Το καλύτερο και το χειρότερο βιβλίο που διάβασα τον τελευταίο χρόνο
- Thread starter Καστάλια
- Start date
Βιβλία έχουν άριστα το 5 (βλ goodreads) ταινίες το 10 (βλ imdb)! 
Έλλη Μ
Συντονιστής
Μουσικη;!Βιβλία έχουν άριστα το 5 (βλ goodreads) ταινίες το 10 (βλ imdb)!
Μουσική με 5* !
Πχ Forever changes - Love 5/5
Πχ Forever changes - Love 5/5
Πάει και το 2025....Ιδού μια σύνοψις.
Απογοητεύσεις
Υπερ-Ατλαντικός του Γκόμπροβιτζ. Περίμενα κάτι πολύ καλύτερο.
Το υφαντό της Φιόναβαρ (τριλογία) του Kay. Μετά την Τιγκανα όλοι ψάχνουμε κάτι αντίστοιχο [(αλλά τρώμε τα μούτρα μας) και τα λεφτά μας]
Crash του Ballard. Κακό.
Η σκιά του βασανιστή & το πετράδι του συμφιλιωτή. Απογοητευτικό.
Ο μάγος του Fowles. Και να σκεφτείτε το κυνηγούσα για μήνες...
Ημερολογιακά τετράδια του Νιζίνσκυ
Αιώνιος Πόλεμος του Χάλντεμαν. Τόσα και τόσα γράφτηκαν, κατώτερο των προσδοκιών μου (χωρίς να είναι κακό βιβλίο per se)
Δούναβης του Μάγκρις. Περίμενα πολλά περισσότερα...
Ο Βασιλιάς του Νέσμπο
Middlemarch
Τα καλύτερα
Ο Κατάσκοπος και ο προδότης. Θρίλερ κυριολεκτικά, απίστευτο.
Η βιογραφία του Βιτγκενσταϊν. Φανταστική έρευνα, φοβερό βιβλίο.
Το πορτρέτο του καλλιτέχνη ως νεαρού σκύλου, του Ντύλαν Τόμας, που τον λάτρεψα.
Περισταστικά στο εγγύς εξωπραγματικό: φ ο β ε ρ ό!!!
Παρέγκλισις, απ'τα πιο απολαυστικά διαβάσματά μου το 2025
Ο διχοτομημένος ιπποκόμης του Καλβίνο, επίσης από τα πιο απολαυστικά διαβάσματα του '25
Εκ του φυσικού, του Ζέμπαλντ. no comment
Ενδιαφέρουσες στιγμές
Ο Πολ Ποτ, σίγουρα. Τρομερό βιβλίο.
Η ιστορία του καθολικισμού, επίσης τρομερό και τρομερά καλογραμμένο
Το περί μέθης του Παπαγιώργη, πρώτη μου εμπειρία με τον συγγραφέα και τον αγάπησα
Η Γκουέντι και το κουτί του King. Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία και τρομερά καλογραμμένη, χωρίς κλισέ.
Το φωτάκι του Μορέσκο
Ο υπεύθυνος του ανθρώπινου δυναμικού. Βασικά, πάρα πολύ καλή ιστορία
Το αριστούργημα.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Άουστερλιτς.
ΥΓ. 108 φέτος.
Απογοητεύσεις
Υπερ-Ατλαντικός του Γκόμπροβιτζ. Περίμενα κάτι πολύ καλύτερο.
Το υφαντό της Φιόναβαρ (τριλογία) του Kay. Μετά την Τιγκανα όλοι ψάχνουμε κάτι αντίστοιχο [(αλλά τρώμε τα μούτρα μας) και τα λεφτά μας]
Crash του Ballard. Κακό.
Η σκιά του βασανιστή & το πετράδι του συμφιλιωτή. Απογοητευτικό.
Ο μάγος του Fowles. Και να σκεφτείτε το κυνηγούσα για μήνες...
Ημερολογιακά τετράδια του Νιζίνσκυ
Αιώνιος Πόλεμος του Χάλντεμαν. Τόσα και τόσα γράφτηκαν, κατώτερο των προσδοκιών μου (χωρίς να είναι κακό βιβλίο per se)
Δούναβης του Μάγκρις. Περίμενα πολλά περισσότερα...
Ο Βασιλιάς του Νέσμπο
Middlemarch
Τα καλύτερα
Ο Κατάσκοπος και ο προδότης. Θρίλερ κυριολεκτικά, απίστευτο.
Η βιογραφία του Βιτγκενσταϊν. Φανταστική έρευνα, φοβερό βιβλίο.
Το πορτρέτο του καλλιτέχνη ως νεαρού σκύλου, του Ντύλαν Τόμας, που τον λάτρεψα.
Περισταστικά στο εγγύς εξωπραγματικό: φ ο β ε ρ ό!!!
