Τί θέλει να πει ο ποιητής;

Κατα την διαρκεια των ανασκαφων που πραγματοποιησα πριν μερες ανακαλυψα κι αυτο το ωραιο νημα με πολυ ενδιαφερουσες και αντικρουομενες αποψεις. Ας παραθεσω κι εγω την δικη μου ταπεινη γνωμη.

Γενικα η ποιηση δεν μου αρεσει ιδιαιτερα κι ο τροπος διδασκαλιας της στα σχολεια με απομακρυνε εντελως απ'αυτην, ηταν το ολοκληρωτικο χτυπημα για μενα. Τοση μα τοση αναλυση πια;;;; Απο τεσσερεις σειρουλες στιχων επρεπε να γεμισουμε αλλες τοσσες κολλες χαρτι με αναλυση, να βρουμε νοημα εκει που ισως δεν υπαρχει καν. Ενταξει, μπορει ο ποιητης να ηθελε να πει κατι, αλλα δεν νομιζω να ειχε στο μυαλο του αυτο που γινεται στην σημερινη εκπαιδευση, τονοι βιβλιων για τεσσερεις σειρουλες ( λεω τεσσερεις για παραδειγμα, σαφως ειναι πιο μεγαλα τα περισσοτερα ποιηματα, αλλα οχι οσο ειναι ενα μυθιστορημα ή νουβελλα).

Η μοναδικη φορα που διαβασα ποιηση με δικη μου πρωτοβουλια ηταν στο Γυμνασιο, οπου ειχα βρει στην βιβλιοθηκη μια συλλογη ποιηματων του Καββαδια και μου αρεσε παρα πολυ. Διαβασα τα ποιηματα με την ησυχια μου, βρηκα νοημα στους στιχους οπου ΕΓΩ νομιζα οτι υπαρχουν και τα εκτιμησα ιδιαιτερα. Αντιθετα, εαν ειχα κανει αναλυση τα ιδια ποιηματα μες στην ταξη με την ''βοηθεια'' της καθηγητριας, σιγουρα η επιδραση θα ηταν πολυ διαφορετικη.
 
Ιαβερη, οταν θελεις να τονισεις σε γραπτο λογο μια λεξη δεν νομιζω πως υπαρχει λογος να βαλεις πολλα συμφωνα αλλα πολλα φωνηεντα...Μιλαω για το τοσσες...Το σωστο ειναι τοοοοσες...:θρρρ::θρρρ:

Συμφωνω με τον Ιαβερη παντως οτι η διδασκαλια της ποιησης στο σχολειο δεν βοηθαει καθολου μα καθλου να την αγαπησουν οι μαθητες...Εγω προσωπικα αν και παντα διαβαζα πολυ ποιηση δεν αντεχα καθολου,περα απο τον Καρυωτακη, και ξαφνικα μια μερα 3χρονια μετα που τελειωσα το σχολειο,διαβαζοντας ενα ποιημα του Αναγνωστακη (το σκακι) κατι εγινε μεσα μου και αγαπησα πραγματικα την ποιηση....Τωρα για το νοημα αυτης....Μπορει να ειχε το οτιδηποτε στο μυαλο του ο καθε ποιητης.Εγω πιστευω πως η τεχνη για τον καθενα θελει να πει αυτο ακριβως που μας λεει την στιγμη εκεινη.....Μπορει να ειναι εντελως αντιθετο με αυτο που σκεφτοταν ο ποιητης αλλα προτιμω να κραταω μεσα μου το συναισθημα που μου γεννηθηκε οταν το διαβασα...
 
Κι εγώ θα συμφωνήσω με τη σειρά μου με τον Ιαβέρη. Αυτή η ανάλυση, της ανάλυσης, ω ανάλυση σε έκανε τελικά να επικεντρώνεσαι στις λεπτομέρειες και να χάνεις το κεντρικό νόημα του ποιήματος. Αν και μου άρεσαν για παράδειγμα τα ποιήματα του Καβάφη, κουραζόμουν εξαιτίας της υπερβολικής αυτής ανάλυσης.
Υποτίθεται πως η λογοτεχνία δεν είναι μαθηματικά για να βγάλεις ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα ώστε να θεωρηθεί σωστή η απάντηση, εντούτοις εάν έγραφες στα διαγωνίσματα κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν γραμμένο στον οδηγό διδασκαλίας ο βαθμός θα μειωνόταν...
 
