@ΜιΛάμπρος Κι εγώ δεν τα πάω καλά με τον Koontz, πριν χρόνια ξεκίνησα τον Παράξενο Τομ και βαρέθηκα πολύ, απορώ πώς τον συγκρίνουν με τον Στίβεν Κινγκ.
Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;
- Thread starter Ειφφελ
- Start date
Ο παράξενος Τομ είναι μες στα επόμενα που θα διαβάσω. Βασικά, το μόνο καλό του Koontz που διάβασα μέχρι στιγμής ήταν η ταχύτητα.
Εντάξει, εκτός από τα μερικά (εν πολλοίς αντικειμενικά) καλά βιβλία του, δεν είναι κανάς Δάντης ο Stephen. Υποθέτω ότι η σύγκριση αφορά σε κάποια συγγραφικά κλισέ, τα οποία σε ένα αμερικάνικο κοινό προφανώς έχουν απήχηση, επί προσωπικού μου φαίνονται ανόητα και πολύ εκνευριστικά.
Έχω διαβάσει και τους δύο, συμφωνώ για τα συγγραφικά κλισέ που έχουν -ο καθένας τα δικά του- και πιο πολύ με κράτησε ως αναγνώστρια ο Κινγκ (που και αυτόν πλέον έχω πάνω από δέκα χρόνια να τον διαβάσω).
Έβρισκα τις ιστορίες του Koontz (από δυο τρία βιβλία του που είχα διαβάσει) κάπως αδύναμες στο σύνολό τους. Έχω όμως κι ένα αγαπημένο δικό του, το Ο εφιάλτης παραφυλάει, που μου άρεσε το πρωτότυπο θέμα του.
Έβρισκα τις ιστορίες του Koontz (από δυο τρία βιβλία του που είχα διαβάσει) κάπως αδύναμες στο σύνολό τους. Έχω όμως κι ένα αγαπημένο δικό του, το Ο εφιάλτης παραφυλάει, που μου άρεσε το πρωτότυπο θέμα του.
Τελείωσα πριν λίγο την Αστυνομία του Nesbo.
Πριν αναφέρω ότι πρόκειται για κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό βιβλίο, να αναφέρω ότι καλό θα είναι να διαβαστεί μετά τον Φαντομά. Δεν είναι sequel αυτού του τελευταίου, αλλά ορισμένα πρόσωπα και λίγα γεγονότα συνεχίζονται στην Αστυνομία.
Από κει και πέρα, ο Nesbo είναι απλά πολύ καλός. Πολυεπίπεδη, πολύπλοκη υπόθεση, ανατροπές, γλαφυροί χαρακτήρες. Σε καμία στιγμή δεν χάνεται το ενδιαφέρον, σε καμιά στιγμή δεν βαριέσαι, ούτε κουράζεσαι, σε καμιά στιγμή δεν έχεις ιδέα τι γίνεται. Αυτό είναι μαστοριά (σε αντίθεση με τον Φαντομά, που δεν μου άρεσε...).
Εξακολουθώ βεβαίως να θεωρώ το Βασίλειο ως το καλύτερό του.
Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα και αυτό, το οποίο αγόρασα από ένα φανταστικό βιβλιοπωλείο στα Εξάρχεια, το οποίο είναι τόσο εξειδικευμένο, που μόνο "άρρωστοι" σαν και του λόγου μου οφείλουν να το επισκεφτούν. Έχει ορισμένες πολύ καλές και αξιόλογες μελέτες.
Πριν αναφέρω ότι πρόκειται για κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό βιβλίο, να αναφέρω ότι καλό θα είναι να διαβαστεί μετά τον Φαντομά. Δεν είναι sequel αυτού του τελευταίου, αλλά ορισμένα πρόσωπα και λίγα γεγονότα συνεχίζονται στην Αστυνομία.
Από κει και πέρα, ο Nesbo είναι απλά πολύ καλός. Πολυεπίπεδη, πολύπλοκη υπόθεση, ανατροπές, γλαφυροί χαρακτήρες. Σε καμία στιγμή δεν χάνεται το ενδιαφέρον, σε καμιά στιγμή δεν βαριέσαι, ούτε κουράζεσαι, σε καμιά στιγμή δεν έχεις ιδέα τι γίνεται. Αυτό είναι μαστοριά (σε αντίθεση με τον Φαντομά, που δεν μου άρεσε...).
Εξακολουθώ βεβαίως να θεωρώ το Βασίλειο ως το καλύτερό του.
Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα και αυτό, το οποίο αγόρασα από ένα φανταστικό βιβλιοπωλείο στα Εξάρχεια, το οποίο είναι τόσο εξειδικευμένο, που μόνο "άρρωστοι" σαν και του λόγου μου οφείλουν να το επισκεφτούν. Έχει ορισμένες πολύ καλές και αξιόλογες μελέτες.
Τελείωσα ένα συγκλονιστικό βιβλίο.
Αχυρένια Σκυλιά - John Gray
Θα μπορούσα να γράφω ολόκληρες σελίδες για αυτά που διάβασα, αλλά θα αρκεστώ σε μερικές γραμμές!
Ουσιαστικά ο συγγραφέας, με τρόπο που εξ αρχής φαίνεται πεσιμιστικός, μας δίνει να καταλάβουμε ότι η εμφάνιση μας σε αυτόν τον μικροσκοπικό πλανήτη είναι τυχαία, δεν διαφέρουμε σε τίποτα από τους υπόλοιπους οργανισμός και καμία ερώτηση ή απάντηση για το νόημα της ζωής (που δεν υπάρχει) δεν είναι σωστή.
Ο Gray μας παροτρύνει να ζήσουμε και όχι να ψάξουμε γιατί πρέπει να ζήσουμε, για αυτό και έναν αξιοθαύμαστο τρόπο αποδομεί όλες τις φιλοσοφικές θεωρίες που μιλούσαν για Αλήθεια ή Ηθική, από τον Πλάτωνα έως τον Νίτσε και τον Σοπενχάουερ.
Χωρίς να συμφωνώ με όλα τα επιχειρήματά του, μου άρεσε η προσέγγιση του στο όλο ζήτημα και φυσικά μου θύμησε το απόφθεγμα του αγαπημένου Καμί, ο οποίος πάντα έλεγε "Να αυτοκτονήσω ή να φτιάξω έναν καφέ", επισημαίνοντας τον καλύτερο τρόπο το παράλογο της ύπαρξης μας.