Παρέγκλισις, απ'τα πιο απολαυστικά διαβάσματά μου το 2025
Ο διχοτομημένος ιπποκόμης του Καλβίνο, επίσης από τα πιο απολαυστικά διαβάσματα του '25
Εκ του φυσικού, του Ζέμπαλντ. no comment
Ενδιαφέρουσες στιγμές
Ο Πολ Ποτ, σίγουρα. Τρομερό βιβλίο.
Η ιστορία του καθολικισμού, επίσης τρομερό και τρομερά καλογραμμένο
Το περί μέθης του Παπαγιώργη, πρώτη μου εμπειρία με τον συγγραφέα και τον αγάπησα
Η Γκουέντι και το κουτί του King. Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία και τρομερά καλογραμμένη, χωρίς κλισέ.
Το φωτάκι του Μορέσκο
Ο υπεύθυνος του ανθρώπινου δυναμικού. Βασικά, πάρα πολύ καλή ιστορία
Το αριστούργημα.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Άουστερλιτς.
ΥΓ. 108 φέτος.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Αφηνοντας εξω τα βιβλια που ξαναδιάβασα φέτος, γιατι θα γινομουν παλι γραφική με τους δακτυλιους, τον Αούστερλις και τον Χατζηδάκη:
Τα καλυτερα ξένα μυθιστορήματα που διαβασα φετος είναι:
Τα καλυτερα ξένα μυθιστορήματα που διαβασα φετος είναι:
- Να την προσεχει (Antrea)
- Καρδιά τόσο άσπρη (Marias)
- O Κόμης του Μόντε - Κρίστο (Dumas)
- Ο πύργος (Kafka)
- Δεσποινις Δυστυχία (Τσιμάρας)
- Οι τέσσερις τοίχοι (Χατζηγιαννίδης)
- Απομονωτήριο Λοιμυπόπτων Ζώων (Σινιόσογλου)
- Αμοργός (Γκάτσος)
- Υμνοι στη Νύχτα (Novalis)
- Αυτό το αστερι ειναι για ολους μας / Βιολετες για μια εποχή / Εγχειριδιο ευθανασιας (Λειβαδιτης)
- Η πολιτισμική μνήμη: Γραφή, ανάμνηση και πολιτική ταυτότητα στους πρώιμους ανώτερους πολιτισμούς (Assmann)
- Κάφκα (Murray)
- Τα χρονια των ξενοδοχείων (Roth)
- Η ζήλια (Γκριγιε)
- Ο θεός Κόνανος και το Μοναστήρι του το λεγόμενο Καταβύθιση (Κόντογλου)
- Ο Καρπος της ασθενείας μου (Σινιοσογλου)
- Επιστολη προς τον πατέρα (Κάφκα)
Last edited:
Μια εξιδανικευμένη απάντηση θα είχε ως ακολούθως:
Κάνεις τίποτα άλλο από το να διαβάζεις;
Μα όχι, @Καστάλια, απεναντίας! Είχα μια τόσο γεμάτη χρονιά με κοινωνικές και επαγγελματικές υποχρεώσεις, χώρια που πέρασα αξιολόγηση και κατόρθωσα να ανταπεξέλθω σε έναν σχετικά επαχθή φόρτο εργασίας, αλλάζοντας έδρα το καλοκαίρι. Νιώθω ιδιαίτερα ευλογημένος που βρήκα αυτόν τον λίγο χρόνο να αφιερώσω σε μια δραστηριότητα που με ξεκουράζει και με αποφορτίζει, μέσα σ'αυτήν την έντονη κοινωνική και επαγγελματική μου καθημερινότητα.
Η πραγματικότητα είναι ότι δεν έχω φίλους.
Και είμαι βλαμμένο.
Ωωωωω, there there... 
Και εμείς εδώ τι είμαστε; Δες το αλλιώς - για να είσαι σε θέση να διατηρείς τη φιλία σου μαζί μας, αναγκάζεσαι να διαβάζεις τόσο πολύ, ώστε να έχουμε θέματα για συζήτηση!
Επί τη ευκαιρία, να και η δική μου λίστα καλών, κακών και άσχημων (από τα 80 που διάβασα φέτος):
- το καλύτερο, θαρρώ, ήταν το Enshittification: Why Everything Suddenly Got Worse and What to Do About It - τρομακτικό στο πόσο ρεαλιστικά αποτυπώνει όσα ζούμε και τα μοτίβα που πλέον ακολουθεί η κοινωνία και η τεχνολογία.
- εξίσου φρικιαστικό ήταν και το The Coming Wave: Technology, Power, and the Twenty-first Century's Greatest Dilemma του Mustafa Suleyman που ενώ προσπαθεί να δείξει τα θετικά και τα αρνητικά των νέων τεχνολογιών, δεν καταφέρνει να μας καθησυχάσει ιδιαίτερα ότι όντως υπάρχουν θετικά.
- αρκετά διαφωτιστικό (και γραμμένο έτσι ώστε και οι τελείως άσχετοι να το καταλάβουν) ήταν το The Basics of Bitcoins and Blockchains του Antony Lewis.
