Ποιο βιβλίο τελείωσες σήμερα;

[ΜιΛάμπρος]

Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα τον επαναστατημένο άνθρωπο του Καμύ.
Εξαιρετικό βιβλίο, ιδιαιτέρως πλούσιο σε ιδέες και επιχειρήματα. Αλλά, το βρήκα δύσκολο επειδή αφενός μου φάνηκε πως απευθύνεται σε Γάλλους: υπάρχουν πολλές αναφορές σε πρόσωπα και στιγμές της γαλλικής ιστορίας που ο μέσος Έλληνας αναγνώστης -σαν και του λόγου μου- δεν είναι εξοικειωμένος. Αφετέρου, σε αρκετά σημεία σαν να χάθηκα, επειδή μου έδινε την εντύπωση ότι δεν υπήρχε κάποιος τελικός σκοπός, μια επιχειρηματολογία δλδ που θα έβγαζε σε κάποιο συμπέρασμα, ή θα είχε μια κατάληξη τελος πάντων. Αφετρίτου, το πνευματικό περιβάλλον εντός του οποίου γράφτηκε το βιβλίο είναι συγκεκριμένο και αν κανείς το αγνοεί, ενδέχεται να χάσει τον παλμό και τη δυναμική του κειμένου. Προσωπικά, είχα την τύχη να διαβάσω πριν λίγες μόνο βδομάδες τα ελευθεριακά γραπτά, όπου υπήρχαν πολλές βιβλιοκριτικές για το συγκεκριμένο έργο (θετικές και αρνητικές), συν επιπλέον κείμενα του Καμύ που εξηγούσαν τη μέθοδό του στο συγκεκριμένο βιβλίο, επομένως φωτίστηκε κάπως το πλαίσιο. Εννοείται ότι δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς τα ελευθεριακά γραπτά για να διαβάσει τον επαναστατημένο άνθρωπο. Σε κάθε περίπτωση, είναι σπουδαίο βιβλίο και νομίζω βασικό για όποια/ον θέλει να διαβάσει Καμύ.

Τελείωσα επίσης τον Μηδενισμό, του π. Σεραφείμ Ρόουζ. Ο Ρόουζ είναι μια ιδιαίτερη προσωπικότητα, για την οποία έχω ακούσει και διαβάσει πολλά. Δυστυχώς, απογοητεύτηκα. Δεν είναι θεολογικό βιβλίο (που θα ήθελα να είναι), ούτε φιλοσοφικό. Ούτε κείται κάπου ανάμεσα, νομίζω. Το γεγονός ότι όλο το βιβλίο (κοντά στις 140 σελίδες) είναι κεφάλαιο ενός ευρύτερου έργου, σίγουρα του στερεί context (που λένε και στο χωριό μου).

Μέρος ευρύτερου έργου ήταν και το σύντομο εγκώμιο των πουλιών του Λεοπάρντι, που το πήρα εξ αφορμής του αγαπημένου μου podcast στο Τρίτο. ΟΚ, μια χαρά.

Τέλος, τελείωσα τις διηγήσεις ενός ονειρευτή, που έρχεται μαζί με το βιβλίο των θαυμάτων, του Λόρδου Ντάνσανυ.
Για κάποιον λόγο αυτό το μικρό βιβλιαράκι πωλούταν σε εξωφρενική τιμή στο μεταμπούκ. Το πέτυχα σε σχετικά καλή τιμή και το τσίμπησα παραύτα. Μικρές ιστορίες με στοιχεία φαντασίας και καθημερινότητας. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Αγορά βιβλιοφιλικού ενδιαφέροντος και μόνο, με τον Δον Ροντρίγκεθ να παραμένει το αγαπημένο μου του Λόρδου (και γενικά αγαπημένο), με την επιφύλαξη ότι διάβασα την κόρη πριν από 20 σχεδόν χρόνια, όταν στοίχιζε μερικές χιλιάδες δραχμές.

 

[Έλλη Μ]

Την κορη την ειχα διαβασει κι εγω πριν πολλα χρονια, φοιτητρια. Με ειχε τραβηξει παρα πολυ το εξωφυλλο, οπως και ακομη Εχει πλακα που την αναφερεις, μιας και επιασα σημερα το βιβλιο με σκοπο να το ξαναδιαβασω.

Χαζευοντας τις πληροφοριες, διαβασα οτι το εξώφυλλο ειναι του Δημήτρη Καλοκυρη.

 

[Εστελλ]

Τις προηγούμενες ημέρες τελείωσα τον επαναστατημένο άνθρωπο του Καμύ.

Το είχα διαβάσει πριν μια δεκαετία (τότε διάβαζα αρκετά). Ήταν το πρώτο από τα βιβλία του που διάβασα, το δεύτερο και προς το παρών τελευταίο ήταν ο Καλιγούλας. Το βρήκα αρκετά ευκολοδιαβαστο(*) σε σχέση με άλλα βιβλία του που έχω μόνο ξεφυλλίσει επειδή είμαι σίγουρη δεν θα καταλάβαινα πολλά. Βέβαια υπήρχαν αυτά τα κενά που αναφέρεις για το παραπάνω βιβλίο για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με το υπόβαθρο της τότε εποχής αλλά σε γενικές γραμμές το νόημα βγαίνει. Αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση σύμφωνα με τα δεδομένα που διάβαζα τότε ήταν οι αναφορές και ένας ορισμός του για τον μηδενισμό. Εντύπωση εννοώντας έκπληξη, μου φάνηκε κάπως, πως να το θέσω, αρκετά ωμό σε κάποια σημεία, μπορεί να το διάβασα σε λάθος ηλικία. Τώρα αμφιβαλλω αν θα το έβρισκα ωμο.