Μας είχε πει ένας από τους καλύτερους καθηγητές μου στη Νέα Ελληνική Ποίηση στο πανεπιστήμιο, πως όταν ήταν ο ίδιος νεότερος, είχαν καλέσει τον Οδυσσέα Ελύτη σε μια τιμητική βραδιά στη Φιλοσοφική του Α.Π.Θ με ανάγνωση έργων του κτλ..
Μετά από την απαγγελία ενός ποιήματός του (συγχωρέστε με που δεν θυμάμαι ποιανού) από έναν από τους καθηγητές, ακολούθησε και ανάλυσή του. Ο Ελύτης καθόταν στην πρώτη σειρά των εδράνων ακούγοντας προσεχτικά. Μόλις ο καθηγητής τελείωσε με ό,τι είχε να πει, ρώτησε τον Ελύτη:
-" Έτσι δεν είναι κ. Ελύτη;"
Και εκείνος απάντησε :
-"Για να το λέτε εσείς, κάτι θα ξέρετε. Εγώ πάντως ούτε που θυμάμαι για ποιό λόγο το έγραψα".

Φυσικά, όλο το ακροατήριο λύθηκε στα γέλια, αποδεικνύοντας έτσι πως η υπερανάλυση, καμιά φορά, πραγματικά βγάζει εκτός κλίματος και νοήματος το ίδιο το ποιήμα.
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Μιας και ο Ιαβερης ανεστησε τη συζητηση, λεω ας παρω επιτελους καποια θεση, η οποια ειναι καπως πιο εκλεπτυσμενη απο την αποψη που ειχα οταν ειχα γραψει αυτες τις αναρτησεις.

Αρχικα θα πω οτι ουτε εμενα μου αρεσαν οι μπουρδες που ειχαμε να γραψουμε στο σχολειο για ακαταλαβιστικα ποιηματα τα οποια ηταν αδιαφορα και εντελως εκτος απο μενα. Θα ρωτησω ομως τον Ιαβερη: βρηκες δικα σου νοηματα στη συλλογη ποιηματων του Καββαδια. Θα ειχες ομως αυτη τη 'δυνατοτητα' αν πρωτα δεν ειχες περασει απο εκεινη τη δυσαρεστη και καταναγκαστικη διαδικασια του σχολειου; Πιθανον οχι. Αλλα πιθανον και ναι.

Τωρα, η ποιηση δινει τη δυνατοτητα να δημιουργει αφηρημενες εικονες τις οποιες μπορουμε να τις δουμε αλλα και να τις χρησιμοποιησουμε οπως θελουμε. Για παραδειγμα τον Υμνο εις την Ελευθεριαν μπορω να τον διαβαζω και να σκεφτομαι τη γυναικα που αγαπω, καθως και να της αφιερωσω καποιους στιχους παροτι δεν ειναι ερωτικοι.

Κατα την ταπεινη μου γνωμη ομως αυτη η ελευθερια που εχουμε, εχει καποια ορια. Περα απο αυτα τα ορια, η υποκειμενικη μας ερμηνεια για μενα αγγιζει την αυθαιρεσια.

Το πιο σημαντικο απο ολα ομως, κατα τη γνωμη μου, δεν ειναι τι θελει να πει ο ποιητης, ούτε το πως το ερμηνευει ο αναγνωστης αλλά πώς το χρησιμοποιεί ο καθε αναμεταδοτης. Στο προηγουμενο παραδειγμα, αν αφιερωσω σε καποια κοπελα τους στιχους του Υμνου, θελω και προσδοκω, να καταλαβει αυτα που θελω να της πω, συμφωνα φυσικα με τα συμφραζομενα.

Αν καποιους στιχους ενος ποιματος, τους δημοσιευσω σαν στατους στο πχ MSN, Facebook ή Twitter, για να εκφρασω την παρουσα μου κατασταση και διαθεση, η σημασια τους δεν ειναι αυτη που ήθελε ο ποιητης, ουτε αυτη που θα νομίσει ή ερμηνεύσει ο 'Follower' μου. Η σημασια τους ειναι αυτη που θελω εγω εκεινη τη δεδομενη στιγμη, ως αναμεταδοτης.