- από ιστορία, συνδύασα πολύ εύστοχα Queen James με το The Scapegoat: The Brilliant Brief Life of the Duke of Buckingham - έμαθα πολλά για την εποχή (που προφανώς το είχα απωθημένο από τότε που ο Μπάκιγχαμ ήταν τόσο καίριος δευτεραγωνιστής στους Τρεις Σωματοφύλακες).
- αναπόφευκτα, διάβασα πολλά για την Παλαιστίνη, με καλύτερα το The Biggest Prison on Earth του Ilan Pappé και το Palestinian Walks του Raja Shehadeh που τελευταία έχει γίνει από τους αγαπημένους μου συγγραφείς.
- από μη μυθοπλαστικά, μου έμειναν το Scattered Minds του Gabor Maté (εξηγεί πάαααρα πολλά), το The Elements of Marie Curie της Dava Sobel (απίστευτα συναρπαστική βιογραφία μιας απίστευτα συναρπαστικής γυναίκας), το On Disinformation: How to Fight for Truth and Protect Democracy του Lee McIntyre (The first step in winning an information war is to admit that we are already in one).
- από μυθοπλασία, τα σοβαρά καλά προφανώς ήταν το τελευταίο βιβλίο του Γκοσποντίνοβ για τον πατέρα του, το A Mouth Full of Salt της Reem Gaafar (όπου φτωχός και η μοίρα του), το The Lady Macbeth of the Mtsensk District and Other Stories του Nikolai Leskov (μια όντως ενδιαφέρουσα μεταφορά του Μακβέθ στη Ρωσία), και τέλος, το τελείως κουλό, μη σοβαρό και απρόσμενα ευχάριστο Beware of Chicken του CasualFarmer με το οποίο η αναγνωστική χρονιά μου ξεκίνησε υπέροχα. Το πολυδιαφημισμένο Atmosphere της Taylor Jenkins Reid ήταν μεγάλη απογοήτευση - πραγματικά, δεν ξέρω τι του βρήκαν και βγήκε Winner for Readers' Favorite Historical Fiction φέτος.
- όταν βγω στη σύνταξη, θα ανατρέξω στο Atlas Obscura: An Explorer's Guide to the World's Hidden Wonders του Joshua Foer - είναι γεμάτο γαμάτες ιδέες για παράξενα μέρη και έθιμα που μπορείς να δεις σε όλον τον μαγικό πλανήτη μας, όσο προλαβαίνεις.
Αυτάααα... Άντε να μας πάει καλά και η φετινή χρονιά.
Και εμείς εδώ τι είμαστε; Δες το αλλιώς - για να είσαι σε θέση να διατηρείς τη φιλία σου μαζί μας, αναγκάζεσαι να διαβάζεις τόσο πολύ, ώστε να έχουμε θέματα για συζήτηση!
Επί τη ευκαιρία, να και η δική μου λίστα καλών, κακών και άσχημων (από τα 80 που διάβασα φέτος):
- το καλύτερο, θαρρώ, ήταν το Enshittification: Why Everything Suddenly Got Worse and What to Do About It - τρομακτικό στο πόσο ρεαλιστικά αποτυπώνει όσα ζούμε και τα μοτίβα που πλέον ακολουθεί η κοινωνία και η τεχνολογία.
- εξίσου φρικιαστικό ήταν και το The Coming Wave: Technology, Power, and the Twenty-first Century's Greatest Dilemma του Mustafa Suleyman που ενώ προσπαθεί να δείξει τα θετικά και τα αρνητικά των νέων τεχνολογιών, δεν καταφέρνει να μας καθησυχάσει ιδιαίτερα ότι όντως υπάρχουν θετικά.
- αρκετά διαφωτιστικό (και γραμμένο έτσι ώστε και οι τελείως άσχετοι να το καταλάβουν) ήταν το The Basics of Bitcoins and Blockchains του Antony Lewis.
- από ιστορία, συνδύασα πολύ εύστοχα Queen James με το The Scapegoat: The Brilliant Brief Life of the Duke of Buckingham - έμαθα πολλά για την εποχή (που προφανώς το είχα απωθημένο από τότε που ο Μπάκιγχαμ ήταν τόσο καίριος δευτεραγωνιστής στους Τρεις Σωματοφύλακες).
- αναπόφευκτα, διάβασα πολλά για την Παλαιστίνη, με καλύτερα το The Biggest Prison on Earth του Ilan Pappé και το Palestinian Walks του Raja Shehadeh που τελευταία έχει γίνει από τους αγαπημένους μου συγγραφείς.
- από μη μυθοπλαστικά, μου έμειναν το Scattered Minds του Gabor Maté (εξηγεί πάαααρα πολλά), το The Elements of Marie Curie της Dava Sobel (απίστευτα συναρπαστική βιογραφία μιας απίστευτα συναρπαστικής γυναίκας), το On Disinformation: How to Fight for Truth and Protect Democracy του Lee McIntyre (The first step in winning an information war is to admit that we are already in one).
