Κατα την διαρκεια των ανασκαφων που πραγματοποιησα πριν μερες ανακαλυψα κι αυτο το ωραιο νημα με πολυ ενδιαφερουσες και αντικρουομενες αποψεις. Ας παραθεσω κι εγω την δικη μου ταπεινη γνωμη.
Γενικα η ποιηση δεν μου αρεσει ιδιαιτερα κι ο τροπος διδασκαλιας της στα σχολεια με απομακρυνε εντελως απ'αυτην, ηταν το ολοκληρωτικο χτυπημα για μενα. Τοση μα τοση αναλυση πια;;;; Απο τεσσερεις σειρουλες στιχων επρεπε να γεμισουμε αλλες τοσσες κολλες χαρτι με αναλυση, να βρουμε νοημα εκει που ισως δεν υπαρχει καν. Ενταξει, μπορει ο ποιητης να ηθελε να πει κατι, αλλα δεν νομιζω να ειχε στο μυαλο του αυτο που γινεται στην σημερινη εκπαιδευση, τονοι βιβλιων για τεσσερεις σειρουλες ( λεω τεσσερεις για παραδειγμα, σαφως ειναι πιο μεγαλα τα περισσοτερα ποιηματα, αλλα οχι οσο ειναι ενα μυθιστορημα ή νουβελλα).
Η μοναδικη φορα που διαβασα ποιηση με δικη μου πρωτοβουλια ηταν στο Γυμνασιο, οπου ειχα βρει στην βιβλιοθηκη μια συλλογη ποιηματων του Καββαδια και μου αρεσε παρα πολυ. Διαβασα τα ποιηματα με την ησυχια μου, βρηκα νοημα στους στιχους οπου ΕΓΩ νομιζα οτι υπαρχουν και τα εκτιμησα ιδιαιτερα. Αντιθετα, εαν ειχα κανει αναλυση τα ιδια ποιηματα μες στην ταξη με την ''βοηθεια'' της καθηγητριας, σιγουρα η επιδραση θα ηταν πολυ διαφορετικη.
Γενικα η ποιηση δεν μου αρεσει ιδιαιτερα κι ο τροπος διδασκαλιας της στα σχολεια με απομακρυνε εντελως απ'αυτην, ηταν το ολοκληρωτικο χτυπημα για μενα. Τοση μα τοση αναλυση πια;;;; Απο τεσσερεις σειρουλες στιχων επρεπε να γεμισουμε αλλες τοσσες κολλες χαρτι με αναλυση, να βρουμε νοημα εκει που ισως δεν υπαρχει καν. Ενταξει, μπορει ο ποιητης να ηθελε να πει κατι, αλλα δεν νομιζω να ειχε στο μυαλο του αυτο που γινεται στην σημερινη εκπαιδευση, τονοι βιβλιων για τεσσερεις σειρουλες ( λεω τεσσερεις για παραδειγμα, σαφως ειναι πιο μεγαλα τα περισσοτερα ποιηματα, αλλα οχι οσο ειναι ενα μυθιστορημα ή νουβελλα).
Η μοναδικη φορα που διαβασα ποιηση με δικη μου πρωτοβουλια ηταν στο Γυμνασιο, οπου ειχα βρει στην βιβλιοθηκη μια συλλογη ποιηματων του Καββαδια και μου αρεσε παρα πολυ. Διαβασα τα ποιηματα με την ησυχια μου, βρηκα νοημα στους στιχους οπου ΕΓΩ νομιζα οτι υπαρχουν και τα εκτιμησα ιδιαιτερα. Αντιθετα, εαν ειχα κανει αναλυση τα ιδια ποιηματα μες στην ταξη με την ''βοηθεια'' της καθηγητριας, σιγουρα η επιδραση θα ηταν πολυ διαφορετικη.
