Μ' αρέσει… Δεν μ' αρέσει…
- Thread starter Φαροφύλακας
- Start date
Μου αρέσουν τα μαγαζιά με παιχνίδια!
Όταν πηγαίνω να διαλέξω δώρα, χαζεύω τα επιτραπέζια, τα Lego και τις φιγούρες! Επίσης, τα playmobil!
Μου έρχεται να τα αγοράσω όλα!!!
Μου αρέσει που στις διακοπές των Χριστουγέννων / Πρωτοχρονιάς, συναντώ παλιούς φίλους, που επιστρέφουν για λίγο στην πόλη.
Μου αρέσει τα Χριστούγεννα να βλέπω για "παραπολλοστή" φορά και σε διάφορες version την ταινία "A Christmas Carol" και να διαβάζω διηγήματα του Ντίκενς.
Μου αρέσει ο στολισμός της πόλης που είναι τόσο όσο και δεν το παράκαναν φέτος. Κάθε πλατεία έχει το δικό της μικρό Χριστουγεννιάτικο Χωριουδάκι.
Δε μου αρέσει ο Μύλος των Ξωτικών στα Τρίκαλα. Ταλαιπωρείσαι για να πας, για να παρκάρεις, για να προχωρήσεις κλπ. Συν τοις άλλοις πλέον μου κάνει λίγο κιτς...
Όταν πρωτοξεκίνησε ήταν πιο ωραία!
Όταν πηγαίνω να διαλέξω δώρα, χαζεύω τα επιτραπέζια, τα Lego και τις φιγούρες! Επίσης, τα playmobil!
Μου έρχεται να τα αγοράσω όλα!!!
Μου αρέσει που στις διακοπές των Χριστουγέννων / Πρωτοχρονιάς, συναντώ παλιούς φίλους, που επιστρέφουν για λίγο στην πόλη.
Μου αρέσει τα Χριστούγεννα να βλέπω για "παραπολλοστή" φορά και σε διάφορες version την ταινία "A Christmas Carol" και να διαβάζω διηγήματα του Ντίκενς.
Μου αρέσει ο στολισμός της πόλης που είναι τόσο όσο και δεν το παράκαναν φέτος. Κάθε πλατεία έχει το δικό της μικρό Χριστουγεννιάτικο Χωριουδάκι.
Δε μου αρέσει ο Μύλος των Ξωτικών στα Τρίκαλα. Ταλαιπωρείσαι για να πας, για να παρκάρεις, για να προχωρήσεις κλπ. Συν τοις άλλοις πλέον μου κάνει λίγο κιτς...
Όταν πρωτοξεκίνησε ήταν πιο ωραία!
Έλλη Μ
Συντονιστής
Αντιπαθω σφόδρα τις γενικότητες, τις ασάφειες και τις αοριστολογίες τόσο όσο αντιπαθω τα πάσης φυσεως τριήμερα νεοελληνικής εμπνευσεως, εξαιτιας αργιών, όπου όλοι σπευδουν σε βουνα και λαγκάδια γιατι "Ε και τι να κατσουμε να κάνουμε εδω;", για να πεταξουν τον επισης αντιπαθεστατο χαρταετο, να φανε τον αισχό ταραμα, μπακαλιαρο κι ό,τι αλλο καταναλωνεται εκεινες τις ημερες, με περισση όρεξη και βουλιμια. Τα αποφευγω 3 στις 5 φορές. Στοχος ειναι και τις 5.
Αντιπαθω, στα όρια της αλλεργιας και του τρομώδους παραληρηματος (οντως), την υπέρμετρη θετικότητα, αυτή που πολύ ευστοχα κάποιος χαρακτήρισε τοξική.
Αντιπαθω την, εκ βλακειας και αγνοιας, απόδοση προθέσεων, καλών ή κακών και τη βρισκω κακόγουστη και ανάρμοστη.
Αντιπαθω κάθε ειδους αναμονη, την κοσμοσυρροή και την ομοιογένεια.
Αντιπαθω, στα όρια της αλλεργιας και του τρομώδους παραληρηματος (οντως), την υπέρμετρη θετικότητα, αυτή που πολύ ευστοχα κάποιος χαρακτήρισε τοξική.
Αντιπαθω την, εκ βλακειας και αγνοιας, απόδοση προθέσεων, καλών ή κακών και τη βρισκω κακόγουστη και ανάρμοστη.
Αντιπαθω κάθε ειδους αναμονη, την κοσμοσυρροή και την ομοιογένεια.
Χρυσένια
Αρχαιολόγος του Φόρουμ
Δε μου αρέσει ο χαμός που έχει γίνει με την Ντουμπάι σοκολάτα. Δηλαδη ημαρτον!