Μια φιλη μου που καποια περιοδο εβαζε σε status στιχους απο ποιηματα συνηθιζα να τη ρωταω τί σημαινουν. Με νευριαζε ομως η κλασικη απαντηση-καραμελα "τα ποιηματα λενε αυτο που νομιζεις εσυ". Της εξηγουσα οτι δεν με ενδιαφερει αυτο που νομιζω εγω. Εγω μπορω να νομιζω ταυτοχρονα 10 αντικρουομενα πραγματα, και δεν εχω αναγκη απο ενα ποιημα να τα νομιζω, αφου ηδη ειναι μεσα μου. Εγω καποτε μπορει να χρησιμοποιησω τους ιδιους στιχους με το δικο μου τροπο, αλλα αυτη τη στιγμη με ενδιαφερει αυτο που σημαινει γι' αυτην, αφου εκεινη μιλαει και στελνει το μηνυμα της :)
 
Last edited:
Συμφωνώ στο καθετί απ΄αυτά που λέει ο Αντέρωτας και θέλω να προσθέσω το εξής: οι αναλύσεις του σχολείου είναι ανιαρές και γίνονται μέσα σε ένα πλαίσιο ρουτίνας, αγγαρείας κλπ, οπότε λογικό είναι να μας προκαλούν αποστροφή. Όχι ότι δεν υπάρχουν καθηγητές που μπορούν να την απογειώσουν την ποίηση, υπάρχουν. (Βασικά, στη ζωή μου αγάπησα τα Αγγλικά και τη λογοτεχνία και μίσησα τα μαθηματικά και αυτό οφείλεται σε 3 καθηγητές εκατό τοις εκατό. Μία "Αγγλικού", μία φιλόλογο και μία μαθηματικό. Οπότε για όλα υπάρχει τρόπος).

Όμως, εμείς εδώ έχουμε φύγει από το σχολείο και διαβάζουμε την ποίηση για τον εαυτό μας. Και αν είχαμε άσχημες εμπειρίες από τη διδασκαλία της στο σχολείο, λογικό είναι διαβάζοντάς την τώρα επειδή θέλουμε, να λέμε "μα αυτό είναι η ποίηση!!! δεν είναι εκείνο το στρυφνό, ακαταλαβίστικο πράγμα στο οποίο έπρεπε να βρω ομοιοκαταληξίες, παρηχήσεις, μεταφορές κλπ".

Όσο για την ερμηνεία την ποίησης και για το "τι θέλει να πει ο ποιητής" εξαρτάται από το λόγο που διαβάζει κανείς. Αν διαβάζει για να αισθανθεί ωραία, δεν χρειάζεται καν να αναρωτηθεί για τα νοήματα (άλλωστε υπάρχουν ποιήματα στα οποία το νόημα είναι πασιφανές, όπως πολύ συχνά του Καβαδία ή του Καβάφη κλπ). Απ' την άλλη, αν θέλει κανείς παραπάνω πράγματα, τότε θα το ψάξει και παραπάνω, όπως είμαι σίγουρη ότι πολλοί από δω το έχουμε κάνει. Και φυσικά, το "ψάξιμο" αυτό θα θυμίζει κάτι από σχολείο. Πχ. το πρώτο πράγμα που ψάχνω όταν διαβάζω κάτι είναι η βιογραφία του ποιητή ή του συγγραφέα, κάτι που φυσικά κάναμε και στο σχολείο και το έβρισκα πολύ βαρετό.
 
Μια φιλη μου που καποια περιοδο εβαζε σε status στιχους απο ποιηματα συνηθιζα να τη ρωταω τί σημαινουν. Με νευριαζε ομως η κλασικη απαντηση-καραμελα "τα ποιηματα λενε αυτο που νομιζεις εσυ". Της εξηγουσα οτι δεν με ενδιαφερει αυτο που νομιζω εγω. Εγω μπορω να νομιζω ταυτοχρονα 10 αντικρουομενα πραγματα, και δεν εχω αναγκη απο ενα ποιημα να τα νομιζω, αφου ηδη ειναι μεσα μου. Με ενδιαφερει αυτο που σημαινει γι' αυτην, αφου εκεινη μιλαει και στελνει το μηνυμα της :)
Αυτο τωρα κατι μου θυμιζει? :ρ
Παντως ετσι για τα τυπικα...ειχα παντα πολυ καλες φιλολογους...και στο λυκειο ειχα μαθηματικο απαισιοτατο....Εχω να δηλωσω οτι σε εμα Χρυσα μου δεν λειτουργησε οπως σε εσενα.....Καλως η κακως δηλαδη.....
 