Ακόμη και η λέξη ακόμη και η κατανόηση της ζωής και άλλων νοημάτων δεν είναι αυτό που πραγματικά σου φέρνει γαλήνη. Το θέμα είναι πως όταν ανακαλύπτεις ένα νόημα αυτό σε λυτρώνει κατά κάποιον τρόπο, από κάτι άλλο, κάτι που έχεις ζήσει. Γιαυτό άλλωστε και λέμε πως ο άνθρωπος ωριμάζει με τον καιρό και με τις εμπειρίες, είναι μια απλή στιγμή που θα κατανοήσει ένα νόημα χάρη σε αυτές. Και φυσικά αυτή είναι όλη η χαρά που κρύβεται πίσω απ' το νόημα. Γιατί μόνο του είναι κάτι σκέτο, αλλά προσθέτωντας στοιχεία ζωής στο έργο, κάνεις τον αναγνώστει να ανατριχιάζει. Το να παρουσιάσεις ένα σκέτο νόημα, δεν έχει λοιπόν καμία αντίδραση στην ανθρώπινη ψυχή. Το να παρουσιάζεις όμως ένα τοπίο, μια ιστορία, και να αφήσεις από πίσω της να ξετυλίγεται ένα νόημα (το οποίο θα είναι και πολύ πιο ενδιαφέρον να σκεφτείς μόνος σου), αυτό πραγματικά σε αγγίζει. Καταλαβαίνεις ποια είναι η χρήση του νοήματος, και πως δεν είναι απλώς μια θεωρία, όπως οι στεγνές λέξεις που περιέχουν τα σχολικά βιβλία μαθηματικών ή ιστορίας. Να, π.χ. όλοι μας ξέρουμε ιστορία αλλά εγώ μόνο απ' τα παραθέματα έχω πάρει κάτι. Γιατί δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή σε όλες τις σελίδες που χιλιάδες άνθρωποι σκοτώνωνταν ένα συναίσθημα. Ούτε όταν διηγούνταν τους απώτερους σκοπούς οπλαρχηγών και τα συναισθήματά τους για την πατρίδα. Γιατί πολύ απλά, ήταν σκέτα και δεν ήταν οι ίδιοι για να μας μεταδώσουν τι νιώθουν. Το θέμα με την λογοτεχνία και την ποίηση είναι πως είναι ένα λογοπαίγνιο. Είναι εκείνη η χρήση της γλώσσας που μόλις την διαβάζεις, σε κάνει να ταξιδεύεις και να δημιουργείς εικόνες, σε κάνει να νιώθεις τον ποιητή απόλυτα, ακόμη και όταν δεν μπορείς να δεις τα μάτια του ή τις εκφράσεις του, κάτι το οπόίο είναι μαγικό. Κάτι το οποίο δεν θα κατάφερνες άμα απόλυτες λέξεις σου παραδίδονταν στο χαρτί, φανερώνωντας ένα νόημα. Ούτε και ο ίδιος ο ποιητής δεν μπορεί να το κάνει, αυτό, είναι έγλημα και μεγάλη κακογουστιά!!! Ούτε αντέχει ούτε και μπορεί να το αποδώσει σκέτα, γιατί είναι στη φύση του με μαγικές λεξούλες, μπερδεμένες κατάλληλα, να αποδίδει αυτό που θέλει ώστε ο αναγνώστης να ανατριχιάσει και να αισθανθεί το νόημα χάρη στο τοπίο όχι μόνο να το κατανοήσει, γιατί έτσι το νόημα δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. 
Δεν ξέρω πως αλλιώς να το εξηγήσω, ελπίσω να κατάφερα να σας περάσω την σκέψη μου, παρόλη την ανακατοσούρα και τις επαναλαμβανόμενες φράσεις...
Πάντως όλο αυτό δείχνει πως είμαι πολύ κατά της ανάλυσης, γιατί έτσι χάνεται η μαγεία του έργου... και το μυαλό έχει καταλάβει το νόημα με έναν υπέροχο τρόπο, δε χρειάζεται να το κάνει και τεχνικά.
