Γκιστάβ Φλομπέρ (Gustave Flaubert) : "Μαντάμ Μποβαρύ"

Θα μπορουσα να πω οτι σε αρκετα σημεια με κουρασε, αλλα βαζοντας το σε γενικοτερο πλαισιο θα το χαρακτηριζα ενα καλο βιβλιο...
 
Last edited:

Κουακέρος

Ευγενής Δαγεροτύπης
Είχε πέσει τυχαία πριν μια δεκαετία περίπου στα χέρια μου και το διάβασα.Πολύ καλό,τώρα συνεχίζω με την «Αισθηματική αγωγή» προγενέστερο της μαντάμος!
 
Μόλις χθες τέλειωσα το Μαντάμ Μποβαρύ του Φλομπέρ. Ήθελα να διαβάσω στο διαδίκτυο κριτικές, για να συγκρίνω αυτά που ένιωσα κι αυτά που κατάλαβα από το βιβλίο αυτό, με άλλους. Με χαρά ανακάλυψα αυτό λοιπόν το νήμα, όπου έχει γίνει μια εκτεταμένη αναφορά από πολλούς και ήταν μια ευκαιρία να παραθέσω κι εγώ τις σκέψεις μου.
Το βιβλίο αυτό είναι για μένα πολύ σπουδαίο, καταρχάς γιατί ο Φλομπέρ μας μίλησε ταυτόχρονα για την εποχή του και για την εποχή μας σήμερα. Αυτό το θεωρώ μεγαλειώδες. Μας εξήγησε με πολύ απλό τρόπο τι μπορεί να συμβαίνει σε μια ψυχή, που σπαρταράει σαν το ψάρι έξω από το νερό, αδύναμο να ανασάνει τον αέρα μας, της εποχής του και της εποχής μας, επειδή ακριβώς ανήκει σε άλλο κόσμο. Είναι η Έμμα, που δυστυχώς παίρνει τον δρόμο της ανηθικότητας και της προκλητικότητας, σαν μια ζωντανή ψυχή που βρέθηκε στην κόλαση και θέλει να βγει από αυτήν γιατί νιώθει ακόμα ζωντανή. Μάταια φυσικά, γι’ αυτό για μένα η Έμμα είναι μια τραγική προσωπικότητα.
Δεν θα μιλήσω καθόλου για την ατιμία, την αμαρτία και την ανηθικότητά της. Εξάλλου δεν με αφορά, θα ήταν τελείως κουτσομπολίστικο και έξω, θεωρώ, απ’ τον Φλομπέρ. Γιατί να το κάνω; Νομίζω ότι και ο περίγυρός της ήταν εξίσου ή και περισσότερο ανήθικος.
Είπα ότι μιλά και για την εποχή μας ο Φλομπέρ, γιατί η Έμμα είναι κάθε άνθρωπος που καταλαβαίνει την ανικανοποίητη φύση του, βλέπει το βουνό που δεν θα το ανέβει ποτέ, συνειδητοποιεί και ανατριχιάζει στην μαγεία του απόλυτου έρωτα που δεν θα βιώσει ποτέ. Ναι, υπάρχουν κι αυτοί οι άνθρωποι. Και είναι πολλοί. Να σας πως την αλήθεια, σε αντίθεση με τον Φλομπέρ, εγώ δεν είμαι η Μαντάμ Μποβαρύ. Ή μάλλον καλύτερα δεν θα ήθελα ποτέ να ζήσω τη ζωή της. Λυπάμαι για την Έμμα. Και δεν θα ήθελα ποτέ να με λυπάμαι.
Από την άλλη ο πιστός της σύζυγος, ο Σαρλ, που τόσο πολύ την αγάπησε και μπορεί να έκανε τα πάντα γι’ αυτήν, είναι η αντίθετη τραγική φιγούρα. Ή ακόμα και το ίδιο τραγική μ’ αυτήν. Μοιάζουν οι δυο τους να είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αφελής καταντά κι αυτός σε άλλα θέματα, όπως η Έμμα διακρίνει μόνο την επιφάνεια και ξεγελιέται από την δίψα της για ζωή. Κατάντησε κι αυτός αφελής επειδή η ζωή του τον έριξε σ’ αυτό. Κανείς τους δεν φταίει. Όπως ομολογεί ο ίδιος στον εραστή της γυναίκας του, στην τελευταία σελίδα του βιβλίου όχι, δεν τα ‘χω εναντίον σας πια! Είναι το λάθος του πεπρωμένου!