Αχυρένια Σκυλιά - John Gray
Θα μπορούσα να γράφω ολόκληρες σελίδες για αυτά που διάβασα, αλλά θα αρκεστώ σε μερικές γραμμές!
Ουσιαστικά ο συγγραφέας, με τρόπο που εξ αρχής φαίνεται πεσιμιστικός, μας δίνει να καταλάβουμε ότι η εμφάνιση μας σε αυτόν τον μικροσκοπικό πλανήτη είναι τυχαία, δεν διαφέρουμε σε τίποτα από τους υπόλοιπους οργανισμός και καμία ερώτηση ή απάντηση για το νόημα της ζωής (που δεν υπάρχει) δεν είναι σωστή.
Ο Gray μας παροτρύνει να ζήσουμε και όχι να ψάξουμε γιατί πρέπει να ζήσουμε, για αυτό και έναν αξιοθαύμαστο τρόπο αποδομεί όλες τις φιλοσοφικές θεωρίες που μιλούσαν για Αλήθεια ή Ηθική, από τον Πλάτωνα έως τον Νίτσε και τον Σοπενχάουερ.
Χωρίς να συμφωνώ με όλα τα επιχειρήματά του, μου άρεσε η προσέγγιση του στο όλο ζήτημα και φυσικά μου θύμησε το απόφθεγμα του αγαπημένου Καμί, ο οποίος πάντα έλεγε "Να αυτοκτονήσω ή να φτιάξω έναν καφέ", επισημαίνοντας τον καλύτερο τρόπο το παράλογο της ύπαρξης μας.
Τέλειωσα το φοβάμαι, ταυρομάχε του Πέδρο Λεμέμπελ.
Το μυθιστόρημα αυτό είναι ο ορισμός του camp. Έχει τα εξής κύρια στοιχεία: μεταμοντέρνα, μπαρόκ πρόζα, που σατιρίζει τα λαϊκά φωτορομάντζα και τη χρήση στερεοτύπων ως την υπερβολή, τα οποία αποδομούνται και υπονομεύονται ακριβώς λόγω της υπερβολής τους. Είναι μια ρομαντική ιστορία ανεκπλήρωτου έρωτα αλλά ταυτόχρονα είναι πολιτικό και ταξικό σχόλιο. Επίσης, είναι και σάτιρα του με ψευδαισθήσεις μεγαλείου δικτάτορα και της κούφιας συμβίας του και γενικά των πλουτοκρατικών και στρατοκρατικών κύκλων. Ακόμη και οι περιγραφές της πόλης έχουν ταξικό χρώμα, καθώς οι πλούσιες γειτονιές είναι κενές και αδιάφορες, ενώ οι φτωχές συνοικίες σφύζουν από ζωή, ίσως απελπισμένη, αλλά σίγουρα παρούσα.
Στο επίμετρο, το οποίο είναι πολύ ενδιαφέρον, λέει ότι υπάρχει ασάφεια σε σχέση με το αν
. Κατ' εμέ, το λογικό συμπέρασμα
. Υπάρχουν ένα σωρό υπαινιγμοί για αυτό. Η αίσθηση της ασάφειας διατηρείται όμως για δραματουργικούς λόγους.
Το μόνο που με ξένισε κάπως είναι η συμπεριφορά του Κάρλος προς τον άλλο ήρωα και οι αντιδράσεις του στην όλη φάση, για παράδειγμα η σκηνή
Μοιάζει αρκετά με το φιλί της γυναίκας αράχνης, αλλά το πάει ένα βήμα παραπέρα. Μου θύμισε επίσης και (κρατηθείτε! 
) κάτι μυθιστορήματα της Ιζαμπέλ Αλιέντε, ιδίως ένας όπου ένας τύπος, κομμωτής/σχεδιαστής κάτι τέτοιο και ομοφυλόφιλος συμμετέχει σε αντιστασιακή οργάνωση και ερωτεύεται έναν νεαρό που είναι ο αγαπημένος της ηρωίδας. Ε, εδώ αυτό το περιστατικό το οποίο στο βιβλίο της Αλιέντε είναι στο φόντο έρχεται σε πρώτο πλάνο και το βλέπουμε μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή.
Το μυθιστόρημα αυτό είναι ο ορισμός του camp. Έχει τα εξής κύρια στοιχεία: μεταμοντέρνα, μπαρόκ πρόζα, που σατιρίζει τα λαϊκά φωτορομάντζα και τη χρήση στερεοτύπων ως την υπερβολή, τα οποία αποδομούνται και υπονομεύονται ακριβώς λόγω της υπερβολής τους. Είναι μια ρομαντική ιστορία ανεκπλήρωτου έρωτα αλλά ταυτόχρονα είναι πολιτικό και ταξικό σχόλιο. Επίσης, είναι και σάτιρα του με ψευδαισθήσεις μεγαλείου δικτάτορα και της κούφιας συμβίας του και γενικά των πλουτοκρατικών και στρατοκρατικών κύκλων. Ακόμη και οι περιγραφές της πόλης έχουν ταξικό χρώμα, καθώς οι πλούσιες γειτονιές είναι κενές και αδιάφορες, ενώ οι φτωχές συνοικίες σφύζουν από ζωή, ίσως απελπισμένη, αλλά σίγουρα παρούσα.
Στο επίμετρο, το οποίο είναι πολύ ενδιαφέρον, λέει ότι υπάρχει ασάφεια σε σχέση με το αν
ο κεντρικός χαρακτήρας ξέρει ότι βοηθάει στο κρύψιμο κιβωτίων με όπλα.
είναι ότι το γνωρίζει
Το μόνο που με ξένισε κάπως είναι η συμπεριφορά του Κάρλος προς τον άλλο ήρωα και οι αντιδράσεις του στην όλη φάση, για παράδειγμα η σκηνή
όπου λένε αστεία και καταλήγουν σε γαργαλητά, με άφησε άναυδη με την (και σωματική) οικειότητα που δείχνει. Θα περίμενα από αυτόν να είναι πιο αυστηρός και απόμακρος.
) κάτι μυθιστορήματα της Ιζαμπέλ Αλιέντε, ιδίως ένας όπου ένας τύπος, κομμωτής/σχεδιαστής κάτι τέτοιο και ομοφυλόφιλος συμμετέχει σε αντιστασιακή οργάνωση και ερωτεύεται έναν νεαρό που είναι ο αγαπημένος της ηρωίδας. Ε, εδώ αυτό το περιστατικό το οποίο στο βιβλίο της Αλιέντε είναι στο φόντο έρχεται σε πρώτο πλάνο και το βλέπουμε μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή.
