Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;

[Νικόλας Δε Κιντ]

Χμμμμ δεν θα το έλεγα Τέλσον...

Ξεκινάει όντως δυνατά αλλά στην πορεία το χάνει...
Επίσης οι αγιοποίηση των Σοβιετικών και ελαφρώς του πατερούλη Στάλιν δεν συνάδουν με το περιεχόμενο του βιβλίου...

Και κάτι ακόμα... Καλό είναι να πιστεύουμε στον άνθρωπο!

Εν τέλει δεν ήταν κακό το βιβλίο, αλλά όχι αυτό που θα περίμενε κανείς!

Προσωπικές απόψεις βέβαια, αλλά περίμενα κάτι παραπάνω

 

[Τέλσον]

Ναι ε; Είχα ακούσει καλές κριτικές πάντως. Όταν το τελειώσω με το καλό, εδώ θα είμαστε να το συζητήσουμε.

 

[Φιλιπ]

Τέλειωσα το πολύ καλό "Παρελθον χαμένο στην ομίχλη" του Παδούρα και είμαι έτοιμος για το "Κλειδί" του Τανιζάκι

 

[Χρυσόστομος]

Φιλιπ τι ελεγε το "παρελθον...";

 

[Φιλιπ]

Πολύ καλό Χρυσόστομε! πιο ευκολοδιάβαστο από τον Ανθρωπο που αγαπούσε τα σκυλια και μάλιστα με τον κεντρικό ηρωα να ασχολειται με την αγοραπωλησία παλαιων βιβλίων.υποθεση μυστηρίου και παλαια βιβλία νομιζω φτάνουν.δεν χρειάζεται κάτι αλλο για να είναι ενδιαφέρον
Στο συνιστώ !!

 

[Έλλη Μ]

Φιλιπ, αυτο διαβαζω τωρα (του Παδουρα) κι ειναι καπως μονοκοπανια, με ελαχιστος διαλογους, παρολ' αυτα αρκετα ενδιαφερον. Το κλειδι μου άρεσε πολύ.

 

[Στιλλ ιλλ]

Ξεκίνησα τους Κιβδηλοποιούς του Ζίντ το οποίο έχει γοητευτικότατη παρ'οτι απλή γραφή, και φαίνεται πολλά υποσχόμενο. Και αφού πήρα την λογοτεχνική μου δόση πάω να συνεχίσω το διάβασμα το καταναγκαστικό. Φίλιπ ενδιαφέρον φαίνεται, το βάζω στην λίστα.

 

[Χρυσόστομος]

Στο συνιστώ !!

Εληφθη Φιλιπ..Απο Παδουρα εχω διαβασει τον "ανθρωπο.." και το βρηκα εξαιρετικό. Θελω να διαβασω και αλλο δικό του και αυτο θα ειναι το επόμενο.

 

[Πεταλούδα]

Γενικά είμαι φειδωλή με συγγραφείς ή βιβλία που θεωρούνται "κλασικά", σαν να μην ένιωθα κάτα κάποιο τρόπο έτοιμη για αυτά. Σήμερα όμως το πρωί το χέρι μου τράβηξε την "Δίκη" του Κάφκα, που περίμενε καρτερικά στο ράφι του και το έχω ήδη ξεκινήσει. Είχα δει και πριν λίγα χρόνια την αντίστοιχη πολύ ωραία ταινία του Όρσον Γουέλς, οπότε και θυμάμαι αμυδρά τι πραγματεύεται και μου φαίνεται ενδιαφέρον.

 

[Γιωργία]

Διαβάζω τα εξής βιβλία:

1) Κούτζο- Stephen King
2) Μικρή ιστορία της φιλοσοφίας- Nigel Warburton

 

[Βάκχος]

Έχω ξεκινήσει το ξεκαρδιστικό "Αμνός,το Κατά Σκαμπιήλ,Παιδικού φίλου του Ιησού, Ευαγγέλιο"

 

[Χρυσόστομος]

Τελειωσα τον Γιο του Νεσμπε. Παρα πολύ καλό, μου αρεσε πιο πολύ απο τον Χιονανθρωπο. Συνεχίζω με το "Χαμογελα ρε , τι σου ζητάνε" του σπουδαίου Χρόνη Μίσσιου.

 

[Έλλη Μ]

Ασχετο, αλλα μιας και είπες Νεσμπε, κυκλοφορει επετειακη, σκληρόδετη και πολυ προσεγμενη έκδοση της Νυχτεριδας του.

 

[Μπέιζιλ Γκραντ]

Τελειωσα τον Γιο του Νεσμπε. Παρα πολύ καλό, μου αρεσε πιο πολύ απο τον Χιονανθρωπο. Συνεχίζω με το "Χαμογελα ρε , τι σου ζητάνε" του σπουδαίου Χρόνη Μίσσιου.

Το αυτόν φρονώ κι εγώ σχετικά με «Γιο» & «Χιονάνθρωπο».

Τη «Νυχτερίδα» δεν την έχω διαβάσει. Άκουσα από ΄δω κι από ΄κει αρνητικά σχόλια και την πήρα από φόβο.
Κι ένα ακόμα πιο άσχετο: εκεί που τα περισσότερα παιδιά κοιμούνται αγκαλιά με κουκλάκια, η (5χρονη) κόρη μου κοιμάται τον τελευταίο καιρό με μια...νυχτερίδα! Απ΄ αυτές του jumbo, με μια ορθάνοιχτη στοματάρα, με την οποία εγώ σκιάζομαι όταν τη βλέπω τη νύχτα.
Που έκανα το λάθος;

 

[Έλλη Μ]

Στα ματια της, μπορει να μοιαζει με πεταλούδα.