Δεν είναι αχαριστία, όπως διάβασα για το θέμα μας εδώ, το ότι στην Έμμα της φαίνονται όλα μέτρια με αποτέλεσμα να κάνει αυτά που έκανε. Η Έμμα δεν έκανε αυτά που έκανε επειδή της φαίνονται όλα μέτρια, αλλά γιατί αγαπούσε τη θάλασσα αποκλειστικά και μόνο για τις τρικυμίες της και την πρασινάδα μόνο όταν φύτρωνε εδώ κι εκεί ανάμεσα σε ερείπια όπως αναφέρει ο Φλομπέρ. Και σε άλλο σημείο λέει πως η ύπαρξή της ήταν κρύα σαν σοφίτα που είχε τον φεγγίτη της στο Βοριά. Γι’ αυτό έκανε αυτά που έκανε. Η πλήξη, σαν σιωπηλή αράχνη, έπλεκε τον ιστό της στη σκιά, σ’ όλες τις γωνίες της καρδιάς της, αναφέρει επίσης. Αλύτρωτη, ανικανοποίητη, καταδικασμένη. Αυτά είναι πολύ σοβαρότεροι λόγοι για να κάνει αυτά που έκανε.
Μ’ άρεσε πολύ το σχόλιο με την αντιστοιχία της Έμμα με τον Δον Κιχώτη. Η Έμμα θυμίζει πολύ έντονα τις αναφορές εκείνες για τους αληθινούς καλλιτέχνες, ότι πάσχουν για τον κόσμο. Ο σύζυγος όμως ο Σαρλ, όπως γράφει ο Φλομπέρ στο έβδομο κεφάλαιο του πρώτου μέρους τίποτα δε δίδασκε, τίποτα δεν ήξερε, τίποτα δεν επιθυμούσε. Αυτός που έπρεπε να είναι ο Δον Κιχώτης για την Έμμα, δεν ήταν ούτε ο πιστός του ακόλουθος, ο Σάντσο Πάντσα.
Εντοπίστηκε ένα λάθος του συγγραφέα σε κάποιο σχόλιο εδώ, το γιατί δεν σκέφτηκε η Έμμα να φτιάξει λιγάκι την ζωή της όπως την ήθελε στην μικρή κοινωνία που ζούσε. Να πηγαίνει σε χορούς ή εκδηλώσεις με την αφρόκρεμα της Γιονβίλ. Μα, πώς μπορεί να ικανοποιηθεί από κάτι τέτοιο, όταν είναι μια προσωπικότητα που ενθουσιάζεται την πρώτη φορά που πηγαίνει θέατρο στη ζωή της; Βρίσκεται σχεδόν σε παραλήρημα έκστασης! Πώς μπορεί να ικανοποιηθεί από την καθημερινότητα της, όταν παραλληλίζει τον εαυτό της, την ζωή της, με την υπόθεση του έργου στο θέατρο; Αυτή είναι η Έμμα! Να λοιπόν τι της λείπει και τι θέλει να έχει, όπως αναρωτιόταν και δεν καταλάβαινε κάποια που έγραψε το σχόλιό της εδώ: Θέλει να ζει στο παραμύθι. Εκεί που όλα είναι δυνατά, όπως όταν είσαι παιδί. Αυτό της λείπει! Αυτό έχει χάσει μέσα στην κοινωνία που ζει. Και το θέλει απεγνωσμένα πίσω!
Αυτά που είπα, που πήρα από όλα αυτά που διάβασα για το θέμα εδώ, τα είπα σαν ευκαιρία να μιλήσω για το πώς αντιλήφθηκα εγώ το έργο του Φλομπέρ. Δεν κάνω αντιπαράθεση με κανέναν! Εξάλλου δεν θα ήταν όμορφο να λέγαμε όλοι τα ίδια!
Η καλύτερη ιδέα και η πιο εύστοχη που είχε ο Ομέ για να στήσει κάτι στον τάφο της Έμμα, στο τελευταίο κεφάλαιο, είναι τα αρχαιοελληνικά ερείπια! Για άλλο λόγο φαντάζομαι, και όχι γι΄ αυτόν που πιστεύω εγώ: Ο άνθρωπος Έμμα γεννήθηκε στον κόσμο όντας ήδη ερειπωμένο μνημείο.


