Προτάσεις για ταινίες


Ό,τι καλύτερο έχει προσφέρει ο ιαπωνικός κινηματογράφος στις ταινίες τρόμου. Μεσήλικας χήρος, μετά από παρότρυνση του γιου του και υιοθετόντας τη χαζή ιδέα ενός φίλου του, στήνει ψεύτικη οντισιόν για να βρει τη νέα του γυναίκα. Επιλέγει μια λιγομήλητη και ντροπαλή κοπέλα αλλά τα πράγματα αγριεύουν.

Η μόνη ταινία τρόμου που δεν τόλμησα να δω δεύτερη φορά ενώ μου άρεσε πάρα πολύ. Και τώρα που είδα το τρέιλερ ένα κάποιο άγχος με έπιασε...
 
:μουάχαχα: ρε, θα σταματήσεις; κακάρισα.
Άκου τώρα τι έπαθα και γιατί σε θυμήθηκα στο πιο άκυρο μέρος. Έκανα μια (μικρο)επέμβαση, παρουσία ειδικευόμενης (πάνω μου μάθαινε, έγινα επιτέλους χρήσιμη) και σε κάποια φάση πιάνει η χειρουργάρα μου (τον λατρεύω) το ράμμα με τα δύο χέρια και... μάντεψε λίγο πως το κουνούσε. Ναι, @Μοκαντάσα αλ Σάφερ μου, ναι. Δεν σου κάνω πλάκα. Κλείνω τα μάτια. Αμάν, η σκηνή από το οντίσιον, λέω. Και ήθελα να το διαβάσω. Και ακούω την ειδικευόμενη: Μην το κάνεις! :μουάχαχα: αλλά όπως σωστά είπε ο γιατρός μου, θα το κάνω. Τέτοια είμαι. Αυτό για το youtube δεν το ήξερα, ευκαιρία να διαδώσω :μπράβο:
 

Χθες την είδα αυτή τη ταινία. Κορεατ...εεε...ιταλική ταινία, προσαρμογή του διάσημου κόμικ Diabolik. Πρόκειται για έναν αντιήρωα, ο οποίος ζει σε μια χώρα που δεν υπάρχει και είναι ένας πιο σκοτεινός Αρσέν Λουπέν ή ένας πιο ηθικός Φαντομάς. Πολύ ευχάριστη περιπέτεια που προσφέρει δύο ώρες καθαρής διασκέδασης.
 
Προτείνω το ντοκιμαντέρ Girl in the Picture.
Έκλαψα πάρα πολύ κατά τη διάρκεια.
@Σελεφά, το είδα μόλις βγήκε και ομοίως με σένα ταράχτηκα πολύ. Παρόλο που έχω δει άπειρα ντοκιμαντέρ παρόμοιου περιεχομένου πάντα μένω άναυδος μπροστά στο κτήνος που λέγεται άνθρωπος.
Η ιστορία της κοπελίτσας ήταν από μόνη της συνταρακτική αλλά προσωπικά σοκαρίστηκα με τη φίλη της που βιάστηκε όταν πήγε για sleepover.
 
Μέχρι και στον ύπνο το ντοκιμαντέρ έβλεπα.
Από όπου και αν το πιάσεις η ιστορία της ήταν τραγική.
Στο τέλος μου έκανε εντύπωση ο πατέρας της.
Έμοιαζε να έχει PTSD ακόμα από τον πόλεμο.
Δε βιάστηκε η φίλη της, αλλά βιάστηκε η Σούζαν/Τόνια, μπροστά στη φίλη της.
 
Μέχρι και στον ύπνο το ντοκιμαντέρ έβλεπα.
Από όπου και αν το πιάσεις η ιστορία της ήταν τραγική.
Στο τέλος μου έκανε εντύπωση ο πατέρας της.
Έμοιαζε να έχει PTSD ακόμα από τον πόλεμο.
Δε βιάστηκε η φίλη της, αλλά βιάστηκε η Σούζαν/Τόνια, μπροστά στη φίλη της.
Δε βιάστηκε η φίλη της, αλλά βιάστηκε η Σούζαν/Τόνια, μπροστά στη φίλη της.
Θα ορκιζόμουν ότι είναι όπως το λέω εγώ αλλά καλού κακού θα τσεκάρω αργότερα το συγκεκριμένο στιγμιότυπο του ντοκιμαντέρ.
 