- από μυθοπλασία, τα σοβαρά καλά προφανώς ήταν το τελευταίο βιβλίο του Γκοσποντίνοβ για τον πατέρα του, το A Mouth Full of Salt της Reem Gaafar (όπου φτωχός και η μοίρα του), το The Lady Macbeth of the Mtsensk District and Other Stories του Nikolai Leskov (μια όντως ενδιαφέρουσα μεταφορά του Μακβέθ στη Ρωσία), και τέλος, το τελείως κουλό, μη σοβαρό και απρόσμενα ευχάριστο Beware of Chicken του CasualFarmer με το οποίο η αναγνωστική χρονιά μου ξεκίνησε υπέροχα. Το πολυδιαφημισμένο Atmosphere της Taylor Jenkins Reid ήταν μεγάλη απογοήτευση - πραγματικά, δεν ξέρω τι του βρήκαν και βγήκε Winner for Readers' Favorite Historical Fiction φέτος.
- όταν βγω στη σύνταξη, θα ανατρέξω στο Atlas Obscura: An Explorer's Guide to the World's Hidden Wonders του Joshua Foer - είναι γεμάτο γαμάτες ιδέες για παράξενα μέρη και έθιμα που μπορείς να δεις σε όλον τον μαγικό πλανήτη μας, όσο προλαβαίνεις.
Αυτάααα... Άντε να μας πάει καλά και η φετινή χρονιά.
Συνειδητοποιώ ότι το 2025 ήταν μια χρονιά που διάβασα κυρίως Έλληνες συγγραφείς και περισσότερο μυθοπλασία (μόλις 4 βιβλία ήταν δοκίμια ή άλλα). Με βάση αυτό θα πω:
1. Τα καλύτερα βιβλία μυθιστορίας Ελλήνων συγγραφέων που διάβασα:
- Μπουραζοπούλου Ιωάννα - Τι είδε η γυναίκα του Λωτ
και
- Μίνως Ευσταθιάδης - Σου γράφω από την κοιλιά του Κτήνους
2. Οι μεγαλύτερες απογοητεύσεις (δεν θα πω χειρότερα) Ελλήνων συγγραφέων
- Χρήστος Χωμενίδης - Πανδώρα (όχι κακό βιβλίο αλλά κατώτερο των προσδοκιών, από αυτά που έχω ως εικόνα από τον αγαπημένο Χωμενίδη).
- Ειρήνη Βαρδάκη - Ο μέντορας (το πρώτο και μόνο της συγγραφέως που διάβασα, αποπνέει άρωμα άρλεκιν, βρίθει λαθών και έχει και πολύ κακή επιμέλεια)
3. Το καλύτερο δοκίμιο:
Μπερτραντ Ράσελ - Γιατί δεν είμαι Χριστιανός (με την εκπληκτική φιλοσοφική διαύγεια, σαφήνεια και ευφυΐα επιχειρημάτων του σύγχρονου φιλόσοφου)
1. Τα καλύτερα βιβλία μυθιστορίας Ελλήνων συγγραφέων που διάβασα:
- Μπουραζοπούλου Ιωάννα - Τι είδε η γυναίκα του Λωτ
και
- Μίνως Ευσταθιάδης - Σου γράφω από την κοιλιά του Κτήνους
2. Οι μεγαλύτερες απογοητεύσεις (δεν θα πω χειρότερα) Ελλήνων συγγραφέων
- Χρήστος Χωμενίδης - Πανδώρα (όχι κακό βιβλίο αλλά κατώτερο των προσδοκιών, από αυτά που έχω ως εικόνα από τον αγαπημένο Χωμενίδη).
- Ειρήνη Βαρδάκη - Ο μέντορας (το πρώτο και μόνο της συγγραφέως που διάβασα, αποπνέει άρωμα άρλεκιν, βρίθει λαθών και έχει και πολύ κακή επιμέλεια)
3. Το καλύτερο δοκίμιο:
Μπερτραντ Ράσελ - Γιατί δεν είμαι Χριστιανός (με την εκπληκτική φιλοσοφική διαύγεια, σαφήνεια και ευφυΐα επιχειρημάτων του σύγχρονου φιλόσοφου)
Διάβασα 56 βιβλία μέσα στο 25. Πάνω κάτω εκει παιζω τα τελευταια χρόνια, απο 50 εως 60 βιβλία.
Τα καλυτερα μυθιστορηματα ήταν:
Sebastian Barry - Μερες διχως τέλος
Μίνως Ευσταθιάδης - Σου γράφω από την κοιλιά του Κτήνους
Σε αποσταση αναπνοης ακολουθουν:
Σκοτεινος αρκτικος - Ian McGuire
Χαριστική βολή - Denis Lehane
Τα καλυτερα non-fiction:
Μην πεις λέξη - Patrick Radden Keefe
Ο πολεμος των σκουπιδιών - Alexander Clapp
Απογοητευσεις:
Η ακρα ταπέινωση - Ρεα Γαλανακη
Οταν κοιμούνται οι φίλοι μου - Αυγουστος Κορτώ
Αυτά και καλή χρονιά σε όλους με καλές αναγνωσεις!
