Δυσερμήνευτες Λέξεις

αγαπητέ μου φρφλκ, ακόμα και το ''ούγκα'' θα αποτυπώσει επαρκώς την αίσθηση, αρχικά στον προφορικό λόγο (συνεπικουρούσης της ''γλώσσης της παρουσίας'' - σωματικής έκφρασης δηλαδή, τόνου εκφοράς κλπ), και, εν συνεχεία κι άν το ''ούγκα'' επικρατήσει, και στο γραπτό !
θυμήσου το ''σούπερκάλιφράτζιλίστικέξπιάλιντόσιους'' της μαίρη πόππινς ! υπερεπαρκές !
το θέμα μου, λοιπόν (και ιδιαίτερα συζητώντας σε ένα φόρουμ ΚΑΙ ΓΙΑ τη γλώσσα) δέν είναι το ''πώς θα πώ κάτι'': όταν θα χρειασθεί να το πώ, θα το πώ πολύ ευκολότερα απ' ό,τι στις 'ασκήσεις επι χάρτου', όπως αυτή η όμορφη που κάνουμε τώρα. Θα το πώ βέβαια με το δικό μου τρόπο, αλλά θα παραγάγω αυτό που θέλω να πώ, κι ο άλλος θα το καταλάβει, χωρίς να χρειάζεται να με, τρόπον τινά, ''βαθμολογήσει'' (''μωρέ, αυτό σημαίνει κι εκείνο, ή δέν έχει αρκετό κύμινο, ή του λείπει το πιπέρι''). Αυτό όχι βέβαια διότι εγώ είμαι κάποιος, αλλά γιατί καθένας μπορεί να κάνει το ίδιο, γιατί αυτή είναι η γλώσσα : δίνει σε όλους τόσες δυνατότητες, όσες καθένας θέλει να αξιοποιήσει.
επομένως, το θέμα μου δέν είναι τόσο το ''τί θα πώ'', όσο το ''γιατί θα το πώ'' - κι αυτό βέβαια παραπέμπει στην ετυμολογία.
και, όχι, δέν θα πώ ξανά φτωχή την νεοελληνική. Από δώ και μπρός, θα τη λέω ''την πλουσιότερη γλώσσα του κόσμου, που μιλιέται απο τον εξυπνότερο λαό του κόσμου, που κατοικεί στην ωραιότερη χώρα του κόσμου''

:)) :)) :))
 
δυνατό, επαρτήριο (''σε ξεσηκώνει''), ''συναρπαστικό'', ''μεθεκτικό'' (σου προκαλεί μέθεξη), γαμάτο, διατιτρώσκον (διαπεραστικό), ''ανωστικό'' (σε ανεβάζει), ''αναπληκτικό'' (σε χτυπάει και σε ανεβάζει ταυτόχρονα) ... τί δέν έχει η κακομοίρα η γλώσσα, σε όλες τις τις μορφές, για μιά τόσο πριμιτίβ αγγλική λέξη όσο το 'παουερφουλ', άν τη θέλουμε να την παίξουμε λίγο (τη γλώσσα, μήν παρεξηγηθώ κι όλας).
αλλά, σιγά ... θα καθόμαστε να ψάχνουμε ;
θα πεί τώρα ο φίλος μου ο νίκολας ''τήν είπα τη λέξη ''επαρτήριο'' για κάποιο ωραίο τραγούδι σε κάποιον φίλο, και μου είπε ''τί λές ;'' - και δέν θά 'χει άδικο. Η γλώσσα πλουτίζει κυρίως και πρωτίστως με το γραπτό λόγο.
στην ελλάδα όμως, τον θέλουμε φτωχό, στο άψογο ''μέτρο'' της ''μετριότητος'' - και, δόξα τω θεώ, τα καταφέρνουμε μιά χαρά ...
 
.
στην ελλάδα όμως, τον θέλουμε φτωχό, στο άψογο ''μέτρο'' της ''μετριότητος'' - και, δόξα τω θεώ, τα καταφέρνουμε μιά χαρά ...
Φίλε Τόστο όταν λες θέλουμε ποιούς ακριβώς εννοείς; Για ποιόν λόγο να θέλουμε κάτι τέτοιο; :χμχμ:

Παρεμπιπτόντως τον παραπάνω ισχυρισμό σου τον έχω ακούσει από φίλους Γερμανούς και Άγγλους... Μήπως τελικά όλες οι χώρες βασανίζονται από παρόμοια "φαντάσματα";;; :))
 
