Πραγματικά, θα ήταν δύσκολο για κάποιον, που αγαπάει το βιβλίο, να διαλέξει κάτι - σε πρώτη ανάγνωση, τουλάχιστον. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που μπορώ να το ισχυριστώ αυτό. Και εξηγούμαι:
- Από καθαρά λογοτεχνική άποψη, δηλαδή από εκείνη την άποψη που λαμβάνει βασικά υπόψη τη λογοτεχνική γλώσσα και το περιεχόμενο του βιβλίου, μιλώντας ΠΑΝΤΑ για πεζογραφία, οι επιλογές είναι πολλές και ποικίλες.
- Άλλη επιλογή έχει να κάνει με το είδος της λογοτεχνικής δημιουργίας. Υπάρχουν άνθρωποι που συγκινούνται εξίσου, τόσο από ένα ρομαντικό και ειδυλλιακό λογοτεχνικό, όσο και από ένα κοινωνικό κείμενο. Άλλοι, συγκινούνται εξίσου, τόσο από ένα αστυνομικού τύπου όσο και από ένα επιστημονικής φαντασίας κείμενο, για παράδειγμα.
- Υπάρχουν εκείνοι που τους συγκινούν εξίσου η ποίηση και η πεζογραφία, οπότε την επιλογή ανάμεσα σε κάποιο βιβλίο την διαχωρίζουν σε βιβλίο ποίησης και σε βιβλίο πεζογραφίας.
Αν εμένα με καλούσαν ΤΩΡΑ, ΑΜΕΣΑ, χωρίς δεύτερη σκέψη, να διαλέξω ΕΝΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ βιβλίο, θα διάλεγα το αριστούργημα του Λουντέμη: "Ενα παιδί μετράει τ' άστρα". Ωστόσο, δε με συγκινούν λιγότερο τα βιβλία με τις ποιητικές συλλογές του Ρίτσου ή του Βάρναλη ή του Καββαδία. Και τόσων άλλων.
Επίσης, υπάρχουν και τα αριστουργήματα της διεθνούς λογοτεχνίας, αλλά εκεί παίζει πρωταρχικό ρόλο η μετάφραση. Η οποία οφείλει να διατηρεί το αρχικό ύφος και την οπτική γωνία, υπό την οποία ο δημιουργός έχει γράψει το έργο του. Για παράδειγμα, τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, όπως "οι Άθλιοι" ή "Τα σταφύλια της οργής" ή "Η Μάνα" (Γκόργκι), αν δεν μεταφερθούν σωστά μεταφρασμένα χάνουν πολύ από την αίγλη τους και την ομορφιά τους.
Καλή Χρονιά!