Ωστοσο τα ποιηματα ειναι αναλογα και της ψυχικης διαθεσης του ποιητη. Δεν ξερω αν ειναι δυνατον να καταλαβουμε μονο απο το ποιημα, κατω απο ποια συναισθηματκη κατασταση εγραψε οτι εγραψε. Αν λαβουμε υποψιν και την βιογραφια του και ποια χρονικη στιγμη της ζωης του εγραψε καποιο ποιημα (αν εγινε κατι που τον σημαδεψε πχ) μπορουμε να βγαλουμε καποιο συμπερασμα.
Αυτο ισως να ξεραν απο πριν οι δασκαλοι (να ειχαν δει δηλ την αναλυση που την καναν αλλοι), παρολα αυτα εμας να βαζαν να βγαλουμε συμπερασμα μονο απο το ποιημα.


Και μια παλια απορια μου :

Σε καποιο απο τα βιβλια του σχολειου (γυμνασιο λυκειο δεν θυμαμαι) εχει και ενα ποιημα απο τις ανατολικες χωρες (Κινα, Ιαπωνια), δεν το σχολιασαμε ποτε στην αιθουσα και μου μεινε η απορια. Ελεγε το εισαγωγικο πως οι ανατολικοι λαοι, κρυβουν τα συναισθηματα τους πισω, απο συμβολικες πραξεις η λογια.
Το ποιημα (πεντε στιχοι στο συνολο) μια ερωτηση καποιου ξενιτεμενου, που συναντησε καποιο προσωπο απο τον τοπο του, και αφου τον καλωσορισε , του κανει μια και μοναδικη ερωτηση για το σπιτι του.


πες μου.. εξω απο την αυλη του σπιτιου μας, ανθιζει ακομη η μικρη ροδακινια;

Ερωτηση (του βιβλιου) : γιατι ο ποιητης απο ολα οσα θα μπορουσε να ρωτησει για την πατριδα του, διαλεξε να ρωτησει για την ροδακινια;

Ελα ντε... ξερεις κανεις; Στο περιπου το πιανω, αλλα ποτε δεν το καταλαβα

(αν μπορουσαμε να βρουμε και το ποιημα..)


Συνηθως στη δημοτικη ποιηση τα φρουτα ειναι συμβολα γονιμοτητας, ερωτικα, υπαινισσονται το σωμα. Π χ στα ελληνικα δημοτικα συναντιεται συχνα η λεμονια, τα λεμονια ειναι ευφημισμος για το γυναικειο στηθος. Στον αμερικανικο νοτο ροδακινα αποκαλουνται τα νεαρα κοριτσια, σαν μετωνυμία του ιδιου μερους του σωματος. Μπορει και σε αυτο το ποιημα να εννοει με το δεντρο καποια ερωτικη εμπειρια που δεν αναφερεται ανοιχτα αλλα που το μυστικο της το μοιραζεται ο ξενος της ιστοριας με τον συντοπιτη του.
 
Η ομορφιά της λογοτεχνικής δημιουργίας, νομίζω, είναι ότι ο κάθε αναγνώστης είναι ελεύθερος να δίνει τις δικές του ερμηνείες και να επιλέξει ο ίδιος τα νοήματα που θέλει να προσδώσει... προσωπικά προτιμώ αυτή την έννοια της τέχνης παρά να εικάζουμε και να προσπαθούμε να μαντέψουμε τις σκέψεις ή τα συναισθήματα κάποιου σε μια δεδομένη χρονική στιγμή...
 
