Ποίηση ή πεζογραφία;;
- Thread starter Τραβιατα
- Start date
Πεζογραφία όμως τώρα που γνωρίζω την ποίηση μου αρέσει και αυτή!
Πρώτον, αν θέλεις λέγε με Οδυσσέα που είναι πιο ωραία
). Και τον Όμηρο τον γνώρισα στην Α' Γυμνασίου και από τότε τον αγάπησα. Έχω δύο εκδόσεις της Ιλιάδας και δύο της Οδύσσειας και έχω διαβάσει σχεδόν όλη την Ιλιάδα όμως όχι την Οδύσσεια αλλά θα το κάνω! ;).Αλίευσα μια άποψη του Χάρη Βλαβιανού από εδώ. Βασικά βρίσκω την άποψή του κάπως αυστηρή αλλά θα με ενδιέφερε πολύ να ακούσω και τις δικές σας απόψεις πάνω στο εξής: Πόσοι γράφουν και πόσοι διαβάζουν ποίηση στις μέρες μας;
Η ποίηση είναι μια τέχνη δύστροπη, αριστοκρατική που αφορά μια απέραντη μειοψηφία, όπως είχε πει ο Χιμένεθ. Ουδέποτε ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής. Σε μια εποχή δε έκπτωσης του λόγου, είναι ακόμη πιο αναγκαία. Η επιθυμία ωστόσο να εκφραστεί κανείς ποιητικά δεν οδηγεί απαραίτητα και σε αξιόλογο αποτέλεσμα. Το ερώτημα είναι: διαβάζουν άραγε αυτοί που γράφουν; Συνομιλούν με τους συγχρόνους τους ποιητές; Εχουν αίσθηση του πώς χειρίζονται τη γλώσσα, πώς λύνουν εκφραστικά ζητήματα; Δεν είμαι σίγουρος... Αν διάβαζαν ποίηση όσοι δημοσιεύουν κιόλας, θα περίσσευαν οι αναγνώστες.
Η ποίηση είναι μια τέχνη δύστροπη, αριστοκρατική που αφορά μια απέραντη μειοψηφία, όπως είχε πει ο Χιμένεθ. Ουδέποτε ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής. Σε μια εποχή δε έκπτωσης του λόγου, είναι ακόμη πιο αναγκαία. Η επιθυμία ωστόσο να εκφραστεί κανείς ποιητικά δεν οδηγεί απαραίτητα και σε αξιόλογο αποτέλεσμα. Το ερώτημα είναι: διαβάζουν άραγε αυτοί που γράφουν; Συνομιλούν με τους συγχρόνους τους ποιητές; Εχουν αίσθηση του πώς χειρίζονται τη γλώσσα, πώς λύνουν εκφραστικά ζητήματα; Δεν είμαι σίγουρος... Αν διάβαζαν ποίηση όσοι δημοσιεύουν κιόλας, θα περίσσευαν οι αναγνώστες.
Προσωπικά, δεν συμμερίζομαι καθόλου αυτήν την άποψη. Δεν βρίσκω κάτι το δύστροπο στην ποίηση και πιστεύω πως είναι για τους πολλούς. Επίσης, τουλάχιστον στην Ελλάδα κι από όσο βλέπω, ένα σωρό κόσμος γράφει ποίηση, είτε για το συρτάρι του, είτε για να την δοκιμάσει παραέξω. Κι η ποίηση θα έλεγα πως είναι αρκετά δημοφιλής. Και μάλλον έχει βοηθηθεί σε αυτό αρκετά και από την μελοποίηση που συνηθίζεται πολύ στην χώρα μας (ποιητές όπως ο Ελύτης κι ο Καββαδίας είναι πασίγνωστοι και διαβάζονται πολύ ή τουλάχιστον τραγουδιούνται)..
Ακριβως το ιδιο νιωθω κι εγω για την ποιηση, την σεβομαι αλλα μακρια κι αγαπημενοι. Η μοναδικη φορα που διαβασα ποιηση οικειοθελως και μου αρεσε ηταν με τον Νικο Καββαδια.
( παιδιά, στις δημοσκοπήσεις πρέπει να υπάρχει διέξοδος για όλους.. εδώ δηλ. κάποιους που τα προτιμάει καί τα δύο εξίσου, ή δεν προτιμά κανέναν από τα δύο γιατί διαβάζει μόνο κόμιξ, τί να διαλέξει; 
)
)Αν και μόλις τώρα ξεκίνησα να διαβάζω ποίηση δηλώνω γοητευμένη! Γενικότερα αγαπώ την αλληγορία και λατρεύω την φιλοσοφία του αινίγματος που εντόπισα στο πρώτο βιβλίο με ποιήματα που διάβασα, και γενικότερα σε οποιοδήποτε ποίημα έχω διαβάσει. Το ότι μου δίνεται η δυνατότητα να αποκρυπτογραφήσω ,ή τουλαχιστον να προσπαθήσω, ένα ποίημα είναι πολύ διασκεδαστικό, και πιστεύω πως έτσι μπορείς να μάθεις πολλά για τον εαυτό σου καθώς ο καθένας δίνει τη δικιά του ερμηνεία στις λέξεις.
