Μάνα, Μητέρα, Μαμά: Χρώμα και Ετυμολογία

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Πλησιάζει η Γιορτή της Μητέρας. Ας ρίξουμε μια ματιά και στην... απλή ετυμολογία της λέξης.

Για αρχή, στα Ελληνικά έχουμε τις λέξεις μάνα, μητέρα και μαμά, για το πρόσωπο που μας γέννησε και μας ανάθρεψε, ή τουλάχιστον το ένα από αυτά, καθώς κάποιες φορές άλλη η βιολογική μητέρα κι άλλη η μαμά που μεγάλωσε το παιδί.

Η κάθε λέξη από αυτές έχει τον δικό της χαρακτήρα. Εγώ χρησιμοποιώ ακόμη και τις τρεις. Το μητέρα είναι βέβαια το κάπως πιο επίσημο, το μαμά το πιο άμεσο και προσωπικό και το μάνα το αρχίζουμε να το λέμε όταν μεγαλώνουμε ίσως για να δείξουμε πως σταθήκαμε πια στα πόδια μας και μπορούμε και δίχως αυτήν.

Φαίνεται πως και οι τρεις λέξεις προήλθαν από την συλλαβή «μα» που είναι από τις πιο εύκολες και τις πρώτες που λένε τα παιδάκια. Άλλωστε θυμόμαστε στα Αρχαία Ελληνικά και τον τύπο μάτηρ και αυτό που δεν ειπώθηκε ποτέ: Ω μάτερ! It doesn’t matter. :ρ

Είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές και τυπικές λέξεις αναφοράς για την απόδειξη της συγγένειας που έχουν μεταξύ τους οι Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες και π.χ. δίπλα στο ελληνικό μήτηρ/μητέρα έχουμε στα Αγγλικά mother, στα Γερμανικά mutter, στα Ολλανδικά moeder, στα Ισπανικά madre κτλ. Από τις λέξεις που είδε κάποτε κάποιος και συμπέρανε πως αυτό δεν μπορεί να είναι σύμπτωση και να δεις που όλες αυτές οι γλώσσες είναι αδερφάκια και ξαδερφάκια.

— Μάνα Θα αργήσω. Έχουμε Πόλεμο!
— Ζακέτα να πάρεις!
 
Διάβασα στα απομνημονεύματα του Ανδρέα Συγγρού,γραμμένα στην καθαρεύουσα το 19ο αιώνα,να αναφέρει η μάμμη μου
αρχικά νόμισα είναι τοπική έκφραση για το μαμά αλλά στη συνέχεια συμπλήρωσε και η μήτηρ μου.
Δεν το είχα ξαναδεί να χρησιμοποιείται στα ελληνικά,μόνο στα αγγλικά σαν υποκοριστικό του μητέρα το ήξερα
τελικά κοίταξα το λεξικό και το μάμμη ήταν η γιαγιά στην αρχαία ελληνική
 
Top