Τένεσι Ουίλιαμς (Tennessee Williams): Λεωφορείο ο Πόθος

[Φαροφύλακας]

Τίτλος: Λεωφορείο ο Πόθος
Πρωτότυπος τίτλος: A Streetcar Named Desire
Συγγραφέας: Τένεσι Ουίλιαμς (Tennessee Williams)

Ξαναδιάβασα, ύστερα από πολλά χρόνια, αυτό το μεγάλο κλασικό θεατρικό έργο. Το είχα διαβάσει παιδί και δεν θυμόμουν τίποτα, πέρα ίσως από την γενική αίσθηση.

Η Στέλλα, κι ο άντρας της Στάνλεϋ, ζουν σε ένα μικρό, λαϊκό σπίτι, στην Νέα Ορλεάνη. Μια μέρα έρχεται να μείνει για λίγο καιρό μαζί τους η αδερφή της Στέλλας, Μπλανς, η οποία έχει έναν αέρα αριστοκρατικό, ευαίσθητα νεύρα και η οποία θα βρεθεί σε αντίθεση και σύγκρουση με τον δυναμικό και λαϊκό Στάνλεϋ.

Πρόκειται για ένα ανθρώπινο δράμα το οποίο ξεδιπλώνεται γρήγορα κι αποτελεσματικά, όπως συνηθίζεται στο θέατρο.

Διαβάζοντας συνειδητοποίησα πως η Jasmine του Γούντυ Άλλεν πρέπει να είναι βασισμένη σε αυτό εδώ το έργο. Οι ομοιότητες είναι πολλές. Βέβαια, για την ηρωίδα του Γούντυ Άλλεν ένιωσα κυρίως αντιπάθεια, ενώ για την Μπλανς, όπως ζωντάνευε μέσα στις σελίδες, ένιωσα κυρίως συμπόνια.

Το διάβασα σε μια παλιά έκδοση του Γκοβόστη, που είχαμε στην οικογενειακή βιβλιοθήκη, το ίδιο βιβλίο που διάβασα και παιδί: "Λεωφορείο ο Πόθος και Έξι Μονόπρακτα", ταλαιπωρημένο πια κι από την ηλικία, αλλά αγαπημένο, μέλος της οικογένειας. Μια σελίδα ήταν ατύπωτη, αλλά σήμερα με το ίντερνετ έψαξα για το pdf και συμπλήρωσα το αναγνωστικό κενό.

Τώρα έχω περιέργεια να δω την ταινία του Ηλία Καζάν με τον Μάρλον Μπράντο στον ρόλο του Στάνλεϋ.

 

[Έλλη Μ]

Τώρα έχω περιέργεια να δω την ταινία του Ηλία Καζάν με τον Μάρλον Μπράντο στον ρόλο του Στάνλεϋ.

Α να τη δεις!
Δεν εχω διαβασει το θεατρικο, ομως η αποτυπωση της σχεσης Μπλανς-Κοβαλσκυ, Στελλας-Μπλανς, Στελλας-Κοβαλσκυ, οι μεταξύ τους εντασεις κι αλληλεπιδρασεις ειναι εξαιρετικη, μαλλον γιατι κι οι ιδιοι οι χαρακτηρες -ατομικα- ειναι εκτελεσμενοι πολυ καλα.
Η νευρωτικη Μπλανς, η πιο συγκαταβατικη Στελλα κι ο θυμωμενος Κοβαλσκυ. Τα πλανα του Καζαν. Αυτα μου εχουν μεινει πολυ απο το φλιμ ()

 

[Ιαβερης]

@Φαροφύλακας ο Τενεσί Γουίλιαμς είναι ο αγαπημένος μου θεατρικός συγγραφέας όπως έχω πει ήδη πολλές φορές, και το Λεωφορείο ο Πόθος είναι κατ'εμέ το πιο άρτιο θεατρικό του. Στη βιογραφία του που διαβάζω τις τελευταίες εβδομάδες - ένα τουβλάκι 700+ σελίδων - είχε πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τη συγγραφή του έργου αλλά και τη μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη. Η αλληλοεκτίμηση μεταξύ Γουίλιαμς και Καζάν ήταν στον ουρανό, ο συγγραφέας δεν δεχόταν κανένας άλλος σκηνοθέτης να αναλάβει τα έργα του, είτε επρόκειτο για το Broadway είτε για το Hollywood. Ο δε Μπράντο κέρδισε τον συγγραφέα αλλά και τον σκηνοθέτη με την πρώτη ανάγνωση του σεναρίου, μάλιστα ο Καζάν είπε το αξιομνημόνευτο " Brando plays with his cock on the stage.", αναφερόμενος στον έντονο ερωτισμό που έβγαζε σε αντίθεση με τις καθώς πρέπει ερμηνείες των άλλων ηθοποιών της γενιάς του.

Τώρα για την ταινία. Δεν την έχω δει ακόμα αλλά στο βιβλίο λέει ότι η τελική εκδοχή που βγήκε στους κινηματογράφους είχαν γίνει κάποιες αλλαγές ώστε το έργο να μη προσβάλλει τα ήθη της εποχής.

Spoiler

Συγκεκριμένα, η σκηνή του βιασμού της Μπλανς παρόλο που τραβήχτηκε κανονικά από τον Καζάν κόπηκε στο μοντάζ, άφησαν μόνο να υπαινιχθεί το συμβάν. Επίσης το τέλος ήταν λίγο πιο χαπιέντικο. Για άλλη μια φορά στο Χόλιγουντ αποδεικνύουν ότι είναι μπετόβλακες, τι να πω. Δεν γνωρίζω εάν η ταινία που κυκλοφορεί σήμερα είναι όπως την είχε κάνει ο Καζάν στην αρχή ή είναι η πετσοκομμένη εκδοχή [. Δε γνωρίζω καν εάν τότε υπήρχαν τα λεγόμενα director's cut ή απλώς πετούσαν στα σκουπίδια ότι περίσσευε από το μοντάζ. /SPOILER]

Όπως και να'χει η ταινία έσκισε στα ταμεία, βραβεύτηκε με Όσκαρ και σήμερα θεωρείται από τις κλασσικές του Χόλιγουντ.

 

[Αντέρωτας]

In 1993, after Warner Bros. discovered the censored footage during a routine inventory of archives, several minutes of the censored scenes were restored in an 'original director's version' video re-release.