Untitled Document
Σελίδα 5 από 5 ΠρώτηΠρώτη ... 345
Εμφάνιση αποτελεσμάτων: 41 έως 44 από σύνολο 44

Νήμα: Συνανάγνωση: " Παιχνίδια που παίζουν οι άνθρωποι" του Eric Berne

  1. #41
    Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων Το αβατάριο του χρήστη Πεταλούδα
    Εγγραφή
    25-12-2009
    Περιοχή
    Πειραιάς
    Αναρτήσεις
    1.046

    Προεπιλογή

    Διαβάζω με ενδιαφέρον τις αναλύσεις σας.


  2. #42
    Βιβλιοδύτης Το αβατάριο του χρήστη Τσίου
    Εγγραφή
    30-08-2016
    Περιοχή
    Άνω Τούμπα, Κάτω Τούμπα, κάτω στον Πειραιά στα Καμίνια
    Αναρτήσεις
    1.202
    Τώρα διαβάζω
    "Μελέτη σχετικά με την ποίηση των Ουκρανών τροβαδούρων του 14ου αιώνα"-Μπεκενμπάουερ & Πουλόφσκι

    Προεπιλογή

    Κι εγώ που ακολουθώ, είναι σαν να μην ακολουθώ. Τον φίκο κάνω (as always ). Περιμένω να έρθει η τριήμερη άδεια της Έλλης για να δω αν κατάλαβα καλά όσα έχω διαβάσει.
    I always find it necessary to burlesque the mystery of feeling at its source; I must laugh at myself, and if the laugh is "bitter," I must laugh at the laugh.

  3. #43
    Βιβλιοδύτης Το αβατάριο του χρήστη Έλλη Μ
    Εγγραφή
    28-10-2015
    Περιοχή
    Szimpla Kert
    Αναρτήσεις
    1.468
    Τώρα διαβάζω
    Ταρώ και καφέ.

    Προεπιλογή Τι νομίζω οτι κατάλαβα, τελικά#3

    Το δευτερο μέρος του βιβλίου καταλαμβάνει μια αρκετά μεγάλη συλλογή παιχνιδιών, τα οποία χωρίζει στις εξής κατηγορίες:

    • Παιχνίδια ζωής
    • Γαμήλια παιχνίδια
    • Παιχνίδια για πάρτι
    • Σεξουαλικά παιχνίδια
    • Παιχνίδια του υποκόσμου
    • Παιχνίδια ιατρειου
    • Καλά παιχνίδια



    Χαρακτηριστικό παράδειγμα (και παρα πολύ κλασικό) είναι το παιχνίδι Αν Δεν Ήσουν Εσύ ( συγκαταλέγεται στη δεύτερη κατηγορία, τα γαμήλια ή γαμοπαίχνιδα ) το οποίο δεν είναι άλλο απο τα παράπονα που εκφράζει ο ένας συντροφος στον άλλο, κατηγορώντας τον/την ότι του/της βάζει περιορισμούς και δεν νιωθει ελεύθερος/-η να κάνει αυτό που θέλει. Το καταπληκτικό με την αποδόμηση αυτού του παιχνιδιου ειναι οτι (κάποιοι) επιλέγουμε για σύντροφο εναν π.χ. καταπιεστικό άνθρωπο για να έχουμε να παραπονιόμαστε γι' αυτόν, όταν αυτός στην πραγματικότητα, με τον αυταρχικό του χαρακτήρα, μας προσφέρει υπηρεσία, γλιτώνοντάς μας απο το να ερθουμε αντιμετωποι με κρυμμένες φοβίες μας!

    Από τα λίγα που μπορώ να καταλάβω ειναι οτι εχει σαφως φροϋδικές επιρροές, μιας και αναφερεται συχνά στις καθηλώσεις που (ίσως να?) προκύπτουν διαρκουσης της ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης και τα (κατα Φρόιντ) στάδια αυτής.

    Βρήκα περισσότερο ενδιαφέροντα τα παιχνίδια των 3 τελευταίων κατηγοριών απο τα υπόλοιπα. Αυτό που φαινεται να υποστηρίζει ο Berne, σε ολόκληρο το βιβλιο του, (και φυσικά, μοιάζει απολύτως φυσιολογικό) είναι ότι τα παιχνίδια ειναι κληρονομιά που αποκτούμε απο την πολυ παιδική ηλικία ακόμη, ίχνη των οποίων "εντοπιζονται -προς τα πίσω- σε γονείς και παππούδες και -προς τα εμπρός- στα παιδιά μας". Εντυπωσιακή, επίσης, ειναι και η διαπίστωση ότι τα παιχνίδια βρίσκονται μεταξύ παρέργων και οικειότητας: τα μεν πρώτα καταντουν μονότονα και βαρετα δια της επαναλήψεως, η δε οικειότητα εγκυμονεί κινδύνους. Γι' αυτό καταφευγουμε στα παιχνίδια.

