Untitled Document
Σελίδα 1 από 2 12 ΤελευταίοΤελευταίο
Εμφάνιση αποτελεσμάτων: 1 έως 10 από σύνολο 20

Νήμα: Μπρέτ Ήστον Έλις (Bret Easton Ellis) : '' Αμερικάνικη Ψύχωση''

  1. #1
    Τομοκράτορας Το αβατάριο του χρήστη Στιλλ ιλλ
    Εγγραφή
    17-04-2014
    Περιοχή
    San Junipero
    Αναρτήσεις
    1.512

    Προεπιλογή Μπρέτ Ήστον Έλις (Bret Easton Ellis) : '' Αμερικάνικη Ψύχωση''




    Τίτλος: Αμερικάνικη Ψύχωση
    Πρωτότυπος τίτλος: American Psycho
    Συγγραφέας: {Μπρέτ Ήστον Έλλις (Bret Easton Ellis)}
    Γλώσσα: {Αγγλικά }
    Μετάφραση: Χρήστος Τόμπρας
    Εκδόσεις: Σέλας
    Έτος έκδοσης: 1992
    Έτος πρώτης έκδοσης: {1991}
    Αριθμός σελίδων: 432


    Τελείως απροκάλυπτα και χωρίς δισταγμό το χαρακτηρίζω αριστούργημα (σοκαριστικό,βίαιο, ανόσιο, ωμό κλπ). Αφήστε με όμως να επιχειρηματολογήσω πρώτα.
    Πολύ συνοπτικά η υπόθεση έχει ως εξής. Ο Πάτρικ Μπέιτμαν είναι ένας εύπορος τραπεζίτης της Γουολ Στρήτ που δεν διαφέρει από κανέναν άλλο όμοιο του. Ντύνεται σύμφωνα με την μόδα, τρώει γκουρμέ πιάτα, περιποιείται τον εαυτό του με ακριβά προιόντα, γυμνάζεται, αγοράζει σαν να μην υπάρχει αύριο. Όμως τα βράδια υπακούει στις πιο σκοτεινές επιταγές του id (σύμφωνα με τον Freud). Όλα εκείνα τα συναισθήματα απέχθειας που προσπαθεί να καταπιέσει πίσω από τις υπνωτιστικές περιγραφές της καθημερινότητας του, της αχαλίνωτης καταναλωτικής μανίας που χαρακτηρίζει τους πάντες(και αφορούν ειτε πράγματα ειτε ανθρώπους), τα βράδια ξεπηδούν στην πιο άγρια μορφή τους, με βάναυση ορμή. Οι υπερφίαλοι, επιφανειακοί διάλογοι εναλλάσσονται με τις μακροσκελείς περιγραφές προκαλώντας σου από την μία νευρική υπερένταση και υστερικό γέλιο (καθώς παρεμβάλλονται οι φαντασιώσεις, εν είδει φανταστικών απαντήσεων του Μπέιτμαν) και ένα μούδιασμα των αισθήσεων από την άλλη αντίστοιχα.

    Φυσικά παρακολουθούμε τα πάντα από την ματιά του αναξιόπιστου, αποστασιοποιημένου και απαθούς κυρίου Μπέιτμαν και οσο και αν ξενίζουν κάποιους οι παραπάνω χαρακτηρισμοί εγώ το βρήκα εθιστικό και συναρπαστικό να μπαίνω στο μυαλό ενός ψυχοπαθούς μυαλού( τοσο συναρπαστικό όπως όταν βρέθηκα στο υπόγειο του Ντοστογιέφσκι, με τον Μερσώ στην Αλγερία, και τον Χόλντεν στην Νέα Υόρκη).

