Βιβλιοφιλικά μ' αρέσει δεν μ' αρέσει

[ΚρίτωνΓ]

Δεν αναιρεί το γεγονός. Τη φλυαρία. (Όποιος και αν είναι ο λόγος που κρύβεται από πίσω).

 

[Έλλη Μ]

Η (ανούσια) φλυαρία (γιατί υπάρχει και ουσιώδης;;;), είναι ένας (ή ίσως ο μόνος) από τους λόγους που αποφεύγω την "κλασική" λογοτεχνία της περιόδου και ειδικά τους Γάλλους (και σε ένα βαθμό τους Εγγλέζους). Οι Ρώσοι (Τολστόι, Ντοστογιέφσκι) ξεφεύγουν από αυτό το μοτίβο και γι αυτό μου αρέσουν απείρως περισσότερο.

Κανονικά, θα επρεπε να μεταφερω κι εγω την παρουσα απάντηση στα εφημερα, μιας και θα ξεφυγω, αλλά, για να δεις, δεν θα το κάνω!
Θα συμφωνησω, δεν υπάρχει ουσιώδης φλυαρία, υπάρχει όμως ενδιαφέρουσα. Οχι μόνο στη λογοτεχνία, αλλα και στην πραγματική ζωή. Κι όταν μιλάμε για τον προφορικό λόγο, όπου ο επιτονισμός και ο ρυθμός ομιλίας ή η ενταση της φωνής ειναι εκφραστικά μέσα, αντιλαμβάνεσαι ότι υπαρχει φλυαρία και φλυαρια, δηλαδή υπάρχει αυτό που σου ειναι ευχαριστο και αυτό εξαιτίας του οποίου θες να καταπιεις ενα μαγγάλι κάρβουνα ή ενα βαρελι πρόκες.. Παραδειγμα προσφιλους μου ατόμου που αποφευγω να της τηλεφωνησω γιατι ξερω οτι θα θελω να κάνω αποτριχωση με το τσιμπιδάκι των φρυδιων. Ειναι ενας συνδυασμός τι λεει, πώς το λέει και πόσο με τα χρόνια εχει μειωθει η ανοχή μου

στο διάβασμα τι μπορείς να κάνεις;

Να κλεισεις το βιβλίο. Προσωπικά, αυτό που βρισκω απιστευτα βαρετο ειναι οι περιγραφες. Οχι μόνο δνε τις αντεχω, μου προκαλουν εντονο εκνευρισμό και αναθεμα αν συγκρατώ τιποτε απο όσα εχω διαβασει

 

[ΚρίτωνΓ]

Μεταξύ των δύο, θα πάρω τις πρόκες. Κατάπιε εσύ τα κάρβουνα.