 

[Εστελλ]

@Έλλη Μ *κλαίω με τον συντονισμό των ποστ μας. Και λέμε για αναγνώσματα φοιτητικών χρόνων
φαντάσου να ήταν και τα ίδια

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα χθες το βράδι το Ροσάλντε, του Έσσε (είναι "το", όχι "η" που νόμιζα αρχικά).
Δεν θυμάμαι ποιο ήταν το τελευταίο βιβλίο του Έσσε που διάβασα και δεν θυμάμαι ποιο άλλο, εκτός από τον λύκο της στέπας, μου άρεσε τόσο πολύ.

Η ιστορία καθαυτή δεν είναι τίποτε σπουδαίο ή περίπλοκο. Αλλά ο τρόπος που παρουσιάζεται και το πόσο διακριτικά και ανεπαίσθητα σχεδόν περιγράφονται τα συναισθήματα, οι σχέσεις και το δράμα που εκτυλίσσεται στο Ροσάλντε (όνομα κτήματος είναι) αφήνουν ισχυρό αποτύπωμα.

Κατά παράξενο τρόπο, ο κεντρικός ήρωας μου θύμισε τον Χάρυ Χάλλερ από τον λύκο (σε ό,τι αφορά τη ψυχοσύνθεση), μου θύμισε και τον ήρωα του "κάτω από τον τροχό" (σε ό,τι αφορά την αλληλεπίδραση με τη φύση). Φυσικά, αυτοί οι συσχετισμοί με εκνεύρισαν σφόδρα αμέσως μόλις έκλεισα το βιβλίο, γιατί σκέφτηκα ότι:
1) πρέπει να ξαναδιαβάσω τον Έσσε πιο προσεκτικά, τουλάχιστον τα μείζονα- τα είχα διαβάσει ως φοιτητής, τότε που το μυαλό κατοικοέδρευε σε περιοχές αλλότριες της φυσικής του θέσης,
2) να τα βρω από άλλες εκδόσεις & μεταφράσεις, όχι των Γραμμάτων (αν και τούτη τη μετάφραση τη βρήκα πολύ προσεγμένη).
Αλλά δεν γίνεται αυτό γιατί επέστρεψα στο νησί της υπηρεσίας και η βιβλιοθήκη παραμένει στην ηπειρωτική χώρα.

 

[Διχασμένη]

Διάβασα δυο πολύ όμορφα βιβλία φαντασίας: τον Πιρανέζι της Σουζάνα Κλαρκ και το the priory of the orange tree της Samantha Shannon.
Ο Πιρανέζι είναι πάρα πολύ ιδιαίτερο και πρωτότυπο βιβλίο, δεν είναι βιβλίο παραδοσιακά φαντασίας. Ο κόσμος είναι πολύ πρωτότυπος και μοναχικός και οι "μάγοι" του φέρνουν περισσότερο σε τρελούς επιστήμονες, με εμμονή στο μοτίβο της γνώσης. Είναι μοναδικό μυθιστόρημα, θα τολμούσα να το χαρακτηρίσω αριστούργημα. Λόγω της πρωτοτυπίας του κόσμου που δημιουργεί η Κλαρκ θα το χαρακτήριζα new weird, αν και το εν λόγω είναι αισιόδοξο, ενώ γενικα το new weird δεν είναι. Λόγω του αισθήματος του ανοικειου ακροβατεί στα όρια του τρόμου, για εμένα τουλάχιστον. Στην αρχή, με τις περιγραφές, έβλεπα ονειρα με μυστηριώδη δωμάτια. Το μοτίβο με την αρχαία γνωση που χάθηκε με χάλασε αρκετά, διότι γνωρίζω ότι αυτή την θεωρία είχαν ως βάση διάφορες αντιανθρωπιστικες φιλοσοφίες.

Spoiler

Βέβαια, αυτοί που το επικαλούνται αποδεικνύονται οι κακοί της ιστορίας, δηλαδή οι εν λόγω τρελοί επιστήμονες.

