Untitled Document
Σελίδα 2 από 2 ΠρώτηΠρώτη 12
Εμφάνιση αποτελεσμάτων: 11 έως 16 από σύνολο 16

Νήμα: Συνανάγνωση Κουτσό (Ιούλιος-Αύγουστος 2018)

  1. #11
    Κοινωνός Το αβατάριο του χρήστη Φαίη Μ
    Εγγραφή
    10-09-2016
    Αναρτήσεις
    88
    Τώρα διαβάζω
    Το κουτσό

    Προεπιλογή

    Καλημέρα! Η αλήθεια είναι ότι έχω προχωρήσει πολύ την ύλη παρόλα αυτά δίστασα να σχολιάσω πρώτη. Το βιβλίο με έχει εντυπωσιάσει και δεν μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου.
    Επιβεβαιώθηκε η άποψη μου ότι ο τρόπος που προτείνει ο συγγραφέας δημιουργεί πολύ περισσότερα συναισθήματα. Πιστεύω ότι χάνεις πολλά με τη γραμμική ανάγνωση. Παρακολουθούμε την σχέση της Μάγας με τον Οράσιο καθώς και τη Λέσχη του Φιδιού μια παρέα μποέμ , διανοούμενων. Βυθιζόμαστε στην ατμόσφαιρα του Παρισιού και στον έρωτα των Μάγα-Οράσιο καθώς και στις φιλοσοφικές συζητήσεις της Λάσχης που είναι γεμάτες από αλκοόλ, καπνό και τζαζ. Από την αρχή ψυχανεμιζόμαστε όμως ότι αυτή η σχέση έχει πολλά σκαμπανεβάσματα όπως και όλοι οι έρωτες . Σίγουρα είναι ένα αντισυμβατικό βιβλίο που έχει σκοπό να εμπλέξει τον αναγνώστη και δεν στοχεύει σε αυτόν που αναζητά ένα απλό βιβλίο με μια βατή υπόθεση και αρχή-μέση- τέλος Έχει φράσεις που προσωπικά εμένα με συντάραξαν και μου δημιούργησε συναισθήματα που δεν περίμενα. Εκεί που λέει για το παιχνίδι των αναμνήσεων που προσπαθούσε να θυμηθεί ασήμαντα πράγματα μου ήρθαν τόσες εικόνες στο μυαλό από την παιδική μου ηλικία.! Νομίζω ότι ο Κορτάσαρ είναι ένας μάγος των λέξεων όσο κι αν διατείνεται ότι θέλει να σκοτώσει τη λογοτεχνία.
    "Πεπεισμένος ότι η μνήμη συγκρατεί τα πάντα και όχι μόνο τις Αλμπερτίν και τους μεγάλους καζαμίες της καρδιάς και των νεφρών, επέμενα ν’ αναπλάσω τα περιεχόμενα του γραφείου μου στη Φλορέστα, το πρόσωπο μιας αναξιομνημόνευτης κοπέλας που την έλεγαν Γκεκρέπτεν, πόσους κονδυλοφόρους είχε μέσα η κασετίνα μου όταν πήγαινα πέμπτη δημοτικού, και στο τέλος μ’ έπιανε τρεμούλα κι απελπισία (γιατί δεν τα ’χα καταφέρει ποτέ να θυμηθώ τους κονδυλοφόρους, ξέρω πως ήταν μες στην κασετίνα, σε μια ειδική θήκη, αλλά δε θυμάμαι πόσοι ήταν, ούτε μπορώ να καθορίσω πότε ακριβώς πρέπει να ’ταν δύο ή έξι), ώσπου η Μάγα, φιλώντας με και εκπνέοντας στο πρόσωπό μου τον καπνό του τσιγάρου της και το ζεστό της χνότο, με συνέφερνε και βάζαμε τα γέλια και πιάναμε ξανά τις βόλτες μέσα στα σκουπίδια, ψάχνοντας αυτούς της Λέσχης. Και τότε συνειδητοποιούσα πως η αναζήτηση ήταν το έμβλημά μου, το έμβλημα αυτών που βγαίνουν τις νύχτες χωρίς συγκεκριμένο σκοπό, φονιάδες των πυξίδων."

