Πράγματα που έμαθα σήμερα (ή και χθεςπροχθές)

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Δεν ξερω σε ποια γενια ανηκεις, αλλα τοτε στα '90ς ηταν ολα "βατα", οποτε αυτη ισως ειναι η εξηγηση (?)
 
αν εννοείς "βατά" ότι υπήρχε οικονομική άνεση κλπ, ίσα-ίσα αυτό δεν εξηγεί γιατί οι επόμενες γενιές είναι πάντα πιο "νεανικές" από τις προηγούμενες (η τωρινή δεν απολαμβάνει την οικονομική άνεση που απολαμβάναμε εμείς, της Χ)

το ΠΑΣΟΚ οπωσδήποτε μερίμνησε υπέρ το δέον για τη σωματική μας ευημερία, στον αντιστρόφως ανάλογο βαθμό από εκείνον με τον οποίον μερίμνησε για την ψυχική και πνευματική - αν και ο Κωστόπουλος έκανε, πράγματι, υπεράνθρωπο έργο στα της κουλτούρας
 

Έλλη Μ

Συντονιστής
Χθες, παραγγελνοντας κεφε σε ενα καφέ :)))), εμαθα οτι υπαρχει γαλα (ροφημα) αρακα. Αρχικά, πιστεψα οτι δεν ακουσα σωστα την παταγγελια της διπλανης κυριας αλλοδαπης προελευσεως, αλλα μου επιβεβαιωσε ο εκει μπαριστα πως πραγματι υπαρχει τετοιο ροφημα.

-Κι ειναι καλο αυτο;;
-Εεεε...

ανεκδοτο με γαριδες, σαντιγυ και παντεσπανι.:)))):)))):)))):))))
 

Έλλη Μ

Συντονιστής
Χθες, παραγγελνοντας καφε σε ενα καφέ :)))), εμαθα οτι υπαρχει γαλα (ροφημα) από αρακα. Αρχικά, πιστεψα οτι δεν ακουσα σωστα την παραγγελία της διπλανης κυριας αλλοδαπης προελευσεως, αλλα μου επιβεβαιωσε ο εκει μπαριστα πως πραγματι υπαρχει τετοιο ροφημα, προφανως καποιο vegan, lactose free προιον ή για κείνους που χουν αλλεργια στο αμυγδαλο, του σατανά δηλαδη. :))))


-Κι ειναι καλο τώρα αυτό;;
-Εεεε...

ανεκδοτο με γαριδες, σαντιγυ και παντεσπανι.:)))):)))):)))):))))
 
Last edited:

Έλλη Μ

Συντονιστής
Ήξερα οτι εσυ θα μου εδινες όλες τις πληροφορίες που χρειάζομαι. 😋

Να σου πω, εγω, που πινω εσπρεσσο παγωμένο, δεν θα μπορουσα, ας πουμε, αντι παγακιων (sic), να πεταω μεσα μια δυο χούφτες αρακα κατεψυγμένου; Και να ψυχεται το καφεδακι μου και να τσιμπολογω κατι υγιεινο, αν πεινασω...

:σαςευχαριστώ::σαςευχαριστώ:
 
Last edited:
Ναι, τότε δεν θα χαρακτηρίζεται ως bloody Mary(από τη γνωστή γαλαζοαίματη) αλλά bloody drink (γενικότερα) από την Αγγλική βρισιά του τύπου (τι σκ@τ@ πίνω - αν και αυτοί πίνουν το ο,τιδήποτε κυριολεκτικώς).
 
Ήδη ακύρωσε σχεδόν όλα τα Βαλκάνια ο μεγαλύτερος στιχουργός (της γενιάς του)

μένει, για το τυπικό της υποθέσεως, η πρωτεύουσα του Ελληνικού κρατιδίου

edit Προφανώς το γεγονός ότι δεν βρήκε κάποια/ον στη ζωή του να του καλύψει τις ανάγκες το πληρώνουν οι οπαδοί του. Μέρος της δημιουργικότητάς του (το μεγαλύτερο;) το αντλεί από την ευχαρίστηση που νιώθει να απορρίπτει. Φτηνοί μελοδραματισμοί μίας ντίβας άλλης εποχής. Κ λείπει κ ο Φασμπίντερ, που το είχε μελετήσει το θέμα
 
Last edited:
Ο Moz είναι ο Morrissey, τραγουδιστής κ στιχουργός των The Smiths, που έπειτα έκανε solo καριέρα - ο μεγαλύτερος ποιητής (της γενιάς του, κατ' άλλους γενικά, ever). Ο Moz είναι ιδιότροπος κ αμφιλεγόμενος, κ τον αποδέχεσαι όπως είναι - ανάμεσα σε άλλα, με την πιθανότητα να αναβάλει τη συναυλία στην οποία θες να πας επειδή... έτσι.