Το άλλο, the priory of the orange tree, είναι παραδοσιακότερη επική φαντασία με δράκους. Όσον αφορά την ατμόσφαιρα, είναι ενδιάμεσα σε Τόλκιν και Μάρτιν. Έχει βασιλικές και πολιτικές γενικά ίντριγκες που είναι φανερές, σε αντίθεση με τον Τόλκιν, όπως επίσης και οι χαρακτήρες δεν είναι μόνο καλοί ή κακοί, αλλά, σε αντίθεση με τον Μάρτιν, οι χαρακτήρες γλιτώνουν από τις διάφορες κακοτοπιές. Α, και δεν έχει ξωτικά και νάνους, μόνο ανθρώπους, μαγικές ικανότητες, δράκους (και ανατολικούς και δυτικούς) και μαγικά ζώα. Μου άρεσε πάρα πολύ που δεν διαδραματίζεται στον Μεσαίωνα, αλλά περίπου στην ελισαβετιανή εποχή. Ένας χαρακτήρας θα ορκιζόμουνα ότι βασίζεται στον σερ Φράνσις Ντρέικ!
Μου άρεσε επίσης ότι στην κοσμοπλασία υπήρχαν και έπαιζαν ρόλο και οι ανατολικοί δράκοι, διαφορετικοί από τους δυτικούς.
Οι κύριοι και σημαντικότεροι χαρακτήρες είναι γυναίκες, αλλά είναι ισορροπημένο, καθώς οι άντρες δεν περιγράφονται ως χαζοί ή ανίκανοι. Επίσης, ακόμη κι αν οι γυναίκες έχουν πολιτική δύναμη, και πάλι υπάρχουν στερεότυπα που έχουν να κάνουν με την κοινωνική θέση και πρέπει να ακολουθήσουν και δημιουργούνται εντάσεις στην πλοκή. (Σελεφά, μάλλον στο προτείνω)
Είναι γενικά καλογραμμένο, αν και σε δύο φάσεις, καθώς η συγγραφέας ήθελε να κάνει λυρική τη γραφή της, έχασε λίγο τη μπάλα και προέκυψαν κάτι προτάσεις που δεν έβγαζαν πολύ νόημα.
Είχε επίσης ωραία μηνύματα, σε σχέση με τη συνέργασία μεταξύ των λαών και την ανοχή στις διάφορες θρησκείες.

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσε χθες η πρώτη μου αναγνωστική περιπέτεια στον κόσμο του Thomas Pynchon με το Vineland.

Αν με ρωτούσε κάποια/ος που δεν έχει διαβάσει Pynchon πώς είναι ο Pynchon, θα έλεγα Tom Robbins+ παλιός καλός Stephen King στη νιοστή.
Αυτό, με βάση το Βαϊνλαντ-σκοπεύω να κάνω το ατόπημα να διαβάσω και τα υπόλοιπα.

Ξεκινάμε με απόσπασμα της @Έλλη Μ

Δεν εχω το Βάινλαντ, εχω καμποσα του Πυντσον και -ναι!! θα το ξεστομίσω!!- μονο τη συλλογή των 49 εχω ολοκληρώσει, με μεγάλη επιτυχία, δηλαδή πέτυχε να μου καψει πολλά εγκεφαλικα κύτταρα ο τύπος.

Ορθό.
1) Καταρχάς, είναι πολύ δύσκολο βιβλίο επειδή, αν θέλει κανείς να παρακολουθήσει (όσο αυτό είναι δυνατόν) την εξέλιξη της ιστορίας (την ποια?) ή έστω την πλοκή (what is this?), θέλει τρομερή συγκέντρωση. Υπάρχουν παράγραφοι με κόμματα που πιάνουν μισή σχεδόν σελίδα. Ιστορίες μπλέκονται μέσα σε άλλες ιστορίες συστηματικά -και είναι άσχετες μεταξύ τους: εκεί που γίνεται λόγος για το σπίτι ενός εκ των πρωταγωνιστών, παρεμβάλλεται η ιστορία του σκύλου του (από τη γέννησή του μέχρι το σημείο που βρισκόμαστε περίπου), η οποία εκτείνεται σε διψήφιο, κατά βάση, αριθμό σελίδων, και μετά πάμε σε κάτι άλλο, εξίσου άσχετο ή σχετικό, που με τη σειρά του εκτείνεται σε ΧΨ σελίδες. Οι πρωταγωνιστές είναι πολλοί. Η ιστορία του καθενός, άσχετη με την καθαυτό ιστορία του βιβλίου, παρατίθεται εκτενώς και λεπτομερώς, και συνήθως είναι άσχετη με την πλοκή. Δεν μας, διηγείται δηλαδή, την ιστορία του Α ή του Β ώστε να καταλάβουμε πώς έφτασε ο συγκεκριμένος χαρακτήρας εκεί. Η ιστορία υπάρχει for the sake της ιστορίας, της αφήγησης και μόνο -δεν εξυπηρετεί την πλοκή, κι αν την εξυπηρετεί, αυτό γίνεται με κάποιον παράξενο τρόπο που τον παίρνουμε χαμπάρι πολλές, πολλές σελίδες μετά.

2) Είναι χαοτικό(ς). Δεν μου έκαψε εγκεφαλικά κύτταρα, απλά μου έδειξε πώς χωράει το χάος στις 447 σελίδες της (καλούτσικης) ελληνικής μετάφρασης. Η ιστορία καθαυτή μπορεί να περιγραφεί σε 1-2 σειρές. Αρκετοί από τους πρωταγωνιστές και τα πρόσωπα που τους πλαισιώνουν θα μπορούσαν πολύ απλά να μην υπήρχαν καθόλου. Δεκάδες επεισόδια της αφήγησης είναι εντελώς περιττά, εξωφρενικά, ανόητα, παράδοξα, αχρείαστα.