  2. #12

    Προεπιλογή

    Για να είμαι ειλικρινής δεν μπορώ να πω οτι μ' έχει ενθουσιάσει. Φταίω και 'γω γι' αυτό βέβαια, γιατί σε κάποιο σημείο διάβασα ένα κεφάλαιο παραπάνω, έχασα τη σειρά χωρίς να το καταλάβω και διάβαζα επί μία - 1,5 ώρα σερί έτσι.Είναι ίσως το πιο περίεργο μυθιστόρημα που έχω διαβάσει και τα 'κανα και γω σαλάτα. Και φτου απ την αρχή. Κάτι έχω χάσει απο την όλη ιστορία μέχρι στιγμής, κάτι δεν έχω καταλάβει. Ελπίζω στη συνέχεια να καταφέρω να γεμίσω τα κενά.

  3. #13

    Προεπιλογή

    Γειά και από μένα (και ευχαριστώ την Λιουμπίνκα για το κάλεσμα μέσω goodreads).

    Σίγουρα το βιβλίο είναι απαιτητικό, κάμποση προσπάθεια ώσπου να συνηθίσω τον τρόπο σκέψης του συγγραφέα, ο οποίος είναι αρκετά συνεκδοχικός. Φαίνεται να είναι από τα βιβλία που μπορείς να αποκομίσεις ιδέες και να ακολουθήσεις συνειρμούς αναλόγως το πόσο γίνονται αντιληπτές συγκεκριμένες αναφορές (για παράδειγμα, ονόματα καλλιτεχνών ή φιλοσοφικές αναφορές). Αρκετά σημεία σίγουρα τα έχω χάσει (για παράδειγμα κάποια από τα μικρά συνήθως εμβόλιμα κεφάλαια) για τα οποία ο συγγραφέας ίσως δεν χαρίζει επεξηγήσεις, μάλλον με τον ίδιο τρόπο που μερικές φορές δεν χαρίζονται επεξηγήσεις στην Μάγα από τους παντογνώστες της Λέσχης.
    Γενικά ο τρόπος γραφής είναι αρκετά 'τζαζ' σαν τη μουσική που ακούγεται στη Λέσχη και πολλές φορές μοιάζει σαν το νόημα των συνειρμών να είναι εντελώς προσωπική υπόθεση του εκάστοτε ήρωα (διάβαζε Οράσιος) και ο αναγνώστης νοιώθει να χάνει επαφή με τον προορισμό της σκέψης του ήρωα, ίσως όπως ο ήχος από το παλιό γραμμόφωνο που παίζει στη Λέσχη σβήνει και επανέρχεται. Και που ξέρεις, κάποιες φορές ίσως η επαφή δεν έχει χαθεί, αλλά συμβαίνει στο υποσυνείδητο.

    Αν βρίσκω κάτι μοναδικό, είναι αυτό που περιγράφει ίσως και η Φαίη σχετικά με την εμπλοκή του αναγνώστη. Άυτο που είναι διάχυτο στην ανάγνωσή μου ως τώρα είναι ότι δεν είμαι σίγουρος τι έχει σημασία περισσότερο, οι ήρωες και οι σχέσεις τους ή τα εμβόλιμα υπαρξιακά / φιλοσοφικά ερωτήματα. Για κάποιο λόγο σε αυτό το σημείο που βρίσκομαι, δεν με ενδιαφέρει τόσο οι δυναμικές των σχέσεων, αλλά το ταξίδι της περιγραφής και οι προβληματισμοί που πολλές φορές μοιάζει να είναι φευγαλέοι και ασήμαντοι. Μοιάζει σαν οι ήρωες να είναι απλά η αφορμή για να τυλιχθεί κανείς στο κουβάρι της αναζήτησης. Αυτό πετυχαίνεται πιστεύω εν μέρει λόγω των αλλαγών στον τρόπο αφήγησης συν τα 'κουτσό΄-διαλλέιμματα, που προαναφέρθηκαν.

    Το ενθαρρυντικό είναι ότι υπάρχει συγκεκριμένη πλοκή, που αν και δεν κλέβει την παράσταση, δίνει ρυθμό και αποδίδει την ελάχιστη ικανοποίηση ότι δεν χάθηκε και ο κόσμος αν κάποια σκέψη του Οράσιου ή του συγγραφέα προσπεραστεί σα να ήταν μέρος ενός περίπλοκου τζαζ αυτοσχεδιασμού. Αν ήταν όλο συνειρμός σίγουρα θα το είχα βρει πιο δύσκολο να συνεχίσω.