Κάτι που έχω παρατηρήσει επίσης είναι πως ο ποιητής έχει τη δυνατότητα να περικλείει σε ποίηματά του μηνύματα και συναισθήματα που στην πεζογραφία αποδίδονται σε 200 σελίδες ή και παραπάνω. (με την προυπόθεση ο ποιητής να είναι σωστός τεχνίτης, πάντα). Και το γεγονός πως είναι σύντονα, χωρίς να φορτώνουν τον αναγνώστη με πρακτικές λεπτομέρειες είναι για μένα κάτι παραπάνω από θετικό. Ελπίζω η ποίηση να συνεχίσει να με εκπλήσσει έτσι ευχάριστα, γιατί τη βλέπω να ξεπερνάει την αγάπη μου για την πεζογραφία!
Κάτι που έχω παρατηρήσει επίσης είναι πως ο ποιητής έχει τη δυνατότητα να περικλείει σε ποίηματά του μηνύματα και συναισθήματα που στην πεζογραφία αποδίδονται σε 200 σελίδες ή και παραπάνω. (με την προυπόθεση ο ποιητής να είναι σωστός τεχνίτης, πάντα). Και το γεγονός πως είναι σύντονα, χωρίς να φορτώνουν τον αναγνώστη με πρακτικές λεπτομέρειες είναι για μένα κάτι παραπάνω από θετικό. Ελπίζω η ποίηση να συνεχίσει να με εκπλήσσει έτσι ευχάριστα, γιατί τη βλέπω να ξεπερνάει την αγάπη μου για την πεζογραφία!
Κι εγώ
Και λίγο Καβάφη...
Πεζογραφία κυρίως
Ποίηση δεν διαβάζω (δε μετράνε φυσικά μερικές δεκάδες ποιήματα που διάβασα σκόρπια εδώ κι εκεί) και μάλλον δεν προβλέπεται να γίνει ούτε στο μέλλον
Ο λόγος; θεωρώ ότι κάθε ποίημα είναι ένα είδος εξομολόγησης του ανθρώπου που το έγραψε προς τον εαυτό του...και αφού δε μπορώ να "μπώ στα παπούτσια του", διαβάζοντάς το, θα είναι σα να μεταφράζω στη δική μου γλώσσα κάτι που πρακτικά είναι αμετάφραστο και θα μείνει για πάντα έτσι. Έχω δηλαδή την εντύπωση - διαβάζοντας ένα ποίημα - ότι πρόκειται για κάτι που δε με αφορά στο ελάχιστο...
Ο λόγος; θεωρώ ότι κάθε ποίημα είναι ένα είδος εξομολόγησης του ανθρώπου που το έγραψε προς τον εαυτό του...και αφού δε μπορώ να "μπώ στα παπούτσια του", διαβάζοντάς το, θα είναι σα να μεταφράζω στη δική μου γλώσσα κάτι που πρακτικά είναι αμετάφραστο και θα μείνει για πάντα έτσι. Έχω δηλαδή την εντύπωση - διαβάζοντας ένα ποίημα - ότι πρόκειται για κάτι που δε με αφορά στο ελάχιστο...
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου στο κομμάτι "τι είναι ποίηση". Συμφωνούν επίσης μαζί μας και κάμποσοι ποιητές που κάπως ή ακριβώς έτσι την ορίζουν. Συμφωνώ επίσης στο τι κάνει ένας αναγνώστης ποίησης, μεταφράζει κάτι στη δική του γλώσσα.Ποίηση δεν διαβάζω (δε μετράνε φυσικά μερικές δεκάδες ποιήματα που διάβασα σκόρπια εδώ κι εκεί) και μάλλον δεν προβλέπεται να γίνει ούτε στο μέλλον
Ο λόγος; θεωρώ ότι κάθε ποίημα είναι ένα είδος εξομολόγησης του ανθρώπου που το έγραψε προς τον εαυτό του...και αφού δε μπορώ να "μπώ στα παπούτσια του", διαβάζοντάς το, θα είναι σα να μεταφράζω στη δική μου γλώσσα κάτι που πρακτικά είναι αμετάφραστο και θα μείνει για πάντα έτσι. Έχω δηλαδή την εντύπωση - διαβάζοντας ένα ποίημα - ότι πρόκειται για κάτι που δε με αφορά στο ελάχιστο...
