Κεζαμπούρο Όε : "Μια προσωπική υπόθεση"

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης



Τίτλος: Μια Προσωπική Υπόθεση
Συγγραφέας: Κενζαμπούρο Όε
Μεταφραστής: Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος
Εκδόσεις: Καστανιώτης - FAQ
Έτος έκδοσης: 2010
Έτος πρώτης έκδοσης: 1964 (Ιαπωνικά)
ISBN: 978-960-03-3619-4


Διάβασα το "Μια Προσωπική Υπόθεση" (1964) του Ιάπωνα νομπελίστα Κεζαμπούρο Όε από την σειρά "Συλλογή Βραβεία Νόμπελ".

Πρόκειται για την εσωτερική πάλη ενός πατέρα, τού Μπερντ, που η γυναίκα του γεννάει ένα παιδί με μια σημαντική ανωμαλία στο κεφάλι. Ο Μπερντ βρίσκει καταφύγιο και υποστήριξη σε μια ερωμένη και το βιβλίο έχει και σκηνές σεξ.

Παρότι μέχρι πρότινος εάν έβλεπα πως μια ιστορία δεν μου αρέσει άφηνα το βιβλίο στην άκρη για να δοκιμάσω κάτι άλλο, τελευταία πήρα απόφαση να το παλεύω λίγο παραπάνω και μια τέτοια περίπτωση ήταν κι αυτό εδώ.

Υπάρχουν σημαντικά σημεία στην πλοκή που δεν εξηγούνται, τουλάχιστον σε εμένα, και έτσι δεν με πείθουν με αποτέλεσμα να με χάνει η ιστορία. Το πιο σημαντικό είναι το ίδιο το κεντρικό θέμα (και ο τίτλος) τού βιβλίου! Δεν μπορώ να καταλάβω, και αληθινά δεν εξηγείται πουθενά, γιατί το άρρωστο παιδί είναι η προσωπική υπόθεση τού πατέρα και όχι καί των δυο γονιών, την στιγμή μάλιστα που ο πατέρας φαίνεται πως είναι κάπως αποστασιοποιημένος και π.χ. στην αρχή, όταν η γυναίκα του γεννά, αυτός βρίσκεται αλλού δίχως κανέναν προφανή σημαντικό λόγο, κάνει ψώνια και παίζει ηλεκτρονικά, και απλά παίρνει τηλέφωνο να δει αν γέννησε. Έπειτα οι γιατροί κρύβουν την ανωμαλία από την μητέρα, και απορώ πώς είναι αυτό δυνατόν, και ο Μπερτ κάνει του κεφαλιού του, ουσιαστικά δίχως καν να ενημερώνει την μητέρα. Διάβασα πως ο Όε είχε μια προσωπική, σχετική εμπειρία οπότε δεν μπορείς παρά να αναρωτιέσαι εάν όλα αυτά είναι τελικά απλά θέμα μιας πολύ διαφορετικής κουλτούρας από την δική μας.

Παρεμπιπτόντως, το συγκεκριμένο θέμα το θυμάμαι να δίνεται πολύ πιο ρεαλιστικά στην ταινία "Το Στίγμα" (1982) με τον Αντώνη Καφετζόπουλο και την Όλια Λαζαρίδου, όπου μάλιστα δρομολογείται η ίδια λύση, απλά εκεί δεν είναι προσωπική υπόθεση αλλά υπόθεση τού ζευγαριού, όπως θα περίμενε κανείς.

Πίσω όμως στο βιβλίο. Όσον αφορά το ύφος υπάρχει μια έντονη και... ενδιαφέρουσα χρήση μεταφορών και παρομοιώσεων. Διαβάζοντας την πρώτη παράγραφο τού βιβλίου δεν μπόρεσα να μην χαμογελάσω. Προσέξτε:

Κοιτάζοντας το χάρτη της Αφρικής που ήταν τοποθετημένος στην προθήκη με την υπεροπτική κομψότητα ελαφιού [...] Νύχτωνε και ο πυρετός του πρόωρου καλοκαιριού, σαν θερμοκρασία νεκρού γίγαντα, είχε χαθεί τελείως από την ατμόσφαιρα.​
Δικές μου οι υπογραμμίσεις. Φαντάζομαι πως όλα αυτά ακούγονται πολύ πιο νορμάλ στα Γιαπωνέζικα. :))))

Οι παρομοιώσεις ακατάπαυστες όπως: "Τρεις καρακάξες πρόβαλαν μπροστά του, θρασείς σαν αλανιάρες γάτες..." κι αναρωτιέμαι αν παρουσιάζοντας τρεις γάτες αλλού, μ' αυτήν την συνεχή ανάγκη για παρομοιώσεις, δεν τις βλέπαμε "θρασείς σαν αλανιάρες καρακάξες"
:))))

Ή, κοντά το ένα με το άλλο: "Είδε τις ασημένιες σταγόνες του νερού κολλημένες σαν ψείρες..." και "Σταγόνες βροχής που σφύριζαν σαν σφαίρες..." δηλ. οι σταγόνες τής βροχής πάντα θα μοιάζουν με κάτι άλλο.

