Γουίλλιαμ Φώκνερ (William Faulkner) : "Η Βουή και η Μανία"

[Βασίλειος Κατς]

Τίτλος: Η Βουή και η Μανία
Πρωτότυπος τίτλος: The sound and the Fury
Συγγραφέας: Γουίλλιαμ Φώκνερ (William Faulkner)
Μετάφραση: Παύλος Μάτεσις
Εκδόσεις: Kαστανιώτης
Έτος έκδοσης: 2010
Έτος πρώτης έκδοσης: 2002
ISBN: 978-960-03-4038-9

"H απουσία αγάπης οδηγεί στον Άδη, θα ήταν το πρέπον επίγραμμα για τη Bουή και τη Mανία, το ένα από τα δύο μεγάλα μυθιστορήματα του 20ού αιώνα (το άλλο είναι το Aβεσσαλώμ, Aβεσσαλώμ του Φώκνερ). H ιστορία της αρχοντικής οικογένειας Kόμπσον είναι έργο τέχνης που μόνο με αυτά του Nτοστογιέβσκη παραβάλλεται. H ανάγνωση του μυθιστορήματος H Βουή και η Mανία, η διείσδυση στο μεγαλείο της τέχνης του Φώκνερ, στην έκταση και στο βάθος του παντοδύναμου οράματός του, αποτελεί άθλημα πνευματικό, συντροφιά ισόβια του αναγνώστη, τεκμήριο και πιστοποιητικό ως προς τη δεκτικότητα και τη νοημοσύνη του. Mε τη μέθοδο γραφής του, ο Φώκνερ αναγκάζει τον αναγνώστη όχι απλώς να αναγνώσει, αλλά να λειτουργήσει ως πληρεξούσιος του νοσηρού μυαλού και των διαψεύσεων των ηρώων του"​

Μου πηρε 2 εβδομαδες για να τελειωσω το συγκεκριμενο βιβλιο,ισως γιατι με κουραζε μετα απο αρκετη ωρα αναγνωσης με συνεπεια να διαβαζω και αλλα συγχρονως,"ελαφρυτερα"
Κοιτουσα πριν το ξεκινήσω πως προκειται για αριστουργημα.. Δεν θα διαφωνησω,αλλα δεν μπορω να πω κιολας πως θα συγκαταλεγεται και στα αγαπημενα μου.

Το βιβλιο ακολουθει κατα κυριο λογο την συνειρμικη γραφη.Ο Φωκνερ ακολουθωντας αυτο το υφος χωρισε το βιβλιο σε 4 μερη.Στα 3 πρωτα μερη διεισδύει σε 3 χαρακτηρες μιας οικογενειας γραφοντας παντα σε 1ο προσωπο.
Το πρωτο μερος αφιερωνεται σε ενα νοητικα καθυστερημενο παιδι και εντελως αριστοτεχνικα μας μεταφερει πως αντιλαμβανεται το χωρο γυρω του και πως προσπαθει να βαλει σε μια σειρα τις λιγοστες σκεψεις του ενα ανθρωπος με το νοητικο αυτο προβλημα.
Στο δευτερο μερος , αφηγειται,παλι σε πρωτο προσωπο ο αλλος αδερφος και μας σπρωχνει στον νου ενος ανθρωπου ευαισθητου με φιλοσοφικη υποσταση.
Το τριτο μερος αφιερωνεται στον Τζεησον.Τον αλλο αδερφο που η ιδιοσυγκρασια του ειναι πιο κοντινη με την σημερινη δικια μας και του καθε ανθρωπου γυρω μας,γι'αυτο ισως ειναι και πιο κατανοητο αυτο το μερος.Ειναι ο πιο αντιπαθης και μισητος απο τους αλλους δυο.Φιλαργυρος ,χωρις ενσυναισθηση και γεματος μενος και κακια! Ισως με αυτο τον τροπο ο Φωκνερ θελει να μας δειξει πως τον καταλαβαινουμε τοσο ευκολα,γιατι ειναι κοντα στην ιδιοσυγκρασια μας.Στον τροπο ζωης και στα συναισθηματα που εχει επιλεξει να τον καθοδηγουν ,ο ανθρωπος σημερα.

