Ήρωας βιβλίου που σου μοιάζει

Εδώ δεν θα πουμε για τον αγαπημενο μας ηρωα βιβλίου, αλλά για εκείνον που αναγνωρίζουμε διαβαζοντας τον, τον εαυτό μας.

Έχω διαβάσει πολλά βιβλια αλλά θα μείνω σε ένα παιδικο και αγαπημενο : Η Πολυάννα το παιχνίδι της χαράς.

Για όσους δεν το ξέρουν η μικρή Πολυαννα, ήταν το πιο αισιόδοξο κορίτσι προσπαθώντας μέσα και από τις δυσκολίες ακομη να βλέπει τα θετικα η να αναλογιζεται ποσο τυχερή είναι πιο δεν είναι ακομη πιο άτυχη.

Μικρή υπήρξα τέτοιο παιδι και σήμερα ακόμη το προσπαθω :)
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Ένας ήρωας που πιστεύω πως μου μοιάζει πολύ είναι ο Γιάμπο από την "Μυστηριώδη Φλόγα της Βασίλισσας Λοάνα"* τού Ουμπέρτο Έκο Ο τρόπος που τον στοιχειώνουν οι παιδικές αναμνήσεις και τα παιδικά αναγνώσματα, η βιβλιοφιλία αλλά και διάφορα άλλα στοιχεία τού χαρακτήρα του όπως τα περιγράφει ο Έκο.

* τής Λοάνας, που να πάρει! Η Άννα-της Άννας -> η Λοάνα-της Λοάνας! Αμάν μ' αυτήν την ακλισία.
 

Λορένα

Πολεμίστρια του Φωτός
Πολύ όμορφο νημάτιο, και.. αποκαλυπτικοτατο :μαναι:

Λοιπον, δεν μου πήρε πολύ ώρα. Η ηρωίδα που μου μοιάζει θα έλεγα πως είναι η Φράνση Νόλαν απο το : ένα δεντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν.

θελουμε και εξηγησεις ή απλη αναφορα φτάνει;
 
Πολυξένη, πολύ καλό θέμα για νημάτιο! :μπράβο: Θα δυσκολευτώ κι εγώ να θυμηθώ χαρακτήρες βιβλίων που έχω διαβάσει και μου ταιριάζουν, αλλά αυθόρμητα και κάπως επιφανειακά μου έρχεται ένας: o Λέμιουελ Γκάλιβερ (Lemuel Gulliver), ή Γκιούλιβερ αν προτιμάτε την πιο γνωστή (αν και λανθασμένη ως προς την προφορά) απόδοση. Η αγάπη του για τα ταξίδια και η διάθεσή του να γνωρίσει διαφορετικές χώρες και κουλτούρες είναι πράγματα που με χαρακτηρίζουν απόλυτα. Το ίδιο ισχύει και για την εξέλιξη που είχε ο χαρακτήρας του, μέσα ακριβώς από αυτές τις εμπειρίες του. Όσον αφορά όμως την ψυχοσύνθεση και τον τρόπο αντιμετώπισης των καταστάσεων γενικά, μάλλον θέλει πολύ ψάξιμο για να βρω κάποιον χαρακτήρα με τον οποίο ταυτίζομαι.
 
Εγώ νομίζω ότι ορισμένοι έχουμε ξανααπαντήσει σ' αυτήν την ερώτηση εδώ.

Αλλά επειδή εκεί δίνω σύνδεσμο μόνο ας το αναφέρω και εδώ : ταυτίζομαι, δηλαδή θεωρώ ότι μου μοιάζει, η κυρία Ράμσει από το μυθιστόρημα της Βιρτζίνιας Γουλφ Μέχρι το Φάρο.
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Ω, ναι, έχεις δίκιο. Ταυτίζομαι αληθινά πολύ με τον Χάρη από τον Λύκο τής Στέππας τού Έσσε, βεβαίως, όπως απάντησα στο άλλο νημάτι. :)
 
Έχω ταυτίσει τον εαυτό μου με αρκετούς ήρωες του Ιούλιου Βερν, αλλά όχι με πρωταγωνιστές. Με κάτι ψιλοβαρεμένους επιστήμονες, εντομολόγους, γεωλόγους, γεωγράφους.. και αυτό από την μεγάλη μου αγάπη για τις επιστήμες. Ίσως είναι και αποθημένο καθώς δεν έχω σπουδάσει, γιατί ποτέ δεν μπορούσα να αποφασίσω τί μου αρέσει πιο πολύ.
 