@Σελεφά, άσχετο, από την ημέρα που είδα την ανάρτησή σου (#447) κόλλησα με τη φωτογραφία του κοριτσιού γιατί κάτι μου θύμιζε, και μόλις τώρα μου έσκασε φλασιά (😒).
Εδιτ για σποιλερ. Το Repulsion του Πολάνσκι.
η τελ. σκηνή
 
Alchemy of Souls...
Αν και δεν είναι από τα καλύτερα τρέιλερ που υπάρχουν έχω δει μέχρι το 8ο επεισόδιο και μου έχει αρέσει...

Τελείως διαφορετική θεματολογία Leaving Neverland. Αν και είναι μονόπλευρο ντοκιμαντέρ είναι αρκετά σκληρό.
Δε ξέρω κατά πόσο κάποιος μπορεί να βασιστεί μόνο στην αφήγηση των 2 παιδιών για να ταχθεί υπέρ ή κατά.
Με την κοινή λογική μπορεί κάποιος είτε είναι φαν είτε όχι να τα βάλει κάτω και αποδεχτεί τα ύποπτα σημεία του πράγματος.
 
Μετά από μήνες κάθισα να δω ολόκληρη ταινία. Είναι σχεδόν φακτ και πρωτοφανές για εμένα (για αυτό και ξεκινάω με την άχρηστη πληροφορία της ημέρας), καθώς τείνω να χάνω πλέον εύκολα το ενδιαφέρον μου και σε σειρές και σε ταινίες.
Μια ταπεινή αλλά εξαιρετική για εμένα ταινία που το 8αρακι καταχωρήθηκε με μεγάλη ευκολία.
Το watcher (2022) διαδραματίζεται στο Βουκουρέστι, και καθώς το νεαρό ζεύγος (πρωταγωνιστών) προσπαθεί να να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα της μετανάστευσης, συγκυριακά την ίδια ακριβώς περίοδο σκάει είδηση στα ΜΜΕ για έναν μανιακό που αποκεφαλίζει νεαρές γυναίκες.

Παρότι η ταινία κινείται αργά, η εικόνα και το τέμπο που τη συνοδεύει σε κρατάνε σε εγρήγορση. Το διστακτικό επίρρημα "μήπως" πλανάται σε όλο το φίλμ, κάνοντας το ζήτημα της βίας κατά το γυναικών ακόμα πιο προσωπικό. Το (σύντομο) ωμό τέλος αποζημιώνει τον θεατή με το παραπάνω.
 
Είδα χθες την ταινία Ελβις...
Πώς σκατά ο ηθοποιός από το Shannara Chronicles μεταμορφώθηκε σε Elvis είναι ένα μυστήριο.
Απλά απίστευτος... και αρκετά τραγούδια τα τραγουδάει ο ίδιος. Όταν μιλάει δε... άφωνη...
Κρίμα που δεν την είδα στον κινηματογράφο...
 
@Σελεφά Είδα τη συγκεκριμένη ταινία και θα συμφωνήσω ότι ο ηθοποιός που υποδύθηκε τον Έλβις έδωσε ρέστα - θα τον δούμε σίγουρα υποψήφιο για Όσκαρ του χρόνου. Ως σύνολο όμως η ταινία δεν με κέρδισε, γενικά το στιλ του συγκεκριμένου σκηνοθέτη δεν μου ταιριάζει. Πολύ χρώμα, πολλή κίνηση, πολύς θόρυβος, υπερβολή σε όλα δηλαδή, που έχει ως αποτέλεσμα να κουράζει τον θεατή.
 
Top