Εκεί που δεν συμφωνώ είναι ότι δε με αφορά. Αφενός γιατί κάτι που μου προσφέρει απόλαυση σίγουρα με αφορά και δεύτερον γιατί όσο πιο σπουδαίος ο ποιητής τόσο πιο πανανθρώπινη και η ποίησή του.
Κάτι που θέλω να προσθέσω στη συγκεκριμένη συζήτηση είναι ότι δεν μπορώ να συγκρίνω την ανάγνωση της ποίησης με την ανάγνωση της πεζογραφίας. Είναι διαφορετικά πράγματα, εξυπηρετούν διαφορετικές ανάγκες, γίνονται αλλιώς. Ενώ διαβάζω μονίμως ποίηση, ποτέ δεν θα πάρω ένα βιβλίο ποίησης να το διαβάσω απ' την αρχή ως το τέλος. Θα διαβάσω δυο ποιήματα τώρα, άλλο ένα αύριο, άλλα δυο σε δέκα μέρες. Ύστερα θα ξαναδιαβάσω το πρώτο και γενικώς μπορεί να ασχολούμαι με την ίδια συλλογή κανένα εξάμηνο, μπορεί και παραπάνω.
Αν ήθελα να εξηγήσω γιατί συμβαίνει αυτό, θα έλεγα ότι στην ποίηση δεν διαβάζεις για να δεις τι θα γίνει παρακάτω, ή τι θα συμβεί στο τέλος. Με άλλα λόγια η ανάγνωση της ποίησης δεν είναι ευθύγραμμη. Θα την χαρακτήριζα στατική. Διαβάζοντας ένα ποίημα στέκεσαι συνεχώς, σε μια λέξη, έναν ήχο, ένα στίχο, μια εικόνα. Κάπως έτσι.
Last edited:
Τώρα μου έρχεται να διαβάσω ποίηση!
Καποτε το είχα προσπαθήσει (και καταφέρει) με ένα βιβλίο του Καββαδία, αλλά έκανα ακριβώς αυτό που δεν πρέπει μάλλον, το διάβασα μονοκοπανιά, από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν ξαναδιάβασα ποίηση...
ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ!!!!
Η απαντηση μου ειναι "ΚΑΛΗ ποιηση και ΚΑΛΗ πεζογραφια εξισου" ,για διαφορετικους σκοπους-ισως και σε διαφορετικες στιγμες .Νομιζω οτι προσφερουν διαφορετικα πραγματα,οποτε δεν προκειται να ψηφισω..
Η ποιηση ειναι πιο αερινη,πιο αναρχη,πιο περιεκτικη -εισχωρει κατευθειαν στο θυμικο-ενιοτε σκαβει το ασυνειδητο ,ενω η πεζογραφια πιο στερεη ,πιο βαθια,αναδεικνυοντας λεπτομερειες και δινοντας πιο σαφη περιγραμματα.
Εργα πεζου λογου μπορουν ευκολοτερα να γινουν πηγη γνωσης ,παρεχουν αξιοπιστα τριβη με τη γλωσσα και συνειδητοποιηση των ιδιαιτερων αποχρωσεων κ δομων της,συμπεριλαμβανομενης της συντακτικης κ γραμματικης ορθοτητας που ενιοτε παρακαμπτονται στην ποιηση.
Θεωρω πως ο πεζος λογος προηγειται του ποιητικου διοτι αυτος ειναι που οικοδομει το υποβαθρο για να κατανοησει κανεις τα βαθυτερα νοηματα που εμπεριεχει ο ποιητικος λογος.
Η πορεια θα μπορουσε να θεωρηθει κυκλικη ως προς το ζητημα της μαθησης καθως στα πρωιμα κυριως σταδια της εκπαιδευσης ο εμμετρος λογος σε παιδικα "ποιηματακια λ.χ. βοηθα τη μαθηση κ οξυνει τη μνημη -οταν ομως συζηταμε για κανονικη ποιηση υψηλου επιπεδου,νομιζω οτι αυτη προυποθετει μια τριβη με τον πεζο λογο -εστω κ με την ιδιοτητα του αναγνωστη -μελετητη...
Επισης πιστευω πως ειναι λιγο πιο δυσκολο να γραψεις ποιηση ,διοτι απαιτει αριστη χρηση της γλωσσας,ωστε να εχεις ευελιξια να χειριστεις ισοδυναμες εκφρασεις που να αποδιδουν το νοημα σου με σχετικη βραχυτητα και καποια "ρυθμικοτητα",στοιχεια που δεν απαιτουνται σε ενα πεζο.Επιπλεον,χρειαζονται βαθιες γνωσεις για να μπορεσεις να δουλεψεις στο κομματι του υπαινιγμου,που συχνα χαρακτηριζει την ποιηση.