Μόλις τελείωσα το The Unspoken Name (Βιβλιο 1ο της διλογίας The Serpent Gates) της A.K. Larkwood
Μου άρεσε αρκετά η αρχή. Είχε κάποια μπρος-πίσω και σκαμπανεβάσματα.
Είχα καιρό να διαβάσω βιβλίο στο οποίο οι ήρωες αναζητούν κάποιο μαγικό αντικείμενο,
οπότε μου τράβηξε το ενδιαφέρον.
Η αλήθεια είναι δεν κατάλαβα ότι οι χαρακτήρες ήταν Όρκ...
Ωστόσο, από ότι φαίνεται δεν είμαι η μόνη, που δεν το αντιλήφθηκε...
Σαν πρώτο βιβλίο της συγγραφέως καλό βιβλίο, αλλά όχι κάτι αξιοσημείωτο...
Γενικότερα συμπαθητικό βιβλίο, το οποίο παίζει με την έννοια του πεπρωμένου vs των επιλογών.
Μου άρεσε αρκετά η αρχή. Είχε κάποια μπρος-πίσω και σκαμπανεβάσματα.
Είχα καιρό να διαβάσω βιβλίο στο οποίο οι ήρωες αναζητούν κάποιο μαγικό αντικείμενο,
οπότε μου τράβηξε το ενδιαφέρον.
Η αλήθεια είναι δεν κατάλαβα ότι οι χαρακτήρες ήταν Όρκ...
Ωστόσο, από ότι φαίνεται δεν είμαι η μόνη, που δεν το αντιλήφθηκε...
Σαν πρώτο βιβλίο της συγγραφέως καλό βιβλίο, αλλά όχι κάτι αξιοσημείωτο...
Γενικότερα συμπαθητικό βιβλίο, το οποίο παίζει με την έννοια του πεπρωμένου vs των επιλογών.
Τέλειωσα τη Ζάλη των Τάξεων του Τζιμάκου. Αποτελεί στην πραγματικότητα την απομαγνητοφώνηση των εκπομπών του Δούρειου Ήχου μεταξύ 1988 και 1989.
Μερικές παρατηρήσεις:
-Έχει έντονο ιστορικό ενδιαφέρον (για εμάς τους ελαφρώς μεγαλύτερους που τη ζήσαμε αυτή την εποχή με πλήρη συνείδηση και γνώση: Ανδρέας, διαδοχολογια, Χέρφιλντ, Μιμή, σκάνδαλα, Κοσκωτάς, φρεσκάρει τις μνήμες).
- Αντιλαμβάνεσαι πόσα έχουν αλλάξει αλλά και πόση διαχρονικότητα υπάρχει στην ελληνική κοινωνία. Για να το πω όπως το λέει και ο στίχος του Ρασούλη Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν
- Απολαμβάνεις τη γλωσσοπλαστική και ευφυέστατη κοφτερή γλώσσα του Τζιμάκου.
- Είναι ένα ανάγνωσμα με λίγη πραγματική ουσία, ωστόσο αυτή τη στιγμή, αν και δεν παύει να είναι διασκεδαστικό.
- Ο Τζιμάκος "λείπει" - πραγματικά. Θα τον χαρακτήριζα ένα σύγχρονο κυνικό φιλόσοφο (ξέρω μπορεί να με θεωρήσετε υπερβολικό - ίσως και δικαιολογημένα, αλλά τα πιο σοβαρά και φιλοσοφημένα πράγματα λέγονται αστεία). Όπως λείπουν κια οι φωνές των φιλοσόφων γενικά σε μία εποχή που ακούγονται πολλές κούφιες, ανούσιες και ακραίες φωνές, δυνατές και ενοχλητικές.
Αυτά.
Μερικές παρατηρήσεις:
-Έχει έντονο ιστορικό ενδιαφέρον (για εμάς τους ελαφρώς μεγαλύτερους που τη ζήσαμε αυτή την εποχή με πλήρη συνείδηση και γνώση: Ανδρέας, διαδοχολογια, Χέρφιλντ, Μιμή, σκάνδαλα, Κοσκωτάς, φρεσκάρει τις μνήμες).
- Αντιλαμβάνεσαι πόσα έχουν αλλάξει αλλά και πόση διαχρονικότητα υπάρχει στην ελληνική κοινωνία. Για να το πω όπως το λέει και ο στίχος του Ρασούλη Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν
- Απολαμβάνεις τη γλωσσοπλαστική και ευφυέστατη κοφτερή γλώσσα του Τζιμάκου.
- Είναι ένα ανάγνωσμα με λίγη πραγματική ουσία, ωστόσο αυτή τη στιγμή, αν και δεν παύει να είναι διασκεδαστικό.
- Ο Τζιμάκος "λείπει" - πραγματικά. Θα τον χαρακτήριζα ένα σύγχρονο κυνικό φιλόσοφο (ξέρω μπορεί να με θεωρήσετε υπερβολικό - ίσως και δικαιολογημένα, αλλά τα πιο σοβαρά και φιλοσοφημένα πράγματα λέγονται αστεία). Όπως λείπουν κια οι φωνές των φιλοσόφων γενικά σε μία εποχή που ακούγονται πολλές κούφιες, ανούσιες και ακραίες φωνές, δυνατές και ενοχλητικές.
Αυτά.
Ο Τζιμάκος λείπει και θα λείπει συνεχώς.
Διαβασα τις "Χωρες της επαγγελιας" του Γκενασια. Αρκετό καιρό αγορασμενο δισταζα να το πιασω γιατι ειχε παει πολυς καιρος απο την Λεσχη που ηταν το πρωτο βιβλίο και δεν το θυμομουν καλα. Τελικα το επιασα και ο συγγραφεας φροντισε στις πρωτες 3-4 σελιδες να μας θυμισει τους χαρακτηρες απο την Λεσχη και να συνδέσει πολυ ομορφα τα δυο βιβλία. Η ιστορια λοιπον συνεχιζεται και μεσα στις σελιδες του παραλληλα με τις ιστοριες παμπολλων χαρακτηρων παρακολουθουμε και την ιστορια της Ευρωπης απο αρχες της δεκαετιας του 60 μεχρι και λιγο μετα την πτωση του τειχους. Η υπέροχη γραφή του Γκενασια ειναι και εδώ παρουσα. Πυκνογραμμένο, πλουσιο σε ιστορίες και μια συνεχη αναζητηση των ηρωων να βρουν την δικη τους γη της επαγγελιας.
