Το Φθινόπωρο του 2003 με βρήκε στο Λονδίνο να κάνω ένα μεταπτυχιακό...Όλα όχι καλά...είχαμε καμμιά εικοσαριά βιβλία το ελάχιστο τη βδομάδα για μελέτη και δουλειά...πατούσα on-line τους τίτλους να τους βρω στις βιβλιοθήκες για δανεισμό, για να διαβάζω σαν μανιακή (εκεί μυήθηκα στο page turning, που συζητάτε) όπως και όπου, τραίνα, λεωφορεία, πάρκα, λίμνες, κανάλια, βιβλιοθήκες, σπίτι, τραπέζι, καναπές, κρεβάτι, loo, μπανιέρα, πάτωμα, τοίχος, κουζίνα, τέλος πάντων, παντού...Δεν έβγαζε η ρημάδα η ανίχνευση τίποτα...Τι λάθος έκανα; Έβαζα όλες τις πληροφορίες μαζεμένες. Τι κάνετε Κυρία μου; Το σύστημα δεν είναι τόόόόσο εκλεπτυσμένο!!! One thing at a time.
Μου πήρε πολύ, ίσως ένα μήνα να το καταλάβω. Τεράστια απώλεια. Χάθηκε εντελώς ο εντατικός ρυθμός της ανάγνωσης. Τη μοναδική μέρα παρουσίας με διαλέξεις ορισμένοι καθηγητές υιοθετούσαν τη μέθοδο της συζήτησης αντί του μονoλόγου. Εκεί φαινόταν ποιός είχε κάνει τη δουλειά του με τη βιβλιογραφία σωστά. Εγώ μαντάρα! Τέλος πάντων μια Κυριακή πολύ κρύα, καλή ώρα Οκτώβρης ήταν, ομολογουμένως μου πήρε όλη τη μέρα και το ξημέρωμα στο γέρικο Presario μου με τα γυαλισμένα πλήκτρα απ’ την τριβή των δακτύλων, να εντοπίσω, πως μια φράση ήταν αρκετή για να εμφανιστεί στην οθόνη μου ο ουρανός με τ’ άστρα. Ποιός είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε. Άρχισε η ανίχνευση να ξαπλώνεται σαν καρκίνωμα και πέρα απ’ τις λίστες...Να πάρει η ευχή την περιέργειά μου...Χάος. Κυρία δεν έχετε χρόνο. Μου έλεγα. Δεν άκουγα. Τέλος καλό όλα καλά; Όχι.
Αρχίζει να πεθαίνει ο αγαπημένος μου Θείος, Πατέρας, Φίλος, Λατρεμένος. Χάος. Ταξίδια αστραπή συνέχεια. Ταυτόχρονα τρελαίνεται η συγκάτοικός μου κι αρχίζει μια πολεμική αφόρητη μέσα στο σπίτι. Όλο τούτο κράτησε τρεις μήνες αφόρητους και τα βιβλία βιβλία. Τις νύχτες όρθια με τσάγια και βάλε. Το διαμέρισμά μου στο Λονδίνο είχε μετατραπεί σε ένα χώρο όλο τραπέζια και παρατράπεζα γεμάτα βιβλία και φωτοτυπίες, όλα ανοιγμένα εκεί που ήθελα, καμμιά σημείωση, έγραφα τα essay με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο...όλα μέσα στο κεφάλι μου με τις παραπομπές πάνω στα τραπέζια ανοιχτές, συγγραφέας, τίτλος, σελίδα, παράγραφος, σχόλιο, όλα στο πληθωρικό κεφάλι, τίποτα σε πρώτο πλάνο συγγραφής με σημειώσεις και τα τοιαύτα, όλα κατ’ ευθείαν, δεν είχα χρόνο φίλοι...ο δικός μου πέθαινε στην Ελλάδα. Το πέρα-δώθε μου έτρωγε θανατερό χρόνο...λεφτά ξοδεύονταν...όλα έπρεπε να γίνουν όσο καλύτερα γινόταν...προαπαθούσα...
Σ’ αυτό το γενικό κλίμα βέβαια έπρεπε κάπως να χαλαρώνω κι εγώ, κάπως...Ταινίες, μόνο έτσι. Ταινίες. Έκανα χρυσό το HMV. Κάποια στιγμή αγόρασα το Master and Commander λίγο μετά την πρώτη του εμφάνιση στις αίθουσες. Ναι έτσι γίνεται εκεί. Λίγο μετά κυκλοφορεί και το DvD. Peter Weir σκέφτηκα, Russel Crow σκέφτηκα, θαλασσινό έπος σκέφτηκα (μ’ αρέσουν οι ναυτικές ιστορίες πολύ), βασισμένο στο έργο του Patrick O’ Brian, είκοσι συναπτοί τόμοι. Σιγά μην έμενα στην ταινία φίλοι. Η ταινία με τίναξε οικονομικά στον αέρα. Αγοράστηκαν μετά μανίας και οι είκοσι τόμοι ταυτόχρονα, από διαφορετικά βιβλιοπωλεία, που σημαίνει τρελό τρέξιμο, γιατί φυσικά κανένα δεν είχε όλους τους τόμους μονομιάς διαθέσιμους...σιγά μην περίμενα την παραγγελία...τους βρήκα όλους, παρατάχτηκαν ανάμεσα στα βιβλία της μελέτης κι άρχισε το πάρτυ.
