"Αστερίξ και Οβελίξ" στο Έθνος της Κυριακής

Εμένα πάντως με στενοχωρεί αυτή η αντιμετώπιση της εφημερίδας, ενός ιστορικού μέσου που είχε παλιότερα μεγάλο κύρος. Δεν φταίνε οι αναγνώστες, βέβαια, γι' αυτό. Από την άλλη, Ιαβέρη, δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι πουλημένοι κι αναξιόπιστοι...
 
Αλικη, την ταινια την ειδα χθες βραδυ, ο Βρουτος ηταν ολα τα λεφτα! :))))
Kαι ο Βρούτος και ο Καίσαρας μου άρεσαν πολύ!!

Και ο Σουμάχερ εκπληκτικός βέβαια!!

Νομίζω από τις πιο ωραίες ταινίες Αστερίξ που έχουν βγει. Μόνο ο Αστερίξ δε με ξετρέλανε...
 
Θα συμφωνήσω με την Ίζι, οι εφημερίδες παλιά πρέσβευαν συντομία με περιεκτικότητα χωρις περιττά άρθρα/διαφημισείς και ένθετα διαφημιστικά κλπ κλπ. Συνήθως απαρτίζονταν από 16 το πολύ 32 σελίδες. Τώρα νομίζω πως πρέπει να αποτιμάται η "προστιθέμενη" αξία τους με το κιλό, σαν να πρόκειται για κάποιο πολύτιμο μέταλλο!:)) Πάντως ο Αστερίξ είναι διαχρονικά άπαιχτος!
 
Την ταινία την είχα δει σινεμά όταν είχε βγει και μου φάνηκε χάλια (ώσπου είδα την επόμενη που ήταν πραγματικά άθλια)
 
:) Ίσως. Εμένα η δεύτερη μόνο μου άρεσε πραγματικά. Η πρώτη για 'μένα άξιζε μόνο για τον Μπενίνι, η τρίτη για τον Ντελόν (που για να παίξει μετά από 10 χρόνια αποχής από τον κινηματογράφο σε αυτήν μάλλον θα είχαν κάτι σοβαρό εις βάρος του και τον εκβίαζαν) και η τέταρτη απλά δεν άξιζε :)

Το κόμιξ πάντως είναι από τα αγαπημένα μου και ήταν από τα πρώτα (μαζί με τον Τεντεν) συμπλήρωσα όλη τη σειρά
 
Εγώ λατρεύω όλα τα Αστερίξ (και Λούκι-Λουκ και Ιζνογκούντ) που έγραψε ο Γκοσινί. Τα άλλα απλώς με θλίβουν, αφού δεν έχουν το λεπτό χιούμορ του. Μπορεί βέβαια να είναι και προκατάληψη.
 
εμένα μ' αρέσουν και (κάποια από) τα Ιζνογκούντ του Ταμπαρί, όπως και μερικά Λούκυ Λουκ άλλων σεναριογράφων. Ο Υντερζό πάλι στο σενάριο δεν το είχε (αν και αυτός είχε κάποιες καλές στιγμές, μάλλον από σύμπτωση). Από την άλλη δεν μ' αρέσουν και όλα τα σενάρια του Γκοζινί (Ο Ιωάννης Πιστολέ ας πούμε θεωρώ ότι είναι μετριότατος)
 
Δεν τον έχω διαβάσει αυτόν Κόρτο. Πώς μου ξέφυγε;
Τώρα που το λες και σε μένα άρεσαν μερικά παλαβιάρικα σενάρια του Ταμπαρί. Τα πιο πρόσφατα όμως με τις μεγάλες ιστορίες πραγματικά τα σιχάθηκα. Από Λούκι Λουκ μου άρεσαν αρκετά κάποια παλιά σενάρια του Μορίς (π.χ ο "Δικαστής") και κάαααπως μερικά μεταγενέστερα (Πόνι Εξπρές). Δεν υπάρχει όμως ούτε ένα Αστερίξ που να μ' αρέσει στη μετά-Γκοσινί εποχή.
 
Ίζι, ούτε κι εγώ μπόρεσα ν' αντέξω τις μεγάλες ιστορίες του Ιζνογκούντ, ενώ οι σύντομες μ' αρέσουν πολύ.

Για τα Λούκυ Λουκ χωρίς τον Γκοσινί: δεν μου αρέσουν σχεδόν καθόλου κάποια παλιά του Μορίς, με πολύ τραχύ σχέδιο (π.χ. Το ροντέο). Κάποια μεταγενέστερα όμως, όπως το Πόνι Εξπρές που ανέφερες, τα θεωρώ πολύ καλά, κι ας λείπει αυτό το περίφημο λεπτό χιούμορ, διότι έχουν πολύ όμορφο σχέδιο και ευρηματική ιστορία.