Εγώ πάλι είχα ταυτιστεί με τον Ρασκόλνικοβ από το Έγκλημα και Τιμωρία του Φίοντορ. Με είχε στοιχιώσει αυτός ο ήρωας (όχι ότι θα εγκληματούσα βέβαια..! :ρ Αλλά πολλές σκέψεις του με είχαν συγκλονίσει )
 
δεν ξερω αν εχετε ακουστα το βιβλιο "Πλουσιος,Φτωχος" του Ιρβιγκ Σω(εχει γυριστει σειρα βασισμενη σἀυτο με πρωταγωνιστη τον Νικ Νολτε).Αυτο το βιβλιο λοιπον ειναι στο τοπ 10 των αγαπημενων μου βιβλιων,το διαβασα πρωτη φορα στα 15 μου κι απο τοτε τουλαχιστον μια φορα το χρονο το κανω μια αναγνωση.Το βιβλιο,λοιπον,διηγειται την ιστορια μιας φτωχης οικογενειας στην Αμερικη την περιοδο μετα τον δευτερο παγκοσμιο πολεμο.Την οικογενεια αποτελουν ενας μπαμπας μεθυστακας,μια μανα καταθλιπτικη,μια κορη(το μεγαλυτερο παιδι) η οποια θελωντας να ξεφυγει απ'την φτωχεια οδηγειται σε ἁνηθικα" μονοπατια και δυο γιους,ο ενας εκ των οποιων ειναι αληταρας.Ο αλλος γιος,ο Ρουντολφ,ειναι ο ηρωας με τον οποιο εχω ταυτιστει απολυτα.Ειναι ενα ατομο το οποιο πνιγεται μες στην ατμοσφαιρα στην οποια ζει και υποσχεται στον εαυτο του καποια μερα να καταφερει να ξεφυγει απο τη μιζερια...και τα καταφερνει.πολυ πεισματαρης χαρακτηρας...
 
Aν ήμουν ηρωιδα της Ωστεν, θα ήμουν σίγουρα η Κάθριν Μόρλαντ, μια κοπέλα που δεν ξεχωρίζει διακριτά αυτό που διαβάζει από αυτό που ζει και φτιαχνει εικόνες με την φαντασία της, διαβάζοντας βικτωριανες ιστορίες τρόμου, ενω δεν μπορεί να ξεχωρίσει την πραγματική φιλία απο την αρπακτικότητα..αλλα η ζωή μου φυσικά και δεν ταυτίζεται με αυτη της Κάθριν, οπότε θα το ξανασκεφτώ..
 
Εδώ δεν θα πουμε για τον αγαπημενο μας ηρωα βιβλίου, αλλά για εκείνον που αναγνωρίζουμε διαβαζοντας τον, τον εαυτό μας.

Έχω διαβάσει πολλά βιβλια αλλά θα μείνω σε ένα παιδικο και αγαπημενο : Η Πολυάννα το παιχνίδι της χαράς.

Για όσους δεν το ξέρουν η μικρή Πολυαννα, ήταν το πιο αισιόδοξο κορίτσι προσπαθώντας μέσα και από τις δυσκολίες ακομη να βλέπει τα θετικα η να αναλογιζεται ποσο τυχερή είναι πιο δεν είναι ακομη πιο άτυχη.

Μικρή υπήρξα τέτοιο παιδι και σήμερα ακόμη το προσπαθω :)
υπήρξες ενα εξαιρετικά ευτυχισμένο παιδί! εγω οσο και αν το προσπάθησα δεν βγηκε..αν και την λατρευω την Πολυαννα..
 
χαχ..λοιπον.
O Bardamu απο το Ταξιδι στο Τελος της νυχτας του Celine,Ο Χαρυ απο το Steppenwolf του Hesse,η Ιnes απο το No Exit του Sartre(στο toned down,straight version)

αυτοι οι 3 βασικα ειμαι εγω η ιδια.Τωρα αν μετα απαυτα θελετε να συνεχισετε να με εχετε μελος του φορουμ-τους 2 απτους 3 τους λες κι εγκληματιες-,λολ,να συνεχισω :

η Dorothea Brooks απο το Middlemarch της Eliot (:ντροπή:),o Berenger απο τους Ρινοκερους του Ιονεσκο και ο Alvaro Campos του Πεσσοα.
 