Χαίρεται! Εγώ δεν έχω να δώσω κάποιο παράδειγμα, παρά μόνο θα πω τη γνώμη μου στην αρχική σκέψη του Φαροφύλακα. Η αλήθεια είναι πως αυτό το νήμα τραβάει μεγάλη συζήτηση...Το θέμα με τα λογοτεχνικά κείμενα και την ποίηση είναι πως συνδέουν την γλώσσα, ενα τεχνικό μέσο που χρησιμοποιεί ο άνρωπος για να επικοινωνεί με συναισθήματα και πολλές φορές βαθιά. Γιαυτό και άλλωστε ονομάζεται λογοτεχνία, αυτή ακριβώς είναι και η τέχνη του να σε αγγίζει το ποίημα. Αλλά αλλού θέλω να καταλήξω... Σκεφτείτε, τι είναι ένα νόημα; Θέλω να πω συνέχεια μιλάμε για αυτήν τη λέξη. "Νοηματκά κείμενα, λέξεις με νόημα, το νόημα της ζωής..." Έχουμε δώσει πολύ σημασία στη λέξη κιόμως αλλού είναι το... νόημά της. :)))) Ακόμη και η λέξη ακόμη και η κατανόηση της ζωής και άλλων νοημάτων δεν είναι αυτό που πραγματικά σου φέρνει γαλήνη. Το θέμα είναι πως όταν ανακαλύπτεις ένα νόημα αυτό σε λυτρώνει κατά κάποιον τρόπο, από κάτι άλλο, κάτι που έχεις ζήσει. Γιαυτό άλλωστε και λέμε πως ο άνθρωπος ωριμάζει με τον καιρό και με τις εμπειρίες, είναι μια απλή στιγμή που θα κατανοήσει ένα νόημα χάρη σε αυτές. Και φυσικά αυτή είναι όλη η χαρά που κρύβεται πίσω απ' το νόημα. Γιατί μόνο του είναι κάτι σκέτο, αλλά προσθέτωντας στοιχεία ζωής στο έργο, κάνεις τον αναγνώστει να ανατριχιάζει. Το να παρουσιάσεις ένα σκέτο νόημα, δεν έχει λοιπόν καμία αντίδραση στην ανθρώπινη ψυχή. Το να παρουσιάζεις όμως ένα τοπίο, μια ιστορία, και να αφήσεις από πίσω της να ξετυλίγεται ένα νόημα (το οποίο θα είναι και πολύ πιο ενδιαφέρον να σκεφτείς μόνος σου), αυτό πραγματικά σε αγγίζει. Καταλαβαίνεις ποια είναι η χρήση του νοήματος, και πως δεν είναι απλώς μια θεωρία, όπως οι στεγνές λέξεις που περιέχουν τα σχολικά βιβλία μαθηματικών ή ιστορίας. Να, π.χ. όλοι μας ξέρουμε ιστορία αλλά εγώ μόνο απ' τα παραθέματα έχω πάρει κάτι. Γιατί δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή σε όλες τις σελίδες που χιλιάδες άνθρωποι σκοτώνωνταν ένα συναίσθημα. Ούτε όταν διηγούνταν τους απώτερους σκοπούς οπλαρχηγών και τα συναισθήματά τους για την πατρίδα. Γιατί πολύ απλά, ήταν σκέτα και δεν ήταν οι ίδιοι για να μας μεταδώσουν τι νιώθουν. Το θέμα με την λογοτεχνία και την ποίηση είναι πως είναι ένα λογοπαίγνιο. Είναι εκείνη η χρήση της γλώσσας που μόλις την διαβάζεις, σε κάνει να ταξιδεύεις και να δημιουργείς εικόνες, σε κάνει να νιώθεις τον ποιητή απόλυτα, ακόμη και όταν δεν μπορείς να δεις τα μάτια του ή τις εκφράσεις του, κάτι το οπόίο είναι μαγικό. Κάτι το οποίο δεν θα κατάφερνες άμα απόλυτες λέξεις σου παραδίδονταν στο χαρτί, φανερώνωντας ένα νόημα. Ούτε και ο ίδιος ο ποιητής δεν μπορεί να το κάνει, αυτό, είναι έγλημα και μεγάλη κακογουστιά!!! Ούτε αντέχει ούτε και μπορεί να το αποδώσει σκέτα, γιατί είναι στη φύση του με μαγικές λεξούλες, μπερδεμένες κατάλληλα, να αποδίδει αυτό που θέλει ώστε ο αναγνώστης να ανατριχιάσει και να αισθανθεί το νόημα χάρη στο τοπίο όχι μόνο να το κατανοήσει, γιατί έτσι το νόημα δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. :μαναι: Δεν ξέρω πως αλλιώς να το εξηγήσω, ελπίσω να κατάφερα να σας περάσω την σκέψη μου, παρόλη την ανακατοσούρα και τις επαναλαμβανόμενες φράσεις...:χαχα: Πάντως όλο αυτό δείχνει πως είμαι πολύ κατά της ανάλυσης, γιατί έτσι χάνεται η μαγεία του έργου... και το μυαλό έχει καταλάβει το νόημα με έναν υπέροχο τρόπο, δε χρειάζεται να το κάνει και τεχνικά.
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Συγγραφέα, καλό θα ήταν (για να μη πω οτι είναι μάλλον απαραίτητο) όταν γράφουμε κατεβατά, να διαιρούμε το κείμενό μας σε παραγράφους ωστε να διευκολύνεται η ανάγνωση. Η ψηφιακή επικοινωνία έχει τους ίδιους περιορισμούς, ανάγκες και απαιτήσεις με την έκθεση και τη λογοτεχνία.
 
