναν μόνο χορό, και πως τέλος.. να τον αφήσεις στα κρύα.. για να σε ψάχνει, με μοναδικό στοιχείο ένα γοβάκι (ή ίσως κάτι άλλο στις μέρες μας).
    Βέβαια.. υπάρχει και η αντίθετη εκδοχή! Γιατί πχ η Σταχτοπούτα, να περιμένει μόνο τον πρίγκιπα για να την σώσει? Από μόνη της, δεν μπορούσε να κάνει κάτι? Γιατί να είναι πάντοτε (στα παραμύθια) ο γάμος, η λύτρωση από όλα τα βάσανα; Γιατί η ηρωίδα, εμφανίζεται πάντα τόσο αφελής και αθώα? Γιατί!

    Η Κοκκινοσκουφίτσα; Να μην εμπιστεύεσαι, αγνώστους! Το πρώτο μήνυμα! Αλήθεια.. πρόσεξε κανείς την περιγραφή, πως έφαγε ο λύκος, την γιαγιά, πως ο κυνηγός σκότωσε τον λύκο, πως άνοιξαν την κοιλιά του λύκου.. κτλ (αναλόγως παραλλαγής της ιστορίας)..Πολύ αγρία πράγματα, για μικρά παιδιά, τολμώ να πω!

    Για την Χιονάτη, είχα διαβάσει κάποτε, μια αρκετά τολμηρή εκδοχή, του μηνύματος : τι ήθελε να μας περάσει! Αλλά.. πολύ φοβάμαι, πως θα φύγω κακήν κακώς από δω, αν σας την πω! Είχε γέλιο πάντως, και μπόλικη αλήθεια!

    Η ιστορία όμως της μικρής γοργόνας, περνάει, ένα από τα πλέον ολόσωστα μηνύματα : ποτέ.. μα ποτέ, μην αλλάξεις τον εαυτό σου, για χάρη κάποιου άλλου. Πιθανότατα, δεν θα το αναγνωρίσει, μπορεί και να διαλέξει άλλη, και εσύ, το μόνο που θα θες τότε, είναι να πέσεις στην θάλασσα, και να πνιγείς!

    Το ασχημόπαπο, του Άντερσεν (ο Άντερσεν, έγραψε τα ωραιότερα παραμύθια, κατά την γνώμη μου). Πως ο κόσμος, βλέπει μόνο την εξωτερική ομορφιά, και σε απορρίπτει, και πως τέλος, η ομορφιά της ψυχής, αποδεικνύεται μεγαλύτερη, έστω και αν γίνεις στο τέλος, ομορφότερος εξωτερικά

    Τόσα παραμύθια.. Η βασιλοπούλα και ο βάτραχος, τα καινούργια ρούχα του βασιλιά, το κοριτσάκι με τα σπίρτα, ο ψεύτης βοσκός.. και άλλα πολλά! Όλα, μα όλα, και από κάτι μας περνούν. Ειδικά, για εμάς τα κορίτσια όμως, δυστυχώς τις περισσότερες φορές, το μήνυμα μάλλον είναι! Το.. αναμένοντας, το πριγκιπόπουλο στο άσπρο του άλογο! Και, που να βρεις την σήμερον ημέρα, πρίγκιπες! Δύσκολοι οι καιροί. Και πόσο δύσκολο για το κοριτσάκι, που το πιστεύει αυτό, και το περιμένει.

    Στα αγόρια άραγε τι μηνύματα περνούσαν (αν διάβαζαν τα αγόρια, τέτοια παραμύθια..)

    Είχα διαβάσει κάποτε την γνώμη ενός ψυχολόγου, που υποστήριζε πως κορίτσια μεγαλωμένα, με τέτοιες ιστορίες, κάνουν προβληματικές σχέσεις στην ζωή τους. Άραγε, να ισχύει κάτι τέτοιο!!