Για τα Αστερίξ μετά τον Γκοσινί: προσωπικά μου άρεσαν πολύ η Οδύσσεια του Αστερίξ και ο Αστερίξ στις Ινδίες (ή Ο Αστερίξ και η Χαλαλιμά). Τα υπόλοιπα τα βρίσκω μέτρια, ειδικά το Η γαλέρα του Οβελίξ και Ο Αστερίξ και η Λατραβιάτα. Όσον αφορά το Και ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι τους, αρνήθηκα να διαβάσω πέρα από τη 10η σελίδα... :όχισουλέω:

Οι ταινίες (με ανθρώπους) που βασίζονται στα Αστερίξ δεν μου αρέσουν. Θα συμφωνήσω με τον Κόρτο για τη δεύτερη, με την Κλεοπάτρα, που τη βρήκα συμπαθητική. Προτιμώ τις ταινίες κινουμένων σχεδίων, ειδικά το Ο Αστερίξ λεγεωνάριος-μονομάχος και το Ο Αστερίξ στους Βρετανούς. Γενικότερα, πάντως, θεωρώ ότι τα ευρωπαϊκά κόμιξ είναι πολύ πιο πετυχημένα ως ακίνητα σχέδια παρά ως κινούμενα. Ακριβώς το αντίθετο πιστεύω για τα αμερικάνικα.
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Δεν είμαι σίγουρος από ποια από τις ταινίες του Αστερίξ είδα σκηνές, όμως δεν μου άρεσε καθόλου, δεν μπόρεσα να συνεχίσω καν την θέαση. Συμφωνώ με τον Γλωσσολάγνο πως όλα αυτά που στέκονται τόσο όμορφα στο χαρτί, δεν στάθηκαν καθόλου καλά στο σελουλόιντ.

Ο Ιζνογκούντ έχει μερικές πολύ αστείες στιγμές.
 
Εμένα πάντως με στενοχωρεί αυτή η αντιμετώπιση της εφημερίδας, ενός ιστορικού μέσου που είχε παλιότερα μεγάλο κύρος. Δεν φταίνε οι αναγνώστες, βέβαια, γι' αυτό. Από την άλλη, Ιαβέρη, δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι πουλημένοι κι αναξιόπιστοι...
Iζι, εστω και καθυστερημενα ( επειδη τωρα προσεξα την αναρτηση σου) να σου απαντησω: ναι, σιγορα υπαρχουν καλοι κι εντιμοι δημοσιογραφοι που κανουν καλα τη δουλεια τους, αλλα μες στη τοση σαβουρα που υπαρχει που να τους ξεχωρισει κανεις;
 
Η συγκεκριμένη εφημερίδα (μαζί και κάποιες αλλες όπως Βήμα, Καθημερινή) η μόνη αντιμετώπιση που της αξίζει είναι η δημόσια χλεύη. Το μόνο που με στεναχωρεί είναι ότι με κάτι τέτοιες προσφορές καταφέρνουν και διατηρούνται στη ζωή ενώ θα έπρεπε να μην τους αγοράζει κανείς και να έχουν εξαφανιστεί εδώ και χρόνια.
 
Για τα Αστερίξ μετά τον Γκοσινί: προσωπικά μου άρεσαν πολύ η Οδύσσεια του Αστερίξ και ο Αστερίξ στις Ινδίες (ή Ο Αστερίξ και η Χαλαλιμά). Τα υπόλοιπα τα βρίσκω μέτρια, ...
Παρ' όλα αυτά, ξέχασα να πω ότι διατηρώ ελπίδες για την καινούργια ιστορία του Αστερίξ, όπου επισκέπτεται τους Πίκτες, έναν ακόμα κελτικό λαό που κατοικούσε στη μεγάλη Βρετανία, και συγκεκριμένα στη Σκωτία. Πάντα μ' άρεσαν οι συναντήσεις των Γαλατών με άλλους λαούς της αρχαιότητας. Κι ευτυχώς που οι δημιουργοί (που, για πρώτη φορά, δεν είναι ούτε ο Γκοσινί ούτε ο Ιντερζό) αποφάσισαν ν' ασχοληθούν με ένα ακόμα στοιχείο της εποχής, παρά να καταφεύγουν σε εξωγήινους. Η ιστορία ήδη κυκλοφορήσει στα Γαλλικά κι έχει μεταφραστεί σε μερικές γλώσσες. Αναμένω εναγωνίως την ελληνική μετάφραση!

Πρόσφατα είδαμε Πίκτες και στον κινηματογράφο, και συγκεκριμένα σε μια αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορική περιπέτεια του 2011, Ο αετός της αυτοκρατορίας.
 
Χθες δόθηκε το Μεγάλο ταξίδι, ενώ απ' ότι βλέπω στα σημερινά πρωτοσέλιδα ακολουθεί η Κατοικία των θεών. Επιστρέφουμε λοιπόν σε κλασσικά άλμπουμ σε σενάριο Γκοζινί (ειδικά η Κατοικία των θεών είναι από τα αγαπημένα μου άλμπουμ)
 
Top