 

[Γαία]

Βρίσκομαι στη μέση και πραγματικά κάθε φορά που το πιάνω, χάνομαι στον κόσμο τους. Οι εικόνες είναι εντελώς σουρεαλ. Το δεύτερο μέρος είναι για πολλά ναρκωτικά, ο καθυστερημένος γιος πιο βατός μου φάνηκε, παρόλο που χανόσουν στον χρόνο σε σημεία. Ο Κουέντιν(δεύτερο μέρος)σε κάνει κι εσένα να θες ν' αυτοκτονήσεις, έχει πολύ έντονα συναισθήματα, που σε λογοτεχνία δύσκολα τα συνδυάζεις με τη φιλοσοφική σκέψη-όσο κι αν ισχύει στην πραγματικότητα. Έχει ιδιαίτερη γραφή εν ολίγοις. Δεν υπάρχει και τέταρτο μέρος που είναι η αφήγηση της νέγρας υπηρέτριας;

 

[Νεραϊδόπιασμα]

Χμμμ...πολύ τον ακούω τον Φώκνερ τον τελευταίο καιρό...Λέτε να προχωρήσω στο απονενοημένο διάβημα, τώρα που τελειώνω τα σταφύλια;;;Το πολύπλοκο δεν με ενοχλεί καθόλου-αλλά αν είναι ψυχοπλακωτικό παιδιά προειδοποιείστε με να το καθυστερήσω.Μετά το συναισθηματικό σοκ που μου προκάλεσε ο Όργουελ, θα ήθελα να συνέλθω με κάτι πιο ελπιδοφόρο και λιγότερο ζοφερό...

 

[Νεραϊδόπιασμα]

Και να που το τελείωσα κι εγώ....

τα συμπτώματα ήταν τα ίδια, αναγκαστικά διάβαζα παράλληλα κι άλλα δυο βιβλία για να μην την κόψω τη φλέβα...και παρά τις κακόβουλες προβλέψεις και μια αντιδραση που με είχε καταλάβει (αλλεργικής σχεδόν φύσεως) τα κατάφερα..
Στιγμή δεν το μετάνοιωσα, άξιζαν τα βάσανά μου σίγουρα, το βιβλίο αυτό είναι κεφαλαιώδες.
αλλά στα αγαπημένα μου δε θα το έβαζα:ε;:

Ο τρόπος γραφής, αν και....αχαρακτήριστος, μου έδωσε κάτι που δεν είχα ξαναδει μεχρι στιγμής τόοοοσο έντονα σε βιβλίο: η γλώσσα δεν χρησιμοποιείται μόνο ως μέσο ,ο λόγος είναι σαν να αντικατόπτριζε αυτό που διάβαζα, δεν βίωνα την ιστορία ως προς τη γλώσσα μόνο σε συμβολικό, αλλά και σε μορφολογικό επίπεδο(σε ότι αφορά τη σύνταξη πχ και τις "λογικές" ακολουθίες, την πορεία , την χρήση και την τοποθέτηση των λέξεων)ήταν σαν να έπαιρνε κυριολεκτικά μορφή η σκέψη "ενδυόμενη" τον λόγο και τη γραφή!!!

Από όλο αυτό το πολύπλοκο και πολυδιάστατο οικοδόμημα, που τόσο επιμελημένα και ανατριχιαστικά λεπτομερειακά χτίζει ο Φώκνερ, απορρεει τόσο έντονα η έλλειψη της αγάπης, της ανθρωπιάς, του σεβασμού, της ισορροπίας..που επιβαρύνεσαι απίστευτα.
Κι αυτό, σε συνδυασμό με έναν ομολογουμένως σε σημαντικό βαθμό παραληρηματικό λόγο...δεν το κάνει και το πιο ευχάριστο ανάγνωσμα...αλλά ταυτόχρονα το καταξιώνει..

μετά από αυτήν την σοβαρή και σεμνή δήλωση..περνάω σε μια πιο ελεύθερη έκφραση!
ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑααααααααααααααααααααααργκ!!!!!:κατάρα!:
Μακριά από μένα ο Φώκνερ για την επόμενη διετία(τόσο υπολογίζω να μου πάρει να συνέλθωωωω)

 

[Κόρτο Μαλτέζε]

Αναμφίβολα πρόκειται για ένα βαρύ βιβλίο που δεν ενδείκνυται για ανώδυνο διάβασμα. Είναι ένα μυθιστόρημα που απαιτεί την προσοχή του αναγνώστη και κόπο εκ μέρους του για να το διαβάσει, νομίζω όμως ότι τον ανταμείβει στο τέλος.