Μια μίξη του Λένι και του Τζορτζ, από το Ανθρωποι και Ποντίκια, οι περισσότεροι ήρωες του Κάφκα (ιδίως ο Σάμσα και ο πρωταγωνιστής της "Κρίσης"), οι περισσότεροι ήρωες του Πόε, λιγάκι Ρασκόλνικοφ, μου έχουνε πει και για έναν Τομ από τον Γυάλινο Κόσμο του Τένεσσι...Αυτά με μια πρώτη σκέψη, μπορεί να επανέλθω αργότερα.
 
Μια μίξη του Λένι και του Τζορτζ, από το Ανθρωποι και Ποντίκια
Ακριβώς αυτό σκεφτόμουν κι εγώ.
Στην πραγματικότητα ο κάθε άνθρωπος θα μπορούσε να ταυτιστεί με αυτούς τους δύο ήρωες, τουλάχιστον ο κάθε μη κεφαλαιούχος άνθρωπος.:P
Βλέποντας το τελείως ταξικά, νιώθω ταύτιση ιδιαίτερα με τον Λένι.
Ξεκινάμε όλοι γεμάτοι όνειρα και καταλήγουμε να γινόμαστε θύματα των προσδοκιών μας.
Η εκμετάλευση, η μοναξιά , η απώλεια,την οποία βιώνουμε κάθε μέρα που περνάει (κάθε μέρα λιγοστεύει άλλωστε και η ίδια η ζωή μας,κάθε μέρα αναπόφευκτα αντιμετωπίζουμε την απώλεια με χίλιους δυο τρόπους), αλλα και την συντροφικότητα, που μας δίνει ελπίδα για να συνεχίσουμε αυτο το μάταιο, παράλογο για πολλους δρόμο της ζωής και του θανάτου.
Επιπλέον, πόσο μάλλον σήμερα, που ψάχνω για δουλειά, νιώθω την ανασφάλεια των δύο εργατών, λόγω της ανεργίας, των χαμηλών μισθών και το φόβο για ένα ακόμα πιο ζοφερό αύριο, που ριμάζει τις επιθυμίες, τα όνειρα και τις προσδοκίες μου.
Ο Λένι με την αγνότητα της εργατικής τάξης έπεσε θύμα της ίδιας της καλοσύνης του, παρά τη δύναμή του, περιφρονήθηκε, κοροιδεύτηκε και έγινε θύμα εκμετάλευσης μιας διεστραμένης αστικής τάξης.
Κάθε μέρα που περνάει, παρα την ομορφιά των ονείρων μου, νιώθω δυστυχώς, όλο και περισσότερο σαν το Λένι και τελικά πιστεύω ότι είμαι ο Λένι.
 
αστρολογχη μη μας λες τετοια,μας στεναχωρεις...δεν ειναι τοσο χαλια τα πραγματα...
Συνήθως,βλέπω κι εγώ τα πράγματα περισσότερο οπτιμιστικά, φίλε μου, όμως όσο κοιτάζω γύρω μου νιώθω ότι όλο και βυθιζόμαστε στη "λήθη" της κατάστασής μας.
Πράγματι, τα πράγματα δεν είναι τόσο χάλια,γιάτι είναι κουκουλωμένα με συμβάσεις εργασίας, με την υποκρισία της κυβέρνησης,που παρά της εξαγγελίες της εφαρμόζει πραγματικά πολιτική της χειρότερης νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας, με "επεισόδια" στο γήπεδο, με το νέο dvd της Τζούλιας.
Το σίγουρο είναι ένα : γνωρίζουμε μόνο όσα μας επιτρέπουν να γνωρίζουμε.
Tέλως πάντων, νιώθω ότι βγαίνω εκτός θέματος κι ούτε θέλω να οδηγηθώ σε υπερβολές. Απλά , ξέρεις, μέσα στην σύγχρονη πραγματικότητα, αν ανοίξεις το "κουτί" με τα παράπονα, είναι δύσκολο να το κλείσεις.
http://www.youtube.com/watch?v=6seUX5eZp2I Moλαταύτα , ορίστε η ελπίδα:))))
 