Σε αντίθεση με τον Robert Smith λ.χ. των Cure, του οποίου οι συναυλίες κρατούν δυόμιση ώρες περίπου, μέχρι δλδ η μάσκαρα να απορροφηθεί πλήρως από το δέρμα του, και ο οποίος είναι η σημαντικότερη προσωπικότητα στον χώρο του dark wave - από άποψη μελωδίας μέχρι επιρροής στον τρόπο εμφάνισης υπο-ομάδων, των γνωστών κιουράδων.

Αυτοί είναι δύο από τους πολλούς irrelevant πλέον μουσικούς, που έτυχε να βρίσκονται εκεί, όταν η μουσική πλησίαζε στο οριστικό τέλος της, από άποψη εμπνεύσεως - κάτι που συνέβη στο μακρινό 2000
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Α Μοζ το λένε το παλικάρι; οκ.
Νομίζω πως πολλοί έχουν ξυπνήσει από χειμερία νάρκη για να δρέψουν μια τελευταία εσοδεία. Πράγμα το οποίο κατανοώ.
όταν η μουσική πλησίαζε στο οριστικό τέλος της, από άποψη εμπνεύσεως - κάτι που συνέβη στο μακρινό 2000
Ποτέ δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω με αυτό, βέβαια. :))))
 
Last edited:
Ο Moz είναι ο Morrissey, τραγουδιστής κ στιχουργός των The Smiths, που έπειτα έκανε solo καριέρα - ο μεγαλύτερος ποιητής (της γενιάς του, κατ' άλλους γενικά, ever). Ο Moz είναι ιδιότροπος κ αμφιλεγόμενος, κ τον αποδέχεσαι όπως είναι - ανάμεσα σε άλλα, με την πιθανότητα να αναβάλει τη συναυλία στην οποία θες να πας επειδή... έτσι.

Σε αντίθεση με τον Robert Smith λ.χ. των Cure, του οποίου οι συναυλίες κρατούν δυόμιση ώρες περίπου, μέχρι δλδ η μάσκαρα να απορροφηθεί πλήρως από το δέρμα του, και ο οποίος είναι η σημαντικότερη προσωπικότητα στον χώρο του dark wave - από άποψη μελωδίας μέχρι επιρροής στον τρόπο εμφάνισης υπο-ομάδων, των γνωστών κιουράδων.

Αυτοί είναι δύο από τους πολλούς irrelevant πλέον μουσικούς, που έτυχε να βρίσκονται εκεί, όταν η μουσική πλησίαζε στο οριστικό τέλος της, από άποψη εμπνεύσεως - κάτι που συνέβη στο μακρινό 2000
Επιβεβαιώνω για Robert.....
 
@Μίζεραμπλ λάη Δεν νομιζω να στέρεψε η έμπνευση. Από το 2000 που άρχισε η εξάπλωση του διαδικτύου νομίζω επηρεάστηκε η μουσική (βιομηχανία). Η δεκαετία του 90 ήταν η τελευταία πριν η τέχνη γίνει μονοπώλιο του καπιταλισμού. Από εκεί και πέρα ξεχωρίζει και ανέρχεται ότι πουλάει και εξυπηρετεί διάφορες ατζέντες. Ο καλλιτέχνης είναι απλά το μέσο. Κάπως έτσι αναδείχθηκε και η σύγχρονη εικαστική τέχνη, όχι επειδή την προτιμάει ο κόσμος αλλά οι γκαλερί.
 
Φυσικά κ στέρεψε. Ζούμε σε μία Έρημη Χώρα κ ο Βασιλιάς Ψαράς είναι στείρος. Κουλτουρέλε αηνέντε - μία πολιτιστική έρημος.

Το ψηφιακό ισοπέδωσε τα πάντα στο πέρασμά του.

Η ζωή είναι αναλογική.
 