Συμφωνω μαζι σου αρκετα. Σημερα ολοκληρωσα το βιβλιο. Θα τολμουσα να πω πως ο τιτλος του βιβλιου θα επρεπε να ηταν ''κυριος Μποβαρυ''. ειναι για μενα η πιο τραγικη φιγουρα της ιστοριας και συγκινηθηκα περισσοτερο με το θανατο αυτου του ανθρωπου παρα της Εμμα. Μαλιστα ενιωσα και μια αποστροφη για τους ερωτες της Εμμα-ισως γιατι εχω βιωσει τη ματαιοτητα του ερωτα. Τον θεωρω τον απολυτο πρωταγωνιστη
 
η έμμα μποβαρύ αποτελεί για τους γάλλους (και ίσως όχι μόνο γι' αυτούς) κάποιου είδους αρχέτυπο ΄ ''c' est une Bovary'', λένε για κάποια γυναίκα ανικανοποίητη κοινωνικά και συναισθηματικά, ασυμβίβαστη με τη μετριότητα των άλλων και με άγνοια της δικής της μετριότητας.
με τις όποιες εκτροπές της, η μποβαρύ δίνει την εντύπωση ότι παρακολουθεί απλώς τη ζωή της να κυλάει, ανίκανη να την επηρεάσει, ανίκανη να αισθανθεί ένα πραγματικό πάθος που όμως αναζητεί απελπισμένα, και που, μή βρίσκοντας δύναμη για ζωή, βρίσκει δύναμη για το θάνατο.
η μποβαρύ δέν είναι ηρωϊδα μιάς τραγωδίας, παρά το τραγικό της τέλος ΄ είναι, περισσότερο απ' όλα, ένα θύμα της κοινωνίας της, μιά ύπαρξη που πιάστηκε στο δόκανο της ελευθεριότητος νομίζοντας ότι κατακτά την ελευθερία, και κατέληξε να διαπιστώσει ότι αυτό που ζούσε δέν ήταν η δική της ζωή - οπότε δέν είχε νόημα να το ζεί.

λατρεύω την ιμπρεσσιονιστική ψυχογραφία του φλωμπέρ !
 
Θεωρώ το Μαντάμ Μποβαρύ ένα πολύ σπουδαίο μυθιστόρημα .Τελείως διαφορετικό από τα άλλα του Φλωμπέρ γράφεται για ειδικό σκοπό .Σ'αυτό το μυθιστόρημα ο Φλωμπέρ ακροβατεί μεταξύ Νατουραλισμού και Μοντερνισμού ή να το διατυπώσω σαφέστερα ,ο Φλωμπέρ εγκλωβίζει την παράδοση του Νατουραλισμού -εξαντλητικές περιγραφές πραγμάτων - εντός του Μοντέρνου μυθιστορήματος που ανατέλλει .Όπως η ζωή της Έμμα είναι εγκλωβισμένη εντός της ζωής του Σαρλ ,όχι μόνο μέσα στο μυθιστόρημα αλλά και στο βιβλίο - το βιβλίο αρχίζει με την ζωή του Σαρλ και τελειώνει με τον θάνατο του -με αυτόν τον τρόπο ο Φλωμπέρ εγκλωβίζει τον Νατουραλισμό εντός του Μοντερνισμού .Η θεματολογία της Μαντάμ Μποβαρύ είναι Νατουραλιστική και ο Φλωμπέρ κατορθώνει να αναδείξει το αδιέξοδο του Νατουραλισμού ως ύφος και ως θεματολογία .Το τέλος της Μποβαρύ σκιαγραφεί το τέλος του Νατουραλισμού ως λογοτεχνικό κίνημα. Δείχνοντας την απαξίωση του ο Φλωμπέρ προς την ηρωίδα του - μόνο την στιγμή του θανάτου της την ονομάζει με το μικρό της όνομα -την απελευθερώνει από την ασφυκτική ζωή της ,δεν είναι πια η κυρία του κυρίου ( μην σας διαφεύγει ότι πάντα αναφέρεται με το επίθετο του συζύγου της ) είναι ελεύθερη και ανακτά το όνομα της ,μόνο ως ετοιμοθάνατη .
 