Μου αρέσει που πάντα βρίσκουμε αφορμές για γιορτή και γλεντοκόπι (Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Αγίου Βαλεντίνου, Απόκριες, Τσικνοπέμπτη, Καθαρά Δευτέρα...κλπ) . Ο κατάλογος μακρύς..... Να μαστε καλά να έχουμε χρόνο , διάθεση, χρήμα και αγαπημένους ανθρώπους να χαζοχαιρόμαστε με κάθε αφορμή!
"Μου αρέσει" που την Τσικνοπέμπτη όλοι τρεχουν να αγοράσουν και να ψήσουν κοψίδια λες και τις άλλες μέρες τη βγάζουν με μπρόκολο και αντίδια!
Μου αρέσει που πάντα βρίσκουμε αφορμές για γιορτή και γλεντοκόπι (Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Αγίου Βαλεντίνου, Απόκριες, Τσικνοπέμπτη, Καθαρά Δευτέρα...κλπ) . Ο κατάλογος μακρύς..... Να μαστε καλά να έχουμε χρόνο , διάθεση, χρήμα και αγαπημένους ανθρώπους να χαζοχαιρόμαστε με κάθε αφορμή!
"Μου αρέσει" που την Τσικνοπέμπτη όλοι τρεχουν να αγοράσουν και να ψήσουν κοψίδια λες και τις άλλες μέρες τη βγάζουν με μπρόκολο και αντίδια!
Last edited:
Τα καλαμαράκια;
Η λαγάνα;
Μπλοκ κατευθείαν. Χαραγμένο στην μνήμη μου έχει μείνει από τέτοιο άτομο το "Αμάν, ρε Τσίου!" επειδή έκανα άηχη γκριμάτσα από τον πονόδοντο που με ταλαιπωρούσε.
Κάτι που δεν ήξερα, κι ανακάλυψα πρόσφατα: Δεν μου αρέσουν τα μπουζουξίδικα. (Παναγία μου, τι άλλο θα πω). Πέρασα απίστευτα χάλια, και κατάλαβα πως (πλέον;) μπορεί να ακούω λαϊκά, από συγκεκριμένους καλλιτέχνες, εκτός κι αν βρεθώ στα μπουζούκια. Εκεί το πράγμα στραβώνει.
Λίγες μέρες μετά από το προσωπικό μου βατερλώ, με έσουραν gen Z συνάδελφοι σε πιπινοπάρτυ, και πέρασα τέλεια. Από το ένα έφυγα σαν ζόμπι, από το άλλο ήμουν έτοιμη να πάω για δουλειά. Κι εκεί μέσα από την σύγκριση έβγαλα το συμπέρασμα: Μου αρέσουν σχεδόν τα πάντα. Αλλά περνάω καλύτερα με pop και hip hop.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Μου αρέσει πολύ η τελευταία σκηνη του Fight Club. Kαπως έτσι ειναι κι η ιδανική εικόνα του έρωτα που έχω φτιάξει στο μυαλό μου. Δύο, να αντικρύζουν το chaos του κόσμου, κρατώντας χ-χ ο ενας την άλλη, μέσα στις αντιφάσεις τους, παντελως αδιαφοροι για τα υπόλοιπα. Και να πορεύονται.
Δεν μου αρεσει η χρηση gps όποτε χρειαζεται να προσανατολιστώ σε μια ξενη πόλη. Προτιμώ την αναλογικότητα του παραδοσιακού χαρτη κι οδηγου, σαν τον Τζόη κι εγω, στα φιλαράκια, να πετάω κατω τον χαρτη και να πατώ επάνω του για να οδηγηθω.
Μου αρέσει να ζω με την ανυπαρξια των social media. Moυ ταιριαζει η ελλειψη βλακωδους πληροφόρησης, έπαρσης, δηθενεγωτισμου, φιλαυτίας και επιδειξης ό,τι επιδεικνυει ο καθεις, διανθισμενης μετα κουλτουρας, εξωφυλλων, εσωφύλλων κλπ. Παντα πιστευα οτι το ευκολότερο πραγμα που μπορει να εχει καποιος, ακοπα, ειναι το σαικξς, αρκει να βγει απο το σπιτι του, διεκδικώντας το δια ζωσης κι οχι μεσω ενος αβαταρ και μπουρδοκολακειας.
Μου αρεσει ο στιχος του Σαββόπουλου "η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία", γιατι περιέχει μια δυσπεπτη αλήθεια, αλλά αληθεια αληθινη.
Δεν μου αρεσει η χρηση gps όποτε χρειαζεται να προσανατολιστώ σε μια ξενη πόλη. Προτιμώ την αναλογικότητα του παραδοσιακού χαρτη κι οδηγου, σαν τον Τζόη κι εγω, στα φιλαράκια, να πετάω κατω τον χαρτη και να πατώ επάνω του για να οδηγηθω.
Μου αρέσει να ζω με την ανυπαρξια των social media. Moυ ταιριαζει η ελλειψη βλακωδους πληροφόρησης, έπαρσης, δηθενεγωτισμου, φιλαυτίας και επιδειξης ό,τι επιδεικνυει ο καθεις, διανθισμενης μετα κουλτουρας, εξωφυλλων, εσωφύλλων κλπ. Παντα πιστευα οτι το ευκολότερο πραγμα που μπορει να εχει καποιος, ακοπα, ειναι το σαικξς, αρκει να βγει απο το σπιτι του, διεκδικώντας το δια ζωσης κι οχι μεσω ενος αβαταρ και μπουρδοκολακειας.
Μου αρεσει ο στιχος του Σαββόπουλου "η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία", γιατι περιέχει μια δυσπεπτη αλήθεια, αλλά αληθεια αληθινη.
μου μιλάς 
Η τελευταία σκηνή στο ΦΚ θα ήταν έκτακτη, αν είχε διαφορετικό κομμάτι. Για κάποιον λόγο αυτό το where is my mind με εκνευρίζει.
Αλλά οκ, θα είχε πλάκα μία κατάρρευση του χρηματοοικονομικού συστήματος.
Μάλλον
Δεν μου αρεσουν αυτοι οι "μεσαζοντες" (απο το χωραφι στο ραφι) και τα καρτελ, που συμφωνα με τους δημοσιογραφους και τους πολιτικους, ακομα και μεσα στο 2025 με τοση τεχνολογια και γραφειοκρατια, δεν τους ξερει κανενας, δεν μπορει να τους αγγιξει κανενας, ειναι αναισθητοι, αδιστακτοι, ανωνυμοι, αορατοι και πανισχυροι και εχουν κανει ολη την Ελλαδα φτωχοτερη για πλακα.
Οταν μεγαλωσω θελω να γινω μεσαζοντας.
Οταν μεγαλωσω θελω να γινω μεσαζοντας.
Last edited:
Μου αρέσει κάποιες σπάνιες φορές, σε κάποια μεγάλη ελληνική πόλη (π.χ. Θεσσαλονίκη) όπως περνάω έξω από κάποιον ναό (π.χ. την Παναγία την Δεξιά, ή την Μητρόπολη) κάποιες ώρες που είναι ανοιχτός αλλά δίχως λειτουργία, να μπαίνω μέσα και να κάθομαι στις θέσεις, δεξιά, κι απλά να απολαμβάνω την ησυχία, την γαλήνη, ιδιαίτερα σε σχέση με όλο το κομφούζιο έξω. Αναλογίζομαι πράγματα και μου αρέσει που οι άνθρωποι εκεί έχουν έναν σεβασμό και σε αφήνουν στην ησυχία σου. Και μόνον αυτό είναι αρκετό να με κάνει να βουρκώσω.
Αυτό δεν το έχω νιώσει ακόμη σε βουδιστικούς ναούς, ίσως γιατί τυχαίνει να πηγαίνω σε πολύ κεντρικούς όπου πολύς κόσμος μπαινοβγαίνει.
Σε αυτούς, λοιπόν, ανάμεσα στους άλλους πιστούς, παίρνω στάση προσευχής, κάτω στο πάτωμα, κι ενώ έχω διάθεση να συμμετάσχω, δεν ξέρω πώς να προσευχηθώ μέσα μου. Η τελευταία φορά που προσευχήθηκα πρέπει να ήταν παιδί του Δημοτικού. Έπειτα έπαψα να πιστεύω.
Και σε τέτοιες στιγμές μου έρχεται κατά νου ένα στιχάκι που έφτιαξα πριν 30 χρόνια. Τότε που πρωτοκαθόμουν στην οθόνη του υπολογιστή και στο πρωτόλειο μαγικό ίντερνετ:
Μετρώ τα πλήκτρα που έχω εμπρός
Λειψά τα βγάζω
Έχω ξεχάσει ν' αριθμώ και να διαβάζω
Έχω ξεχάσει από καιρό και να προσεύχομαι
Με της οθόνης πια το φως μόνο επανέρχομαι
Αυτό δεν το έχω νιώσει ακόμη σε βουδιστικούς ναούς, ίσως γιατί τυχαίνει να πηγαίνω σε πολύ κεντρικούς όπου πολύς κόσμος μπαινοβγαίνει.
Σε αυτούς, λοιπόν, ανάμεσα στους άλλους πιστούς, παίρνω στάση προσευχής, κάτω στο πάτωμα, κι ενώ έχω διάθεση να συμμετάσχω, δεν ξέρω πώς να προσευχηθώ μέσα μου. Η τελευταία φορά που προσευχήθηκα πρέπει να ήταν παιδί του Δημοτικού. Έπειτα έπαψα να πιστεύω.