    Και.. μέσα σε όλη αυτή την εισαγωγή, των ξένων παραμυθιών, έρχεται και η ελληνική εκδοχή. Πιο ξεκάθαρη και κατανοητή. Οι μύθοι του Αισώπου. Απλοί και κατανοητοί, χωρίς έμμεσα μηνύματα, μέσα από τις ιστορίες των ζώων και των πουλιών, μας δίνουν μια ξεκάθαρη άποψη, για τον κόσμο που μας περιβάλει και τα προβλήματα του! Ο Κόρακας και η Αλεπού, το Λιοντάρι και η Σκνίπα, η Αλεπού με την κομμένη ουρά, και τόσα άλλα..
    Η προτιμότερη επιλογή, κατά την γνώμη μου!
    Τελευταία επεξεργασία από Λορένα : 27-11-08 στις 09:59

  2. #2
    Ξωτικό του Φωτός Το αβατάριο του χρήστη Αντέρωτας
    Εγγραφή
    30-10-2008
    Περιοχή
    Μεταξύ Βάλινορ και Μέση-γης
    Αναρτήσεις
    2.354
    Τώρα διαβάζω
    "Εισαγωγη στην Αρχαία Αιγυπτιακή Γλώσσα και Γραφή" του Παναγιώτη Κουσούλη

    Προεπιλογή

    Το σεξιστικο θεμα με τα παραμυθια που λες αντικατοπτριζει το ρολο μιας κοπελας τις περασμενες εποχες. Το συζητουσαμε με μια φιλη μ προσφατα... πολλα κοριτσια ακομα και τωρα νομιζουν οτι σκοπος της ζωης για να ολοκληρωθει μια κοπελα ειναι να παντρευτει τον πριγκηπα.. και εκει τελειώνουν ολα

    Ελα ομως που τοτε ολα αρχιζουν

    Δυστυχως αυτα ειναι αποτελεσμα των ενοχων που εχουν τα κοριτσια, οτι σκοπος ειναι ο γαμος και μονο, για να αποκτησουν κυρος, να γινουν κυριες, να βρουν την "ευτυχια" κλπ κλπ... γιατί αλλιως θα θεωρουνται τσουλες!!!

    Στο αλλο θεμα, το Αισωπο δεν το συμπαθησα ποτε. Δεν μου αρεσε που εβλεπα την αλεπου με την κομμενη ουρα, ουτε που εβλεπα διαφορα ζωακια που πρωταγωνιστουσαν να πεθαινουν στο τελος. Βεβαια γραφτηκαν μια εποχη που δεν υπηρχε η Ντισνευ και δεν ειχαμε μαθει να ταυτιζομαστε με τα ζωα, τωρα ομως με ξενιζουν
    I wish life was not so short. Languages take such a time, and so do all the things one wants to know about.J.R.R. Tolkien

  3. #3
    Πολεμίστρια του Φωτός Το αβατάριο του χρήστη Λορένα
    Εγγραφή
    23-10-2008
    Περιοχή
    Τρίκαλα
    Αναρτήσεις
    1.973
    Τώρα διαβάζω
    "Εννεα μαγικα παραμυθια" Οσκαρ Ουαιλντ

    Προεπιλογή

    Μα.. γιατι; Καλός είναι ο Αίσωπος! Αλλά, την καημένη την αλεπού, δεν νομίζω να την είχε και πολύ σε εκτίμηση! Όλα αυτή τα παθαίνει!

    Η καημένη.. πράγματι, έχασε την ουρά της, δεν είναι και ότι καλύτερο

  4. #4
    Πολεμίστρια του Φωτός Το αβατάριο του χρήστη Λορένα
    Εγγραφή
    23-10-2008
    Περιοχή
    Τρίκαλα
    Αναρτήσεις
    1.973
    Τώρα διαβάζω
    "Εννεα μαγικα παραμυθια" Οσκαρ Ουαιλντ

    Προεπιλογή

    Αφορμή, για το συγκεκριμένο νημάτιο, στάθηκε ένα παραμύθι, που διάβασα, και που ομολογώ.. δεν έχω δει χειρότερο! Και δεν βρήκα και ποιος το έγραψε….

    Το.. "το ροδοπέταλο και ο πρίγκιπας". Που μιλά, για μια πριγκίπισσα ορφανή από μητέρα, με το όνομα : Ροδοπέταλο. Ο πατέρας της, λέει, χρεοκόπησε, με το να της κάνει τα χατίρια, και παντρεύτηκε μια πλούσια για να ξεχρεώσει. Εκείνη όμως, που δεν χώνευε το Ροδοπέταλο, την πέρασε από.. του λιναριού τα πάθη!
    Και εδώ έρχεται η αγανάκτηση μου! Στις διάφορες δουλειές που την έβαζε η μητριά να τελειώσει, εκείνη… μην και σηκώσει λίγο το χέρι της, να κάνει κάτι.. παρά μόνο, έκλαιγε! Και.. εκεί, παρουσιαζόταν άξαφνα, ένας πρίγκιπας από το πουθενά.. που σαν άλλο τζίνι, τα έκανε αυτός όλα!