Τέτοιος πυρετός δεν έχει ξαναγίνει...σας ορκίζομαι. Επίσης το σπίτι γέμισε με Cd Boccherini, Correli, Vaughan Williams και να "το πέταγμα του κορυδαλλού” πρωΐ-πρωΐ, τεράστιο boost στο ξεκίνημα της μέρας, αλλά το μέγιστο boost ήταν οι περιπέτειες του δίδυμου των ηρώων του O’ Brian, Aubrey (ο καπετάνιος της υπόθεσης, η τεράστια δύναμη, ο φοβερός κατακτητής, μαχητής, και βάλε μ΄έναν Russel Crow συνέχεια σαν εικόνα στο μυαλό μου όσο διάβαζα, πιο τέλεια δεν γινόταν, μπράβο κ. Peter Weir!) and Maturin (φοβερός φυσιοδίφης γιατρός, ερευνητής, πολεμιστής, κατάσκοπος...μιλάμε για άνθρωπο απίστευτης έκτασης σε μήκος πλάτος και βάθος...στο πρόσωπο του Paul Bettany...ωωωωωω τρελάθηκα). Αυτοί τα κάνανε όλα πάνω σ’ ένα καράβι πάντα κι έπαιζαν και μουσική. Υπέροχη μουσική στην ταινία και στο μυαλό μου όσο διάβαζα. Μιλάμε έζησα όλες τις καταιγίδες του Ακρωτηρίου Χορν και τις άπνοιες του Ειρηνικού, τα ανορθόδοξα αραξοβόλια, όλο το πάνω κάτω σε όλα τα μήκη και πλάτη της γής και της ψυχής τους, σαν τρελή.
Tο στοιχείο οτι μαινόταν ένας πόλεμος σε τεράστιο βάθος χρόνου είχε τόσο μινιμαριστεί. Δεν υπήρχαν οι Γάλλοι και οι Άγγλοι, μπλα-μπλα, αυτή η διαχρονική σύγκρουση είχε αντικατασταθεί μέσα μου με τον δικό μου πόλεμο. Κάθε δική τους νίκη γινόταν δική μου με τα δικά μου. Ξεπερνούσα έτσι ένα-ένα τα εμπόδια, αργά και με μεθοδολογία ανορθόδοξου πολέμου κι εγώ, ας είναι ευλογημένοι οι καθηγητές μου στο Πανεπιστήμιο, που μ’ ανέχτηκαν ως το τέλος έτσι ανορθόδοξη και παράξενη κι αλλόκοτη...τρισευλογημένοι να είναι. Σιγά και μη δεν μυρίζονταν αυτά που γίνονταν. Αυτοί που Θεός ξέρει τι έχουν δει τα μάτια τους.
Τεράστιος έρωτας, ενώ στην πραγματική μου ζωή μαίνονταν ένας θάνατος του πιο προσφιλούς μου, μια εντατική μελέτη και συγγραφή, που ήταν η δράση μου για το μεταπτυχιακό και μια αναζήτηση ήρεμου σπιτιού, γιατί το σπίτι ήταν λόγω της συγκατοίκου μια ακόμα μικρή κόλαση έντασης...
Φίλοι, οφείλω στους Peter Weir, Russel Crow, Paul Bettany, Patrick O’ Briαn κι σ’ όλο αυτό που έκανα μαζί τους το ότι τα έβγαλα πέρα τελικά. Έλεγα στον εαυτό μου το σύμπαν δεν θα σταματήσει εδώ. Αυτό είναι προετοιμασία για χειρότερα που θα έρθουν. Απλά κάνε τη γυμναστική σου τώρα για τα χειρότερα. Κι έτσι έγινε. Ακολούθησαν επτά χρόνια έτσι...
Έχασα το σύντροφο της ζωής μου ζωντανό. Τώρα χάνω τη μαμά μου. Τη χάνω σιγά και σταθερά κι αυτή ζωντανή...δυστυχώς δεν έχω κανένα βιβλίο να ρουφάω απνευστί που να μου δίνει κουράγιο...ή είμαι τόσο στραγγισμένη, που δεν έχω την αντοχή να ψάξω να βρω αυτό το βιβλίο ή κι εγώ δεν ξέρω πια τι αντοχή έχω...μάλλον my mast has been smashed down and I need to harbour in safety and find the means to remast.
Nα! σας εξομολογήθηκα...για την απνευστί ανάγνωση των είκοσι τόμων του Patrick O’ Brian...
Πιστεύω ότι παίζει μεγάλο ρόλο και ο χρόνος που έχουμε την δεδομένη στιγμή.Αν έχεις υποχρεώσεις αναγκαστικά όσο και να μην το θέλεις πρέπει να το αφήσεις.