Τοπωνύμια: η ιστορία πίσω από μια τοποθεσία

Πολλές περιοχές, γειτονιές αλλά και χωριά, πόλεις έχουν πίσω τους μια ιστορία. Στο νήμα αυτό ψάχνουμε να βρούμε ποια είναι αυτή!
(Ευχαριστίες στην Ασημένια και τον Παρωνύμιο, που έδωσαν το έναυσμα, καθώς και τα πρώτα τοπωνύμια).


Αμπελόκηποι Αθηνών = τοπος με αμπέλια στις αρχές του 20ου αι.
Γουδή = Γουδής λεγόταν ο μεγαλοϊδιοκτήτης της περιοχής
Εύοσμος Θεσσαλονίκης = κατ' ευφημισμόν λεγόμενη έτσι (πρώην) δύσοσμη περιοχή
 
Να συνεχίσω με την πατρίδα μου πριν με προλάβουν οι Σαλονικείς!!!! :)))

Η Λειβαδιά ή Λιβαδειά ή Λεβάδεια όπως γραφόταν παλιότερα, πρωτεύουσα του νομού Βοιωτίας, φέρεται να οφείλει το όνομά της στον αρχαίο ΑΘηναίο (ήρωα? έτσι μας μάθαιναν στο σχολείο) Λέβαδα. Έτσι εξηγείται και η διαφορετική γραφή σε σχέση με όλες τις άλλες Λιβαδιές ή Λιβάδια της Ελλάδας.
 
Να και η προέλευση της ονομασίας 3 ελληνικών πόλεων:

- Λάρισα : προελληνική λέξη που σημαίνει "Ακρόπολη, κάστρο, οχυρωμένη τοποθεσία"

- Πρέβεζα : prevoz (βουλγαρικά) = πέρασμα

- Γρεβενά : greben (σλαβικά) = λειρί κόκκορα

Για τα αντίστοιχα της πρωτεύουσας υπάρχει το έξοχο βιβλίο "Τοπωνύμια της Αθήνας, του Πειραιά και των Περιχώρων" του Γιάννη Καιροφύλλα, εκδόσεις "Φιλλιπότη"
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
- Λάρισα : προελληνική λέξη που σημαίνει "Ακρόπολη, κάστρο, οχυρωμένη τοποθεσία"
Οσον αφορα τις προ-ελληνικες γλωσσες (ειχα ανοιξει σχετικο νημα προσφατα) χαρακτηριστικό τους ειναι τα συμπλεγματα -νδ-, -νθ-, -σσ- και -ττ-.

Ετσι, ονοματα οπως Κορινθος, Ζακυνθος, Τιρυνθα, Όλυνθος, Λάρισσα, Λίνδος, Πίνδος, Παρνασσός και Υμηττός ειναι προελληνικης προελευσης.

Βασει αυτου, και η Αττική ειναι μαλλον προελληνικη ονομασια, αν και εχω ακουσει ετυμολογια απο το "ακτική"

(αληθεια, γιατι πότε βλέπω Λάρισα και πότε Λάρισσα με δυο σ;;; :ωιμέ:)
 
Last edited:
Λάρισα και Σάρισα με ένα σ!!! Κανένας Λαρισαίος δεν την γράφει με 2. Και στις πινακίδες με ένα σ αναγράφεται!!

Νομίζω στα αγγλικά μονο είναι με 2s για να ακούγεται Λάρισα αλλιώς θα προφέρονταν Λάριζα!!!
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Τοτε η Λαρισα δεν ανηκει στα "προελληνικα ονοματα με σσ", αλλα απλα στα προελληνικα ονοματα :)))
 

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Μερικα ακομα τοπωνύμια:

  • Αγρίνιο: απο τη φυλη των Αγραιων
  • Βαλκάνια: Τουρκ. balkan (οροσειρά)
  • Γιαννιτσά: Τουρκ. Yenice
  • Ζαγορι: Σλαβικες λεξεις za (πισω) gora (βουνο)
  • Ηπειρος: ήπειρος γη σημαινει ξηρά, στεριά
  • Καλαματα: απο τη θαυματουργη εικονα της Παναγιας της Καλομάτας
  • Καρπενήσι: Λατ. carpinus (ειδος δεντρου)
  • Κρητη: απο τους μυθικους Κουρήτες
  • Μακεδονία: Μακεδνός που σημαινει μακρυς, ψηλος, και ειδος λευκας
  • Μοριάς: από την περιοχή Μορέα, που με τη σειρα ηςυ ονμαζεται ετσι απο τις μουριές
  • Πελοπόννησος: νήσος του Πέλοπα,
  • Ρουμελη: Τουρκ. Rum ili (γη των Ρωμιών)
  • Τύρναβος: Σλαβικα Trnovo (τοπος με αγκαθοβατους)
Πηγη: http://documents.scribd.com.s3.amazonaws.com/docs/3c9x73wcjk2nlebl.pdf (περιεχει επιπλεον πληροφοριες που δεν περιελαβα παραπανω ;))
 
Last edited:
Με τη Μικρασιατική καταστροφή οι πρόσφυγες ήρθαν στη μητέρα Ελλάδα.
Στα μέρη όπου εγκαταστάθηκαν -για να μην ξεχάσουν το γενέθλιο τόπο, τη ρίζα και το παρελθόν τους αλλά και για παρηγοριά- έδωσαν το όνομα του τόπου προέλευσής τους, προσθέτοντας μπροστά από την επωνυμία το επίθετο "νέος/α". Σε ολόκληρη την Ελλάδα, χωριά, συνοικισμοί, γειτονιές έχουν τη δημιουργία τους συνυφασμένη με τον πόνο των προσφύγων.
Στη Χαλκιδική, για παράδειγμα, βρίθει ο τόπος από "νέα" χωριά. Νέα Σκιώνη, Νεα Καλλικράτεια, Νέα Μουδανιά, Νέα Τρίγλια, Νέα Μηχανιώνα, Νέα Σύλατα, Νέα Φλογητά.
Στη Θεσσαλονίκη οι περιοχές Καλαμαριά, Νέα Κρήνη, Τούμπα, Τριανδρία, 40 Εκκλησιές, Άγιος Παύλος, Συκιές, Νέα Βάρνα, Νεάπολη, Σταυρούπολη, Πολίχνη, Νέα Ευκαρπία, Επτάλοφος, Νέα Μενεμένη, Αμπελόκηποι, Νέο Κορδελιό, Ξηροκρήνη κ.α.

Γλαφυρά περιγράφει ο ρεμπέτης Τάκης Μπίνης (Βίος ρεμπέτικος) τα της εποχής εκείνης:
“Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη στις 22 Νοεμβρίου 1923 στην οδό Αγ. Δημητρίου σε μια παράγκα (…) Η Θεσσαλονίκη τότε είχε γεμίσει πρόσφυγες, κουρελιάρηδες, νηστικούς και άστεγους. (…) Εμάς σε λίγους μήνες το κράτος μας έδωσε κατοικία στην Άνω και Κάτω Τούμπα. Ήταν ο μεγαλύτερος προσφυγικός συνοικισμός της πόλης. Οι κάτοικοι Σμυρνιοί, Αϊβαλιώτες, Βουρλιώτες, Φωκιανοί, Καραμπουρνιώτες και από άλλα μέρη της Μ. Ασίας. Και λίγοι από το Ικόνιο και την Καισάρεια που πολλοί απ’ αυτούς δεν ήξεραν καθόλου τα ελληνικά (…) Όλοι αυτοί οι χιλιοβασανισμένοι είχαν μέσα τους ζωντάνια, ελπίδα και αισιοδοξία. Παρ’ όλη τη φτώχεια, την κακομοιριά, τη δυστυχία, την ανέχεια και την παντελή έλλειψη φαρμάκων και ειδών υγιεινής διατηρούσαν τις παράγκες τους καθαρές και στολισμένες (…) Τα βράδια γινόντουσαν γλέντια όμορφα και αντιλαλούσαν οι γύρω συνοικίες από τα μικρασιάτικα τραγούδια τους.”
 
Top