    Μέχρι που νευρίασε η μητριά. .μια μέρα, και την έριξε σε ένα πηγάδι να ησυχάσει μια και καλή από εκείνη. Αλλά και εκεί το ροδοπέταλο, αντί να προσπαθήσει να ξεφύγει.. συνέχισε την αγαπημένη της ασχολία.. να κλαίει με μαύρο δάκρυ. Μέχρι που ξαναεμφανίζεται ο πρίγκιπας-τζίνι, και της λέει (εδώ είναι το καλό..)

    Γιατί κλαις Ροδοπέταλο; Θα έρθεις μαζί μου! Γιατί.. αποφάσισα (τι έκανε λέει… ? τα νεύρα μου), να σε παντρευτώ. Το.. Ροδοπέταλο.. έπεσε με δάκρυα (τι άλλο..) ευγνωμοσύνης, στην αγκαλιά του, και εκείνος, την πήγε στο παλάτι, να την γνωρίσει στους δικούς του! Τέλος!

    Ήθελα να ήξερα, ποιος συγγραφέας, σκέφτηκε και έγραψε, αυτό.. το.. (παραμύθι, δεν το λες πάντως!)
    Και.. αυτός ο πρίγκιπας.. τι στο καλό, ζήλεψε από δαύτη;

    Τέτοια, παραμύθια, θα δώσουμε στα μικρά παιδιά (και ειδικά κορίτσια) να διαβάσουν;


    Προσπαθώ να θυμηθώ, έστω και μια ιστορία, που να τα λέει αλλιώς. Δυστυχώς.. Μόνο μια υπάρχει. Ένα παραμύθι που έγραψε παλιά η Ξένια Καλογεροπούλου, και που παίχτηκε σε ταινία στην τν. Μιλά για μια Ελιζα, ανεξάρτητη και δυναμική, που αγοράζει ένα καράβι, και πάει να βρει τον καλό της. Μαθαίνει να πολεμά, και οι δύο μαζί, καταφέρνουν να σωθούν! Πολύ όμορφη ιστορία.. την θυμάμαι ακόμη! Μου είχε κάνει εντύπωση. Μέχρι και η ίδια η Ξένια, δήλωσε πως αφορμή για την ιστορία της, ήταν τα πρότυπα, που δίνουν οι άλλοι για τα κορίτσια, και ήθελε με αυτό να γράψει κάτι διαφορετικό

    Βασικά.. ξέφυγα λίγο! Τα διδάγματα των παραμυθιών , δεν είναι μόνο για τα κορίτσια, αλλά… και για τα αγόρια. Και σε εκείνα, πέρναγαν ανάλογα μηνύματα. Αλλά δεν μπορώ να μιλήσω εκ μέρους τους. Ας το κάνουν εκείνα (αν θέλουν).
    Τελευταία επεξεργασία από Λορένα : 27-11-08 στις 16:31

  5. #5
    Δάσκαλος της Ξιφασκίας Το αβατάριο του χρήστη Φαροφύλακας
    Εγγραφή
    17-10-2008
    Περιοχή
    Σαν Τζουνιπέρο
    Αναρτήσεις
    8.563

    Cool Ο Παπουτσωμένος Γάτος

    Από τα πιο ρηχά παραμύθια «το Ροδοπέταλο», έτσι όπως μας το παρουσίασες τουλάχιστον!

    Να πω την αλήθεια, κι εγώ διάβαζα τις προάλλες τον «Παπουτσωμένο Γάτο» και θα ήθελα εδώ να θυμίσω την πλοκή. Διαβάζει όποιος θέλει:

    Ένοιωσα λοιπόν πραγματικά μεγάλη έκπληξη διότι αυτοί που προβάλονται ως καλοί, εμένα μού φανήκανε απαίσιοι!!!
    Χμ... πάμε λιγάκι πάλι; τα σχόλιά μου με μπλε!

    Ηθικό δίδαγμα: εάν επιστρατεύσεις δόλο και εκβιασμό, ακόμη και φόνο σε ένα οργανωμένο σχέδιο εξαπάτησης, μπορείς να έχεις μεγάλα προσωπικά οφέλη όπως χρήμα, κοινωνικό στάτους και μια όμορφη, άβουλη γυναίκα.

