Υπάρχουν και χειρότερα αγαπητέ! Κάποτε έχασα όχι στάση αλλά ολόκληρο τραίνο! Φτάνω στον σταθμό Λαρίσης, εδώ στην Αθήνα, (ομολογώ ότι μόνο τώρα παρατήρησα το οξύμωρο του πράγματος!
), το τραίνο για Θεσσαλονίκη μπροστά μου και λέω έχουμε ώρα μέχρι την αναχώρηση, ας διαβάσω λιγάκι. Όταν σήκωσα το κεφάλι μου από το βιβλίο είδα το τελευταίο βαγόνι που χανόταν στις ράγες...
Τους ανθρώπους αποφεύγω να τους παρατηρώ γιατί όταν το κάνω, εμπαθής ων, κοπανιέμαι ανάμεσα στη φιληδονία και την κατάκριση.
Τους ανθρώπους αποφεύγω να τους παρατηρώ γιατί όταν το κάνω, εμπαθής ων, κοπανιέμαι ανάμεσα στη φιληδονία και την κατάκριση.


Βέβαια υπάρχουν και οι περίεργες στιγμές, όπου εγώ κοιτάζω την μαυρίλα απ'έξω και όταν κάνω διαφορετική εστίαση πάνω στο τζάμι βλέπω κάποια-ον να με κοιτάζει επίμονα. Ε, εκεί μπαίνω σε staring match, και βγαίνω νικήτρια 