Συγγραφέα, καλό θα ήταν (για να μη πω οτι είναι μάλλον απαραίτητο) όταν γράφουμε κατεβατά, να διαιρούμε το κείμενό μας σε παραγράφους ωστε να διευκολύνεται η ανάγνωση. Η ψηφιακή επικοινωνία έχει τους ίδιους περιορισμούς, ανάγκες και απαιτήσεις με την έκθεση και τη λογοτεχνία.
OK. συγνώμη, για ακόμη μια φορά :χαχα: Δε μου γράφετε κανά κατεβατό με το τι πρέπει να προσέχω να μην ακούω κι εγώ συνέχεια παρατηρήσεις; :μαναι: Η μήπως λέει κάπου συγκεκριμένα;
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
( η συγκεκριμένη οδηγία περιλαμβάνεται στον Κανονισμό, όμως δεν πειράζει, γενικώς οι συντονιστές δίνουν από κάποια χρήσιμη οδηγία όπου χρειάζεται κι έτσι σύντομα ένα νέο μέλος μπορεί και λειτουργεί πιο συντονισμένα.. οι όποιες οδηγίες, λοιπόν, είναι πολύ καλοπροαίρετες.. όπως βλέπω πως κι εσύ τις παίρνεις, άλλωστε :) )
 
( η συγκεκριμένη οδηγία περιλαμβάνεται στον Κανονισμό, όμως δεν πειράζει
Ουπς! :ντροπή::ντροπή: συγνώμη, μόλις το διάβασα όλο...έχω λίγες απορίες... συγνώμη και πάλι μήπως είναι εύκολο να μου εξηγήσετε τι ακριβώς είναι τα υποφόρουμ και τα ιστολόγια; Επίσης τι ακριβώς είναι το θέμα με την μεταφορά νημάτων, και τέλος αν μπορώ να διαγράψω ένα δικό μου νήμα μόνη μου. Αυτά, μετά μπορείτε να το σβήσετε αυτό για να μη χαλάω και την ανάρτησή σας με περιττά. :)
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Δεν υπαρχει προβλημα. Υποφόρουμ είναι οι υποκατηγορίες που αποτελουν το φορουμ, οπως η "Ξενη Λογοτεχνία" η "Ελληνική Λογοτεχνια" και η "Κινηματογραφική Λέσχη" κ.ο.κ.

Οι μετακινήσεις γίνονται απο τους υπερσυντονιστές, εαν κριθει οτι καποια αναρτηση ταιριάζει σε αλλη θεματολογία απο το υποφορουμ οπου την έγραψε το μέλος. Για παράδειγμα -λίγο ακραίο- εαν κάποιος ανοίξει θέμα για ταινία στο υποφόρουμ "Ξένη Λογοτεχνία", τότε πιθανότατα να πρέπει να μετακινηθεί στο "Κινηματογραφική Λέσχη" :)))

Αν θυμαμαι καλα, μπορει ο καθενας να διαγραψει μια αναρτηση του εφοσον την εχει δημοσιευσει, πριν το περας καποιας ωρας, δεν θυμάμαι πόση, μπορεί μισή, μπορεί και μία. Εαν θελεις να διαγραφει μια ανάρτηση που δεν μπορεις πλεον να ελέγξεις, μπορεις να το ζητήσεις απο κάποιον συντονιστή.

(έχε υπόψη οτι εαν σβησεις κάποια ανάρτησή σου, αυτή θα εξακολουθήσει να είναι ορατή απο τους υπερσυντονιστές, αλλα δεν θα εμφανίζεται στα υπόλοιπα μέλη.)