    Θα πρότεινα να αλλάξει ο τίτλος και από «Παπουτσωμένος Γάτος» (Pussy in Boots) να μετονομαστεί σε «Το Μεγάλο Κόλπο» (The Long Con)!!!!
    Won't you come see me in the morning? Won't you come see me late at night?
    Honey bee…

  6. #6
    Κοινωνός Το αβατάριο του χρήστη Γονυπλυθής
    Εγγραφή
    31-10-2008
    Περιοχή
    Οϊμέ, οϊμέ, απέναντι απ' τον Τσεσμέ!
    Αναρτήσεις
    30
    Τώρα διαβάζω
    How far can you go?

    Post Πρίγκιπας και... άσπρα άλογα!

    Γιατί πχ η Σταχτοπούτα, να περιμένει μόνο τον πρίγκιπα για να την σώσει? Από μόνη της, δεν μπορούσε να κάνει κάτι? Γιατί να είναι πάντοτε (στα παραμύθια) ο γάμος, η λύτρωση από όλα τα βάσανα; Γιατί η ηρωίδα, εμφανίζεται πάντα τόσο αφελής και αθώα? Γιατί!
    Λορένα, το ζήτημα έχει απασχολήσει φαίνεται πολύ κόσμο -αισίως!- και έτσι γράφτηκε και το σχετικό βιβλίο.

    Δεν αναρτώ την απάντηση στη βιβλιοπαρουσίαση, αφού αυτό που ακολουθεί είναι προσωπικές σκέψεις (οι οποίες συναντούν μεν σημεία από το βιβλίο, αλλά δεν είναι απόλυτα αντιπροσωπευτικές του).

    Ο προβληματισμός είναι δυστυχώς επίκαιρος.
    Δεν μας έφτανε ο γάμος, τώρα έχουμε και την καριέρα! Σταχτοπούτες στο σπίτι, σταχτοπούτες και στη δουλειά.

    Συμπτώματα της σταχτοπουτίασης; Νάζια και αφελείς ερωτήσεις (μια γυναίκα πρέπει να είναι χαριτωμένη ό,τι κι αν κάνει, ακόμη και όταν ζητά κάτι αυτονόητο). Διατύπωση προσωπικής άποψης απαραιτήτως με την προσθήκη φράσεων όπως "δεν το κατέχω το θέμα, αλλά πιστεύω ότι...", "δεν είμαι σίγουρη, αλλά νομίζω ότι..." και άλλα κατευναστικά, εφόσον μια γυναίκα δεν μπορεί να έχει μια συμπαγή άποψη!
    Ενδεικτικό είναι ότι μια γυναίκα που επιχειρηματολογεί επίμονα για να στηρίξει την άποψή της, μπορεί να χαρακτηριστεί υποτιμητικά ως "γλωσσοκοπάνα", ενώ ο άντρας είναι απλά ένας αξιοπρεπέστατος ισχυρογνώμων! Επίσης ένας απαιτητικός άντρας προϊστάμενος μπορεί να είναι από αυστηρός έως αυταρχικός, η γυναίκα ομόλογή του είναι bitch.

    Η πεποίθηση που εξακολουθεί να μαστίζει τα κοριτσόπουλα είναι το θέμα της εμφάνισης, καθότι ο ρόλος της γυναίκας περιορίζεται στο να εμφανίζεται, ενώ ο άντρας δρα. Όπως και η σταχτοπούτα, προετοιμάζονται από μέρες για το τι θα φορέσουν τη μέρα που θα συναντήσουν αυτόν που τους αρέσει, ή τη μέρα που μπορεί να γνωρίσουν τον "κατάλληλο". Κι επειδή μια τέτοια μέρα μπορεί να είναι οποιαδήποτε μέρα, βρίσκονται σε κατάσταση μόνιμης προετοιμασίας: ψώνια, περιποιήσεις, άγχος για την εμφάνισή τους κτλ.
    (Απορία: πώς αντέχουν; )

    Ελα ομως που τοτε ολα αρχιζουν
    Το χειρότερο είναι όταν διαπιστώνουν ότι η σύναψη επαφών με τον "κατάλληλο" ή ο γάμος δεν είναι η ευτυχής κατάληξη δύο ανθρώπων, κατά την οποία επιλύονται ως διά μαγείας τα προβλήματα μιας γυναίκας, αλλά η έναρξη πιο πολύπλοκων κοινών προβλημάτων του ζευγαριού.
    (Αυτή άλλωστε είναι η πρόκληση, όχι το "κακό" του γάμου!)