Αλλά "δένει".
Με κάποιον τρόπο όλο αυτό το πατιρντί βγάζει νόημα -όχι πολύ, αλλά βγάζει. Υπήρχαν σημεία βαθειάς αναγνωστικής εμβύθισης όπου απλά χανόμουν. Απόλυτη συγκέντρωση και τεράστιες προτάσεις, οι οποίες απαιτούν 100% προσοχή για να μην χαθείς, είχαν ως αποτέλεσμα απλά να "φεύγω" και να μην καταλαβαίνω πώς περνάει ο χρόνος, πώς περνάνε οι σελίδες. Πολύ λίγα βιβλία έχουν κατορθώσει να με αποσπάσουν από την πραγματικότητα με τόσο απόλυτο και συγχρόνως απολαυστικό τρόπο.

Λένε για τον Pynchon ότι είναι πολύ σημαντικός. Θα συμφωνήσω. Απ'αυτό που διάβασα θα υποστηρίξω ότι είναι σημαντικός γιατί έχει τη δυνατότητα να γράψει τέτοιο βιβλίο. Ο τρόπος που χτίζει την αφήγησή του και ο τρόπος που "κρατάει" τη ροή και τον μίτο της ιστορίας μέσα από δαιδαλώδεις παραγράφους (όπου το θέμα και η αφηγηματική στόχευση αλλάζει σε κάθε σειρά σχεδόν) είναι εκπληκτικός.
Γι'αυτό τον λόγο μου άρεσε πάρα πολύ το Βαϊνλαντ. Όχι ως ιστορία ή ως βιβλίο γενικώς, αλλά ως τρόπος δόμησης ενός βιβλίου, ως επίδειξη ικανοτήτων, ως ακραία άσκηση ξεχειλώματος και τιθάσευσης των αφηγηματικών ορίων.

Όσες/όσοι το τολμήσετε, σιγά-σιγά και με υπομονή.

 

[ΚρίτωνΓ]

Τελείωσε χθες η πρώτη μου αναγνωστική περιπέτεια στον κόσμο του Thomas Pynchon με το Vineland.
Όσες/όσοι το τολμήσετε, σιγά-σιγά και με υπομονή.

...και χάπια (διαλέξτε τι είδους ανάλογα με τον τύπο σας)
@ΜιΛάμπρος για διαφημιστής κάνεις, στο 'χω πει;
Διαβάζοντας την στοχευμένη κριτική & αναλυτική αξιολόγηση της αναγνωστικής σου εμπειρίας θα σπεύσω (...να διαβάσω κάτι άλλο, για την ακρίβεια ο,τιδήποτε άλλο)

 

[Έλλη Μ]

Η σχεση μου με τον Πυντσον αριθμει τη συλλογη των 49+ 50σελ Ουρανιου τοξου +50σελ Mason and Dixon, αμφοτερα δωρο το 2015. Ή, 2016. Δεν εχω ιδεα ποια ειναι η ιδανικη αρχη με αυτον τον συγγραφέα, υποπτευομαι, για μενα, καμια.

Όχι ως ιστορία ή ως βιβλίο γενικώς, αλλά ως τρόπος δόμησης ενός βιβλίου, ως επίδειξη ικανοτήτων, ως ακραία άσκηση ξεχειλώματος και τιθάσευσης των αφηγηματικών ορίων.

Ακους τον Λεοπολδο Μπλουμ;;; Σε καλει φωναχτά!!

Μην ακους τον @ΚρίτωνΓ. Κι εμενα καποτε με ελεγε μεσιτρια.

 

[Έλλη Μ]

Ξεκίνησα τον θάνατο του κύριου Γκόλουζα, του Μπρανιμίρ Στσεπάνοβιτς. Η ομότιτλη ιστορία είναι μια σπουδή πάνω στο παράλογο και το αναπόφευκτο και είναι απο τα πολύ ωραία διηγήματα που έχω διαβάσει.

Το σύνολο του βιβλίου ειναι εξαιρετικό, από τις καλυτερες συλλογές διηγηματων. Παρόλες τις ομοιότητητες με το Στόμα του και τον φόβο ότι μπορεί να διαβάσω το ίδιο μοτίβο, και τα τεσσερα διηγήματα ειναι πάρα πολύ δυνατά, ενταση μεγαλύτερη από την εκταση του καθενός απο αυτα. Σε καμία των περιπτώσεων δεν σχετίζονται με τον μαγικό ρεαλισμό, επειδη συμβαινουν περιεργα κι ανεξηγητα πράγματα ή επειδή κάποιος φανταζεται διάφορα, στον επιθανάτιο ρόγχο του ή επειδή εγκολπώνονται στοιχεία φαντασμάτων -που βλέπει μόνο ένας!! να αλλη μια σημαντική διαφορά απο τον μαγικό ρεαλισμό.

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Τελείωσα Τα ελιξήρια της Φωνής τους, του Καλοκύρη!

Ουτε καν, αλλα αν τελικα επικρατησει αυτό, παρακαλώ να εξαντλησεις όοολη σου την τέχνη.

Που λες Έλλη, το βιβλίο μου έκαψε τον εγκέφαλο. Θέλει μεγάλη τέχνη και ευρυμάθεια για να γράψει κανείς τόσα πολλά πράγματα μέσα σε τόσες λίγες σελίδες.
Οπότε, μου άρεσε και θαύμασα τον συγγραφέα, αλλά δύσκολα θα ξαναδιάβαζα κάτι παρόμοιο!

Spoiler

Αλήθεια το ορθογραφικό λάθος στον τίτλο δεν το πρόσεξε κανείς;

 

[Έλλη Μ]

Τελείωσα Τα ελιξήρια της Φωνής τους, του Καλοκύρη!