    Στην πραγματικότητα ο Μπέιτμαν είναι το καθρέπτισμα μιας ολόκληρης κοινωνίας σκληρής, ανταγωνιστικής, αδιάφορης, παθητικής, παράλογης και ηθικά χρεοκωπημένης. Περιγράφει με τοσο ισορροπημένο και λογικό,ψυχρό τρόπο (στερημένου σχεδον κάθε συναισθήματος) κάθε έκφανση της ζωής του ακόμα και της πιο διεστραμμένης που σου κόβει το αίμα. Αδυνατείς να σταματήσεις το διάβασμα γιατί δεν μπορείς να αντισταθείς στην ειλικρίνεια του οσο ωμή και κυνικη κι αν είναι. Ένα κεφάλαιο που μ’αρεσε πολύ είναι η κρίση που βιώνει όταν του τελειώνουν τα χάπια και ο πυρετικός τρόπος που παρουσιάζει το χάος γύρω του θυμίζει Ντοστογιέφσκι και για πρώτη φορά δείχνει ευάλωτος, μπορεί και ανθρώπινος. Είναι τέτοιο το κενό της ζωής του και η αποκτήνωση που σε κάθε δολοφονία από την μια αποστρέφεις το βλέμμα και από την άλλη νιώθεις να πάλεσαι από την ιδια ζωντάνια και την αδρεναλίνη που διακατέχει τον Πάτρικ (και επίσης σου την σπάνε τοσο όλοι αυτοί οι κρετίνοι με την φλυαρία τους που έχεις ήδη φορτώσει εδώ και ώρες).

    Τις απόψεις του επι παντός θέματος και κυρίως για την μουσική που παρουσιάζονται με την μορφή κεφαλαίων τις βρήκα ιδιαίτερα απολαυστικές και αποδεικνύει ότι είναι ένας ευφυής, καλλιεργημένος άνθρωπος με εκλεπτυσμένο γούστο προσδίδοντας κι άλλα επίπεδα στην σκιακράφηση του η οποία είναι δυναμική και πραγματοποιείται από τον ίδιο τον αναγνώστη μέσα από την συνειρμική ροή του λόγου, τις κομμένες φράσεις, τις φανταστικές απαντήσεις κάνοντας το ένα μοντέρνο βιβλίο( η δόμηση και η ακολουθία των κεφαλαίων είναι από μόνη της αποκαλυπτική για την ψυχική κατάσταση του). Από την άλλη πρόκειται όντως για δικές του απόψεις ή απλά παπαγαλίζει και ενστερνίζεται γνωστές απόψεις ??Τα όρια είναι δυσδιάκριτα. Παρα το κενό και την απάθεια που τον κατακλύζουν υπήρξαν κάποιες ελάχιστες στιγμές φωτός που αναδεικνύουν τις βαθύτερες ανησυχίες του και τις ελπίδες του. Τα πιο συχνά συναισθήματα όμως που εναλλάσσονται μεταξύ τους είναι ο πανικός, το άγχος, η υπερένταση, η σκληρότητα και η παντοδυναμία.Όμως δεν κρατάνε για πολύ, ίσως απλά να είναι το προσωπείο που φορά. Η ψυχογράφηση του χαρακτήρα δεν ακολουθεί τα κλασσικά μονοπάτια όπως προείπα. Επίσης όσα περισσότερα στοιχεία του χαρακτήρα του αποκαλύπτονται τοσο περισσότερο αδυνατώ να τον δώ ως κάτι ξένο και αποκρουστικό (τουλάχιστον τις περισσότερες φορές).

    Oι σελίδες κυλούν και εκείνος παραδίδεται με ολο και μεγαλύτερη αγριότητα και φαντασία στις ορέξεις του. Αυτό κάνει το βιβλίο ολο και πιο συναρπαστικό και αλλοπρόσαλλο. Βρίσκεται πια μονίμως σε σύγχυση, παραπαίει, αποσυντίθεται. Μεγαλοποιεί τα πράγματα προκαλώντας γέλιο και άλλες φορές γνήσια θλίψη. Στο κεφάλαιο στο οποίο αποκαλύπτεται ρίχνοντας την μάσκα του, μιλάει τοσο ειλικρινά, τολμηρά και πηγαία για τον κόσμο και την ζωή του που σου ανεβαίνει ένας κόμπος στον λαιμό.

    Όπως και να έχει είναι ένα αμφιλεγόμενο βιβλίο (μια μακάβρια, αποστομωτική και με μαύρο χιούμορ σάτιρα) το οποίο δεν συστήνεται σε όλους(ίσως και σε κανέναν). Είναι επίσης ανοιχτό σε θέμα ερμηνείας επειδή είναι πανέξυπνα γραμμένο και δομημένο. Πάρτε μονο το γεγονός ότι μετα από κάθε δολοφονία παρεμβαλλονται τμήματα που σε αποφορτίζουν και σε επανεφέρουν στην τάξη (ενώ δεν επικρατεί παρα το ίδιο χάος) ακολουθώντας την ρουτίνα του Πάτρικ. Εγώ πάντως σας προειδοποίησα και το ίδιο κάνει και ο συγγραφέας από την πρώτη γραμμή κιόλας. ‘’Εγκαταλείψτε την ελπίδα όσοι μπαίνετε εδώ’’ υπογραμμίζει με κεφαλαία γράμματα. Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει έξοδος.
    ''And if you close the door
    The night could last forever.''