    Στην τελευταία σελίδα του βιβλιου, ο Kurt Vonnegut κλεινει τον σχολιασμό του με την εξής υπόθεση: "Υποψιάζομαι ότι οι περισσότεροι αναγνώστες διαβάζουν πρώτα τα παιχνίδια, παραλείποντας τη θεωρητική βάση την οποία χτίζει με φροντίδα στην αρχή ο δρ. Berne." Δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία, περισσότερο απόλαυσα το υπόλοιπο βιβλιο (τα κεφάλαια 16 & 17 αναφορικά με την αυτονομία και την επίτευξή της, τα διαβασα 3 φορές) παρά τη συλλογή των παιχνιδιών, παρόλο που κάποια ήταν εντυπωσιακά και ενδιαφέροντα. Υποπτευομαι οτι τα περισσότερα, τα αντιμετώπισα με ιδιαίτερο σκεπτικισμό μιας και, κάποια απο αυτά έμοιαζαν με χολιγουντιανό σενάριο. Δεν ξέρω αν οφείλεται στη δική μου άγνοια και τελικά -πράγματι- όταν αυτα εξελισσονται σε κλινικά περιστατικά, μπορουν να λάβουν τις (τρομακτικές) διαστάσεις που ο Berne αφηνει να διαφανούν. Ή αν ειναι αντιπροσωπευτικότερα της εποχής κατα την οποία έγραψε το βιβλιο, εκεί κάπου στα 1960. 'Η αν ακόμη, στην Αμερική τα πράγματα ήταν/είναι κάπως έτσι. Γεγονός ειναι οτι δυσκολεύτηκα να παρακολουθήσω αρκετά απο αυτά.

    Ευχαριστώ που μου κάνατε τη χάρη για τη συνανάγνωση και συγγνώμη που δεν ήμουν τόσο ενεργή αυτή τη φορά, αλλά ουτε φανταζόμουν οτι θα το τελειωνα στην ώρα του.
    Τελευταία επεξεργασία από Έλλη Μ : 11-03-17 στις 00:27
    El silencio es salud.

  4. #44
    Βιβλιοδύτης Το αβατάριο του χρήστη Τσίου
    Εγγραφή
    30-08-2016
    Περιοχή
    Άνω Τούμπα, Κάτω Τούμπα, κάτω στον Πειραιά στα Καμίνια
    Αναρτήσεις
    1.202
    Τώρα διαβάζω
    "Μελέτη σχετικά με την ποίηση των Ουκρανών τροβαδούρων του 14ου αιώνα"-Μπεκενμπάουερ & Πουλόφσκι

    Προεπιλογή

    Παράθεση Αρχική Δημοσίευση από Έλλη Μ Δες Ανάρτηση
    Υποπτευομαι οτι τα περισσότερα, τα αντιμετώπισα με ιδιαίτερο σκεπτικισμό μιας και, κάποια απο αυτά έμοιαζαν με χολιγουντιανό σενάριο. Δεν ξέρω αν οφείλεται στη δική μου άγνοια και τελικά -πράγματι- όταν αυτα εξελισσονται σε κλινικά περιστατικά, μπορουν να λάβουν τις (τρομακτικές) διαστάσεις που ο Berne αφηνει να διαφανούν. Ή αν ειναι αντιπροσωπευτικότερα της εποχής κατα την οποία έγραψε το βιβλιο, εκεί κάπου στα 1960.
    νομίζω πρέπει να κατάλαβα για ποίο πράγμα μιλάς. Όταν το τελειώσω θα σου στείλω πμ για να το επιβεβαιώσω. Έχω ντόπιο περιστατικό του 21ου αιώνα.

    Όσο για το πόσο φαίνεται η σιξτίλα μέσα απ'τα παραδείγματα; Πολύ (και είναι λογικό). Εκεί που μαζεύονται οι γειτόνισσες για να παίξουν το "If It Weren't For Him" στο μυαλό μου τις είχα κάπως έτσι
    I always find it necessary to burlesque the mystery of feeling at its source; I must laugh at myself, and if the laugh is "bitter," I must laugh at the laugh.

Σελίδα 5 από 5 ΠρώτηΠρώτη ... 345

Δικαιώματα - Επιλογές

  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις νέα νήματα
  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις απαντήσεις
  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις συνημμένα
  • Δεν μπορείς να επεξεργαστείς τις αναρτήσεις σου
  •