Τα καλυτερα μυθιστορηματα ήταν:
Sebastian Barry - Μερες διχως τέλος
Μίνως Ευσταθιάδης - Σου γράφω από την κοιλιά του Κτήνους
Σε αποσταση αναπνοης ακολουθουν:
Σκοτεινος αρκτικος - Ian McGuire
Χαριστική βολή - Denis Lehane
Τα καλυτερα non-fiction:
Μην πεις λέξη - Patrick Radden Keefe
Ο πολεμος των σκουπιδιών - Alexander Clapp
Απογοητευσεις:
Η ακρα ταπέινωση - Ρεα Γαλανακη
Οταν κοιμούνται οι φίλοι μου - Αυγουστος Κορτώ
Αυτά και καλή χρονιά σε όλους με καλές αναγνωσεις!
Πρεπει να διάβασα 20 με 30 βιβλία φέτος, και κάποια σε pdf που δεν θυμάμαι ποσα ήταν.
Τα καλύτερα που διάβασα:
Έκθεση ζωγραφικής στην βιολογία. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον καθώς δεν ασχολείται με ένα συγκεκριμένο θέμα αλλά αναφέρει διάφορα μικρά σε έκταση θέματα που τον έχουν απασχολήσει σε προσωπικό βαθμό και σχετίζονται είτε άμεσα είτε έμμεσα με την βιολογία.
Ο ζωγραφος της μοντέρνας ζωής. Αξίζει όχι μόνο λόγω της θεματικής του αλλά και επειδή το έχει γράψει ο Μπωντλερ, με το ξεχωριστό έντονο και άμεσο ύφος του.
Η ψυχολογία των μαζών. Mind blowing.
Ο καθρεφτης και το μαχαίρι. Για τον ίδιο λόγο με το βιβλίο του Μπωντλερ. Ξεχωριστή προσωπικότητα ο Χατζιδάκις.
Δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα:
Δεν ήμουν πια άνθρωπος. Περίμενα περισσότερο βάθος στην ψυχολογία του ήρωα. Το βρήκα αδιάφορο. Μου θύμισε την πείνα του Κνουτ και το junkie του Μπαροουζ από την άποψη ότι ξεκίνησα με προσδοκίες και απογοητευτηκα. Δεν μπόρεσα να καταλάβω κανέναν από τους ήρωες των βιβλίων που ανέφερα, ούτε τα κίνητρα τους.
Δεν θυμάμαι κάποιο άλλο που να μην μου άρεσε. Δεν ξανοιγομαι πολύ ακόμα.
Τα καλύτερα που διάβασα:
Έκθεση ζωγραφικής στην βιολογία. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον καθώς δεν ασχολείται με ένα συγκεκριμένο θέμα αλλά αναφέρει διάφορα μικρά σε έκταση θέματα που τον έχουν απασχολήσει σε προσωπικό βαθμό και σχετίζονται είτε άμεσα είτε έμμεσα με την βιολογία.
Ο ζωγραφος της μοντέρνας ζωής. Αξίζει όχι μόνο λόγω της θεματικής του αλλά και επειδή το έχει γράψει ο Μπωντλερ, με το ξεχωριστό έντονο και άμεσο ύφος του.
Η ψυχολογία των μαζών. Mind blowing.
Ο καθρεφτης και το μαχαίρι. Για τον ίδιο λόγο με το βιβλίο του Μπωντλερ. Ξεχωριστή προσωπικότητα ο Χατζιδάκις.
Δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα:
Δεν ήμουν πια άνθρωπος. Περίμενα περισσότερο βάθος στην ψυχολογία του ήρωα. Το βρήκα αδιάφορο. Μου θύμισε την πείνα του Κνουτ και το junkie του Μπαροουζ από την άποψη ότι ξεκίνησα με προσδοκίες και απογοητευτηκα. Δεν μπόρεσα να καταλάβω κανέναν από τους ήρωες των βιβλίων που ανέφερα, ούτε τα κίνητρα τους.
Δεν θυμάμαι κάποιο άλλο που να μην μου άρεσε. Δεν ξανοιγομαι πολύ ακόμα.
Φέτος διάβασα 12 βιβλία στο σύνολο και το θεωρώ κατόρθωμα γιατί τα τελευταία χρόνια το attention span μου έχει πάει μπουζούκια και ζορίζομαι πολύ να συγκεντρωθώ και να τελειώνω τα βιβλία που ξεκινάω .
Τα καλύτερα που ξεχώρισα είναι:
Project Hail Mary του Andy Weir- ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ και ανυπομονώ να δω την κινηματογραφική μεταφορά του που βγαίνει τον Μάρτιο.