Spoiler

Αλήθεια το ορθογραφικό λάθος στον τίτλο δεν το πρόσεξε κανείς;

Δεν υπάρχει ορθογραφικο λαθος
Αν αναφερεσαι στο ελιξηριο, ειναι σωστο

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Στο ΛΚΝ το βλέπω ως ελιξίριο, επίσης στο Iatronet το ίδιο.
Η ετυμολογία που βρίσκω είναι από το αραβικό al-iksīr ==> ελιξίριον.
Ο Μπαμπινιώτης βέβαια θεωρεί σωστή τη γραφή με -η διότι υποστηρίζει πως και η αραβική λέξη προέρχεται από δάνειο των αρχαίων ελληνικών ξηρίον «ειδική σκόνη για την επούλωση τραυμάτων και την επίσχεση της αιμορραγίας».

Οπότε καταλήγω πως και οι δύο γραφές είναι σωστές!

 

[Έλλη Μ]

Το λεξικό της ακαδημιας, εχει και τα δυο.

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Άρα είμαστε σύμφωνοι, εγώ, εσύ και η ΑΚαδημία!!

 

[ΜιΛάμπρος]

Τελείωσα τον Οδυσσέα, τη μετάφραση του Ανευλαβή από τον Κάκτο.
Ας αναφερθεί ότι διαβάστηκε μετά από Πύντσον -ΔΕΝ ξανακάνω τέτοιες ταρζανιές, jamais!
Περριτό να αναφερθεί ότι είναι πολύ δύσκολο βιβλίο, αλλά και πολύ σημαντικό βιβλίο.

ωραια αναμετρηση με τις δυναμεις σου (τα νευρα σου και το φαρμακειο της γειτονιας σου

Ισχύει. Θέλει πολύ γερά νεύρα, υπερβολική αφοσίωση, αποφασιστικότητα, αυταπάρνηση και πνευματικό κάματο.

Επιπλέον, χρειάζεται να έχει διαβάσει κανείς προηγούμενα έργα του Joyce: το πορτρέτο του καλλιτέχνη και τους Δουβλινέζους. Όχι μόνο οι χαρακτήρες, αλλά και περιστατικά που αναφέρονται στα παραπάνω επανέρχονται στον Οδυσσέα.

Στην αρχή χάθηκα. Στη μέση της μέσης, είχα τη φαεινή ιδέα να παρακολουθήσω μερικά βιντεάκια στο youtube και να διαβάσω 2-3 πράγματα δεξιά-αριστερά. Αυτό βοήθησε αρκετά στο να καταλάβω τη λογική (λέμε τώρα) του Οδυσσέα. Πώς δομείται η μέρα του Λεοπόλδου Μπλούμ, τι συμβαίνει, τι έχει προηγηθεί, τι θα ακολουθήσει κλπ κλπ. Βασικά, μου έδωσε αρκετή ώθηση για να συνεχίσω την ανάγνωση, επειδή τα βίντεα κυρίως μου δώσαν να καταλάβω το πόσο πολύ δουλεμένο είναι το βιβλίο.

Εδώ μπαίνουν οι υποσημειώσεις.

Και σε ποια υποσημείωση;;

Γενικά, είμαι συνηθισμένος να διαβάζω βιβλία με υποσημειώσεις, χωρίς να χάνω τον ειρμό. Πολλές από τις υποσημειώσεις ήταν πολύ χρήσιμες, κυρίως οι αφορώσες στην ιστορία της Ιρλανδίας, πρόσωπα (ιστορικά ή μυθολογικά).
Κάποιες τις βρήκα αχρείαστες, αναφερόνταν σε γενικές γνώσεις που, υποθέτω, ο οποισδήποτε αναγνώστης του Οδυσσέα θα τις έχει.
Κάποιες, τέλος, τις βρήκα όχι και τόσο χρήσιμες, κυρίως εκείνες που ο Ανευλαβής εξηγούσε τις γλωσσικές καινοτομίες ή εξηγούσε πώς μετέφρασε κάποια λέξη από την τάδε ή τη δείνα γλώσσα (εβραϊκά, ούγγρικα κλπ). Γι'αυτό το λόγο ο Οδυσσέας πρέπει να διαβαστεί και στο πρωτότυπο. Εντάξει, δύσκολο εως αδύνατο, τουλάχιστον για μένα που δεν ξέρω τόσο καλά αγγλικά. Σε κάθε περίπτωση, σκέφτομαι σοβαρά (κάποια στιγμή) να το ξαναδιαβάσω δίπλα-δίπλα με το αγγλικό πρωτότυπο.

Ίσως η @Έλλη Μ, στην οποία παραπέμπω συχνάκις, με θεωρήσει παλαβό (τουλάχιστον) που θέλω να το ξαναδιαβάσω. Είπε άλλωστε:

Αν θυμαμαι, τα βοδια με κουρασαν αλλα με αποτελειωσε ο Ευμαιος.

Τα Βόδια δεν με κούρασαν. Με διέλυσαν, κυριολεκτικά. Όταν το τελείωσα (μετά από 3 μέρες εντατικού διαβάσματος) σηκώθηκα και ήμουν ράκος. Με αποτέλειωσε η Κίρκη (στον οίκο ανοχής). Βρήκα τον Εύμαιο μια χαρά, για να δώσει το τελικό χτύπημα η Πηνελόπη (το τελευταίο κεφάλαιο) όπου για 60 β α σ α ν ι σ τ ι κ έ ς, σ α δ ι σ τ ι κ έ ς σελίδες (από 1036 εως 1096) δεν υπάρχει σημείο στίξης...