Last edited:
Θα τολμουσα να πω πως ο τιτλος του βιβλιου θα επρεπε να ηταν ''κυριος Μποβαρυ''. ειναι για μενα η πιο τραγικη φιγουρα της ιστοριας
:κόλλα5: απ'το στόμα μου το πήρες.

Θύμα και ρομαντική ψυχή η Έμμα Μποβαρύ; Ω μον ντιε ντε Παγί! (για τον ίδιο άνθρωπο μιλάμε; :ρ) αυτή η κακομαθημένη βδέλλα ήθελε να ξεζουμίσει ακόμη και τους εραστές της που υποτίθεται ερωτευόταν. Όσο για την "μόρφωσή" της, δεν είδα να την βοηθά κάπου. Μια κουφιοκέφαλη κολλητσίδα ήταν. Η μόνη διαφορά που έχει με τις σημερινές trophy wives είναι πως ποτέ δεν αποδέχτηκε την κατάστασή της και πάντα έβρισκε αφορμή για μεμψιμοιρία. Τα 2,5 αστέρια έφυγαν από εμένα μόνο για τον άντρα της που αντί να χαρτοπαίζει και να τρώει ότι του περισσεύει στα καμπαρέ, όπως θα έπρεπε, έτρεχε πίσω της σαν σκυλάκι. Ακόμη και η γραφή του Φλωμπέρ δεν παλευόταν, όπως ακριβώς η ηρωίδα του. Εναλλακτικός τίτλος: "Η απάλευτη που δεν την πάλευε" :)))) (Μου έχουν πει όμως ότι στα γαλλικά το βιβλίο είναι υπέροχο.)
Όσοι πήραν επιφανειακά την Έμμα ας μην νιώθουν ενοχές. Τους επιφανειακούς χαρακτήρες είναι δύσκολο να τους αντιμετωπίσεις αλλιώς.
 
Last edited:
Γεια σας. Θα κάνω την πρώτη μου δημοσίευση σε ένα παλιο νήμα γιατί θα ήθελα να γράψω κι εγώ τη γνώμη μου. Μόλις τελείωσα τη μαντάμ Μποβαρύ. Μου άρεσε πολύ. Αυτό που κρατάω εγώ είναι ότι αυτή η γυναίκα καταστράφηκε και κατέστρεψε και την οικογένειά της γιατί δεν ένιωθε ευγνωμοσύνη για τίποτα. Ότι κι αν είχε στη ζωή επιθυμούσε κάτι άλλο. Κι όταν το αποκτούσε πάλι δε της ήταν αρκετό. Επίσης αναζητούσε την ευτυχία σε πράγματα έξω από αυτήν . Περιμενε οι άλλοι να δημιουργήσουν την ευτυχία της. Τα βιβλία που διάβαζε και η μουσική που έπαιζε δεν καλλιεργούσαν την ψυχή της αλλά έτρεφαν τη ματαιοδοξία της. Σε καμία φάση της ζωής της δεν κατάφερε να μάθει από το πάθημα της γιατί ποτέ δεν αφιέρωσε έστω ένα λεπτό να κοιτάξει μέσα της και να στοχαστει πάνω στις προσωπικές της αξίες για τη ζωή και στο πώς η ίδια να τις υπηρετήσει . Ακόμα κι αν η δική της αξία ήταν το χρήμα και η δόξα με λάθος τρόπο κινήθηκε προς τα εκεί και χωρίς προσωπική προσπάθεια. Λυπάμαι που δεν είδα στη μαντάμ Μποβαρύ μια ανεξάρτητη γυναίκα που ασφυκτιούσε στην εποχή της αλλά μια γυναίκα βαθιά πλανεμενη για να μην πω διαταραγμένη.
 
Top