Να ομολογησω ομως οτι δεν το απολαυσα οσο την Λεσχη. Αυτη η ασταματητη αναζητηση των ηρωων, οι διαρκεις εναλλαγες μπρος πισω, οι πολλοι χαρακτηρες και οι περιπετειες τους, σε καποια σημεία με κουρασαν. Ενω η λεσχη ηταν ανετο και ευκολο πενταρι εδω θα εβαζα 3,5 με 4 αστερια.
@Ιαβερης αν θυμαμαι καλα μαζι το συζηταγαμε, αν δεν το εχεις διαβασει ήδη γιατι παει και καιρος που το λεγαμε θα σου ελεγα παντως οτι αξιζει να το διαβασεις, να δεις και την καταληξη αγαπημενων ηρωων.
Να ομολογησω ομως οτι δεν το απολαυσα οσο την Λεσχη. Αυτη η ασταματητη αναζητηση των ηρωων, οι διαρκεις εναλλαγες μπρος πισω, οι πολλοι χαρακτηρες και οι περιπετειες τους, σε καποια σημεία με κουρασαν. Ενω η λεσχη ηταν ανετο και ευκολο πενταρι εδω θα εβαζα 3,5 με 4 αστερια.
@Ιαβερης αν θυμαμαι καλα μαζι το συζηταγαμε, αν δεν το εχεις διαβασει ήδη γιατι παει και καιρος που το λεγαμε θα σου ελεγα παντως οτι αξιζει να το διαβασεις, να δεις και την καταληξη αγαπημενων ηρωων.
@Χρυσόστομος, το διάβαζω τώρα κι εγώ!
. Πρώτα ξαναδιάβασα τη Λέσχη τη περασμένη εβδομάδα για να φρεσκάρω λίγο τη μνήμη μου (ευτυχώς, τελευταία στιγμή αποφάσισα να το βάλω στη βαλίτσα κατά την αναχώρηση μου από την Ελλάδα) , αλλά κι επειδή ήταν ένα βιβλίο που ήθελα να ξαναδιαβάσω έτσι κι αλλιώς. Αμέσως μετά έπιασα και τις Χώρες που λες. Εμένα μου αρέσει μέχρι στιγμής- ιδιαίτερα η ιστορία του Φρανκ με τραβάει πολύ-και την εναλλαγή των τόπων και ηρώων προσωπικά τη βρίσκω ανανεωτική. Θα πω τις τελικές μου εντυπώσεις όταν το τελειώσω.
Είμαι στο σημείο όπου ο Ίγκορ και ο Μισέλ φτάνουν στο Ισραήλ.
Αύριο ή μεθαύριο δηλαδή. 
Τελείωσα σήμερα το μας καταβροχθίζει η φωτιά του Καμπρέ.
Δεν μου άρεσε. Δεν περίμενα ένα νεο confiteor, αλλά μετά το confiteor περίμενα κάτι εξίσου καλό και απολαυστικό.
Η αφηγηματική τεχνική του Καμπρέ (σαν Φώκνερ ας πούμε) είναι εδώ, το ίδιο και ο συνδυασμός άσχετων μεταξύ τους γεγονότων, τα οποία εδώ υφαίνονται γύρω από μια παλίνδρομη φράση (in girum imus nocte et consumimur igni - στο confiteor ήταν γύρω από ένα βιολί). Απο κει και πέρα, μου φάνηκε αρκετά ασύνδετο, σαν να γράφτηκε βιαστικά, δεν δίνει ιστορικό βάθος στους χαρακτήρες (ή background), οι οποίοι κατα τ' άλλα φαίνονται ενδιαφέροντες, αδικώντας τους κατάφορα. Τα ίδια ισχύουν και για το χρονολογικό και τοπικό πλαίσιο: κάποια στιγμή μαθαίνουμε πως βρισκόμαστε στη Βαρκελώνη, δεν ξέρουμε πότε ακριβώς, αλλά ξέρουμε ότι χρησιμοποιούνται κινητά τηλέφωνα.
Ξέροντας ότι ο Καμπρέ έγραψε το Confiteor, το βιβλίο είναι απογοητευτικό, δεν θα με εμποδίσει καθόλου όμως να πάρω και τα άλλα δυο του.
Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα τα θεατρικά του Camus.
Πρόκειται για μια πάρα πολύ προσεγμένη (σχεδόν ακαδημαϊκή) έκδοση από τον Καστανιώτη με πρόλογο και σχόλια που περιγράφουν το ιστορικό και ιδεολογικό πλαίσιο, το ιστορικό και τις κριτικές των παραστάσεων και προηγούμενες εκδοχές των τεσσάρων θεατρικών, όπως αποτυπώνονται σε χειρόγραφα και δακτυλόγραφα του συγγραφέα, αλλά και πληροφορίες που αναφέρονται στα Σημειωματάρια και στα γράμματα πρός τον φίλο Γερμανό.
Τα έργα: "Καλιγούλας", "Η Παρεξήγηση", "Οι Δίκαιοι", "Κατάσταση Πολιορκίας".
Φαινομενικά, είναι βιβλίο για φανατικούς του Camus (δεν είμαι, ούτε έγινα). Ωστόσο είναι σημαντικό για την κατανόηση του έργου του, καθώς τα θεατρικά αυτά εντάσσονται σε συγγραφικούς κύκλους. Ο "Καλιγούλας" στον κύκλο του παραλόγου, μαζί με τον Ξένο και τον Μύθο του Σίσυφου. Η "Παρεξήγηση" (το καλύτερο κατά τη γνώμη μου) στον κύκλο της εξέγερσης, μαζί με την Πανούκλα και τον Επαναστατημένο Άνθρωπο. Οι "Δίκαιοι" γράφτηκαν παράλληλα με τον Επαναστατημένο Άνθρωπο και τέλος η "Κατάσταση Πολιορκίας" που είναι αρκετά συγγενής με την Πανούκλα.
Παρά το γεγονός ότι το αγόρασα για λόγους συμπλήρωσης της εργογραφίας του Camus, το ευχαριστήθηκα ιδιαιτέρως.
Δεν μου άρεσε. Δεν περίμενα ένα νεο confiteor, αλλά μετά το confiteor περίμενα κάτι εξίσου καλό και απολαυστικό.
