Ποια βιβλία δεν αντέξατε να τελειώσετε και για ποιο λόγο;

@Ασάρα τελικά φέτος με κατάφερα και τελείωσα το 5ο βιβλίο της σειράς. Χρειάστηκαν συνολικά 8 χρόνια για να ολοκληρώσω τη σειρά και από αυτά πέρασαν 4 χρόνια για να μπορέσω να διαβάσω το 5ο. Ευτυχώς ήταν μακράν καλύτερο από το Βορά Ορνίων.

Πρόσφατα σταμάτησα προς τη μέση το Ruin and Rising της Λι Μπαρντούκο (3ο βιβλίο της σειράς Shadow and Bone). Ε! δεν παλευόταν η κατάσταση. Οπότε το άφησα και ας ήταν το τελευταίο της σειράς.
 
Είναι η πρώτη μου ανάρτηση! :D

Το τραγικό αίσθημα της ζωής, Μιγκέλ ντε Ουναμουνο.
Είχα διαβάσει για αυτό και με χαρά το αγόρασα. Δεν πτοήθηκα από το πάχος του. Ωστόσο το πήγα μέχρι τη μέση κι έμεινε εκεί μερικά χρόνια, με το σελιδοδείκτη, να πιάνει χώρο στη βιβλιοθήκη καθότι τούβλο στο πάχος. Σε κάποια εκκαθάριση το πήρε η μπαλα και το χάρισα σε δημοτική βιβλιοθήκη. Νομίζω πως επραξα το καλύτερο.
Πραγματικά δε θυμάμαι το λόγο που δεν προχώρησε αυτή η σχέση... Έχουν περάσει και τόσα χρόνια...
 
Το τραγικό αίσθημα της ζωής, Μιγκέλ ντε Ουναμουνο.
Ωχ, ευτυχώς που το είπες και τη γλύτωσα γιατί το είχα στη λίστα. 'Εχω ήδη διαβάσει το βιβλίο του "Το μυθιστόρημα του Δον Σανδάλιο, σκακιστή" και το μόνο που μου άρεσε ήταν το οπισθόφυλλο με το οποίο την πάτησα και το αγόρασα.
 
Ωχ, ευτυχώς που το είπες και τη γλύτωσα γιατί το είχα στη λίστα. 'Εχω ήδη διαβάσει το βιβλίο του "Το μυθιστόρημα του Δον Σανδάλιο, σκακιστή" και το μόνο που μου άρεσε ήταν το οπισθόφυλλο με το οποίο την πάτησα και το αγόρασα.
Μα το οπισθόφυλλο;;; Ούτε καν το εξώφυλλο;
Τι σου κάνει, όμως, ένας καλός γραφίστας... :χμ:
 
Ευτυχώς, ότι βιβλίο έχω αγοράσει και έχω ξεκινήσει να διαβάζω το έχω τελειώσει. Μπορεί να μην με ενθουσίασαν ορισμένα ώστε να αγοράσω την συνέχεια πχ Παγωμένος Κόσμος αλλά τα διάβασα λέξη πρός λέξη από την πρώτη εώς την τελευταία σελίδα.
 
1. The Last Wish, prequel της σειράς The Witcher Series, του Andrzej Sapkowski. Δεν μου αρέσουν οι συλλογές διηγημάτων, ακόμα και αν αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης ιστορίας, όπως συμβαίνει με το συγκεκριμένο.. Δεν με τράβηξε καθόλου το γεγονός ότι χωρίς να ξέρω τον ήρωα τον ακολουθούσα στο ταξίδι του για το επόμενο τέρας. Ίσως το διαβάσω (και το Season of Storms, που είναι και αυτό prequel) όταν τελειώσω όλη την 5λογία.
Εγώ πάλι ξετρελάθηκα. Το διάβασα ήδη δύο φορές και θα το ξαναδιαβάσω και άλλη.

Ο Sapkowski είναι ο συγγραφέας που ξύπνησε μέσα μου το πάθος για την ανάγνωση λογοτεχνικών βιβλίων.
 
@Προφέσορας Χαίρομαι που σου άρεσε. Γενικά δε νομίζω να συνεχίσω τη σειρά. Διάβασα το 1ο και το 2ο (όχι τα prequel). Το 1ο μου άρεσε σχετικά το 2ο όχι ιδιαίτερα. Ίσως (ίιιιιισωωως) το πιάσω ξανά σε κάποια φάση όταν θα έχω ξεμείνει από βιβλία.
Για την ώρα όμως έχει μπει στη λίστα των βιβλίων/σειρών που δε θα τελειώσω.