Απο κεί και πέρα, πίστευα ότι δεν θα μου άρεσε. Αλλά μου άρεσε. (!!!)
Το τι έχει κάνει ο Joyce σ'αυτό το βιβλίο είναι απλά εκπληκτικό. Το πλήθος των αναφορών του σε έργα, γεγονότα, ανθρώπους, μύθους, ιστορίες, καταστάσεις, τα λογοπαίγνια, οι μεταφορές, οι παρομοιώσεις κλπ κλπ δεν είναι απλά πολυάριθμες και ποικίλλες. Δείχνουν έναν άνθρωπο (τον Joyce) με ευρύτατο πνεύμα και ενδιαφέροντα, τρομακτικά και ουσιαστικά διαβασμένο.
Πιο απίστευτο όμως είναι το γεγονός ότι έχει δέσει όλα αυτά τα ετερόκλητα στοιχεία σε ένα ομοιογενές σύνολο. Αυτό από μόνο του κάνει το βιβλίο τρομερά θαυμαστό: όταν καταλάβα τι παίζει με τον Οδυσσέα (ανατρέχωντας στα διάφορα βοηθήματα που αναφέρθηκαν παραπάνω) απλά θαύμαζα -φαντάζομαι στο πρωτότυπο θα'ναι ακόμα πιο θαυμαστή και ενδεχομένως καθηλωτική η αναγνωστική εμπειρία.

Ο Λεοπόλδος Μπλούμ ως ήρωας, είναι τελικά ελκυστικός. Παρότι είναι τρομερά πεζός, συνηθισμένος, αισχρός κάποτε, κατέληξα να τον συμπαθήσω. Δεν ταυτίστηκα, τον συμπάθησα. Αγνοώ τον λόγο. Φαντάζομαι, όταν το βιβλίο "κάτσει" και όταν ψαχτώ λίγο περισσότερο σχετικά, θα τον βρω. Οι υπόλοιπο ήρωες έχουν μια πολυπλοκότητα και κάποια δική τους γοητεία που επισκιάζεται από τον Λ. Μ., τουλάχιστον όσο αφορά στην πρώτη μου ανάγνωση. Είναι πιθανόν ότι, όταν ξαναδιαβάσω το Πορτρέτο (το έκανα πριν 3 χρόνια αν δεν κάνω λάθος, δεν το θυμάμαι) και τους Δουβλινέζους, και όταν ξαναπιάσω τον Οδυσσέα, θα αναγνωρίσω την αξία τους.

Προς το παρόν, έστω κι αν με τσάκισε (χωρίς πλάκα), δηλώνω καταγοητευμένος. Δηλώνω ότι διάβασα ένα αριστούργημα. Δεν είναι βιβλίο που το πιάνεις ελαφρά τη καρδία (να το γράψω σωστά: ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ ). Έχει κόπο. Έχει απελπισία. Αλλά φαντάζομαι ο καθένας θα βρεί κάτι διαφορετικό και μοναδικά δικό του για να κολλήσει.

 

[Έλλη Μ]

Δεν ξερω απο πού ν αρχίσω!! Μαλλον απο δω κι εδω:

το τελικό χτύπημα η Πηνελόπη (το τελευταίο κεφάλαιο) όπου για 60 β α σ α ν ι σ τ ι κ έ ς, σ α δ ι σ τ ι κ έ ς σελίδες (από 1036 εως 1096) δεν υπάρχει σημείο στίξης...

Παραδόξως, η Πηνελόπη μου ειχε φανει piece of cake (!!), αληθεια σου λέω.
Σκόρπιες, ακατανέμητες σκέψεις:

• Επιμένω οτι ο Φαουστους ειναι απειρως δυσκολότερο βιβλιο από τον Οδυσσέα. -
• Οσο κι αν ολοι πινουν νερό στη μεταφραση του Ανευλαβή -και δεν εχω λόγο να μην δεχτώ ή σεβαστώ αυτή την πολύ σημαντικη προσπαθεια- το κείμενο με τις υποσημειώσεις, δεν κατάφερε να με τραβήξει όπως του ΚαΑψασκη, τότε, κι ας γκρινιαζα για την ελλειψη ουσιωδων διευκρινησεων στο κείμενό του. Γι αυτό και το πηρα, με σκοπο να το ξαναδιαβασω, ομως μου ελειψε η γοητεια της αρχικής αναγνωσης που -τελικά- ήταν του ιδιου του κειμενου. Δηλαδή: το καλοκαιρι που τα ειχα διπλα διπλα, μαζι με τον οδηγο του Μαραγκοπουλου και το πρωτότυπο κείμενο, παλι ο Καψασκης με εθελγε.
• Αν καταφερα να διαβασω τον Οδυσσεα, ολοι μπορουν, το πιστευω ακραδαντα. Ενταξει, ολοι οι καπως ωριμοι αναγνωστες
• Δεν το εχω πολυ φρεσκο στο κεφάλι μου, αλλα θυμαμαι να αναζητω μανιωδως καποιον με τον οποιο να μπορω να το σχολιασω. Δεν βρηκα. Ελπιζω να εισαι πιο τυχερός απο μενα.
• Ο Τζόυς εκανε κατι ανεπαναληπτο και καινοτόμο, κατα τη γνωμη μου, στη λογοτεχνια. Δεν υπάρχει όμοιό του κι ουτε θα υπάρξει.
• Οι χαρακτηρες που θυμαμαι ειναι ο Λεοπόλδος, η Μολυ, ο Δαιδαλος κι ο μάγκας φίλος του. Α, κι ο γκομενος της Μολυ
• Ο Οδυσσεας ειναι επιτευγμα, αριστουργημα ναι. Δεν θα μπει ποτέ στα αγαπημένα μου, δεν αγγιξε κάτι εντός, αλλά ειδα τη λογοτεχνια -μεσω ενος close-up- απο απόσταση (καταλαβες, αραγε;!)