Η αφηγηματική τεχνική του Καμπρέ (σαν Φώκνερ ας πούμε) είναι εδώ, το ίδιο και ο συνδυασμός άσχετων μεταξύ τους γεγονότων, τα οποία εδώ υφαίνονται γύρω από μια παλίνδρομη φράση (in girum imus nocte et consumimur igni - στο confiteor ήταν γύρω από ένα βιολί). Απο κει και πέρα, μου φάνηκε αρκετά ασύνδετο, σαν να γράφτηκε βιαστικά, δεν δίνει ιστορικό βάθος στους χαρακτήρες (ή background), οι οποίοι κατα τ' άλλα φαίνονται ενδιαφέροντες, αδικώντας τους κατάφορα. Τα ίδια ισχύουν και για το χρονολογικό και τοπικό πλαίσιο: κάποια στιγμή μαθαίνουμε πως βρισκόμαστε στη Βαρκελώνη, δεν ξέρουμε πότε ακριβώς, αλλά ξέρουμε ότι χρησιμοποιούνται κινητά τηλέφωνα.
Ξέροντας ότι ο Καμπρέ έγραψε το Confiteor, το βιβλίο είναι απογοητευτικό, δεν θα με εμποδίσει καθόλου όμως να πάρω και τα άλλα δυο του.
Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα τα θεατρικά του Camus.
Πρόκειται για μια πάρα πολύ προσεγμένη (σχεδόν ακαδημαϊκή) έκδοση από τον Καστανιώτη με πρόλογο και σχόλια που περιγράφουν το ιστορικό και ιδεολογικό πλαίσιο, το ιστορικό και τις κριτικές των παραστάσεων και προηγούμενες εκδοχές των τεσσάρων θεατρικών, όπως αποτυπώνονται σε χειρόγραφα και δακτυλόγραφα του συγγραφέα, αλλά και πληροφορίες που αναφέρονται στα Σημειωματάρια και στα γράμματα πρός τον φίλο Γερμανό.
Τα έργα: "Καλιγούλας", "Η Παρεξήγηση", "Οι Δίκαιοι", "Κατάσταση Πολιορκίας".
Φαινομενικά, είναι βιβλίο για φανατικούς του Camus (δεν είμαι, ούτε έγινα). Ωστόσο είναι σημαντικό για την κατανόηση του έργου του, καθώς τα θεατρικά αυτά εντάσσονται σε συγγραφικούς κύκλους. Ο "Καλιγούλας" στον κύκλο του παραλόγου, μαζί με τον Ξένο και τον Μύθο του Σίσυφου. Η "Παρεξήγηση" (το καλύτερο κατά τη γνώμη μου) στον κύκλο της εξέγερσης, μαζί με την Πανούκλα και τον Επαναστατημένο Άνθρωπο. Οι "Δίκαιοι" γράφτηκαν παράλληλα με τον Επαναστατημένο Άνθρωπο και τέλος η "Κατάσταση Πολιορκίας" που είναι αρκετά συγγενής με την Πανούκλα.
Παρά το γεγονός ότι το αγόρασα για λόγους συμπλήρωσης της εργογραφίας του Camus, το ευχαριστήθηκα ιδιαιτέρως.
Ολοκλήρωσα το βιβλίο η αστυνομία της μνήμης (@Νικόλας Δε Κιντ).
Η υπόθεση μου άρεσε πάρα πολύ. Αντίκείμενα, οντότητες χάνονται και μέσα σε όλο αυτό υπάρχει ο φόβος να χαθεί ακόμα και η ίδια η έννοια του εαυτού. Δυνατό σε αυτά τα σημεία, όπως και η αίσθηση της απώλειας και της απολυταρχίας. Ατμοσφαιρκό, αλληγορικό... Θυμίζει σα θεματολογία το 1984, αλλά ξεχωρίζει και διαφοροποιείται από αυτό.
Ωστόσο, ψιλοβαρέθηκα... λίγο... πλοκή αργή χωρίς πολλές εξελίξεις... και αν βγαζει νόημα αυτό που θα πω παρόλο που με ενόχλησε η αργεί πλοκή, στην ουσία δε με ενόχλησε, γιατί έμοιαζε σα ένα σταδιακό βύθισμα στο τέλος ακόμα και της απώλειας... Αυτό ένοιωσα τουλάχιστον.
Η υπόθεση μου άρεσε πάρα πολύ. Αντίκείμενα, οντότητες χάνονται και μέσα σε όλο αυτό υπάρχει ο φόβος να χαθεί ακόμα και η ίδια η έννοια του εαυτού. Δυνατό σε αυτά τα σημεία, όπως και η αίσθηση της απώλειας και της απολυταρχίας. Ατμοσφαιρκό, αλληγορικό... Θυμίζει σα θεματολογία το 1984, αλλά ξεχωρίζει και διαφοροποιείται από αυτό.
Ωστόσο, ψιλοβαρέθηκα... λίγο... πλοκή αργή χωρίς πολλές εξελίξεις... και αν βγαζει νόημα αυτό που θα πω παρόλο που με ενόχλησε η αργεί πλοκή, στην ουσία δε με ενόχλησε, γιατί έμοιαζε σα ένα σταδιακό βύθισμα στο τέλος ακόμα και της απώλειας... Αυτό ένοιωσα τουλάχιστον.
Τελείωσα Τα βατράχια - του Δημήτρη Σίμου , το πρώτο βιβλίο της αστυνομικής του σειρά βιβλίων "Σκοτεινά Νερά" με πρωταγωνιστή τον Αστυνόμο Χρήστο Καπετάνο - και το πρώτο βιβλίο του Συγγραφέα.
(σημείωση του ιδίου έχω διαβάσει παλαιότερα το Σώσε με πάλι αστυνομικό, που δεν ανήκει στη σειρά).
Συνοπτικά, είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο με καλοδουλεμένους χαρακτήρες. Είναι ως επί το πλείστον όλοι δοσμένοι μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή (Καπετάνου) που είναι και κατά κύριο λόγο αφηγητής (πρωτοπρόσωπη αφήγηση).
Ο πρωταγωνιστής είναι ένας σφαιρικά παρουσιασμένος χαρακτήρας με τα καλά του και τις αδυναμίες του και σε κάνει να ταυτιστείς εύκολα μαζί του. Το σκηνικό εξέλιξης των γεγονότων στην Εύβοια
Δυο φαινομενικά άσχετες ιστορίες αναπτύσσονται και στο τέλος μπλέκονται αριστοτεχνικά, για να δώσουν λύση στο μυστήριο του φόνου μιας έφηβης.
