Τι ειναι το Potlatch, συντροφοι και συντρόφισσες καταναλωτες;
Μην ειναι τάχα καποια σουπα ουγγρικής προελευσεως;
Μην ειναι τάχα κάποιο κομμάτι αγονης, κρύας γης, στα βαθη της Σιβηρίας; Εγώ, κατι τετοιο θα υποπτευόμουν.
Κι ομως, χθες, διαβάζοντας το
Δωρο του Mauss, ανατράπησαν οι πλάνες.
Στο στάδιο της φυσικής οικονομίας, οι κοινωνίες που ειθισται να ονομάζουμε πρωτόγονες, πέραν της ανταλλαγης αγαθών και τον αντιπραγματισμο, οργανωννα τελετουργιες., συμπόσια, γιορτες και λοιπα στις οποίες οι ανταλλαγές πλούτου και αγαθων αποτελούσε μονάχα μια εκφανση της διαδικασίας. Αυτό το
σύστημα ολικων παροχών, όπως ονομάζεται, ανάμεσα σε φατρίες, στην πραγματικότητα, ηταν ολότελα υποχρεωτικό (αν και εθελοντικό), υπο την εννοια ότι ελλοχευε ο κινδυνος συγκρουσης και πολέμου, αν οι συμμετέχοντες αρνούνταν να προσφερουν δώρα, δειχνοντας ετσι τον σεβασμο τους (ή, την ελλειψη αυτου, σε περιπτωση που δεν συμμετειχαν) η μια φατρία προς την άλλη.
Αυτή η πρακτική, ανταλλαγης κι αναδιανομής πλουτου, από τον οικοδεσπότη στον επισκέπτη (δεν επροκειτο, για αμοιβαια διαδικασία, δηλαδη) εντελώς διαφορετική από τις απλές προσφορες δώρων, απαντά στους αυτοχθονες της βοδειοδυτικης ακτής στη Βορεια Αμερική (Καναδα και ΗΠΑ), και ονομάζεται potlatch. Ουσιαστικά επιβεβαιώνει την κοινωνική θεση κάθε ομάδας. Οσα περισσότερα δώρα προσφέρονταν στους επισκέπτες, τόσο μεγαλύτερη η κοινωνικη θεση και εξουσία του οικοδεσπότη.
Τελουνταν με αφορμη διαφορα γεγονότα (γαμοι, γεννησεις,θανατοι), διαρκούσαν μέρες, καθιέρωνε εξουσιες σε ομαδες ατόμων και δικαιώματα κυνηγιου κι αλιειας και, απο τα συμφραζόμενα, αποτελεί δομικό στοιχείο διοικησης αυτών των πολιτισμων.
Ποτλατς. Who would have known...