Πες, δεν ενιωσες ωραία που το εβγαλες;;

 

[ΜιΛάμπρος]

Πες, δεν ενιωσες ωραία που το εβγαλες;;

Να πω την αλήθεια, όχι. Αντίθετα, ένιωσα ότι τώρα αρχίζω.
Έριξα μια ματιά στη βιβλιογραφία (βοηθήματα κλπ). Είχα αναφέρει παλιότερα ότι ήθελα να πάρω και την έκδοση του Κέδρου (τη μετάφραση που διάβασες). Νομίζω θα ξεκινήσω από το πρωτότυπο και ενδεχομένως κάποια βοηθήματα στα αγγλικά. Φαντάζομαι δεν θα γίνει άμεσα. Ίσως αργότερα, ίσως σιγά-σιγά.

Δεν είναι τρομερό τι μπορεί να προκαλέσει ένα τόσο παράξενο και δύσκολο βιβλίο;

• Ο Οδυσσεας ειναι επιτευγμα, αριστουργημα ναι. Δεν θα μπει ποτέ στα αγαπημένα μου, δεν αγγιξε κάτι εντός, αλλά ειδα τη λογοτεχνια -μεσω ενος close-up- απο απόσταση (καταλαβες, αραγε;!)

Κατάλαβα και συμφωνώ.
Γι'αυτό το λόγο το σκεφτόμουν χθες όλο το βράδι και καταστρώνω σχέδια από που και πώς να αρχίσω να σκαλίζω περισσότερο. Δεν είναι απλώς ένα έργο που χωρίζει τη λογοτεχνία σε π.Ο. και μ.Ο. Είναι περισσότερα πράγματα.
Φαντάζομαι τις επόμενες ημέρες, όταν θα έχει "καθίσει" περισσότερο, θα έχω να πω κι άλλα...

 

[Έλλη Μ]

Γι'αυτό το λόγο το σκεφτόμουν χθες όλο το βράδι και καταστρώνω σχέδια από που και πώς να αρχίσω να σκαλίζω περισσότερο.

Πολύ καλη πηγη ειναι η βιογραφία του Τζόις από τον Ελλμαν, αλλά ειναι εξαντλημένο και φαντάζεσαι πόσο πωλειται.

Spoiler

Θες να το αγορασουμε μισο μισό; εγώ θα φαω το τυρί κι εσύ το ζαμπόν

Tελειωσα της προαλλες δυο διηγηματα του Ελλισον, ανεβαζοντας ετσι στα πεντε τον αριθμο πολυ καλων διηγηματων αυτου του συγγραφεα. Μου αρέσουν πολυ οι ιστοριες του που, αν και μαυρες, πεσιμιστικες και δυσοιωνες, ειναι ταυτοχρονα σκληρες κι οχι μελαγχολικες. Δηλαδη, σου σερβιρει την (σκληρη) αληθεια του, χωρις καθολου γαρνιτουρα.

Η ομότιτλη ιστορία περιγραφει 5 ανθρωπους, παγιδευμένους για πάνω από 100 σε εναν πελωριο υπολογιστη ο οποιος τους βασανιζει στην αιωνιοτητα. Τους κρατα νεους, πεινασμένους, εφευρίσκοντας διαρκώς τρόπους να τους βασανίζει. Μπορει να μοιάζει για ιστορία που δεν δρέπει δάφνες πρωτοτυπίας (Μηχανες – Ανθρωποι, σημειώσατε άσσο), όμως αυτή η ιστορία, αν κανεις της δώσει λιγο μεγαλύτερη προσοχή από την έκτασή της, θα καταλάβει ότι εχει ένα κάρο διακλαδώσεις: θρησκεία, επιστήμη, ψυχολογία, σαικξς. Φυσικά και γι αυτήν, απορώ που δεν εχει πεσει πάνω της ο νεοφεμινισμός να την κατασπαράξει, μιας και πρωταγωνιστεί μια γυναίκα –ισως ο πιο περιπλοκος χαρακτήρας- η οποία σχετιζεται σεξουαλικώς με ολους τους υπόλοιπους. Μαλλον τη σώζει ότι δεν είναι λευκή.

