Καλησπέρα, παιδιά!

Η αλήθεια είναι ότι έχω μείνει λίγο πίσω στα κεφάλαια αλλά θα ήθελα να κουβεντιάσω κάποιες ιδέες μέχρι εδώ.

Αρχικά, να πω ότι ΛΑΤΡΕΥΩ τον Gaiman και βρίσκω την μετάφραση από τις εκδόσεις ΟΞΥ πολύ καλή.
Θα διαφωνήσω, λοιπόν με τους συμπαθέστατους, Ιαβέρη και Εωθινή. Ο Gaiman, για μένα, έχει εξαιρετική γραφή. Γενικά, νομίζω ότι αν μας συγκινεί ή όχι η γραφή κάποιου είναι αρκετά υποκειμενικό. Εμένα ο τρόπος που γράφει με επηρεάζει πάρα πολύ, αρά θεωρώ ότι γράφει υπέροχα. Από την Κοραλάιν, το Βιβλίο του Νεκροταφείου και, ως τώρα, στους Θεούς, υπάρχουν μοτίβα αφηγήσεών του, που επαναλαμβάνονται στους εφιάλτες μου...

Στο American Gods, συγκεκριμένα, όμως δίνει ρέστα. Νομίζω ότι πέρα από την κεντρική πλοκή με τον Σάντοου πρωταγωνιστή κτλ, ο Gaiman επιχειρεί μια αριστουργηματική προσέγγιση δύο θεμάτων: 1) του τι είναι αμερικάνικο; 2) του τι είναι «θεός»;

Με το πρώτο, εννοώ ότι καθώς η ιστορία εκτυλίσσεται υπάρχουν συνεχείς αναφορές στην σημερινή αμερικάνικη κουλτούρα: από τον Πόε ως τον Ντίσνευ, την οικογένεια Ανταμς και τα beef jerky (που κατά τη γνώμη μου, είναι χάλια, αλλά οι Αμερικάνοι τα λατρεύουν) και πάρα πολλά άλλα. Μικρές φράσεις που χωρίς να κάνουν μπαμ, συνθέτουν στο μυαλό σου το πλήρες αμερικάνικο πλαίσιο.

Με το δεύτερο, δεν εννοώ ότι προσεγγίζει το θέμα «θεολογικά», αλλά ξεκινώντας από την κοινή γνώμη που θέλει την τεχνολογία ή την τηλεόραση «θεούς της εποχής», το φτάνει σε κάθε πιθανή ιδέα «περί θεότητος»… Στο πλαίσιο αυτό, έχω την εντύπωση ότι σΆένα σημείο που αναφέρεται στις αισθήσεις και το κατά πόσο μας οδηγούν στην αλήθεια του κόσμου ή μας εξαπατούν (σ.130), ίσως υπάρχει υπόγεια κριτική στο «θεό» της φιλοσοφίας, Πλάτωνα. (Διαβάζω, ας πούμε, παράλληλα τον Κόσμο της Σοφίας, ντάξει μπορεί και να συγχέω άσχετα…)

Αυτά από μένα. Εννοείται, αγαπώ παλιούς θεούς και γελάω πάρα πολύ με την επαγγελματική ένταξή στο σήμερα.
Γιατί αν δεν είχε ο ¶νουβις γραφείο τελετών, ποιος θα είχε;;;