Ή, μετά το ξύρισμα: "...αλλά το πρόσωπό του, από τα μάγουλα ως το σαγόνι του, ήταν γυαλιστερό και ρόδινο σαν κοιλιά πέστροφας" και σκέφτομαι πως ενώ ξέρω πολύ καλά πώς είναι ένα γυαλιστερό, ξυρισμένο μάγουλο, δεν έχω ιδέα πώς είναι μια κοιλιά πέστροφας. Φαντάζομαι σαν... γυαλιστερό, ξυρισμένο μάγουλο!
:))))

Γενικώς, όλον αυτόν τον γεμάτο μεταφορές και ιδιαίτερες παρομοιώσεις λόγο καθώς και τα ακατανόητα σημεία τής υπόθεσης τα αποδίδω στην ιδιαίτερη και διαφορετική γιαπωνέζικη κουλτούρα. Δεν μπορώ να πω πως ήταν ένα κακό βιβλίο. Απλά εμένα δεν με κέρδισε.
 
Last edited by a moderator:
Είδες πόσο διαφορετική είναι η γιαπωνέζικη λογοτεχνία;;!:))

Εμένα μου άρεσαναυτά τα στοιχεία που αναφέρεις,πάντως, στον Καβαμπάτα!
 
Σαν σοβαροφανη κωμωδια ακουγεται. Ετσι θα αντιλαμβανονται και αυτοι τα δικα μας βιβλια αραγε; :)
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Ειφφελ, είναι ένα καθαρά δραματικό έργο. Οι σημειώσεις μου πιο πάνω δεν υπονοούν πως περιέχει στοιχεία κωμωδίας, κάθε άλλο.
 
Μόλις ανακάλυψα το νημάτιο (όχι τυχαία βέβαια :φιρουλί: ).
Αν δεν ξεκινούσα τους Δαίμονες των κυμάτων του Κίπλινγκ θα διάβαζα αυτό τώρα.
Προχθές διάβασα την περίληψη και μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα.
Επίσης γιαπωνέζικο βιβλίο δεν έχω διαβάσει ποτέ και μ' όλα αυτά που γράφεις δε θα αποφύγω να το διαβάσω κι αυτό.
Πολύ πράμα έχουμε να διαβάσουμε τελευταία :χαχα:... από κει που δεν έβρισκα τίποτα.
 
Εμένα πάλι με κέρδισε και μάλιστα ότι ήταν το καλύτερο βιβλίο που διάβασα το τελευταίο διάστημα. Δεν έχω καμιά απολύτως γνώση της ιαπωνικής λογοτεχνίας, μια και είναι το δεύτερο ιαπωνικό μυθιστόρημα που διάβασα.
Νομίζω ότι είναι καθαρά δραματικό, έχει πολλά στοιχεία της κουλτούρας (η οποία μου είναι μακρινη και άγνωστη) κάτι που φαίνεται και στη γλώσσα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας παρολ' αυτά η ιστορία είναι συγκλονιστική. Νομίζω ότι η πρόθεση του ήταν να θίξει ένα πολύ ευαίσθητο θέμα και πως αυτό το βιώνει ένας άνδρας, μέσα απ'τα δικά του μάτια. Δίνει έμφαση στο ρόλο του πατέρα και στα ιδανικά και τις προσδοκίες που έχουν ήδη ξεκινήσει να χτίζονται πριν καλά καλά γεννηθεί ένα παιδί. Στο βάθος μπορεί να δει κανείς και το κοινωνικό αντίκτυπο που μπορεί να έχει στην πραγματικότητα η ύπαρξη ενός τέτοιου παιδιού. Και τελικά ποια μπορεί να είναι η ευθύνη ενός πατέρα, βιολογικά και ψυχολογικά πριν και μετά τη γέννηση ενός τέτοιου παιδιού. Το βρήκα βαθειά ανθρώπινο και αληθινό.
Από την άλλη έζησα μια παρόμοια ιστορία από κοντά με αντίστροφους ρόλους, κι ίσως γι' αυτό και να με άγγιξε τόσο...
 
Μου άρεσε πολύ. Ο Οέ είναι για μένα απίστευτος τεχνίτης -αναρωτιέμαι ποιος Ιάπωνας δεν είναι, όσοι εχω διαβάσει εχουν άριστη τεχνική. Οι παρομοιώσεις και οι μεταφορές είναι όντως πολλές αλλα νομίζω πως εξυπηρετούν την ουσία του έργου
όσο ο Μπερντ προσπαθεί να αποφύγει να αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στο παραμορφωμένο παιδί του, οι μεταφορές και οι παρομοιώσεις είναι ο τρόπος που επιλέγει ο Οέ για να παρουσιάςει με άλλο τροπο την πραγματικότητα. Στο τελευταίο κεφάλαιο οπότε και δίνεται η λύση, οι παρομοιώσεις είναι ανύπαρκτες. Δε χρειάζεται πια να ωραιοποιείται πραγματικότητα, οι περιγραφές είναι ξεκάθαρες γιατί και ο Μπερντ είναι πια ξεκάθαρος με τον εαύτό του.
 
Last edited:
Και για εμένα ήταν το δεύτερο ιαπωνικό βιβλίο που διάβαζα (μετά από μια συλλογή διηγημάτων του Ακουτάγκαβα) και μπορώ να πω ότι μου άρεσε πολύ. Τόσο το θέμα του με άγγιξε (η γέννηση ενός προβληματικού παιδιού σε μια ούτως ή άλλως προβληματική οικογένεια) όσο και η πορεία του ήρωα προς την αποδοχή του προβλήματος και την ανάγκη λήψης μιας απόφασης την οποία αναμένουν όλοι στο περιβάλλον του. Νομίζω ότι είναι αρκετά δυνατό βιβλίο και βάζει τον αναγνώστη να σκεφτεί κάποια πράγματα.
 
Top