Λιγάκι κολλάει (και λιγάκι κουράζει) και λιγάκι μπερδεύει σε μερικά επιμέρους σημεία (σε κάποιες περιγραφές, για παράδειγμα με τις περιγραφές του καιρού, για να δώσει έμφαση. Ή στην εξέλιξη όπου διακρίνει κανείς κάποια βραχυκυκλώματα στη ροή) - αλλά χωρίς τελικά να είναι εις βάρος της όλης πλοκής και της όλης εντύπωσης που αφήνει.
Μια και μιλούμε με αστεράκια νομίζω ότι ένα 3 1/2 το κερδίζει επάξια. Ένα ευχάριστο ανάγνωσμα που νομίζω ότι αξίζει για τους λάτρεςι του αστυνομικού. Συγκρίνοντάς το με το Σώσε με -που είναι πιο ύστερο έργο του συγγραφέα, θεωρό το δεύτερο πιο μεστό και πιο ολοκληρωμένο έργο του συγγραφέα. Πάντως, το συμπέρασμά μου είναι ότι ο Σίμος είναι ένας καλός δημιουργός νουάρ στη σύγχρονη ελληνική σκηνή.
(σημείωση του ιδίου έχω διαβάσει παλαιότερα το Σώσε με πάλι αστυνομικό, που δεν ανήκει στη σειρά).
Συνοπτικά, είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο με καλοδουλεμένους χαρακτήρες. Είναι ως επί το πλείστον όλοι δοσμένοι μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή (Καπετάνου) που είναι και κατά κύριο λόγο αφηγητής (πρωτοπρόσωπη αφήγηση).
Ο πρωταγωνιστής είναι ένας σφαιρικά παρουσιασμένος χαρακτήρας με τα καλά του και τις αδυναμίες του και σε κάνει να ταυτιστείς εύκολα μαζί του. Το σκηνικό εξέλιξης των γεγονότων στην Εύβοια
Δυο φαινομενικά άσχετες ιστορίες αναπτύσσονται και στο τέλος μπλέκονται αριστοτεχνικά, για να δώσουν λύση στο μυστήριο του φόνου μιας έφηβης.
Λιγάκι κολλάει (και λιγάκι κουράζει) και λιγάκι μπερδεύει σε μερικά επιμέρους σημεία (σε κάποιες περιγραφές, για παράδειγμα με τις περιγραφές του καιρού, για να δώσει έμφαση. Ή στην εξέλιξη όπου διακρίνει κανείς κάποια βραχυκυκλώματα στη ροή) - αλλά χωρίς τελικά να είναι εις βάρος της όλης πλοκής και της όλης εντύπωσης που αφήνει.
Μια και μιλούμε με αστεράκια νομίζω ότι ένα 3 1/2 το κερδίζει επάξια. Ένα ευχάριστο ανάγνωσμα που νομίζω ότι αξίζει για τους λάτρεςι του αστυνομικού. Συγκρίνοντάς το με το Σώσε με -που είναι πιο ύστερο έργο του συγγραφέα, θεωρό το δεύτερο πιο μεστό και πιο ολοκληρωμένο έργο του συγγραφέα. Πάντως, το συμπέρασμά μου είναι ότι ο Σίμος είναι ένας καλός δημιουργός νουάρ στη σύγχρονη ελληνική σκηνή.
Χρυσένια
Αρχαιολόγος του Φόρουμ
Τελείωσα το "Ιμαρετ: Στη σκιά του ρολογιού" του Καλπούζου. Μου άφησε εξαιρετικά γεμάτη γεύση. Το θέμα του είναι η σχέση δύο ομογάλακτων, ενός Έλληνα και ενός Τούρκου στην Άρτα της Τουρκοκρατίας και πώς αυτή εξελίσσεται στο πέρασμα των χρόνων! Είναι το πρωτο βιβλίο του Καλπούζου που πιάνω και συγκαταλέγεται πλέον στα αγαπημένα μου. Ο συγγραφέας είναι ακροβάτης. Ακριβώς στη μέση και χωρίς να μεροληπτεί υπέρ της μιας ή της άλλης εθνικότητας, με πηγαία ευγένεια και σεβασμό, με διαπεραστική και συνάμα γλυκιά ματιά!
Κατάφερα να τελειώσω χθες το "Παράδεισος" του Γκουρνα.
Στην αρχή μου φάνηκε λίγο, αλλά στη συνέχεια άρχισε να δημιουργείται ένα ενδιαφέρον μέχρι που έφτασα στο τέλος και εξεπλάγην!
Ενώ έχεις την εντύπωση ότι θα διαβάσεις μια ιστορία πάνω στην οποία θα ξετυλίγονται οι επιπτώσεις της αποικιοκρατιας των δυτικών στην ανατολική Αφρική στα τέλη του 19ου αι., τελικά διαβάζεις για την πρότερη αποικιοκρατία του Ομανικού εμπορίου που ταλάνιζε αιώνες πριν την ανατολική Αφρική, το συνονθύλευμα των λαών και των θρησκειών της περιοχής και κατ' επέκταση τις έμφυλες προκαταλήψεις, τις ανισότητες και την σκληρότητα των γονέων προς τα παιδιά τους...Το δε τέλος τραγικό, καθώς ο βασικός ήρωας στη προσπάθεια του να απαλλαγεί απο μία σκλαβιά, οικειοθελώς επιλέγει μία άλλη σε έναν κόσμο με ελάχιστες εξόδους διαφυγής!
Τέλος, δεν μου άρεσε η αφομοίωση ενός κειμένου του Κορανίου και των προσώπων του με τους πρωταγωνιστές της διήγησης, που γίνεται αντιληπτό από τις επεξηγήσεις και το επίμετρο του βιβλίου. Θα το χαρακτήριζα περιττό για να μη το χαρακτηρίσω κάτι άλλο.
Στην αρχή μου φάνηκε λίγο, αλλά στη συνέχεια άρχισε να δημιουργείται ένα ενδιαφέρον μέχρι που έφτασα στο τέλος και εξεπλάγην!
Ενώ έχεις την εντύπωση ότι θα διαβάσεις μια ιστορία πάνω στην οποία θα ξετυλίγονται οι επιπτώσεις της αποικιοκρατιας των δυτικών στην ανατολική Αφρική στα τέλη του 19ου αι., τελικά διαβάζεις για την πρότερη αποικιοκρατία του Ομανικού εμπορίου που ταλάνιζε αιώνες πριν την ανατολική Αφρική, το συνονθύλευμα των λαών και των θρησκειών της περιοχής και κατ' επέκταση τις έμφυλες προκαταλήψεις, τις ανισότητες και την σκληρότητα των γονέων προς τα παιδιά τους...Το δε τέλος τραγικό, καθώς ο βασικός ήρωας στη προσπάθεια του να απαλλαγεί απο μία σκλαβιά, οικειοθελώς επιλέγει μία άλλη σε έναν κόσμο με ελάχιστες εξόδους διαφυγής!