Ακριβώς αυτό σκεφτόμουν κι εγώ.
Στην πραγματικότητα ο κάθε άνθρωπος θα μπορούσε να ταυτιστεί με αυτούς τους δύο ήρωες, τουλάχιστον ο κάθε μη κεφαλαιούχος άνθρωπος.:P
Βλέποντας το τελείως ταξικά, νιώθω ταύτιση ιδιαίτερα με τον Λένι.
Ξεκινάμε όλοι γεμάτοι όνειρα και καταλήγουμε να γινόμαστε θύματα των προσδοκιών μας.
Η εκμετάλευση, η μοναξιά , η απώλεια,την οποία βιώνουμε κάθε μέρα που περνάει (κάθε μέρα λιγοστεύει άλλωστε και η ίδια η ζωή μας,κάθε μέρα αναπόφευκτα αντιμετωπίζουμε την απώλεια με χίλιους δυο τρόπους), αλλα και την συντροφικότητα, που μας δίνει ελπίδα για να συνεχίσουμε αυτο το μάταιο, παράλογο για πολλους δρόμο της ζωής και του θανάτου.
Επιπλέον, πόσο μάλλον σήμερα, που ψάχνω για δουλειά, νιώθω την ανασφάλεια των δύο εργατών, λόγω της ανεργίας, των χαμηλών μισθών και το φόβο για ένα ακόμα πιο ζοφερό αύριο, που ριμάζει τις επιθυμίες, τα όνειρα και τις προσδοκίες μου.
Ο Λένι με την αγνότητα της εργατικής τάξης έπεσε θύμα της ίδιας της καλοσύνης του, παρά τη δύναμή του, περιφρονήθηκε, κοροιδεύτηκε και έγινε θύμα εκμετάλευσης μιας διεστραμένης αστικής τάξης.
Κάθε μέρα που περνάει, παρα την ομορφιά των ονείρων μου, νιώθω δυστυχώς, όλο και περισσότερο σαν το Λένι και τελικά πιστεύω ότι είμαι ο Λένι.
ενα παιδι σαν και σενα πρεπει να ειναι πιο αισιοδοξο γιατι ειναι αστεράκι..στα παλαιοβιβλιοπωλεια, που πηγαινεις αν βρεις καμια παλια εκδοση της Πολυαννας ( μην γελάς) , παρτην..και δες και Μερλιν, εμενα ειναι ο επισιμος ψυχοθεραπευτης μου...ποτε θα τον βαλει ο ant γαμωτο...:μαναι::μαναι::μαναι:
 
Ήρωας του βιβλίου που μου μοιάζει? Σε όλα τα βιβλία πάντα "προσαρμόζω" τον ήρωα στα δικά μου πρότυπα!
Και μιας και είναι εκατοντάδες τα βιβλία που διάβασα, έχω και αντίστοιχους "ήρωες".
Την επόμενη φορά, θα αναφέρω...10 από τους πιο χαρακτηριστικούς! :νύστα:
 
Ήρωας του βιβλίου που μου μοιάζει? Σε όλα τα βιβλία πάντα "προσαρμόζω" τον ήρωα στα δικά μου πρότυπα!
Και μιας και είναι εκατοντάδες τα βιβλία που διάβασα, έχω και αντίστοιχους "ήρωες".
Την επόμενη φορά, θα αναφέρω...10 από τους πιο χαρακτηριστικούς! :νύστα:
Δεν έχεις άδικο, Φτωχόπαιδο. Νομίζω ότι όλοι το κάνουμε αυτό. Να ταυτιζόμαστε, δηλαδή, με τον ήρωα του βιβλίου που διαβάζουμε. Σ' αυτό, άλλωστε, έγκειται και κάμποση από την επιτυχία του βιβλίου, να μπορέσει να αγγίξει τον εσωτερικό κόσμο πολλών αναγνωστών.

Σ' αυτό το νήμα, πάντως, μπορούμε να αναφέρουμε κάποιους ήρωες με τους οποίους μοιραζόμαστε μια παρόμοια πορεία ζωής, ίσως, κάποιες κοινές εμπειρίες κλπ.
 
Top