 

[Ιαβερης]

Σ' αυτο το περιβοητο τελος δε καταφερα να φτασω ποτε! Δε θυμαμαι πια ποσες φορες το εχω ξεκινησει αυτο το βιβλιο, το πρωτο μερος βογκηξα να το τελειωσω, δυσκολευτηκα πολυ να προσαρμοστω στην κοσμο που εβλεπε " ο καθυστερημενος" αδερφος. Στις πρωτες σελιδες του δευτερου κεφαλαιου ειναι που πραγματικα παρεδωσα τα οπλα, δεν προχωρουσε η αναγνωση με τιποτα. Γενικα περιεργος ο Φωκνερ, δεν μπορω να πω οτι ειναι βαρετος, οπως ειναι για παραδειγμα ο Χεμινγουει, εχει πραγματα να πει σαν συγγραφεας κι ελπιζω καποια στιγμη να ξεπερασω το εμποδιο της δυσκολης γραφης του και να διαβασω καποιο βιβλιο του απο την αρχη μεχρι...τη μεση τουλαχιστον!

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Μόλις τελείωσα ένα πραγματικό αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Ο Φώκνερ δεν έγραψε απλά ένα βιβλίο. Θεωρώ πως αποφάσισε να διεισδύσει σε βάθος στο υποσυνείδητο των ηρώων του και παράλληλα να στήσει ένα άνευ προηγουμένου δυσκολίας γρίφο για τους αναγνώστες. Εκ πρώτης όψεως (δλδ στο 1ο μέρος) τίποτα δεν βγάζει νόημα. Σιγά σιγά όμως καθώς προχωρούσε η αφήγηση και με την βοήθεια των σημειώσεων του μεταφραστή (Α. Κυριακίδης) αλλά και με την βοήθεια των δικών μου σημειώσεων μπόρεσα να κατανοήσω την βασική δομή της ιστορίας που όσο προχωρούσε γινόταν όλο και πιο ενδιαφέρουσα.

Οι χαρακτήρες του Φώκνερ ζουν σε ένα φανταστικό κόσμο που έχει δημιουργηθεί από τον ίδιο τον συγγραφέα και περιέχει στην σκληρή πραγματικότητα του δικού μας κόσμου αλλά και το "μαγικό" στοιχείο της πένας του συγγραφέα. Έτσι λοιπόν, παρατηρούμε μέσα από αυτό το πρίσμα την πτώση του Οίκου τον Κόμπσον, μιας οικογένειας του Νότου όπου η ιστορία της ξεκινάει από το 17ο αιώνα και καταλήγει στην απόλυτη αποδόμηση.

Θεωρώ τα δύο πρώτα κεφάλαια — από τα συνολικά τέσσερα — εξαιρετικά δύσκολα και πολύπλοκα.
Όμως έχουν μια περίεργη γοητεία, όπως ό,τι έχω διαβάσει μέχρι στιγμής από τον συγγραφέα. Το παρόν μπλέκεται με το μέλλον και το παρελθόν, ενώ όλα περνούν από το φίλτρο των βασικών πρωταγωνιστών, αποδίδονται δηλαδή μέσα από τη συνείδησή τους με έναν εντελώς ιδιόμορφο τρόπο. Για παράδειγμα στο 1ο κεφάλαιο μαθαίνουμε κάποια πράγματα από τον μικρό γιο της οικογένειας, τον Μπέντζαμιν, ο οποίος είναι διανοητικά καθυστερημένος. Ο Φώκνερ μας βάζει μέσα σε ένα διαταραγμένο μυαλό που αδυνατεί να ξεχωρίσει μέχρι και τα βασικά και μας οδηγεί μέσα σε αυτό με ατελείωτες προτάσεις και θραύσματα πραγματικότητας. Στο δεύτερο κεφάλαιο ακολουθούμε τον δεύτερο γιο, τον Κουέντιν, ο οποίος φοιτά στο Χάρβαρντ. Τον παρακολουθούμε — νοητικά αλλά και σωματικά — κατά τη διάρκεια μιας ολόκληρης ημέρας, μέχρι να ολοκληρωθεί το κεφάλαιο.

Τα επόμενα δύο κεφάλαια είναι πιο προσιτά και, σε συνδυασμό με το επίμετρο του ίδιου του Φώκνερ, τοποθετούν τα γεγονότα σε μια πιο καθαρή, χρονική και νοηματική σειρά.

Μέχρι να φτάσω στο τέλος, είχα πλάσει δικούς μου κόσμους, τους οποίους κάθε φορά αποδομούσα και ξαναέχτιζα, ανάλογα με τα στοιχεία που μου έδινε — και που κατάφερνα να κατανοήσω — ο συγγραφέας.

Εν τέλει, θα πω πως ήταν ένα από τα πιο δύσκολα βιβλία που έχω διαβάσει έως τώρα, αλλά το ταξίδι ήταν συναρπαστικό!