Ο άνθρωπος του σήμερα είναι ο άνθρωπος του χθες με καινούρια gadgets. Δεν νομιζω να είναι μόνο ένας ο παράγοντας για την κατάληξη της σημερινής τέχνης. Η ηλεκτρονική μουσική ήταν μια έμπνευση που γεννήθηκε από την αξιοποίηση μιας νέας τεχνολογίας. Το ίδιο πιστεύω θα γίνει με το ai. Το η τέχνη πέθανε που δήλωναν οι Ρώσοι καλλιτέχνες έχει γίνει πολλές φορές μέσα στην ιστορία για να γεννηθεί μια νεα τέχνη. Πχ η φωτογραφία ανάγκασε τους καλλιτέχνες να στραφούν στον αφαιρετικό τρόπο απεικόνισης της τέχνης και έτσι προστέθηκε μια φιλοσοφική και ψυχολογική οπτική στην εικαστική τέχνη. Η σύγχρονη τέχνη δεν στερείται έμπνευσης απλά είναι καταδικασμενη να επαναλαμβανεται ένα κομμάτι της το οποίο εξυπηρετεί το άμεσο όφελος των ανθρώπων που την προωθούν σε μια κοινωνία που την χαρακτηρίζει ο γρήγορος ρυθμός ζωής. Η καινοτομία θέλει χρόνο και υπομονή για να εδραιωθεί. Η δοκιμασμένη συνταγή ταιριάζει καλύτερα πιστεύω στην τωρινή κοινωνία. Επίσης καθώς ενας απο τους ρόλους της τέχνης είναι να καθρεφτίζει την εποχή της, η τραπ μουσική μια χαρά μας χαρακτηρίζει καθώς είμαστε μια κοινωνία του θεάματος πλέον πάρα της ουσίας.
 
Δεν μιλάω για τα μπλιμπλίκια πάντως, κ εμένα μ άρεσαν τα μπλιμπλίκια. Με το ψηφιακό εννοώ όλη αυτή τη σύμπτυξη της μουσικής σε κάτι εντελώς άυλο που έκανε αρχές της χιλιετίας κάποιους να κατεβάζουν δισκογραφίες συγκροτημάτων σε δευτερόλεπτα, με αποτέλεσμα ενώ είχαν όλο το opus των, να μην έχουν ακούσει τίποτε. Η Τέχνη δεν πρέπει να είναι εύκολη, κ αν μη τι άλλο όταν αγωνιζόσουν να ακούσεις κάτι (με την αγορά δίσκου/κασέτας/έστω cd ή με την αντιγραφή κασετών) τουλάχιστον το άκουγες. Κατανάλωνες ανθρωποώρες, δεν θυσίαζες ψηφιοστιγμές, που, για να παραφράσουμε τον Μπωντλαίρ, συνέβαλαν με τον τρόπο τους στη διόγκωση του προπατορικού αμαρτήματος, κατά συνέπεια στην ισοπέδωση του μεταμοντέρνου, κατά συνέπεια στην εδραίωση του κίβδηλου πολιτισμού.

Το ίδιο συνέβαινε με τον κινηματογράφο που επίσης παρέδωσε πνεύμα το 2000, όταν για να δεις πχ μία ταινία που δεν κατάφερες να δεις στο σινεμά, έπρεπε να περιμένεις ένα σεβαστό διάστημα για να τη νοικιάσεις από το βιντεοκασετάδικο. Τώρα, πώς να δεις κινηματογράφο, όταν δεν υπάρχει αχαρτογράφητη terra του μέσα από τα τέρα των εξωτερικών που χωνεύουν στην κοιλιά τους, σαν άλλο κήτος, χιλιάδες ταινίες που δεν πρόκειται να δει κανείς ποτέ;

Περιμένουμε όλα αυτά, φυσικά, κ στον χώρο της γραμματείας, όπου τα καταστροφικά αποτελέσματα που επέρχονται τώρα στις άλλες τέχνες θα εμφανιστούν (ή τουλάχιστον θα συνειδητοποιήσουμε) πολύ αργότερα.

Ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι που αυτό που λεγόταν κάποτε Τέχνη δεν υφίσταται πλέον, προφανώς, δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε αποκλειστικά την τεχνολογία, πάντα ο κυρίως ένοχος θα είναι άλλωστε ο άνθρωπος.
 

Φαροφύλακας

Απαρέμφατος Δροσουλίτης του πιο Μόρμυρου Φθόγγου
Προσωπικό λέσχης
Η τέχνη συνεχίζει να υπάρχει βέβαια, και στη μουσική καί στο σινεμά και παντού. Και θα συνεχίσει.

Και θα συνεχίσουνε να υπάρχουν πάντα άνθρωποι που θα λένε "αυτό δεν είναι τέχνη" ή "η τέχνη πέθανε" κτλ. Καλά να είναι κι αυτοί! :))))
 
Top