Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus) : Η Πτώση

Ίζι

Κυρά των Σκιών
Καταπληκτικό βιβλίο Νικόλα, σ' ευχαριστώ για την παρουσίαση. Ίσως να μην μου ερχόταν ποτέ η όρεξη να το διαβάσω χωρίς αυτήν (άτομο του περιβάλλοντός μου που εκτιμώ το θεωρεί ακραίο). Εντυπωσιάστηκα με την οξυδέρκεια του κειμένου που ουσιαστικά απογυμνώνει τον αναγνώστη απ' όλα αυτά που θαυμάζει και εκτιμά στον εαυτό του του, και ίσως τον κάνουν να αισθάνεται έστω και λίγο καλύτερος από τους άλλους. Βέβαια είναι τολμηρό και μπορεί να με εκνεύριζε σε κάποια σημεία, αν δεν είχαν περάσει κι απ' το δικό μου μυαλό κάποιες υποψίες σχετικά με την αληθινή φύση της μεγαλοψυχίας ας πούμε ή τα πραγματικά κίνητρα της γενναιοδωρίας, της συμπόνοιας κ.ο.κ.

Αυτοί είμαστε, αυτοί που περιγράφει ο Καμύ. Αναρωτιέμαι όμως, μας κάνει καλύτερους αυτή η επίγνωση; Σοφότερους; Μήπως τρέφει τελικά ακόμα κι αυτή το ναρκισσισμό μας;

Συνηθίζω να σημειώνω αποσπάσματα που μου αρέσουν στα βιβλία που διαβάζω. Εδώ σημείωνα σχεδόν σε κάθε σελίδα! Εκεί που πραγματικά παραδέχτηκα το συγγραφέα ήταν το σημείο εκείνο όπου ο ήρωας εξηγεί τους λόγους για τους οποίους δεν παρέδωσε στην αστυνομία τον πίνακα με τους δικαστές. :προσκυνώ: Από σκόρπια αποσπάσματα τι να πρωτοδιαλέξω...

"Το αίσθημα δικαίου, η ικανοποίηση να έχεις δίκιο, η χαρά της αυτοεκτίμησης, είναι ισχυρά ελατήρια για να μας κρατήσουν όρθιους και να μας κάνουν να πάμε μπροστά. Αν, αντίθετα, τα στερήσετε απ' τους ανθρώπους, τους κάνετε λυσσασμένους σκύλους. Πόσα εγκλήματα δεν έχουν γίνει απλώς γιατί ο αυτουργός τους δεν μπορούσε να ανεχθεί πως μειονεκτεί;"

"...υποχρέωνα σε ευγνωμοσύνη."

"...τη βεβαιότητα που ζούσα πως είμαι εξυπνότερος απ' όλον τον κόσμο. Αυτή η βεβαιότητα εξάλλου είναι άνευ σημασίας, εφόσον τη συμμερίζονται τόσοι ηλίθιοι."

"Έχετε παρατηρήσει πώς μόνο ο θάνατος αφυπνίζει τα αισθήματά μας. Πώς αγαπούμε τους φίλους που μόλις μας άφησαν, ή όχι;
....γιατί είμαστε πάντοτε πιο δίκαιοι και πιο γενναιόδωροι με τους νεκρούς; Ο λόγος είναι απλός. Δεν υπάρχει υποχρέωση μαζί τους. Μας αφήνουν ελεύθερους....
...Όχι, τον νωπό νεκρό αγαπάμε στους φίλους μας, τον αλγεινό νεκρό, τη συγκίνησή μας, τον εαυτό μας τελικά."

"Δεν νομίζω πως είμαι δειλός - πόσα όμως δεν τα νομίζουμε;"

"Για να πάψεις να είσαι υπό αμφισβήτηση πρέπει, ωραία-ωραία, να πάψεις να είσαι."

"Έτσι γεννιούνται οι αυτοκρατορίες και οι εκκλησίες, κάτω απ' τον ήλιο του θανάτου."
 