 

[Φιλιπ]

Αφού τέλειωσα και το εξαίρετο "Κλειδί" του Τανιζάκι,συνεχίζω με τον "Ματωμένο μεσημβρινό" που έχετε λυσσάξει όλοι σας εδω μέσα
άντε να δούμε...

 

[Μπέιζιλ Γκραντ]

Αναθρέφεις μια ηρωίδα και μπατγούμαν. Ολα καλά!

Όλως τυχαίως, συχνά θέλει να τη φωνάζουμε μπατγούμαν!

Στα ματια της, μπορει να μοιαζει με πεταλούδα.

Ήλπιζα για κάτι τέτοιο, μέχρι που άρχισε τα παραπάνω. :κλαψ:

Αφού τέλειωσα και το εξαίρετο "Κλειδί" του Τανιζάκι,συνεχίζω με τον "Ματωμένο μεσημβρινό" που έχετε λυσσάξει όλοι σας εδω μέσα
άντε να δούμε...

Κάπως έτσι σκέφτομαι κι εγώ Φιλιπ. Είχα σκοπό να ξεκινήσω τη χρονιά με την τριλογία των προτάσεων της Στιλλ ιλλ (Σοφίτα/Εφεύρεση του Μορέλ/Έρημος των Ταρτάρων, των Κις/Κασάρες/Μπουτζάτι αντίστοιχα), όμως έπεσα πάνω στο «Πεθαίνω σαν χώρα» του Δημήτρη Δημητριάδη, του οποίου δεν είχα διαβάσει ούτε μια γραμμή στο παρελθόν. Το διάβασα μονορούφι και τώρα το ξαναδιαβάζω πιο αργά, λέξη-λέξη. Ακολουθεί η «Μεταφορά». Σε μια συνέντευξή του (Δ.Δ.) διάβασα το εξής:
«Τους πιο πρόσφατους τους διαβάζετε; Τους διαβάζω βέβαια. Τον Πίντσον, όλους αυτούς. Και τον Κόρμακ Μακ Κάρθι που είναι πολύ μεγάλος συγγραφέας. Απίστευτη κατάκτηση λογοτεχνικού ύφους».
Αυτό, μαζί με τα της λέσχης μας, δεν μου αφήνουν και πολλά περιθώρια παρά να βάλω, για μια ακόμα φορά, το χέρι στην τσέπη, κλπ.

 

[Στιλλ ιλλ]

Μπείζιλ στην ίδια μοίρα βρισκόμαστε, όλο ξεπετάγονται καινούργια βιβλία μπροστά μου που θέλω να διαβάσω. Οπότε δεν θέλω να μου αγχώνεσαι με το παιχνίδι (έτσι δε θα αγχώνομαι και γώ για να εκπληρώσω τις τις υποχρεώσεις μου). Τον Ματωμένο Μεσημβρινό τον πήρα και γώ και σύντομα θα το διαβάσω. Μας έχει καταστρέψει αυτή η Λέσχη πιά. Επίσης σε συγχαίρω για την ατρόμητη κόρη που έχεις, θα γινόταν άξια σύντροφος του Μπάτμαν όπως είπε και ο Φάρος. Σου προτείνω για να ολοκληρωθεί η εκπαίδευση της να την βάλεις να δει την σειρά του 92 ''Batman: The Animated Series''. Αμα δεν την στιγματίσει για μια ζωή εμένα να μη με λένε Στίλλ.

 

[Χρυσόστομος]

Κι ένα ακόμα πιο άσχετο: εκεί που τα περισσότερα παιδιά κοιμούνται αγκαλιά με κουκλάκια, η (5χρονη) κόρη μου κοιμάται τον τελευταίο καιρό με μια...νυχτερίδα! Απ΄ αυτές του jumbo, με μια ορθάνοιχτη στοματάρα, με την οποία εγώ σκιάζομαι όταν τη βλέπω τη νύχτα.
Που έκανα το λάθος;

Μην προβληματιζεσαι Μπειζιλ και εμενα η δικη μου κορη (4 χρονων) πριν λιγο καιρο ειχε κολλησει με μια φιγουρα του πρασινου καλικαντζαρου απο το Σπαιντερμαν. Συνεχεια με αυτο επαιζε και το επαιρνε και στο κρεβατι μαζι με αλλα κουκλακια. Η πλακα ηταν οτι οταν επαιζε εβαζε τις κουκλες της και τα λουτρινα στην σειρα και εβαζε και τον γκομπλιν μαζι.)) Τωρα το βαρεθηκε και το εχει παρατησει μεσα στα παιχνίδια της.

Μπείζιλ στην ίδια μοίρα βρισκόμαστε, όλο ξεπετάγονται καινούργια βιβλία μπροστά μου που θέλω να διαβάσω.

Ετσι ακριβως. Ενα διαβαζουμε, τρια αγοράζουμε, πεντε προστιθενται στην λίστα. Αυξανονται με γεωμετρικη πρόοδο. )
Παρεπιπτοντως τον "Ματωμενο μεσημβρινο" το εχω παραγείλει και εγώ.

 

[Έλλη Μ]

όμως έπεσα πάνω στο «Πεθαίνω σαν χώρα» του Δημήτρη Δημητριάδη, του οποίου δεν είχα διαβάσει ούτε μια γραμμή στο παρελθόν. Το διάβασα μονορούφι και τώρα το ξαναδιαβάζω πιο αργά, λέξη-λέξη. Ακολουθεί η «Μεταφορά».

Όπως διαβαζεις τη Χωρα, διάβασα τη Μεταφορα. Μεσα σε ενα αστικό λεωφορείο. Θα καταλάβεις την ειρωνεία του πράγματος, όταν το διαβάσεις.
πέσε κι εδώ.