Δεν μιλάω για τα μπλιμπλίκια πάντως, κ εμένα μ άρεσαν τα μπλιμπλίκια. Με το ψηφιακό εννοώ όλη αυτή τη σύμπτυξη της μουσικής σε κάτι εντελώς άυλο που έκανε αρχές της χιλιετίας κάποιους να κατεβάζουν δισκογραφίες συγκροτημάτων σε δευτερόλεπτα, με αποτέλεσμα ενώ είχαν όλο το opus των, να μην έχουν ακούσει τίποτε. Η Τέχνη δεν πρέπει να είναι εύκολη, κ αν μη τι άλλο όταν αγωνιζόσουν να ακούσεις κάτι (με την αγορά δίσκου/κασέτας/έστω cd ή με την αντιγραφή κασετών) τουλάχιστον το άκουγες. Κατανάλωνες ανθρωποώρες, δεν θυσίαζες ψηφιοστιγμές, που, για να παραφράσουμε τον Μπωντλαίρ, συνέβαλαν με τον τρόπο τους στη διόγκωση του προπατορικού αμαρτήματος, κατά συνέπεια στην ισοπέδωση του μεταμοντέρνου, κατά συνέπεια στην εδραίωση του κίβδηλου πολιτισμού.
Το ίδιο συνέβαινε με τον κινηματογράφο που επίσης παρέδωσε πνεύμα το 2000, όταν για να δεις πχ μία ταινία που δεν κατάφερες να δεις στο σινεμά, έπρεπε να περιμένεις ένα σεβαστό διάστημα για να τη νοικιάσεις από το βιντεοκασετάδικο. Τώρα, πώς να δεις κινηματογράφο, όταν δεν υπάρχει αχαρτογράφητη terra του μέσα από τα τέρα των εξωτερικών που χωνεύουν στην κοιλιά τους, σαν άλλο κήτος, χιλιάδες ταινίες που δεν πρόκειται να δει κανείς ποτέ;
Περιμένουμε όλα αυτά, φυσικά, κ στον χώρο της γραμματείας, όπου τα καταστροφικά αποτελέσματα που επέρχονται τώρα στις άλλες τέχνες θα εμφανιστούν (ή τουλάχιστον θα συνειδητοποιήσουμε) πολύ αργότερα.
Ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι που αυτό που λεγόταν κάποτε Τέχνη δεν υφίσταται πλέον, προφανώς, δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε αποκλειστικά την τεχνολογία, πάντα ο κυρίως ένοχος θα είναι άλλωστε ο άνθρωπος.