'Ιζι μου σε ευχαριστώ πολύ!!! Το ήξερα ότι θα σου άρεσε...

Αν κάποιος το συγκρίνει με τον Μπουσκάλια και τον Κοέλιο που τα βλέπουν όλα ονειρικά πλασμένα, τότε ναι το βιβλίο είναι ακραίο (χιούμορ!!! :))).
Εγώ πάλι θεώρησα όπως και συ ότι η Πτώση είναι ένας καθρέφτης που θέλει τόλμη να κοιτάξεις μέσα του.

Για την επίγνωση που λες, νομίζω ότι ο Καμύ την χρησιμοποιεί σαν εξιλέωση, η οποία όμως (αλίμονο) δεν έρχεται ποτέ...Θεωρώ ότι ο Καμύ προσπαθεί να μας αφυπνίσει στο πως να δώσουμε νόημα στην ζωή μας και να μας μιλήσει για απλές αξιες και νοήματα τα οποία τα θεωρούμε δεδομένα ...

Τέλος όσο αφορά τον ναρκισσισμό που έχουμε όλοι μας, είτε σε μεγάλο βαθμό είτε σε μικρότερο, νομίζω πως μπορούμε να τον "ταΐσουμε" σχεδόν με τα πάντα. Γιαυτό και ο συγγραφέας πάντα μιλάει συγκριτικά. Σκέψου το παράδειγμα με τον τυφλό και το αόρατο κοινό...

ΥΓ: Για τα αποφθέγματα που λες, νομίζω ότι είναι άπειρα μέσα σε αυτές τις λίγες σελίδες... Κάθε ένα και ένα μάθημα ζωής!!!
 
Το είχα βάλει καιρό στο μάτι και επιτέλους πριν από λίγες μέρες το διάβασα. Το βρήκα εξαιρετικό!
Μου άρεσε περισσότερο από την πανούκλα και τον ξένο (που επίσης μου άρεσαν).
Προσωπικά σπάνια νιώθω την "ανάγκη" να ξαναδιάβασω κάποιο βιβλίο αλλά το συγκεκριμένο -όπως αναφέρθηκε ήδη- είναι βιβλίο που "πρέπει"-αξίζει να διαβαστεί πολλές φορές.

Από ότι είδα κυκλοφορεί από διάφορους εκδότικούς οίκους (Καστανιώτης, Γράμματα, Καστανιώτης-FAQ, Ζαχαρόπουλος). Θεωρείτε πως κάποια έκδοση/μετάφραση υπερτερεί σε σχέση με τις υπόλοιπες;
 
Ιπποπόταμε εγώ το διάβασα απο Ζαχαρόπουλο και δεν είχα ιδιαίτερο θέμα. Μη σου πώ οτι απ'οσα έχω διαβάσει απο τον συγκεκριμένο εκδοτικό οίκο, παίζει να ήταν και η καλύτερη τους μετάφραση (για τα δεδομένα τους πάντα).
 
θα βρούμε μέσα στις σελίδες του βιβλίου επίσης αποδομημένες έννοιες όπως αυτή της φιλίας και του έρωτα. Πως το ψέμα μπαίνει ανάμεσα μας και μας κάνει να αισθανόμαστε προσωρινά ευτυχισμένοι. Τι είναι όμως ευτυχία; Που αρχίζει και που τελειώνει η ελευθερία; Κάπως έτσι είναι τα δρομάκια που μας τριγυρνάει ο συγγραφέας και ναι, πολλές φορές θα αισθανθούμε πως βγαίνουν στην επιφάνεια συναισθήματα και σκέψεις που θεωρούσαμε πως τα είχαμε καλά κλειδωμένα σε ξεχασμένες περιοχές του μυαλού μας…
και μιας και καταφερες να θυμηθεις τα νιατα σου, συμφωνω μεχρι κεραιας. Αυτό συνοψιζει πολύ to the point το βιβλιο και πραγματικα ωραια παρουσιαση
 
Top