    Ηθικό δίδαγμα: εάν επιστρατεύσεις δόλο και εκβιασμό, ακόμη και φόνο σε ένα οργανωμένο σχέδιο εξαπάτησης, μπορείς να έχεις μεγάλα προσωπικά οφέλη όπως χρήμα, κοινωνικό στάτους και μια όμορφη, άβουλη γυναίκα.
    Φαροφύλακα, έδωσες ρέστα!
    Τελευταία επεξεργασία από Γονυπλυθής : 27-11-08 στις 18:11

  7. #7
    Ξωτικό του Φωτός Το αβατάριο του χρήστη Αντέρωτας
    Εγγραφή
    30-10-2008
    Περιοχή
    Μεταξύ Βάλινορ και Μέση-γης
    Αναρτήσεις
    2.354
    Τώρα διαβάζω
    "Εισαγωγη στην Αρχαία Αιγυπτιακή Γλώσσα και Γραφή" του Παναγιώτη Κουσούλη

    Προεπιλογή

    Δεν το βρηκα τοσο απαισιο

    Καταρχας ο γατος ελευθερωσε τους χωρικους

    δευτερον, οι βασιλιαδες σε τετοια παραμυθια ειναι αψυχοι, δεν εχουν αγωνιες και ιδιοκτησια.. απλα ΕΧΟΥΝ
    I wish life was not so short. Languages take such a time, and so do all the things one wants to know about.J.R.R. Tolkien

  8. #8

    Προεπιλογή

    Είπα να μη μιλήσω γιατί θα με πιάσουν πάλι οι κακίες μου!
    Αλλά πάλι... δεν μπορώ να το κρατήσω κλειστό το $$#%^&*^&*

    Ωραία όλα αυτά που λέτε και τα παρακολουθώ με μεγάλη ζέση, κι έχω παρακολουθήσει και πολλές τέτοιες παρόμοιες συζητήσεις στο παρελθόν.

    Όμως βρε παιδιά... Λίγο σα να τα έχουμε ισοπεδώσει όλα μου κάνει όοοολη αυτή η ιστορία.
    Στο όνομα της "επιστήμης" της αφηγηματικότητας, της εκπαίδευσης των σύγχρονων παραμυθάδων, της επιτηδευμένης κουλτούρας, τα έχουμε βάλει όλα στο μικροσκόπιο και τους έχουμε αλλάξει τους γλόμπους.
    Έχω ακούσει κι αυτό το εκπληκτικό που διδάσκεται στα διετή της αφήγησης, ότι η Κοκκινοσκουφίτσα ξέμεινε στο δάσος για να κάνει την ανατροπή της, κι ότι σκοπός της ήταν να... πράξει την πράξη με τον κακό το λύκο. Κύριε ελέησον!

    Μην ξεχνάμε κάποια πραγματάκια...
    Τα παραμύθια τότε, δεν ήταν επιστήμη! Η συγγραφή δε διδασκόταν (ούτε τώρα πιστεύω πως διδάσκεται).
    Ήταν έμπνευση, κατάθεση ψυχής του δημιουργού τους, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο που εμείς τώρα αφορίζουμε.
    Επίσης!
    Γενεές επί γενεών μεγάλωσαν με αυτά και κανείς δεν έπαθε τίποτα. Ή τουλάχιστον δεν το 'παθε από τα παραμύθια.
    Με αυτά μεγάλωσα κι εγώ. Ούτε "γατούλα" έγινα, ούτε ξεμυαλισμένη, ούτε τρέχω συνέχεια για ψώνια, ούτε άβουλη, ούτε στο πηγάδι την άραξα.