  2. #2
    Βιβλιοδύτης Το αβατάριο του χρήστη Τσίου
    Εγγραφή
    30-08-2016
    Περιοχή
    Άνω Τούμπα, Κάτω Τούμπα, κάτω στον Πειραιά στα Καμίνια
    Αναρτήσεις
    1.214
    Τώρα διαβάζω
    "Μελέτη σχετικά με την ποίηση των Ουκρανών τροβαδούρων του 14ου αιώνα"-Μπεκενμπάουερ & Πουλόφσκι

    Προεπιλογή

    Μπράβο, Στιλλ! Συγχαρητήρια και από δω. Υπέροχη παρουσίαση (οι προσευχές μου εισακούστηκαν)
    I always find it necessary to burlesque the mystery of feeling at its source; I must laugh at myself, and if the laugh is "bitter," I must laugh at the laugh.

  3. #3
    Τομοκράτορας Το αβατάριο του χρήστη Στιλλ ιλλ
    Εγγραφή
    17-04-2014
    Περιοχή
    San Junipero
    Αναρτήσεις
    1.512

    Προεπιλογή

    Σ'ευχαριστώ για 15η φορά. Πλάκα κάνω, χιουμοράκι

    Κάποιος διαχειριστής μπορεί να κάνει μια διόρθωση γιατί εντόπισα λάθος ?
    Εκεί που λέει να μπαίνω στο μυαλό ενος ψυχοπαθούς μυαλού, να κοπεί το μυαλού
    Τελευταία επεξεργασία από Στιλλ ιλλ : 21-04-17 στις 15:15
    ''And if you close the door
    The night could last forever.''

  4. #4
    Βιβλιοδύτης Το αβατάριο του χρήστη Τσίου
    Εγγραφή
    30-08-2016
    Περιοχή
    Άνω Τούμπα, Κάτω Τούμπα, κάτω στον Πειραιά στα Καμίνια
    Αναρτήσεις
    1.214
    Τώρα διαβάζω
    "Μελέτη σχετικά με την ποίηση των Ουκρανών τροβαδούρων του 14ου αιώνα"-Μπεκενμπάουερ & Πουλόφσκι

    Προεπιλογή

    παίρνω εγώ την ευθύνη για το λάθος, τις τελ. δύο μέρες σου έχω κάνει το μυαλό κουρκούτι . Πίσω στο πρόγραμμά μας, δεν ήταν καταπληκτικό; Εν τω μεταξύ, όποια θεωρία και να ακολουθήσεις
    Τελευταία επεξεργασία από Τσίου : 21-04-17 στις 15:58
    I always find it necessary to burlesque the mystery of feeling at its source; I must laugh at myself, and if the laugh is "bitter," I must laugh at the laugh.

  5. #5
    Τομοκράτορας Το αβατάριο του χρήστη Στιλλ ιλλ
    Εγγραφή
    17-04-2014
    Περιοχή
    San Junipero
    Αναρτήσεις
    1.512

    Προεπιλογή

    Μπράβο !!! Αυτό ακριβώς σκεφτομουν, ολες αυτες τις πιθανες εκδοχές. Πειθομαι ολο και πιο πολύ για την ιδιοφυια του συγγραφέα οσο το στριφογυρναω στο μυαλο μου.
    ''And if you close the door
    The night could last forever.''

  6. #6
    Βιβλιοδύτης Το αβατάριο του χρήστη Τσίου
    Εγγραφή
    30-08-2016
    Περιοχή
    Άνω Τούμπα, Κάτω Τούμπα, κάτω στον Πειραιά στα Καμίνια
    Αναρτήσεις
    1.214
    Τώρα διαβάζω
    "Μελέτη σχετικά με την ποίηση των Ουκρανών τροβαδούρων του 14ου αιώνα"-Μπεκενμπάουερ & Πουλόφσκι

    Προεπιλογή

    Ο Έλις μας έχει κάνει να παραμιλάμε! Εκσφενδονίζει μπηχτές στα μουλωχτά από όλα τα μέρη και σε όλα τα σημεία, χωρίς βέβαια να σου λέει τι είναι σωστό. Δεν σου δίνει απαντήσεις, τις απαντήσεις τις δίνεις εσύ και κάπου εδώ είναι που προσκυνούμε.
    Τελευταία επεξεργασία από Τσίου : 21-04-17 στις 16:23
    I always find it necessary to burlesque the mystery of feeling at its source; I must laugh at myself, and if the laugh is "bitter," I must laugh at the laugh.