ΜακΤιγκ- Φράνκ Νόρις , άλλο ένα διαμαντάκι από τη σειρά Orbis Literae των εκδόσεων Gutenberg .
The Betrothed του Alessandro Manzoni , το πιο κλασικό βιβλίο της ιταλικής λογοτεχνίας το οποίο όλα τα παιδιά στην Ιταλία μισούν γιατί το τρώνε στην μάπα από την πρώτη δημοτικού μέχρι την τρίτη λυκείου. Μια ιστορία αγάπης που διαδραματίζεται στην περιοχή του Μιλάνο του 17ου αιώνα . Αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο είναι η περιγραφή της πανδημίας της πανώλης που έπληξε τον τόπο εκείνη τη περίοδο . Παιδιά , χωρίς πλάκα οι αντιδράση και η αντιμετώπιση της κατάστασης από την πολιτεία και τον κόσμο δεν διαφέρει καθόλου, μα καθόλου από αυτό που ζήσαμε εμείς πριν 4-5 χρόνια! Και τότε υπήρχαν χαζές κυβερνητικές ενέργειες και φυσικά πολλοί ψεκασμένοι .
Ο δρόμος προς το Μακόντο- Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, μια συλλογή ιστοριών από το σύμπαν του Εκατό Χρόνια Μοναξιάς οι οποίες αν και πολλές φορές ακατανόητες και ασύνδετες είχαν αυτήν την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που μόνο οι Λατινοαμερικάνοι συγγραφείς μπορούν να πλάσουν και συνειδητοποίησα πόσο μου είχε λείψει .
Επίσης ξαναδιάβασα το Κοιμητήριο της Πράγας και το Όνομα του Ρόδου του Ουμπέρτο Έκο. Οκ, το Ρόδο είναι έτσι κι άλλως το αγαπημένο μου (είναι νομίζω η τρίτη ή η τέταρτη φορά που το διαβάζω ), το Κοιμητήριο όμως το εκτίμησα πολύ περισσότερο από την πρώτη ανάγνωση . Είναι θα’λεγα το πιο σατιρικό από όσα βιβλία έχω διαβάσει του Έκο μέχρι στιγμής και με εξίταρε το γεγονός ότι όλοι οι χαρακτήρες στο βιβλίο , εκτός του πρωταγωνιστή , ήταν υπαρκτά πρόσωπα και με έβαλε ο άτιμος πάλι στο γνωστό rabbit hole να γκουγκλάρω ανά δυο λεπτά ονόματα και να μαθαίνω διάφορα και καινούρια πράγματα . Μερικούς αυτό τους κουράζει και το καταλαβαίνω όμως εμένα ακριβώς αυτό μου αρέσει στα βιβλία του Έκο.
Τα χειρότερο που διάβασα φέτος είναι μακράν Ο Τζουντ Ο Αφανής του Τόμας Χάρντι . Το αστείο με αυτό το βιβλίο είναι ότι το είχα βρει πολύ δύσκολα πριν αρκετά χρόνια επειδή ήταν ήταν εξαντλημένο και είχα κατενθουσιαστεί όταν τελικά το αγόρασα και ανυπομονούσα να το διαβάσω-απο τον ενθουσιασμό μου πέρασαν 12 χρόνια μέχρι να το ξεκινήσω. Τέλος πάντων , πρόκειται για τυπική αγγλική μαύρη μαυρίλα με όλες τις μαύρες αποχρώσεις του μαύρου . Μου είχαν αρέσει πολύ Ο Δήμαρχος του Κάστερμπιτζ και το Μακριά Από το Αγριεμένο Πλήθος του ίδιου συγγραφέα που είχα διαβάσει κάποτε στην εφηβεία, όμως ο Τζουντ ήταν αβάσταχτος.
Επίσης είναι κι ένα άλλο βιβλίο το οποίο όμως άκουσα και με εκνεύρισε πάρα πολύ αλλά θα γράψω γι’αυτο σε άλλο νήμα .
Αυτά για το 2025!
Τα καλύτερα που ξεχώρισα είναι:
Project Hail Mary του Andy Weir- ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ και ανυπομονώ να δω την κινηματογραφική μεταφορά του που βγαίνει τον Μάρτιο.
ΜακΤιγκ- Φράνκ Νόρις , άλλο ένα διαμαντάκι από τη σειρά Orbis Literae των εκδόσεων Gutenberg .
The Betrothed του Alessandro Manzoni , το πιο κλασικό βιβλίο της ιταλικής λογοτεχνίας το οποίο όλα τα παιδιά στην Ιταλία μισούν γιατί το τρώνε στην μάπα από την πρώτη δημοτικού μέχρι την τρίτη λυκείου. Μια ιστορία αγάπης που διαδραματίζεται στην περιοχή του Μιλάνο του 17ου αιώνα . Αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο είναι η περιγραφή της πανδημίας της πανώλης που έπληξε τον τόπο εκείνη τη περίοδο . Παιδιά , χωρίς πλάκα οι αντιδράση και η αντιμετώπιση της κατάστασης από την πολιτεία και τον κόσμο δεν διαφέρει καθόλου, μα καθόλου από αυτό που ζήσαμε εμείς πριν 4-5 χρόνια! Και τότε υπήρχαν χαζές κυβερνητικές ενέργειες και φυσικά πολλοί ψεκασμένοι .