    Δεν ξέρω. Τι να πω... Είμαι καθέτως, οριζοντίως, και διαγωνίως αντίθετη σε αυτή τη νοοτροπία. Λατρεύω τα παραμύθια...
    Δε χάνεται η ελπίδα τελευταία... Τελευταία χάνεται η ψυχή όταν χάσει την ελπίδα της...©

  9. #9
    Ξωτικό του Φωτός Το αβατάριο του χρήστη Αντέρωτας
    Εγγραφή
    30-10-2008
    Περιοχή
    Μεταξύ Βάλινορ και Μέση-γης
    Αναρτήσεις
    2.354
    Τώρα διαβάζω
    "Εισαγωγη στην Αρχαία Αιγυπτιακή Γλώσσα και Γραφή" του Παναγιώτη Κουσούλη

    Προεπιλογή

    Παράθεση Αρχική Δημοσίευση από Χίμαιρα Δες Ανάρτηση
    Επίσης!
    Γενεές επί γενεών μεγάλωσαν με αυτά και κανείς δεν έπαθε τίποτα. Ή τουλάχιστον δεν το 'παθε από τα παραμύθια.
    Το κανεις δεν επαθε τιποτα ειναι σχετικο... και θα εξηγησω γιατι, απευθυνόμενος και στις δυο "πλευρες"

    Η κοινωνια μας ειναι γεματη απο "μπουμπουκια", απο νταηδες και "ξερεις ποιος ειμαι εγω ρε"... αυτο δεν αμφισβητειται...

    οπως δεν αμφισβητειται οτι σχεδον ολοι μας μεγαλωσαμε με παραμυθια και βιαια κινουμενα σχεδια...

    Για να αποδειξει καποιος οτι τα παραμύθια φταίνε ή δε φταίνε πρεπει να γινουν ερευνες που θα κρατησουν γενιες και γενιές, μεταξυ κοινωνιων που διηγουνται "τετοια" παραμυθια, και κοινωνιων που διηγουνται "ηπια" παραμυθια και να συγκρινουν

    Το αν το ταδε "μπουμπουκι", εγινε αυτο που εγινε επειδη οταν ηταν 5 χρονων ειχε τρομαξει πχ απο την εικονα του λυκου που τρωει την κοκκινοσκουφιτσα, δε θα το μαθουμε ουτε θα το αποδειξουμε ποτε.

    Παντως η κοινωνια μας δεν ειναι και ενταξει, για να μπορουμε να λεμε, 'οκ, ολοι μεγαλωσαμε με τον ταδε τροπο και δεν παθαμε τιποτα'.. αν δεν παθαιναμε, θα ηταν αλλιως ο κοσμος.. το θεμα ειναι τι παθαμε και απο τι... μπορει να ειναι απο τα 'ακαταλληλα' παραμυθια, μπορει να ειναι απο τα τρομακτικα ρομποτ στα παιδικα, μπορει να ειναι απο τα θριλερ, μπορει να ειναι απο μουσικη, μπορει να ειναι απο χιλια δυο
    I wish life was not so short. Languages take such a time, and so do all the things one wants to know about.J.R.R. Tolkien

  10. #10
    Κοινωνός Το αβατάριο του χρήστη Γονυπλυθής
    Εγγραφή
    31-10-2008
    Περιοχή
    Οϊμέ, οϊμέ, απέναντι απ' τον Τσεσμέ!
    Αναρτήσεις
    30
    Τώρα διαβάζω
    How far can you go?

    Lightbulb Η ερμηνεία των παραμυθιών (και η αλλαγή των γλόμπων!)

    Αν θεωρούμε ότι ο ρόλος των παραμυθιών περιορίζεται στο να ψυχαγωγηθούν τα παιδιά ή να νυστάξουν μια ώρα αρχίτερα, ναι, τότε όντως δεν υπάρχει λόγος να τα αλλάξουμε. Ας παραμείνουν κολλημένα σε παρωχημένα φυλετικά και κοινωνικά πρότυπα εις τους αιώνες των αιώνων.

    Αν όμως συμφωνούμε στο ότι σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά συλλέγουν από παντού ερεθίσματα για να κατανοήσουν και να ερμηνεύσουν τη ζωή και την κοινωνία, και ότι αντλούν πρότυπα συμπεριφοράς από οτιδήποτε τους κινεί το ενδιαφέρον, τότε δεν μένει παρά είτε να αφήσουμε να ξεχαστούν και να τα αντικαταστήσουμε με καινούρια είτε να τα βάλουμε στο μικροσκόπιο και να δούμε πώς μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε πιο παιδαγωγικά.

    Γενεές επί γενεών μεγάλωσαν με αυτά και κανείς δεν έπαθε τίποτα. Ή τουλάχιστον δεν το 'παθε από τα παραμύθια.
    Δηλαδή τα παραμύθια είναι αρκετά αδιάφορα ή ασήμαντα για τη νοητική και συναισθηματική ανάπτυξη του ανθρώπου. Ε, τότε τι κουβεντιάζουμε; Ας συζητήσουμε για κάτι σοβαρό, όπως η διοίκηση επιχειρήσεων...