Νομιζω ομως οτι ο πεζος λογος απαιτει μια μεγαλυτερη συγκροτηση,μια πιο συμποαγη δομη ,μια οριοθετηση ενιοτε του ...οιστρου σου.
Απο την αλλη στην ποιηση το συναισθημα ρεει&ταξιδευει πολυ πιο αβιαστο και ακατεργαστο απο ο,τι στο πεζο.Θυμαμαι καποτε που ημουν ερωτευμενη με εναν αθλητη του σκακιου,ειχα κατσει χαραματα κι εγραφα στο ημερολογιο κατι για το προσωπο αυτο,αλλα μου εβγαινε τοσος λυρισμος,τοσες μεταφορες ,τοσοι υπαινιγμοι που το κειμενο εξετραπη σε...ποιητικο,οποτε το δουλεψα με ορους ποιηματος για να αποκτησει την καταλληλη δομη.
Η απαντηση μου ειναι "ΚΑΛΗ ποιηση και ΚΑΛΗ πεζογραφια εξισου" ,για διαφορετικους σκοπους-ισως και σε διαφορετικες στιγμες .Νομιζω οτι προσφερουν διαφορετικα πραγματα,οποτε δεν προκειται να ψηφισω..
Η ποιηση ειναι πιο αερινη,πιο αναρχη,πιο περιεκτικη -εισχωρει κατευθειαν στο θυμικο-ενιοτε σκαβει το ασυνειδητο ,ενω η πεζογραφια πιο στερεη ,πιο βαθια,αναδεικνυοντας λεπτομερειες και δινοντας πιο σαφη περιγραμματα.
Εργα πεζου λογου μπορουν ευκολοτερα να γινουν πηγη γνωσης ,παρεχουν αξιοπιστα τριβη με τη γλωσσα και συνειδητοποιηση των ιδιαιτερων αποχρωσεων κ δομων της,συμπεριλαμβανομενης της συντακτικης κ γραμματικης ορθοτητας που ενιοτε παρακαμπτονται στην ποιηση.
Θεωρω πως ο πεζος λογος προηγειται του ποιητικου διοτι αυτος ειναι που οικοδομει το υποβαθρο για να κατανοησει κανεις τα βαθυτερα νοηματα που εμπεριεχει ο ποιητικος λογος.
Η πορεια θα μπορουσε να θεωρηθει κυκλικη ως προς το ζητημα της μαθησης καθως στα πρωιμα κυριως σταδια της εκπαιδευσης ο εμμετρος λογος σε παιδικα "ποιηματακια λ.χ. βοηθα τη μαθηση κ οξυνει τη μνημη -οταν ομως συζηταμε για κανονικη ποιηση υψηλου επιπεδου,νομιζω οτι αυτη προυποθετει μια τριβη με τον πεζο λογο -εστω κ με την ιδιοτητα του αναγνωστη -μελετητη...
Επισης πιστευω πως ειναι λιγο πιο δυσκολο να γραψεις ποιηση ,διοτι απαιτει αριστη χρηση της γλωσσας,ωστε να εχεις ευελιξια να χειριστεις ισοδυναμες εκφρασεις που να αποδιδουν το νοημα σου με σχετικη βραχυτητα και καποια "ρυθμικοτητα",στοιχεια που δεν απαιτουνται σε ενα πεζο.Επιπλεον,χρειαζονται βαθιες γνωσεις για να μπορεσεις να δουλεψεις στο κομματι του υπαινιγμου,που συχνα χαρακτηριζει την ποιηση.
Νομιζω ομως οτι ο πεζος λογος απαιτει μια μεγαλυτερη συγκροτηση,μια πιο συμποαγη δομη ,μια οριοθετηση ενιοτε του ...οιστρου σου.
Απο την αλλη στην ποιηση το συναισθημα ρεει&ταξιδευει πολυ πιο αβιαστο και ακατεργαστο απο ο,τι στο πεζο.Θυμαμαι καποτε που ημουν ερωτευμενη με εναν αθλητη του σκακιου,ειχα κατσει χαραματα κι εγραφα στο ημερολογιο κατι για το προσωπο αυτο,αλλα μου εβγαινε τοσος λυρισμος,τοσες μεταφορες ,τοσοι υπαινιγμοι που το κειμενο εξετραπη σε...ποιητικο,οποτε το δουλεψα με ορους ποιηματος για να αποκτησει την καταλληλη δομη.
Last edited: