Έλλη Μ
Συντονιστής
Διάβασα τον πρώτο από τους τρεις τόμους του «Παρασάγγες» του Δημήτρη Καλοκύρη. Το βιβλίο θα φανεί εξαιρετικό και θα κάνει να χαμογελάσει υπομειδιώντως όποιος αγαπά τη γραφή του ή αναγνωρίζει το παιγνιώδες και ειρωνικό του ύφος.
Συνέχισα με το «Γλυκό Πεπρωμένο» του Russell Banks, ένα εξαιρετικά κινηματογραφικό βιβλίο (δεν έχω δει την ταινία), το οποίο διαθέτει ωραία γραφή και πολλούς αφηγητές· χαρακτηριστικά που έχω συναντήσει σε μεγάλα ευρωπαϊκά αριστουργήματα.
Έπειτα, διάβασα δύο νουβέλες του Αχιλλέα Κυριακίδη, το «Σώμα» και το «360». Ο Κυριακίδης είναι μια μάλλον παραγνωρισμένη μορφή για το ευρύ αναγνωστικό κοινό, καθώς είναι περισσότερο γνωστός ως ένας (ίσως ο) κορυφαίος μεταφραστής. Πάνω από όλα, όμως, είναι αναγνώστης, μετά συγγραφέας και ταυτόχρονα μεταφραστής. Οι επιρροές και οι εμμονές του είναι φανερές, χωρίς όμως να γίνεται αντιγραφέας. Είναι δημιουργός της μικρής φόρμας στην οποία, όπως ο Μπόρχες, εγκολπώνει με δεξιοτεχνία το βαθύτερο νόημά του.
Όσο για τη «Δεσποινίς Τζιν Μπρόντι στην Ακμή της» της Muriel Spark, αν το είχα διαβάσει πριν από είκοσι χρόνια, σίγουρα θα το είχα εκτιμήσει περισσότερο. Τώρα, τα ελαττώματά του βγάζουν μάτι. Στο ίδιο μήκος κύματος, η «Σεβερίνα» του Rodrigo Rey Rosa ήταν μεν καλογραμμένη, αλλά ως σύνολο, μάλλον αδιάφορη.
Τέλος, διάβασα ένα από τα καλύτερα βιβλία για φέτος, τα «Αξόδευτα Πάθη» του George Steiner. Πρόκειται για κείμενα με τεράστιο εύρος ενδιαφέροντος: από τη μετάφραση και τον Όμηρο, μέχρι τη μετοίκηση της Αμερικής και τον ιδεώδη αναγνώστη του 18ου και 19ου αιώνα. Ο Στάινερ είναι για ακόμα μια φορά φοβερός, οξυδερκής και δίκαιος, τοποθετώντας πάνω και πριν από όλα τον ίδιο τον άνθρωπο – όχι τις τέχνες, τη διάνοια, τη φιλοσοφία ή κάποιο υπερβατικό στοιχείο.
Συνέχισα με το «Γλυκό Πεπρωμένο» του Russell Banks, ένα εξαιρετικά κινηματογραφικό βιβλίο (δεν έχω δει την ταινία), το οποίο διαθέτει ωραία γραφή και πολλούς αφηγητές· χαρακτηριστικά που έχω συναντήσει σε μεγάλα ευρωπαϊκά αριστουργήματα.
Έπειτα, διάβασα δύο νουβέλες του Αχιλλέα Κυριακίδη, το «Σώμα» και το «360». Ο Κυριακίδης είναι μια μάλλον παραγνωρισμένη μορφή για το ευρύ αναγνωστικό κοινό, καθώς είναι περισσότερο γνωστός ως ένας (ίσως ο) κορυφαίος μεταφραστής. Πάνω από όλα, όμως, είναι αναγνώστης, μετά συγγραφέας και ταυτόχρονα μεταφραστής. Οι επιρροές και οι εμμονές του είναι φανερές, χωρίς όμως να γίνεται αντιγραφέας. Είναι δημιουργός της μικρής φόρμας στην οποία, όπως ο Μπόρχες, εγκολπώνει με δεξιοτεχνία το βαθύτερο νόημά του.
Όσο για τη «Δεσποινίς Τζιν Μπρόντι στην Ακμή της» της Muriel Spark, αν το είχα διαβάσει πριν από είκοσι χρόνια, σίγουρα θα το είχα εκτιμήσει περισσότερο. Τώρα, τα ελαττώματά του βγάζουν μάτι. Στο ίδιο μήκος κύματος, η «Σεβερίνα» του Rodrigo Rey Rosa ήταν μεν καλογραμμένη, αλλά ως σύνολο, μάλλον αδιάφορη.
Τέλος, διάβασα ένα από τα καλύτερα βιβλία για φέτος, τα «Αξόδευτα Πάθη» του George Steiner. Πρόκειται για κείμενα με τεράστιο εύρος ενδιαφέροντος: από τη μετάφραση και τον Όμηρο, μέχρι τη μετοίκηση της Αμερικής και τον ιδεώδη αναγνώστη του 18ου και 19ου αιώνα. Ο Στάινερ είναι για ακόμα μια φορά φοβερός, οξυδερκής και δίκαιος, τοποθετώντας πάνω και πριν από όλα τον ίδιο τον άνθρωπο – όχι τις τέχνες, τη διάνοια, τη φιλοσοφία ή κάποιο υπερβατικό στοιχείο.
Last edited:
) και μου είχε αρέσει υπερβολικά πολύ -τόσο που νομίζω ότι το δώριζα κιόλας δεξιά-αριστερά. Είναι ωραιότατο βιβλιαράκι, χωρίς τα πολλά κουλά του Barker που συναντά κανείς στα άλλα του βιβλία, με όμορφο και κομματάκι συγκινητικό τέλος (όπως άλλωστε συμβαίνει με τα περισσότερα παραμύθια). 