    Τα παραμύθια τότε, δεν ήταν επιστήμη! Η συγγραφή δε διδασκόταν (ούτε τώρα πιστεύω πως διδάσκεται).
    Στο εξωτερικό η συγγραφή θεωρείται σημαντική τέχνη και διδάσκεται. Στην Ελλάδα υπάρχει μόνο ένα αξιοθρήνητο νεοσύστατο πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών στη Φλώρινα, το οποίο δεν διαθέτει καν οδηγό σπουδών. Η θέση της λογοτεχνίας στην εκπαίδευση αντικατοπτρίζει τη θέση της στην κοινωνία. Η νέα ελληνική λογοτεχνία πάσχει από έλλειψη έμπνευσης αλλά και καλής γραφής. Την βρίσκω στην καλύτερη περίπτωση αδιάφορη. Αυτό συμβαίνει γιατί στην Ελλάδα -και σε πολλές άλλες χώρες- θεωρούμε επαγγελματίες τους δικηγόρους, τους γιατρούς, τους χρηματιστές, τους οικοδόμους, τους υδραυλικούς... αλλά τους καλλιτέχνες τους βλέπουμε ως χομπίστες. Αυτό που κατοχυρώθηκε σαν επάγγελμα στην κεντρική Ευρώπη ήδη από το Μεσαίωνα, εδώ εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται σαν ένα χόμπι που σχετίζεται μόνο με ένα ταλέντο, το οποίο "ή το 'χεις ή δεν το 'χεις", "το 'χεις και το αφήνεις να σου βγει" κ.ά. ευφάνταστα (ενδεικτική είναι και η νομοθεσία για τα επαγγέλματα αυτά).

    Είμαι καθέτως, οριζοντίως, και διαγωνίως αντίθετη σε αυτή τη νοοτροπία. Λατρεύω τα παραμύθια...
    Υποθέτω ότι ο λόγος που βρισκόμαστε στο φόρουμ είναι επειδή αγαπούμε τη λογοτεχνία και όσα όμορφα οι άνθρωποι μπορούν να δημιουργήσουν με το λόγο.
    Όμως βρε παιδιά... Λίγο σα να τα έχουμε ισοπεδώσει όλα μου κάνει όοοολη αυτή η ιστορία. Στο όνομα της "επιστήμης" της αφηγηματικότητας, της εκπαίδευσης των σύγχρονων παραμυθάδων, της επιτηδευμένης κουλτούρας, τα έχουμε βάλει όλα στο μικροσκόπιο και τους έχουμε αλλάξει τους γλόμπους.
    Αν οποιαδήποτε ενασχόληση με τη λογοτεχνία, πέραν της ανάγνωσης, είναι μάταιη και ισοπεδωτική, προφανώς το φόρουμ και κάθε λογής ανταλλαγή απόψεων σχετικά με τη λογοτεχνία αποτελεί κομμάτι της "επιτηδευμένης κουλτούρας".

    Με αυτά μεγάλωσα κι εγώ. Ούτε "γατούλα" έγινα, ούτε ξεμυαλισμένη, ούτε τρέχω συνέχεια για ψώνια, ούτε άβουλη, ούτε στο πηγάδι την άραξα.

    Πέρα από το περιεχόμενο, σημασία έχει το πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσονται τα παραμύθια, ποιος το αφηγείται, πώς το σχολιάζει, αν γίνεται συζήτηση με το παιδί για το παραμύθι και φυσικά κατά πόσον τα πρότυπα αυτά διαχέονται σε κάθε γωνιά του σπιτιού, αν η μάνα είναι όντως Σταχτοπούτα κλπ ή αν κάθε φορά που βγαίνεις από το σπίτι πέφτουν βροχή οι υποδείξεις για το πώς να αποφύγεις τους κακούς λύκους που σε περιμένουν πίσω από το δέντρο με τα σάλια τους να κρέμονται από το στόμα!

Σελίδα 1 από 10 123 ... ΤελευταίοΤελευταίο

Δικαιώματα - Επιλογές

  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις νέα νήματα
  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις απαντήσεις
  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις συνημμένα
  • Δεν μπορείς να επεξεργαστείς τις αναρτήσεις σου
  •