Τέλος, δεν μου άρεσε η αφομοίωση ενός κειμένου του Κορανίου και των προσώπων του με τους πρωταγωνιστές της διήγησης, που γίνεται αντιληπτό από τις επεξηγήσεις και το επίμετρο του βιβλίου. Θα το χαρακτήριζα περιττό για να μη το χαρακτηρίσω κάτι άλλο.
Last edited:
Τέλειωσα τη βεντέτα του Λάζαρου του Ludlum.
Ακτιβιστικό κίνημα για την προστασία της γης μετατρέπεται σε τρομοκρατική οργάνωση χρησιμοποιώντας νανοτεχνολογία και σκορπά πλανητικό τρόμο.
Καλογραμμένο αλλά υπερβολικό, κάποιες φορές σε σημείο γελοιότητας.
ΥΓ. κάμποσοι τελειώσαμε βιβλίο χθες και σήμερα. Δεν πήγαμε εκκλησία ε;;
Ακτιβιστικό κίνημα για την προστασία της γης μετατρέπεται σε τρομοκρατική οργάνωση χρησιμοποιώντας νανοτεχνολογία και σκορπά πλανητικό τρόμο.
Καλογραμμένο αλλά υπερβολικό, κάποιες φορές σε σημείο γελοιότητας.
ΥΓ. κάμποσοι τελειώσαμε βιβλίο χθες και σήμερα. Δεν πήγαμε εκκλησία ε;;
Τελείωσα το βιβλίο "Ο κάμπος στις φλόγες" του Χουάν Ρούλφο, ο οποίος συγκαταλέγεται στους συγγραφείς που έχουν αφήσει λίγο, ωστόσο σημαντικό λογοτεχνικό έργο, με το βιβλίο του "Πέδρο Πάραμο" να θεωρείται πρόδρομος του μαγικού ρεαλισμού. Το αμέσως επόμενο σημαντικό βιβλίο του, που εκδόθηκε πρώτο, είναι μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο "Ο κάμπος στις φλόγες".
Η θεματική και των δύο βιβλίων αναδείχνει την ζωή του μεξικάνικου λαού στις αρχές του εικοστού αιώνα. Η γραφή των ιστοριών διαφοροποιείται, μερικές από αυτές τις διακατέχει η μαγική υφή του "Πέδρο Πάραμο". Ενώ στις υπόλοιπες κυριαρχεί ο ρεαλισμός, παρόλα αυτά οι ίδιες οι ιστορίες τoν υπερβαίνουν, καθώς η ματιά του συγγραφέα τις μεταθέτει σε ένα άλλο επίπεδο. Άλλοτε οι ήρωες αιωρούνται στην ασάφεια του χρόνου και του χώρου και άλλοτε τρεμοπαίζουν από τα δεινά που αντιμετωπίζουν.
Με φόντο τον πόλεμο, την θρησκεία, την οικογενειακή ζωή και την πολιτική, οι ιστορίες μαρτυρούν πόνο και θλίψη. Το τραχύ ομιχλώδες και ξερό τοπίο εντείνει την δύσκολη καθημερινότητά τους και η επιβίωσή τους εξαρτάται από την εξαπάτηση και την σκληρότητα που θα επιδείξουν. Οι άνθρωποι γίνονται ένα με το ξερό τοπίο και η ψυχή τους πότε λειαίνεται και πότε μαίνεται από την τρέλα, την μοιχεία, την πείνα, τις σφαγές, την ερημιά, την φτώχεια.
Οι ιστορίες είναι γραμμένες απλά και σε αγγίζουν με την αμεσότητά τους. Αν και ανεξάρτητες μεταξύ τους, έχουν μια ροή και μπορεί να υποθέσει κανείς ότι είναι μέρη της ίδιας ιστορίας. Ο συνδετικός κρίκος τους, που είναι η περιγραφή της μεξικανικής ζωής, είναι μια ουσιαστική ματιά στα δεινά της ζωής της υπαίθρου και των χωριών του Μεξικού και στα πάθη των κατοίκων τους.
(Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι από φωτογραφία του συγγραφέα και όποιον τον ενδιαφέρει, μπορεί να ψάξει να δει και να θαυμάσει το εξίσου σημαντικό φωτογραφικό έργο του.)
Η θεματική και των δύο βιβλίων αναδείχνει την ζωή του μεξικάνικου λαού στις αρχές του εικοστού αιώνα. Η γραφή των ιστοριών διαφοροποιείται, μερικές από αυτές τις διακατέχει η μαγική υφή του "Πέδρο Πάραμο". Ενώ στις υπόλοιπες κυριαρχεί ο ρεαλισμός, παρόλα αυτά οι ίδιες οι ιστορίες τoν υπερβαίνουν, καθώς η ματιά του συγγραφέα τις μεταθέτει σε ένα άλλο επίπεδο. Άλλοτε οι ήρωες αιωρούνται στην ασάφεια του χρόνου και του χώρου και άλλοτε τρεμοπαίζουν από τα δεινά που αντιμετωπίζουν.
Με φόντο τον πόλεμο, την θρησκεία, την οικογενειακή ζωή και την πολιτική, οι ιστορίες μαρτυρούν πόνο και θλίψη. Το τραχύ ομιχλώδες και ξερό τοπίο εντείνει την δύσκολη καθημερινότητά τους και η επιβίωσή τους εξαρτάται από την εξαπάτηση και την σκληρότητα που θα επιδείξουν. Οι άνθρωποι γίνονται ένα με το ξερό τοπίο και η ψυχή τους πότε λειαίνεται και πότε μαίνεται από την τρέλα, την μοιχεία, την πείνα, τις σφαγές, την ερημιά, την φτώχεια.
Οι ιστορίες είναι γραμμένες απλά και σε αγγίζουν με την αμεσότητά τους. Αν και ανεξάρτητες μεταξύ τους, έχουν μια ροή και μπορεί να υποθέσει κανείς ότι είναι μέρη της ίδιας ιστορίας. Ο συνδετικός κρίκος τους, που είναι η περιγραφή της μεξικανικής ζωής, είναι μια ουσιαστική ματιά στα δεινά της ζωής της υπαίθρου και των χωριών του Μεξικού και στα πάθη των κατοίκων τους.
