σας παραθετω ενα ποιημα απο τον Λαο Τσε , ειναι της σειρας αυτής:
Μια μικρη χώρα έχει πολύ λίγους κατοίκους.
Δε χρειαζεται μηχανές, παρ'όλο που υπάρχουν εκατο φορές πιο αποδοτικές απο την εργασία του ανθρωπου.
Οι άνθρωποι παιρνουν το θάνατο σοβαρά και δεν ταξιδευουν μακρυά.
Παρ' όλα τα καράβια και τις άμαξες που έχουν,
κανένας δεν τα χρησιμοποιει.
Παρ'όλους τους θωρακες και τ' αρματα που διαθέτουν,
κανένας δεν τα δείχνει.
Αντι να γράφουν, ξαναμαθαινουν να δένουν κόμπους στα σχοινιά.
Εχουν τροφή αγνή και καλή , ρούχα όμορφα αλλά απλά,
σπίτια ασφαλή.
Ζουν ευτυχισμένοι με τον τρόπο τους.
Αν και αδιάκοπα κάτω απ' το βλέμμα των γειτόνων τους, με όλογυρα τους πετεινών λαλήματα και σκυλων γαβγίσματα,
αφήνουν , μολαταυτα , ο ένας τον άλλο ήσυχο ,
καθως γερνουν και πεθαινουν.
αν θελετε και αλλο αποσπαμα , ευχαριστως να γράψω, ειναι συγκλονιστικά!
αχ, να μην πάρω Κομφουκιο, μου ξεφυγε, παιδια ο Φαουστ τι διαπραγματευεται;
Λορενα σημερα υπήρχαν κυριακατικες εφημεριδες με τις προσφορες τους στην αγορα, αν πας θα προλάβεις!