Ο δρόμος προς το Μακόντο- Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, μια συλλογή ιστοριών από το σύμπαν του Εκατό Χρόνια Μοναξιάς οι οποίες αν και πολλές φορές ακατανόητες και ασύνδετες είχαν αυτήν την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που μόνο οι Λατινοαμερικάνοι συγγραφείς μπορούν να πλάσουν και συνειδητοποίησα πόσο μου είχε λείψει .
Επίσης ξαναδιάβασα το Κοιμητήριο της Πράγας και το Όνομα του Ρόδου του Ουμπέρτο Έκο. Οκ, το Ρόδο είναι έτσι κι άλλως το αγαπημένο μου (είναι νομίζω η τρίτη ή η τέταρτη φορά που το διαβάζω ), το Κοιμητήριο όμως το εκτίμησα πολύ περισσότερο από την πρώτη ανάγνωση . Είναι θα’λεγα το πιο σατιρικό από όσα βιβλία έχω διαβάσει του Έκο μέχρι στιγμής και με εξίταρε το γεγονός ότι όλοι οι χαρακτήρες στο βιβλίο , εκτός του πρωταγωνιστή , ήταν υπαρκτά πρόσωπα και με έβαλε ο άτιμος πάλι στο γνωστό rabbit hole να γκουγκλάρω ανά δυο λεπτά ονόματα και να μαθαίνω διάφορα και καινούρια πράγματα . Μερικούς αυτό τους κουράζει και το καταλαβαίνω όμως εμένα ακριβώς αυτό μου αρέσει στα βιβλία του Έκο.
Τα χειρότερο που διάβασα φέτος είναι μακράν Ο Τζουντ Ο Αφανής του Τόμας Χάρντι . Το αστείο με αυτό το βιβλίο είναι ότι το είχα βρει πολύ δύσκολα πριν αρκετά χρόνια επειδή ήταν ήταν εξαντλημένο και είχα κατενθουσιαστεί όταν τελικά το αγόρασα και ανυπομονούσα να το διαβάσω-απο τον ενθουσιασμό μου πέρασαν 12 χρόνια μέχρι να το ξεκινήσω. Τέλος πάντων , πρόκειται για τυπική αγγλική μαύρη μαυρίλα με όλες τις μαύρες αποχρώσεις του μαύρου . Μου είχαν αρέσει πολύ Ο Δήμαρχος του Κάστερμπιτζ και το Μακριά Από το Αγριεμένο Πλήθος του ίδιου συγγραφέα που είχα διαβάσει κάποτε στην εφηβεία, όμως ο Τζουντ ήταν αβάσταχτος.
Επίσης είναι κι ένα άλλο βιβλίο το οποίο όμως άκουσα και με εκνεύρισε πάρα πολύ αλλά θα γράψω γι’αυτο σε άλλο νήμα .
Αυτά για το 2025!
Last edited:
Καλή χρονιά λέσχη!
Είμαι πολύ χαρούμενος αναγνωστικά για το 2025 γιατί διάβασα σχεδόν μόνο υπέροχα βιβλία και επιπλέον γνώρισα αρκετούς νέους για εμένα συγγραφείς, με αποκάλυψη τον Ζέμπαλντ. Προς μεγάλη μου έκπληξη τα δύο καλύτερα δεν ήταν μυθιστορήματα με την κλασσική έννοια, ενώ η πρώτη μου συνανάγνωση εδώ μου έδωσε μεγάλη χαρά και αποτέλεσε μάθημα για το πως πρέπει να διαβάζω. Έτσι μετά τον "Αούστερλιτσ" διάβασα "Τα βιβλία του Ιακώβ" της Τοκάρτσουκ (ιστορικό μυθιστόρημα) με τον νεοαποκτηθέντα τρόπο, χωρίς χρονικό περιορισμό και μελετώντας παράλληλα την κάθε νέα (σχεδόν) πληροφορία.
Στις πρώτες δύο θέσεις , χωρίς να μπορώ να πω με ποια σειρά, τα δύο προαναφερθέντα, οπότε τα παραθέτω αλφαβητικά.
