Η παράξενη ασθένεια ξεκίνησε πολύ παλιά, έναν Ιούλιο (Βερν). Τα δάχτυλα γύριζαν τις σελίδες καθώς τα μάτια ρουφούσαν με απληστία. Δεν υπήρχαν κέντρα αποβιβλίωσης για να με στείλουν και ο πατέρας μια μέρα μου είπε: Εσύ παιδί μου θα γίνεις ή τρελός ή βιβλιοπωλης. Τα τελευταία χρόνια μπαλατσάρω ανάμεσα σ' αυτά τα δύο.
Η ασθένεια εξακολουθούσε ν' απλώνεται. Όταν δεν βρίσκονταν κοντά βιβλία που να 'χουν διαβαστεί κάτω από δυο φορές, τα δάχτυλα άρπαζαν απορρυπαντικά και σαμπουάν, και φαντάζονταν πως γλυκερίνες, κιτρικά οξέα κι άλατα είναι τίποτα σκοτεινά πλάσματα της μυθολογίας. Κάποτε, όχι πολύ μετά, έπιασαν ένα στυλό και βάλθηκαν να γράψουν την πρώτη ιστορία, μια παρωδία του κόναν σε βαρβαρικά.
Θα περνούσε ακόμη καιρός μέχρι την πρώτη ιστορία, την εποχή που έκοβαν εισητήριο κσι κουβαλούσαν την τσάντα σε μια αδιάφορη πόλη με αδιάφορες σπουδές. Εκεί έγραψαν κάμποσα, συνάντησαν τα πλήκτρα της γραφομηχανής και του υπολογιστή, κινούνταν πάνω σε αράδες επιστημονικής φαντασίας και τρόμου.
Μια μέρα, ένα απ' αυτά, πάτησε ένα πράσινο κουμπί στο κινητό και μια στιγμή αργότερα, όλα μαζί μού τραβούσαν τα μαλλιά στο κεφάλι. Με είχαν δεχτεί στο μεταπτυχιακό δημιουργικής γραφής. Ήταν παράξενο, ποτέ δεν αντιδρούσαν έτσι στα σεμινάρια για την γραφή ή το σενάριο.
Παρέλειψα να πω πως μπήκαν και βγήκαν αμέτρητες φορές μέσα σε τσάντες την εποχή που δούλευα σαν πλασιέ βιβλίων, ώσπου έφτασαν να κρατάνε το κλειδί από ένα αποθηκάκι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Η τελευταία δραστηριότητά τους με έφερε σε αυτήν εδώ την ιστοσελίδα, να μιλώ με αγνώστους για βιβλία, και ποιός ξέρει ακόμη που θα με οδηγήσουν.
Τα φοβάμαι λίγο, μα τ' αγαπάω κιόλας. Μου την δίνει που δεν πιάσανε ποτέ ν' αλλάξουνε μια πρίζα, εκτός φυσικά εαν την δούνε πουθενά γραμμένη. Επίσης, μου τη σπάνε όταν κζζφφργντζβνβ γκρζφντνχάιζζμπρ.
Ευχαριστώ για την αποδοχή και την παρέα
Η ασθένεια εξακολουθούσε ν' απλώνεται. Όταν δεν βρίσκονταν κοντά βιβλία που να 'χουν διαβαστεί κάτω από δυο φορές, τα δάχτυλα άρπαζαν απορρυπαντικά και σαμπουάν, και φαντάζονταν πως γλυκερίνες, κιτρικά οξέα κι άλατα είναι τίποτα σκοτεινά πλάσματα της μυθολογίας. Κάποτε, όχι πολύ μετά, έπιασαν ένα στυλό και βάλθηκαν να γράψουν την πρώτη ιστορία, μια παρωδία του κόναν σε βαρβαρικά.
Θα περνούσε ακόμη καιρός μέχρι την πρώτη ιστορία, την εποχή που έκοβαν εισητήριο κσι κουβαλούσαν την τσάντα σε μια αδιάφορη πόλη με αδιάφορες σπουδές. Εκεί έγραψαν κάμποσα, συνάντησαν τα πλήκτρα της γραφομηχανής και του υπολογιστή, κινούνταν πάνω σε αράδες επιστημονικής φαντασίας και τρόμου.
Μια μέρα, ένα απ' αυτά, πάτησε ένα πράσινο κουμπί στο κινητό και μια στιγμή αργότερα, όλα μαζί μού τραβούσαν τα μαλλιά στο κεφάλι. Με είχαν δεχτεί στο μεταπτυχιακό δημιουργικής γραφής. Ήταν παράξενο, ποτέ δεν αντιδρούσαν έτσι στα σεμινάρια για την γραφή ή το σενάριο.
Παρέλειψα να πω πως μπήκαν και βγήκαν αμέτρητες φορές μέσα σε τσάντες την εποχή που δούλευα σαν πλασιέ βιβλίων, ώσπου έφτασαν να κρατάνε το κλειδί από ένα αποθηκάκι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Η τελευταία δραστηριότητά τους με έφερε σε αυτήν εδώ την ιστοσελίδα, να μιλώ με αγνώστους για βιβλία, και ποιός ξέρει ακόμη που θα με οδηγήσουν.
Τα φοβάμαι λίγο, μα τ' αγαπάω κιόλας. Μου την δίνει που δεν πιάσανε ποτέ ν' αλλάξουνε μια πρίζα, εκτός φυσικά εαν την δούνε πουθενά γραμμένη. Επίσης, μου τη σπάνε όταν κζζφφργντζβνβ γκρζφντνχάιζζμπρ.
Ευχαριστώ για την αποδοχή και την παρέα
κι άλλοι με λιγότερη
το σίγουρο είναι πως όλοι μας έχουμε μια κοινή αγάπη,το διάβασμα 
Και πάλι καλώς ήρθες!!