 

[Ιαβερης]

@Νικόλας Δε Κιντ Εχω επιχειρήσει να το διαβάσω τρεις φορές και το περισσότερο που το έχω φτάσει είναι μέχρι αρχές του δεύτερου κεφαλαίου , μιλάμε για τρελό και αδιανόητο κάψιμο. Παρόλα αυτά σέβομαι τον Φώκνερ σαν συγγραφέα και θέλω να δοκιμάσω κάτι άλλο δικό του , έχω στην βιβλιοθήκη μου As I Lay Dying και αναρωτιέμαι ένα είναι πιο «βατό « σε σχέση με το « Η Βουή και η Μανία «; Παρεπιπτόντως, σε ποια έκδοση το διάβασες ; Gutenberg;

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

@Ιαβερης Σαφώς το "Καθώς ψυχορραγώ" (As I lay dying) σαφώς είναι πιο βατό. Εγώ το είχα διαβάσει σε μετάφραση του Κουμανταρέα, αλλά πλέον κυκλοφορεί κι από Γουτεμβέργιο σε νέα μετάφραση.
Τώρα, σχετικά με το βιβλίο "The sound and the fury". Κι εγώ το είχα ξεκινήσει 2 φορές με στην έκδοση του Καστανιώτη και σε μετάφραση του Μάτεσι. Το είχα παρατήσει και τις 2!!
Όμως με το που κυκλοφόρησε η μετάφραση του Κυριακίδη ήμουν βέβαιος πως είχε γίνει πολύ καλή δουλειά. Και δεν έπεσα έξω!
Η μετάφραση είναι εξαιρετική καθώς και η σημειώσεις του μεταφραστή.

ΥΓ: Μείνε μακριά από "Αβεσσαλώμ Αβεσσαλώμ" για την ώρα!

 

[Έλλη Μ]

Κι εγώ θα συμφωνήσω με τον Νικόλα, οτι το Ψυχορραγώ ειναι πιο βατο, τόσο από τη Βουή όσο κι απο τον Αβεσσαλώμ ο οποιος, κατα τη γνώμη μου, εχει περισσότερες γωνιες και δυσκολίες απο τη Βουη, με ενα πραγματικα συγκλονιστικό και αριστουργηματικό πρώτο κεφαλαιο.

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

@Έλλη Μ θυμάσαι την συνανάγνωση του Αβεσσαλώμ;
Θεωρώ ότι ήταν η πιο διασκεδαστική και ενδιαφέρουσα συνανάγνωση της ζωής μου!

Να πω και κάτι ακόμα!
Ο αχός και το πάθος μπαίνει στη λίστα με τα πιο δύσκολα βιβλία που έχω διαβάσει μαζί με το Ο Πύργος του Κάφκα, το Κάτω από το Ηφαίστειο του Λόουρι, το Αβεσσαλώμ, το Η συλλογή των 49 στο σφυρί του Πίντσον (το οποίο δεν με ενθουσίασε σε σχέση με τα υπόλοιπα) και το ι δαιμονισμένοι του Νταστογιέφσκι!

 

[Έλλη Μ]

Φυσικά τη θυμαμαι, ειχα περάσει πολύ ωραια κι ειχα δωσει ρεσιταλ βλακότητας.

Spoiler

Θα μου προτεινεις κάτι απο Νταστογιεφσκι;

Ο Πυργος δεν με δυσκολεψε τόσο όσο μου προκαλουσε δυσφορία ο διαρκης πλάγιος και μακροπερίοδος λόγος.

Ο αχός και το πάθος μπαίνει στη λίστα με τα πιο δύσκολα βιβλία που έχω διαβάσει μαζί με το Ο Πύργος του Κάφκα, το Κάτω από το Ηφαίστειο του Λόουρι, το Αβεσσαλώμ, το Η συλλογή των 49 στο σφυρί του Πίντσον

Να μου πεις πώς θα αλλάξει η σειρά, όταν διαβασεις και τον Φαουστους

Spoiler: Σε φανταζομαι

να το τελειωνεις, σπάζοντας κάθε δεδομένο κι αναμενομενο και να μου λες, άσε μας ρε συ Ελλίτσα, το βιβλιο το διαβασα στην παραλία, με καυσωνα,κρατώντας το με το ένα χερι. Στο άλλο ειχα τη ρακέτα

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Spoiler

Θα μου προτεινεις κάτι απο Νταστογιεφσκι;

Αδελφές Καραμαζόχ!

Ωχ τον ξέχασα τον Μανν!
Κι έχω κι άλλο δικό του τούβλο! Το Μαγικό Βουνό!!

 

[Έλλη Μ]

Αδελφές Καραμαζόχ!

Εισαι κι ετοιμολογος, πανάθεμά σε.