Το πουλί του θανάτου, είναι η ιστορία της Γένεσης όπως πραγματικά (!!) τελέστηκε, από την πλευρά του φιδιου ομως και όχι του απατεώνα θεού. Αποφευγω να γραψω κάτι άλλο, γιατι η ιστορία εχει ένα εξαιρετικό twist, και δεν θελω να χαλάσω την εκπληξη σε κανέναν. Η αφήγηση είναι ελλειπτική, δεν είναι γραμμική, αλλά η γραφή του καθηλωτική. Πρόκειται για μακροσκελέστερη, από την προηγούμενη, ιστορία, με εμβόλιμα κομμάτια που μοιάζουν με παρατηρήσεις που διατυπώνονται σε μια τάξη Α-θρησκευτικών, θεματα για έκθεση ή προχειρο διαγώνισμα.

Μολις τελειωσω αυτό που διαβαζω τώρα, σκοπευω να το διαβάσω ξανα.

Και τελειωσα ένα βιβλίο που δεν γνώριζα, (ο τιτλος του και το στορι μου θυμισε έντονα ένα άλλο βιβλίο που είχα διαβάσει και μου είχε αρέσει πολύ) επίσης Ιταλου, του Tζιορτζιο ντε Μαρία: Οι είκοσι ημέρες του Τορίνου - Μια έρευνα στα τέλη του αιώνα

Το κειμενο ακροβατεί αναμεσα στον τρόμο, το μυστήριο, το παράλογο και το φανταστικο, όπου ενας ανώνυμος αφηγητης προσπαθει να ανασυστησει την ιστορία κάποιων παράξεων συμβάντων 10 χρονια πίσω, στο Τορίνο. Από τη μία, μια μαζική ψυχωση υπο τη μορφή κρισης αϋπνίας που φαινεται να κυριευει μεγάλο μερος του ντόπιου πληθυσμου και κάποιες ανεπίλυτες δολοφονίες, από την άλλη –η δημιουργία μιας περιεργης βιβλιοθηκης (η οποια διοικειται από την εκκλησια) που αποτελειται από χειρόγραφα των ίδιων των πολιτων. Όπως οι μάρτυρες του Ιεχωβα, που κατά σύμπτωση ανέφερε ο @Φαροφύλακας σημερα, ετσι και στο βιβλίο, δυο νεαροι, γυρνωντας από σπίτι σε σπίτι, καλουν τους κατοικους της πολης, αν το επιθυμουν, να συνδράμουν στη δημιουργια αυτης της ιδιότυτης βιβλιοθηκης, σκοπος της οποίας είναι να φερει τους μοναχικους ανθρώπουςαυτης τηε πόλης κοντα, καταθετωντας τα γραπτα τους και εχοντας τη δυνατότητα να διαβάσουν οποιοδήποτε άλλο κειμενο – ημερολόγιο, καταβάλλοντας ένα αντιτιμο, εφόσον θελουν να μαθουν τα στοιχεία του συγγραφεα και να τον πλησιάσουν.

Από μόνο του το θεμα ήταν πάρα πολύ ελκυστικο, ενώ η γραφή είναι τόσο καλή, χωρις πλατειασμούς και φοβερό ρυθμό που τελειωσα το κυρίως κειμενο αυθημερον (Στο βιβλιο, εμπεριέχονται ακόμη 2 συντομα διηγηματα του συγγραφέα, τα οποια δεν διαβασα ακόμη). Η εισαγωγή είναι πολύ κατατοπιστική τόσο για την περιρρεουσα ατμόσφαιρα της πόλης κατά την εποχή της συγγραφής του βιβλίου, για τις επιρροές του συγγραφέα, αλλα και τις πολιτικές επιθεσεις που επληξαν τότε την πόλη.

Πραγματικά καλτ και ατμοσφαιρικό βιβλιο και, το ξαναλέω, πολύ καλογραμμενο (και καλοδουλεμενους τους δυο κύριους πρωταγωνιστές της, παρά τη μικρή του έκταση) με μοναδικό ελάττωμα, μια ατσαλη ιστορια ανταλλαγης επιστολών, που σε τιποτε δεν χρησιμεψε.

 

[ΜιΛάμπρος]

Θες να το αγορασουμε μισο μισό; εγώ θα φαω το τυρί κι εσύ το ζαμπόν

Ναι, γιατί όχι.

Tελειωσα της προαλλες δυο διηγηματα του Ελλισον [...]

Οι είκοσι ημέρες του Τορίνου - Μια έρευνα στα τέλη του αιώνα

ένα άλλο βιβλίο

Εντάξει, τα'βαλα στις (ατέλειωτες) λίστες επιθυμητών.
Λοιπόν, σχετικά με αυτό το άλλο βιβλίο που λες που είναι απ'τις εκδόσεις Loggia, είχα ακούσει ένα podcast (σε δυο μέρη) για το Apollokalypse και μου είχε αρέσει πάρα πολύ. Αυτή η σειρά πρέπει να'χει πολύ ωραία βιβλία τελικά...

Εντός θέματος, στα διαλλείμματα του Οδυσσέα τελείωσα τα Αιδοία του Ντε Πράδα. Τον συγγραφέα τον γνώρισα από τη φοβερή και τρομερή του Θύελλα. Τα αιδοία του είναι σχετικά πρωτόλεια και όχι τόσο δουλεμένα.
Τελείωσα σήμερα (γιατί δεν μπορούσα να κοιμηθώ το μεσημέρι) τους Πλανήτες της Sobel. Κατώτερο των προσδοκιών, δυστυχώς.