Μυθιστορήματα:
Αούστερλιτς -W.G. Sebald
Τα βιβλία του Ιακώβ - Olga Tokarczuk
Η επανάσταση των Αγγέλων - Anatole France
Αιματοβαμμένος μεσημβρινός - Cormac McCarthy
Μέρες δίχως τέλος - Sebastian Barry
Νουβέλα:
Σκακιστική νουβέλα - Stefan Zweig
Διηγήματα:
Διηγήματα του Luigi Pirandello
Θεατρικά:
Άτταλος ο τρίτος - Κώστας Βάρναλης
Μη μυθιστορηματικά:
Μαθήματα λογοτεχνίας - Julio Cortasar
Βιογρφία:
Τζακ Λόντον, ο μοναχικός Λύκος του Arhur Calder - Marshall
Αυτοβιογραφία:
Ο πρώτος άνθρωπος - Albert Camus
Την πλέον μεγαλύτερη αναγνωστική χαρά βίωσα με το μη κατατάξιμο:
Εκ του φυσικού - W.G. Sebald
που πήρα δώρο από συνάντηση της λέσχης.
Και το χειρότερο που είχα και τη μεγαλύτερη προσμονή, βιογραφία του Παναΐτ Ιστράτι
Όνομα πατρός : Δούναβης - Κώστας Ακριβός
Πρώτη χρονιά που δεν διάβασα ποίηση
Είμαι πολύ χαρούμενος αναγνωστικά για το 2025 γιατί διάβασα σχεδόν μόνο υπέροχα βιβλία και επιπλέον γνώρισα αρκετούς νέους για εμένα συγγραφείς, με αποκάλυψη τον Ζέμπαλντ. Προς μεγάλη μου έκπληξη τα δύο καλύτερα δεν ήταν μυθιστορήματα με την κλασσική έννοια, ενώ η πρώτη μου συνανάγνωση εδώ μου έδωσε μεγάλη χαρά και αποτέλεσε μάθημα για το πως πρέπει να διαβάζω. Έτσι μετά τον "Αούστερλιτσ" διάβασα "Τα βιβλία του Ιακώβ" της Τοκάρτσουκ (ιστορικό μυθιστόρημα) με τον νεοαποκτηθέντα τρόπο, χωρίς χρονικό περιορισμό και μελετώντας παράλληλα την κάθε νέα (σχεδόν) πληροφορία.
Στις πρώτες δύο θέσεις , χωρίς να μπορώ να πω με ποια σειρά, τα δύο προαναφερθέντα, οπότε τα παραθέτω αλφαβητικά.
Μυθιστορήματα:
Αούστερλιτς -W.G. Sebald
Τα βιβλία του Ιακώβ - Olga Tokarczuk
Η επανάσταση των Αγγέλων - Anatole France
Αιματοβαμμένος μεσημβρινός - Cormac McCarthy
Μέρες δίχως τέλος - Sebastian Barry
Νουβέλα:
Σκακιστική νουβέλα - Stefan Zweig
Διηγήματα:
Διηγήματα του Luigi Pirandello
Θεατρικά:
Άτταλος ο τρίτος - Κώστας Βάρναλης
Μη μυθιστορηματικά:
Μαθήματα λογοτεχνίας - Julio Cortasar
Βιογρφία:
Τζακ Λόντον, ο μοναχικός Λύκος του Arhur Calder - Marshall
Αυτοβιογραφία:
Ο πρώτος άνθρωπος - Albert Camus
Την πλέον μεγαλύτερη αναγνωστική χαρά βίωσα με το μη κατατάξιμο:
Εκ του φυσικού - W.G. Sebald
που πήρα δώρο από συνάντηση της λέσχης.
Και το χειρότερο που είχα και τη μεγαλύτερη προσμονή, βιογραφία του Παναΐτ Ιστράτι
Όνομα πατρός : Δούναβης - Κώστας Ακριβός
Πρώτη χρονιά που δεν διάβασα ποίηση
Μα πόσο χαίρομαι που αυτό το βιβλίο που έφερα ως δώρο έπεσε στα πιο κατάλληλα χέρια και έτυχε τέτοιας υποδοχής!
Άντε να ξανακανονίσουμε και φέτος καμιά μάζωξη την άλλη φορά που θα κατεβώ Αθήνα, να δούμε τι ψάρια θα πιάσουμε αυτή τη φορά.
Φάρε, θα μείνεις ακόμα λίγο στην Ελλάδα, μήπως βολέψει αυτή τη φορά να μη σε δούμε μόνο από τηλέφωνο;
Καλή αναγνωστική χρονιά σού εύχομαι!
Άντε να ξανακανονίσουμε και φέτος καμιά μάζωξη την άλλη φορά που θα κατεβώ Αθήνα, να δούμε τι ψάρια θα πιάσουμε αυτή τη φορά.
Φάρε, θα μείνεις ακόμα λίγο στην Ελλάδα, μήπως βολέψει αυτή τη φορά να μη σε δούμε μόνο από τηλέφωνο;
Καλή αναγνωστική χρονιά σού εύχομαι!
Πλησίασαν οι μέρες που θα φύγω. Θα είμαι δυο-τρεις μέρες στην Αθήνα οι οποίες θα είναι κάπως γεμάτες. Θα έχω την ευκαιρία για Παρασκευή, βραδάκι, στην Αθήνα. (βλ. και σχετικό νήμα).
Δεν ξέρω κατά πόσο βολεύει
Δεν ξέρω κατά πόσο βολεύει