Δε θα τις συνέκρινα καν. Οι αδερφές Μπροντέ έγραψαν για ανθρώπους με πολλά πάθη κι ελαττώματα, για μισανθρώπους (Χήθκλιφ) και άλλου είδους καταστάσεις.
Αυτό δεν σημαίνει πως η Ώστεν είναι λιγότερη ρεαλιστική ή ότι είναι πιο ανάλαφρη και ροζ λογοτεχνία. Καθόλου. Απλώς η Ώστεν μεγάλωσε σε ένα πιο προστατευμένο, αποστειρωμένο περιβάλλον. Στην αγγλική εξοχή, όπου όλα κυλούσαν σχετικά ήρεμα, τα κορίτσια είχαν στο νου τους κυρίως πότε θα παντρευτούν, η υποκρισία περίσσευε κτλ. Από αυτό το περιβάλλον εμπνεύστηκε, με αποτέλεσμα τα έργα της να αποτελούν τοιχογραφίες της ζωής στην αγγλική επαρχία του καιρού της.* Είναι φανερό ότι έγραφε και διακωμωδούσε χαρακτήρες σαν αυτούς που γνώριζε. Το ότι δεν βίωσε μελοδραματικές ή οριακές καταστάσεις και άρα δεν πέρασε κάτι τέτοιο στα βιβλία της, δεν μειώνει καθόλου τη γοητεία που ασκεί το έργο της στον αναγνώστη.
Για μένα οι τρεις συγγραφείς είναι διαφορετικές αλλά ισάξιες. Σκοπεύω μάλιστα να διαβάσω Σαρλότ Μπροντέ μόλις τελειώσω την Ώστεν.
*Είχε πει κάτι σχετικό σε μια επιστολή της προς συγγενικό πρόσωπο. "Δύο-τρεις οικογένειες από ένα γειτονικό χωριό είναι αρκετό υλικό για ένα μυθιστόρημα" ή κάπως έτσι. ;)