Δεν με πιέζω να διαβάζω ένα βιβλίο που δε μου αρέσει. Γενικά έχουμε τόσα πράγματα στη ζωή μας που δεν μας αρέσουν ή δεν μπορούμε να αλλάξουμε, ε το βιβλίο δεν είναι σε αυτή την κατηγορία. Υπάρχουν τόσοι συγγραφείς και βιβλία, οπότε όταν κάτι δε μου κάνει κλικ πάω στο επόμενο. :χαχα:
 
Πρόσφατα παράτησα το βιβλίο A Vow So Bold and Deadly, 3ο βιβλίο της σειράς Cursebreakers της Brigid Kemmerer.
Είναι νεανική σειρά, ξεκίνησε ως retelling της Πεντάμορφης και του Τέρατος.
Το πρώτο βιβλίο της σειράς ήταν αρκετά καλό και μου άρεσε το τέλος.
Στο 2ο βιβλίο έκλαψα γιατί το διάβασα. :))))
Προσπάθησα το 3ο βιβλίο, διάβασα κάπου το 30%, αλλά πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει συνέχεια να υπάρχει γκρίνια και ασυνεννοησία -έτσι για να υπάρχει ή σαν μοχλός πλοκής- στα περισσότερα βιβλία που γράφουν κυρίως οι γυναίκες συγγραφείς.
Πέρα από αυτό η ηρωίδα ήδη από το 2ο βιβλίο χάνει τη σπίθα που είχε στο 1ο και μοιάζει με άλλο άτομο.
 
Καλέ, αφού δεν σου άρεσε το 2ο βιβλίο γιατί πήρες και διάβασες και το τρίτο; Δυστυχώς, αυτά που λες είναι, απ' ότι έχω ακούσει, γενικές ασθένειες του young adult, και ιδιαίτερα της κοριτσίστικης υποκατηγορίας.
 
Last edited by a moderator:
Ε! είπα να δώσω το 3ο βιβλίο μια ευκαιρία, γιατί πολλές φορές το 2ο βιβλίο της σειράς βαλτώνει.
Γενικά μου αρέσουν τα YA όταν δεν επικεντρώνονται στον έρωτα και στην κλάψα.
Πολλές φορές έχουν ωραία θεματολογία και δεν είναι φορτισμένα με καταθλιπτικά και τραυματικά στοιχεία, κάτι που με ξεκουράζει.
Πχ. διάβασα το Σίντερ, βιβλίο 1ο της σειράς The Lunar Chronicles της Marissa Meyer, που είναι YA retelling και ήταν αρκετά ευχάριστο.
Η Σταχτοπούτα cyborg... τι άλλο να ζητήσω; 😁😁 Ας ελπίζουμε τα υπόλοιπα της σειράς να μην έχουν κλάψα.
 
Γενικά σειρές κι εγώ δεν παρατάω, αλλά μια που διάβασα το πρώτο και δεν τόλμησα να πιάσω τα επόμενα, είναι το Δάσος με τα νύχια και τα δόντια ( ; ) , κάπως έτσι λέγεται. Διάβασα το πρώτο, με χίλια ζόρια το τελείωσα και τα άλλα 2 δεν τα έχω αγγίξει. Η πλάκα είναι ότι είχα ακούσει τόσο καλά λόγια που είχα πάρει και τα τρία μαζεμένα. :χαχα:
 
Πάρα πολλά, εάν δεν με αρέσει μέχρι το 20-30% αμέσως το σταματάω.
Υπάρχουν κυριολεκτικά χιλιάδες βιβλία που περιμένουν στην σειρά και μόλις μια ζωή για να τα διαβάσω :)

Το τελευταίο ήταν το Upheaval, J. Diamond, που ήταν το χειρότερο του με διαφορά IMHO.
Σαν να διάβασα Μακαρθικό φυλλάδιο από τα 1950s για την Κόκκινη Απειλή. Τέτοια πηχτή αμερικάνικη προπαγάνδα δεν έχω δει ποτέ σε ιστορικό βιβλίο έγκριτου (ή "έγκριτου") ιστορικού.
Ακόμη και για τον μπάρμπα-Διαμαντή που γενικά μυρίζει φορμόλη σε όλα τα βιβλία του, αυτό ήταν πέρα από κάθε όριο.
 
Top