@Μαίρη λου εγώ, να πω την αμαρτία μου, τον John Oliver τον προτιμώ στο Community.
@Έλλη Μ όμορφο το sage green. Εγώ κλίνω διαχρονικά στις αποχρώσεις του μπλε αλλά και μοβ (όμως και χακί από τα πράσινα) αλλά τελευταία έχω μια αγάπη για το teal, οπότε σε πλησιάζω.
(πόσοι αντιθετικοί σύνδεσμοι)
Που λες πιτσιρικάς άκουγα πολύ Pink Floyd. Εννοώ... πολύ! κάθε νότα. Από τα πρώτα ανέκδοτα (Vegetable Man κτλ.) και φυσικά κάθε επίσημη έκδοση από τα πρώτα single (Arnold Lane κτλ.) σε κάθε μεγάλο άλμπουμ. Από τις πρώτες ψυχεδέλειες μέχρι το 1983 (The Final Cut). Τα μετέπειτα τα έβλεπα σαν κάτι άλλο.
Κάθε νότα, κάθε στίχος, κάθε στιγμή, η Συναυλία στην Πομπηία τα πάντα όλα. Ακόμη και τα εξώφυλλα της hipgnosis ήταν καμένα στο μυαλό μου, μέχρι το ποιος τα εκτύπωσε για όνομα των θεών (Ορφανός Σκάλτσας). Όλες τις ιστορίες όπως φυσικά το πώς κατέπεσε ο Συντ Μπάρετ. Σε κάποια κούτα έχω σούπερ ενδιαφέροντα bootlegs που τώρα που το σκέφτομαι θα πρέπει να έχουν αξία σήμερα. (Όταν γυρίσω στην Ελλάδα, ας τα βγάλω στο σφυρί.) Όπου ακούς π.χ. το SoYCD σε συναυλία όταν ακόμη φτιαχνόταν κτλ. Τα παίζαμε στην κιθάρα, όταν έλειπε κανείς ήταν Wish You Were Here. Από την υπερέκθεση έφτασα μια μέρα να μην θέλω να ξανακούσω νότα.
Και πέρασαν δεκαετίες. Τις λίγες φορές που δοκίμαζα, έβγαζα αντίσταση. Δεν ήθελα.
Συμπωματικά, λοιπόν, τις προάλλες, βγήκα για μια βόλτα μονάχος σε μια τρελή πόλη, γεμάτη μπαρ, κλαμπ, στριπτιτζάδικα, μπιλιαρδάδικα, πόρνες, φώτα neon κτλ. Κι ενώ δεν το κάνω (ακριβώς γιατί με επηρεάζει πολύ) έβαλα τα earbuds (samsung, κανα 250 ευρώ) και λέω τι να ακούσω. Και η καρδιά μου πήγε στο Shine on.. το δεύτερο μέρος (6-9)
Σε τέτοιες στιγμές βυθίζομαι πολύ βαθιά μέσα μου. Πριν πολλά χρόνια είχα γρήγορη επαναφορά, 1-2 δευτερόλεπτα. Τώρα πια η επαναφορά μου, το να βγω από εκεί και να γυρίσω εδώ, είναι αργή. Όπως και να 'χει, πέρασα από ένα μέρος με πολλά μπιλιαρδάδικα, το ένα δίπλα στο άλλο. Φθηνή μπύρα και τζάμπα το τραπέζι. Όταν περνάω από εκεί νιώθω σαν αστέρι γιατί κάθε φορά παίρνω μηνύματα στο instagram από ακολούθους που δεν έχω καν συναντήσει: "μόλις σε είδα να περνάς!" κτλ. Με βγάζουν φωτογραφία να περνάω και μου την στέλνουν... "Εσύ δεν είσαι;!"... Τομ Κρουζ!
Μου έγραψε την άλλη μέρα μια κοπέλα: "Σε είδα χτες το βράδυ. Φορούσες ένα μπλε μπλουζάκι και περνούσες μπροστά στο μαγαζί. Σκέφτηκα να σου πω ένα γεια, αλλά σε είδα τόσο σοβαρό που δεν το έκανα." Ναι, ήμουν βαθιά μέσα μου. Και η συνέχεια δεν βοήθησε (5η του Μάλερ)
Μάλλον "
μικρές ιστορίες" άρχισα να γράφω εδώ, οπότε να το γυρίσω στο θέμα:
μου αρέσει να βυθίζομαι βαθιά μέσα μου, απλά έχει ένα μικρό κόστος και το αποφεύγω. Και
μου αρέσει το χρώμα teal, αυτό το γαλαζοπράσινο.