Και σε τέτοιες στιγμές μου έρχεται κατά νου ένα στιχάκι που έφτιαξα πριν 30 χρόνια. Τότε που πρωτοκαθόμουν στην οθόνη του υπολογιστή και στο πρωτόλειο μαγικό ίντερνετ:
Μετρώ τα πλήκτρα που έχω εμπρός
Λειψά τα βγάζω
Έχω ξεχάσει ν' αριθμώ και να διαβάζω
Έχω ξεχάσει από καιρό και να προσεύχομαι
Με της οθόνης πια το φως μόνο επανέρχομαι
Δεν ξερω αν μ'αρεσει ή δεν μ'αρεσει, αλλα δεν μπορω να καταλαβω την εμμονη που εχει πιασει τους Ελληνες δημοσιογραφους/πανελιστες τα τελευταια χρονια, για το πώς ονομαζουν οι Ινδιανοι της Αμερικης την καθε πανσεληνο.
Για οσους ειχατε φαγουρα, τωρα ειχαμε τη "ροζ πανσεληνο"
Για οσους ειχατε φαγουρα, τωρα ειχαμε τη "ροζ πανσεληνο"
Δεν ξερω γιατι, αλλα παραδοξως μου αρεσει ενα προσφατο τρεντ στα σοσιαλ οπου τα πιπινια τραβανε βιντεο μεσα στο αυτοκινητο με τη διαδρομη που κανουν, και τη μουσικη που ακουνε. Ειναι λιγακι χασιμο και χαλαρωτικο, και μερικες φορες τα cityscapes πολυ ομορφα.
(Ελπιζοντας βεβαια να μην ειναι το ιδιο ατομο που οδηγαει και τραβαει το βιντεο. Να τα λεμε κι αυτα)
(Ελπιζοντας βεβαια να μην ειναι το ιδιο ατομο που οδηγαει και τραβαει το βιντεο. Να τα λεμε κι αυτα)
@Αντέρωτας υπάρχει αυτό που κάνει περίπου το ίδιο.
@Φαροφύλακας ‘Αυτό δεν το έχω νιώσει ακόμη σε βουδιστικούς ναούς, ίσως γιατί τυχαίνει να πηγαίνω σε πολύ κεντρικούς όπου πολύς κόσμος μπαινοβγαίνει.’
Την πρώτη φορά που πήγα Ασία, 19 χρονών τότε, περίμενα αγωνιωδώς να μαγευτώ από τους βουδιστικούς ναούς … φτάνοντας στους πρώτους που είδα, δεν ένιωσα τίποτα, λόγω του υπέρ τουρισμού και της πλέον, μη αυθεντικότητας.
Τώρα μια δεκαετία μετά, και όντας πλέον 29, μετά από αρκετά ταξίδια στην Ασία, βρήκα τους ναούς που τότε έψαχνα, και το συναίσθημα ήταν τόσο υπέροχο που δεν άγγιξε ούτε στο ελάχιστο αυτό της αρχικής προσμονής!
Την πρώτη φορά που πήγα Ασία, 19 χρονών τότε, περίμενα αγωνιωδώς να μαγευτώ από τους βουδιστικούς ναούς … φτάνοντας στους πρώτους που είδα, δεν ένιωσα τίποτα, λόγω του υπέρ τουρισμού και της πλέον, μη αυθεντικότητας.
Τώρα μια δεκαετία μετά, και όντας πλέον 29, μετά από αρκετά ταξίδια στην Ασία, βρήκα τους ναούς που τότε έψαχνα, και το συναίσθημα ήταν τόσο υπέροχο που δεν άγγιξε ούτε στο ελάχιστο αυτό της αρχικής προσμονής!
Στο μεταξύ, έχω βρεθεί μόνος σε πανέμορφους άδειους βουδιστικούς ναούς, ακόμη και μέσα στο τροπικό δάσος. Δεν έχω καταφέρει να νιώσω τίποτα εσωτερικό ακόμη. Όχι κι ότι το πάλεψα ιδιαίτερα ή ότι το ψάχνω. Πιθανόν να έχει να κάνει και με τα βιώματα.
Έβγαλα ωραίες φωτογραφίες, πάντως!
Έβγαλα ωραίες φωτογραφίες, πάντως!
Μ'αρέσει οταν, σε κριση μετριοφροσυνης, οι κουκλαρες λενε οτι η ομορφια και η εμφάνιση δεν ειναι το παν, οι μεγιστανες λενε οτι το χρημα δεν ειναι το παν, οι διανοιες λενε οτι η εξυπναδα δεν ειναι το παν, ατομα με υπερδυναμεις λενε οτι το ταλεντο δεν ειναι το παν κλπ.