(Το εξώφυλλο του βιβλίου είναι από φωτογραφία του συγγραφέα και όποιον τον ενδιαφέρει, μπορεί να ψάξει να δει και να θαυμάσει το εξίσου σημαντικό φωτογραφικό έργο του.)
Έχω πειστεί πως θα μου αρέσει.
Ο τρόπος της Ογκάουα μου ταιριάζει, οπότε αν είναι καλή και η ιδέα!!
@Πεταλούδα τρομερή συλλογή διηγημάτων!
Νομίζω μου άρεσε εξίσου με το Πέδρο Πάραμο. Κάποιες με είχαν στοιχειώσει για αρκετό καιρό!
@Νικόλας Δε Κιντ Καλά σίγουρα θα πιάσω και άλλο δικό της.
Τελείωσα το Pachinko της Min Jin Lee. Κυκλοφορεί και στα ελληνικά.
Πολύ ωραίο βιβλίο. Αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας μέσα στα χρόνια 1900-1989. Η ιστορία ξεκινάει με την ζωή στην Κορέα κατά τη διάρκεια της Ιαπωνικής κυριαρχίας και αργότερα τη μετανάστευση της νεαρής πρωταγωνίστριας στην Ιαπωνία, όπου διαδραματίζεται το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας. Παρόλο που είναι καινούργιες για εμένα πληροφορίες, ωστόσο είναι τόσο γνώριμες που ξεπερνούν τα όρια της οποιαδήποτε εθνικότας. Πολέμους, κατοχή, προσωπικό εξευτελισμό γνώρισαν και γνωρίζουν πάρα πολλοί λαοί που έζησαν ή ζουν σε παρόμοιες συνθήκες, που κάνει το βιβλίο αρκετά οικείο.
"Τελείωσα" το Μολύνθηκες του james Schanner, και λέω "τελείωσα" γιατί το βιβλίο είναι διαφορετικό οπότε αν διαλέξεις άλλο μονοπάτι σε βγάζει σε άλλες περιπέτειες για τον δρόμο της επιβίωσης ή σε οδηγεί στο θάνατο. Στην 1η διαδρομή που διάλεξα επιβίωσα μετά από 17 επιλογές. Σε κάποια φάση λίγο το έχασα και δε ξέρω αν εγώ δε κατάλαβα τι γινόταν ή αν ο συγγραφέας δε το εξήγησε σωστά, μια ή άλλη μπερδεύτηκα και με δάγκωσαν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχασα. Πάνω σε αυτό δε ξέρω κατά πόσο θα μπορούσε το βιβλίο να γίνει καλύτερο με περισσότερες λεπτομέρεις και δυνατότητα επιλογών βάσει περισσότερων στοιχείων του περιβάλλοντος και των ανθρώπων που συναντάμε στην πορεία. Είναι 519 σελίδες και πιθανότατα να διπλασιοζοντουσαν αν εμπαινάν αυτά που λέω.
Στη 2η διαδρομή, στην οποία άλλαξα μια επιλογή που είχα κάνει στην 1η επέζησα μετά από 38 επιλογές.
Στην 3η διαδρομή ουσιαστικά έφτασα πιο γρήγορα στο απότέλεσμα της 2ης διαδρομής.
Στην 4η διαδρομή άλλαξα πάλι μια επιλογή που έκανα στην 1η διαρομή πέθανα σε όλες τις επιλογές που μου είχε.
Μετά βαρέθηκα και το άφησα.
Ήταν ξερό ανάγνωσμα, άδειο και ρηχό, παρόλο που ήταν ενδιαφέρον ως ένα βαθμό.
Τελείωσα το Pachinko της Min Jin Lee. Κυκλοφορεί και στα ελληνικά.
Πολύ ωραίο βιβλίο. Αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας μέσα στα χρόνια 1900-1989. Η ιστορία ξεκινάει με την ζωή στην Κορέα κατά τη διάρκεια της Ιαπωνικής κυριαρχίας και αργότερα τη μετανάστευση της νεαρής πρωταγωνίστριας στην Ιαπωνία, όπου διαδραματίζεται το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας. Παρόλο που είναι καινούργιες για εμένα πληροφορίες, ωστόσο είναι τόσο γνώριμες που ξεπερνούν τα όρια της οποιαδήποτε εθνικότας. Πολέμους, κατοχή, προσωπικό εξευτελισμό γνώρισαν και γνωρίζουν πάρα πολλοί λαοί που έζησαν ή ζουν σε παρόμοιες συνθήκες, που κάνει το βιβλίο αρκετά οικείο.
"Τελείωσα" το Μολύνθηκες του james Schanner, και λέω "τελείωσα" γιατί το βιβλίο είναι διαφορετικό οπότε αν διαλέξεις άλλο μονοπάτι σε βγάζει σε άλλες περιπέτειες για τον δρόμο της επιβίωσης ή σε οδηγεί στο θάνατο. Στην 1η διαδρομή που διάλεξα επιβίωσα μετά από 17 επιλογές. Σε κάποια φάση λίγο το έχασα και δε ξέρω αν εγώ δε κατάλαβα τι γινόταν ή αν ο συγγραφέας δε το εξήγησε σωστά, μια ή άλλη μπερδεύτηκα και με δάγκωσαν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχασα. Πάνω σε αυτό δε ξέρω κατά πόσο θα μπορούσε το βιβλίο να γίνει καλύτερο με περισσότερες λεπτομέρεις και δυνατότητα επιλογών βάσει περισσότερων στοιχείων του περιβάλλοντος και των ανθρώπων που συναντάμε στην πορεία. Είναι 519 σελίδες και πιθανότατα να διπλασιοζοντουσαν αν εμπαινάν αυτά που λέω.
Στη 2η διαδρομή, στην οποία άλλαξα μια επιλογή που είχα κάνει στην 1η επέζησα μετά από 38 επιλογές.
Στην 3η διαδρομή ουσιαστικά έφτασα πιο γρήγορα στο απότέλεσμα της 2ης διαδρομής.
Στην 4η διαδρομή άλλαξα πάλι μια επιλογή που έκανα στην 1η διαρομή πέθανα σε όλες τις επιλογές που μου είχε.
Μετά βαρέθηκα και το άφησα.
Ήταν ξερό ανάγνωσμα, άδειο και ρηχό, παρόλο που ήταν ενδιαφέρον ως ένα βαθμό.