Τα ιστολόγια είναι στην ουσία blogs Οπου μπορεις να γραψεις κάποια δικά σου άρθρα πανω σε θεματα που σε ενδιαφέρουν, φαντάζομαι στη θεματολογία της σελίδας. Εχεις πρόσβαση σε αυτά απο εδω: http://www.λεσχη.gr/forum/blog.php
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Για να έχεις δικαίωμα να γράψεις σε ιστολόγιο (blog) πρέπει να έχεις έναν άλφα αριθμό αναρτήσεων που δεν θυμάμαι ποιος είναι. Ένα ιστολόγιο πρέπει να έχει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ημερολογιακή μορφή. Γενικότερα αν κάτι ταιριάζει περισσότερο σε νήμα τότε πρέπει να γίνει νήμα και γι' αυτό η ίδια η πρακτική τα εξόρισε τα ιστολόγια εδώ στην αχρηστία. Πολύ απλά στην λέσχη δεν τα χρειαζόμαστε κι ίσως είναι καιρός να σκεφτώ αν θα πρέπει να απενεργοποιηθούν.
 
Ας φέρω λοιπόν ένα παράδειγμα: ας φανταστούμε πως γι' αυτό το ποίημα τού Εμπειρίκου αντί να πιανόμαστε σε θεωρίες επί θεωριών για το νόημά του, εμείς κάνουμε το εξής:

Οι μαθητές διαβάζουν φωναχτά το ποίημα με διαφορετικούς τρόπους, ταιριάζοντάς το σε κάποια γνωστή μελωδία, αλλάζοντας την στίξη, κάνοντάς το ν' ακούγεται δραματικό ή αστείο, ένας-ένας αλλά κι όλοι μαζί ταυτόχρονα σε ένα φωνητικό πανδαιμόνιο. Έπειτα κλείνουν τα μάτια και η καθηγήτρια το απαγγέλλει άλλη μία φορά αργά και δυνατά και έπειτα ρωτάει πώς τους φάνηκε τελικά αυτό το ποίημα. Φαντάζομαι κάποιον να λέει:
- Είναι μεγάλη σάχλα!
- Έχεις απόλυτο δίκιο! απαντά η καθηγήτρια.
- Εγώ πιστεύω πως είναι αληθινά όμορφο! λέει κάποιος άλλος.
- Έχεις απόλυτο δίκιο! ξαναπαντά η καθηγήτρια.
Για κάτι τέτοιο θα ξαναπήγαινα και σχολείο!
Αν και θα προτιμούσα η απάντηση της δασκάλας να είναι "πολύ όμορφο αυτό που λες"!

Πάντως ήταν τραυματική εμπειρία να κάνεις μια απόπειρα ερμηνείας και να στη βρίσκουν παντελώς λάθος. Για ένα ποίημα πήγα κι έψαξα όλες τις αναλύσεις απλά και μόνο για να αποδείξω στην καθηγήτρια ότι δεν μπορεί, κι άλλος θα λέει το ίδιο με μένα. Και τελικά ήταν η άποψη των βασικότερων μελετητών. Παρόλα αυτά, στο διαγώνισμα έγραψα αυτά που είχε πει εκείνη στην τάξη, άσχετα που διαφωνούσα! μπρρ...
 