    (Έχω φτάσει ως το '11' ή '12').
    Τελευταία επεξεργασία από Γιάννης Κερνοπίνης : 12-07-18 στις 01:00

  4. #14
    Κοινωνός Το αβατάριο του χρήστη Φαίη Μ
    Εγγραφή
    10-09-2016
    Αναρτήσεις
    88
    Τώρα διαβάζω
    Το κουτσό

    Προεπιλογή

    Παράθεση Αρχική Δημοσίευση από Γιάννης Κερνοπίνης Δες Ανάρτηση
    Αν βρίσκω κάτι μοναδικό, είναι αυτό που περιγράφει ίσως και η Φαίη σχετικά με την εμπλοκή του αναγνώστη. Άυτο που είναι διάχυτο στην ανάγνωσή μου ως τώρα είναι ότι δεν είμαι σίγουρος τι έχει σημασία περισσότερο, οι ήρωες και οι σχέσεις τους ή τα εμβόλιμα υπαρξιακά / φιλοσοφικά ερωτήματα. Για κάποιο λόγο σε αυτό το σημείο που βρίσκομαι, δεν με ενδιαφέρει τόσο οι δυναμικές των σχέσεων, αλλά το ταξίδι της περιγραφής και οι προβληματισμοί που πολλές φορές μοιάζει να είναι φευγαλέοι και ασήμαντοι. Μοιάζει σαν οι ήρωες να είναι απλά η αφορμή για να τυλιχθεί κανείς στο κουβάρι της αναζήτησης. Αυτό πετυχαίνεται πιστεύω εν μέρει λόγω των αλλαγών στον τρόπο αφήγησης συν τα 'κουτσό΄-διαλλέιμματα, που προαναφέρθηκαν.

    Το ενθαρρυντικό είναι ότι υπάρχει συγκεκριμένη πλοκή, που αν και δεν κλέβει την παράσταση, δίνει ρυθμό και αποδίδει την ελάχιστη ικανοποίηση ότι δεν χάθηκε και ο κόσμος αν κάποια σκέψη του Οράσιου ή του συγγραφέα προσπεραστεί σα να ήταν μέρος ενός περίπλοκου τζαζ αυτοσχεδιασμού. Αν ήταν όλο συνειρμός σίγουρα θα το είχα βρει πιο δύσκολο να συνεχίσω.
    Συμφωνώ απόλυτα! Η πλοκή μπαίνει σε δεύτερη μοίρα εδώ ειδικά με αυτόν τον τρόπο ανάγνωσης. Σημασία έχουν τα συναισθήματα και τα φιλοσοφικά ερωτήματα που σου δημιουργεί η γραφή του βιβλίου. Αυτό που δεν έχω καταλάβει και πολύ καλά είναι τον ρόλο των εμβόλιμων κεφαλαίων με ειδήσεις από εφημερίδες που δίνουν έναν ειδησεογραφικό τόνο.

  5. #15
    Μεγάλος Βεζίρης της Βαγδάτης Το αβατάριο του χρήστη Κόρτο Μαλτέζε
    Εγγραφή
    01-03-2013
    Περιοχή
    Κρήτη
    Αναρτήσεις
    2.800
    Τώρα διαβάζω
    Ό,τι κάτσει, καμιά φορά μπορεί να είναι και τίποτα που ν'αξίζει τον κόπο...

    Προεπιλογή

    Κι εγώ συμφωνώ και με τους τρεις σας. Είναι περίεργο βιβλίο, χαίρομαι που το διαβάζω όμως. Σας ευχαριστώ για την συμμετοχή και τα σχόλιά σας.
    Memento mori (όχι το συγκρότημα) κουφάλες

  6. #16
    Κοινωνός Το αβατάριο του χρήστη Φαίη Μ
    Εγγραφή
    10-09-2016
    Αναρτήσεις
    88
    Τώρα διαβάζω
    Το κουτσό

    Προεπιλογή

    Παράθεση Αρχική Δημοσίευση από Κόρτο Μαλτέζε Δες Ανάρτηση
    Κι εγώ συμφωνώ και με τους τρεις σας. Είναι περίεργο βιβλίο, χαίρομαι που το διαβάζω όμως. Σας ευχαριστώ για την συμμετοχή και τα σχόλιά σας.

Σελίδα 2 από 2 ΠρώτηΠρώτη 12

Δικαιώματα - Επιλογές

  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις νέα νήματα
  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις απαντήσεις
  • Δεν μπορείς να αναρτήσεις συνημμένα
  • Δεν μπορείς να επεξεργαστείς τις αναρτήσεις σου
  •