Καστάλια, κι εγω τα μισό το άκουγα στο κινητό όταν ήμουν στη δουλειά και το υπόλοιπο το διάβαζα όταν ήμουν στο σπίτι. Ευτυχώς για κείνον η γυναίκα που έκανε την αφήγηση, δεν συγκράτησα το όνομα της, ήταν απλά καταπληκτική, όμως δυστυχώς από κάποιο σημείο και μετά ούτε αυτή μπόρεσε να κρατήσει το ενδιαφέρον μου. Έτσι, μετά τις 350 σελίδες, παρέδωσα τα όπλα.
Μαρμαροθ, μάλλον δεν θα ξαναδιαβάσω κάτι δικό του, το γεγονός ότι είναι γιος του Στίβεν Κινγκ με κάνει αναπόφευκτα να τον συγκρίνω με τον μπαμπά του ( ο οποίος παρεπιπτόντως είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς)) και το κακό είναι ότι βρίσκω πολλές ομοιότητες, θα προτιμούσα να είχε δικό του στιλ.