Αχ, τωρα ξύνετε πληγές! Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι τραβάω από την αρχή της χρονιάς με αυτή την ανάλυση στη λογοτεχνία κατεύθυνσης! Ξεκινήσαμε με Κρητικό και ειλικρινά κοντεύω να μισήσω το Σολωμό. Η ανάλυση που γίνεται εμένα προσωπικά μου φαίνεται υπερβολική. Καταρχάς, υποτίθεται πως η ποίηση είναι υποκειμενική και πως ο καθένας την ερμηνεύει όπως θέλει. Όποιος όμως θέλει να γράψει καλά στις Πανελλήνιες το ξεχνάει αυτο και κάθεται και μαθαίνει καμια πενηνταριά σελίδες με απόψεις μελετητών του Σολωμού για το αν ο Κρητικός ειναι έργο αποσπασματικό ή ολοκληρωμένο, για τις 150.000 περίπου ερμηνείες της Φεγγαροντυμένης και του "ανεκλάλητου ήχου" κτλ κτλ... Χώρια το ότι από την υπερανάλυση που γίνεται έχουμε χάσει το νόημα του κειμένου. Για παράδειγμα, έχουμε πει πως "έχει παρατηρηθεί πως μέσω της Φεγγαροντυμένης. ο Σολωμός δημιουργεί μια αρχετυπική φιγούρα, ένα anima, κατα την ορολογία του Jung, τη γυναικεία ψυχή στο ασυνείδητο του άνδρα: ένα αρχέτυπο το οποίο διαμορφώθηκε, σύμφωνα με τον Jung , στη διάρκεια των αιώνων ως μια προβολή και συγχρόνως ένα ζητούμενο αξιών που ήδη ενυπάρχει στην ψυχή του άνδρα, μια αρχέγονη δηλαδή μορφή του συλλογικού ασυνειδήτου" και δεν υπάρχει ούτε ένα σχολιο που να λέει για ποιο λόγο έγραψε το ποίημα εκείνος ο Χριστιανός. Και αυτό είναι σταγονα στον ωκεανό μπροστά σε αυτά που έχουν δει τα ματάκια μου.
Πάντως, γενικά μιλώντας, αρκετές φορές ο ποιητής -και ο κάθε λογοτέχνης- όταν γράφει κάτι δεν μπορεί να φανταστεί τι ερμηνείες θα δώσουν οι αναγνώστες. Γιατί, ναι μεν πολλές φορές στα λεγόμενά του κρύβει νοήματα βαθιά που για τον άλφα ή βήτα λόγο δε λεει ευθέως και όντως χρειάζεται μια ανάλυση, υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που οι μελετητές ψάχνουν να βρουν κρυμμένα νοήματα εκεί που δεν υπάρχουν. Παράδειγμα: όταν συζητούσαμε στο φροντιστήριο για το θέμα αυτό, η καθηγήτρια μας μάς είπε μια ωραία ιστοριούλα: κάποτε, ο Σεφέρης -νομίζω- είχε γράψει ένα ποίημα όπου αναφερόταν ένα ρολόι. Μετά τη δημοσίευση του ποιήματος γίνονταν αναλύσεις επί αναλύσεων από κριτικούς για το τι μπορεί να σημαίνει το ρολόι. Μέχρι και τσακωμοί είχαν γίνει μεταξύ φιλολόγων και λοιπών ενδιαφερομένων. Σε ένα συνέδριο, ρωτούν τον ποιητή τι εννοούσε. Και τι απάντησε; "Δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία. Απλώς το είδα μπροστά μου την ώρα που έγραφα".
Όταν εγώ διαβάζω ένα έργο -είτε αυτό λέγεται ποίημα είτε πεζό- πάντα το ερμηνεύω υποκειμενικά. Και νομίζω ότι αυτή είναι και μια από τις πολλές χάρες της λογοτεχνίας. Το ότι απο 100 διαφορετικά άτομα θα παρεις 100 διαφορετικές απόψεις. Θεωρώ λοιπόν χαζό αυτο που γίνεται στα σχολεία, όπου ο καθηγητής, πλην ορισμένων εξαιρέσεων φυσικά, παίρνει σωστή μονο την ερμηνεία του σχολικού βιβλίου.(Παρεπιπτόντως , Φάρε, μου άρεσε πολύ το παράδειγμα με τη δασκάλα).
 
Θυμάμαι μια συνέντευξη της Κικής Δημουλα στη ΝΕΤ η οποία όταν ρωτήθηκε από τη δημοσιογράφω από που παίρνει την έμπνευση της και τι μηνύματα ψάχνει να περάσει είπε (περίπου): Τίποτα απολύτως. όταν μου έρθει μία ιδέα την γράφω χωρίς "κρυφά" μηνύματα και τελειώνω! Δεν προσπαθώ να περάσω τίποτα!

Προσωπικά θα ήθελα όταν αναλύουν κάποιοι λογοτεχνικά έργα και ψάχνουν το "πραγματικό" νόημα του έργου, να δω την αντίδραση του λογοτέχνη όταν τους παρακολουθεί. ΑΝ κάποιος θέλει να μιλήσει για τη δύναμη της αγάπης ...ΘΑ ΤΟ ΚΆΝΕΙ! Μπορεί να μην γράψει "Η αγάπη είναι η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο" αλλά θα μιλήσει για δύο παιδιά που έχασαν το ένα το άλλο και μετά από 50 χρόνια βρέθηκαν καταλάθος σε ένα σταθμό τρένου και με μία ματιά αναγνωρίστηκαν και αγκαλιάστηκαν! Και θα το καταλάβει και ο πιο άπειρος!!
 
Top