φυσικά, φίλε νίκολας, η λεξιπενία δέν χαρακτηρίζει μόνο την ελληνική. Φαινόμενα όπως ο ευτελισμός του λόγου με την τηλεόραση ιδιαίτερα ή με την υπερπροσφορά φτηνών εκδόσεων είναι καθολικά. Η Ελλάδα ωστόσο έχει σχετικά νέα λογοτεχνία στη νεοελληνική, κι όχι μιά συνεχή λογοτεχνική ή φιλολογική παράδοση, όπως είχαν άλλες γλώσσες ή λαοί, είτε αυτή η παράδοση γινόταν (και όσο γινόταν) προσπελάσιμη στο ''λαό', είτε εκαλλιεργείτο στα πανεπιστήμια ή τα μοναστήρια. Κοινώς, στις περισσότερες χώρες της ευρώπης ο πολιτισμός είχε συνέχεια εδώ και πολλούς αιώνες, σε αντίθεση με τον πολιτισμό στη βαλκανική, που, λόγω της ιστορίας, γνώρισε εξαιρετικές διακυμάνσεις, ιδιαίτερα μάλιστα πτωτικές.
αυτό θα πεί ότι ο μέσος άνθρωπος πχ του 17ου αιώνα ερχόταν σε επαφή με τη ζώσα κουλτούρα του καιρού του (και ''κλασσική'' αν θές σήμερα) πολύ περισσότερο απ' όσο ο μέσος άνθρωπος στη βαλκανική και στην ελλάδα.
κι αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι της δυτικής ιδαίτερα και της κεντρικής ευρώπης αναγνωρίζουν στη φιλολογική ή τη λογοτεχνική ή την καλλιτεχνική τους παραγωγή πολύ περισσότερο τον εθνικό ή πολιτιστικό τους χαρακτήρα, απ' όσο εμείς στα κείμενα πχ του Κιτρομηλίδη.
Κι αυτό με τη σειρά του εξηγεί γιατί οι γερμανοί ξεσηκώθηκαν, όταν η τότε κυβέρνηση πρίν περίπου 20 χρόνια δοκίμασε να κάνει μερικές απλουστεύσεις στη γραφή και την ορθογραφία, ή γιατί οι γάλλοι ξεσηκώνονται όταν επιχειρείται το ίδιο με τους τόνους τους ή μερικά ''σεντίγι'' (κάτι σάν τη δική μας υπογεγραμμένη κάτω απο το ''σέ'', που σηματοδοτεί ότι αυτό θα προφερθεί σάν ''σ'' κι όχι σάν ''κ'' πρό των α και ο).

Δέν προτείνω, προς θεού, την καθαρεύουσα ως ... ως τί αλήθεια να την πρότεινα ; Απλώς, θεωρώ ότι ο πλούτος της γλώσσης μας περιλαμβάνει ΚΑΙ αυτήν, ή, άν το θές, θεωρώ ότι ''νεοελληνική χωρίς καθαρεύουσα, είναι κολοβή νεοελληνική''.

Άν είμαι απαισιόδοξος, λέει ο φρφλξ ... μά, η αισιοδοξία είναι η παραμυθία των αδυνάμων ! η απαισιοδοξία οδηγεί ίσως στη μοιρολατρία περισσότερο απ' όσο η αισιοδοξία στην επανάπαυση - ωστόσο, μερικούς, λίγους έστω, θα τους οδηγήσει στην εγρήγορση.
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Όπως και να ’χει, στα Ελληνικά συνήθως βολεύομαι με το όχι (π.χ. "Πήγατε όμως, όχι;" και φαντάζομαι πως ακούγομαι όπως ο Πουαρό όταν μιλάει Αγγλικά, ο οποίος κοτσάρει ένα no? στις προτάσεις του).
Αντιθέτως, τα τελευταια χρόνια εχω παρατηρησει να παιζει αρκετά το "...ναι;"

Αν και το εχω ακουσει κυριως με παρακινητκή εννοια ("θα πας, ναι;") παρα ερωτματική ("πήγες, ναι;")

Επίσης εχω παρατηρησει να χρησιμοποιειται κυρίως απο γυναίκες :χμ:
 
συνήθως, αντρτ, λέω ''θα πάς, έ ;'' και ''δέν πήγατε ;'' ή, για έμφαση, ''καλά, δέν πήγατε ;''. Οι αγγλικανιές στα ελληνικά μου τη σπάνε !

ωστόσο, έχω παρατηρήσει να μεταφράζονται όπως λές εσύ κι ο φρφλκ τέτοιες ερωτηματικές καταφάσεις ή αρνήσεις απο τα αγγλικά, ιδιαίτερα στο θέατρο, κι εντελώς αυτούσιες - και είναι απαίσιο το αποτέλεσμα. Το χειρότερο, τείνει κανείς να το αποδώσει στον ηθοποιό που μπορεί να χαρακτηρισθεί άσκοπα επιτηδευμένος, κι όχι στο μεταφραστή.
 
Top