  7. #7
    Τομοκράτορας Το αβατάριο του χρήστη Νικόλας Δε Κιντ
    Εγγραφή
    06-08-2014
    Περιοχή
    Sutpen's hundred
    Αναρτήσεις
    2.703

    Προεπιλογή

    Μπράβο Στιλλ!!

    Αγαπημένη ταινία, με ένα συγκλονιστικό Κρίστιαν Μπέιλ! Αν το βιβλίο έχει έστω και την μισή ατμόσφαιρα της ταινίας τότε σίγουρα θα μου αρέσει πολύ...

    Η σκηνή που μου έχει μείνει εδώ και πολλά χρόνια στο μυαλό μου είναι αυτή με το αλυσοπρίονο και τις σκάλες!
    Ξέρετε τι είναι η γοητεία; ένας τρόπος ν' ακούς να σου λένε ναι, χωρίς να έχεις κάνει καμία σαφή ερώτηση - Αλμπέρ Καμύ (Η πτώση)

  8. #8
    Τομοκράτορας Το αβατάριο του χρήστη Στιλλ ιλλ
    Εγγραφή
    17-04-2014
    Περιοχή
    San Junipero
    Αναρτήσεις
    1.512

    Προεπιλογή

    Την ταινία δεν την έχω δεί ακόμη παρ'οτι αγαπώ Μπέιλ. Φήμες λένε οτι το βιβλίο είναι πολύ πιο βάναυσο και εφιαλτικό απο την ταινία. Προσωπικά έχω κάμποσες σκηνές που θα με στοιχειώνουν για καιρό.
    ''And if you close the door
    The night could last forever.''

  9. #9
    Βιβλιοδύτης Το αβατάριο του χρήστη Τσίου
    Εγγραφή
    30-08-2016
    Περιοχή
    Άνω Τούμπα, Κάτω Τούμπα, κάτω στον Πειραιά στα Καμίνια
    Αναρτήσεις
    1.214
    Τώρα διαβάζω
    "Μελέτη σχετικά με την ποίηση των Ουκρανών τροβαδούρων του 14ου αιώνα"-Μπεκενμπάουερ & Πουλόφσκι

    Προεπιλογή

    Ο Πάτρικ της ταινίας, μπροστά στον Πάτρικ του βιβλίου, είναι ο Γουίνι το αρκουδάκι
    εδιτ: όχι πως ο Μπέιλ δεν ήταν καλός, απλώς πολλές σκηνές απ'το βιβλίο κόπηκαν (και είναι λογικό )
    Τελευταία επεξεργασία από Τσίου : 22-04-17 στις 14:33
    I always find it necessary to burlesque the mystery of feeling at its source; I must laugh at myself, and if the laugh is "bitter," I must laugh at the laugh.

  10. #10
    Τομοκράτορας Το αβατάριο του χρήστη Νικόλας Δε Κιντ
    Εγγραφή
    06-08-2014
    Περιοχή
    Sutpen's hundred
    Αναρτήσεις
    2.703

    Προεπιλογή

    Τόσο καλά λοιπόν!!!

    Έχω την εντύπωση ότι θα μου αρέσει πολύ και το βιβλίο...
    Μου αρέσει επίσης που επισημαίνει η Στιλλ την κυνικότητα του! Αν η μεταφορά του στην οθόνη είχε χαραμάδες "συγκαταβατικότητας" πιστεύω στο βιβλίο αυτές μάλλον θα είναι σφραγισμένες!
    Ξέρετε τι είναι η γοητεία; ένας τρόπος ν' ακούς να σου λένε ναι, χωρίς να έχεις κάνει καμία σαφή ερώτηση - Αλμπέρ Καμύ (Η πτώση)

Σελίδα 1 από 2 12 ΤελευταίοΤελευταίο

Δικαιώματα - Επιλογές

  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις νέα νήματα
  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις απαντήσεις
  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις συνημμένα
  • Δεν μπορείς να επεξεργαστείς τις αναρτήσεις σου
  •