Υπαρξιακές, αναπάντητες και παντός είδους απορίες
- Thread starter Αντέρωτας
- Start date
Θα το παίξω εξυπνάκιας και θα σου πω πως θα δείχνει στον βόρειο μαγνητικό πόλο (που δεν συμπέφτει με τον γεωγραφικό).
Γυρισε προς το παρον η κουβεντα για τα ΟΥΦΑ, και στις ειδησεις καλουνε αστροφυσικους να πουνε τη γνωμη τους.
Εκφραζω την απορια του τι σχεση εχουν οι αστροφυσικοι με την ουφολογια. Δηλαδη τι σχεση εχει η μελετη των γαλαξιων, των νεφελωματων, της σκοτεινης υλης κλπ, με ενα παραξενο αντικειμενο που ειδα κολυμπωντας στον ουρανο της Κουρουτας;
Περιμενουν να πει ο αστροφυσικος "ναι, ειδαμε ενα διαστημοπλοιο με το τηλεσκοπιο να ερχεται απο το ταδε νεφελωμα, να μπαινει στο ηλιακο συστημα, να κατεβαινει στην ατμοσφαιρα, και να αιωρειται πανω απο την Κουρουτα" ?
Εκφραζω την απορια του τι σχεση εχουν οι αστροφυσικοι με την ουφολογια. Δηλαδη τι σχεση εχει η μελετη των γαλαξιων, των νεφελωματων, της σκοτεινης υλης κλπ, με ενα παραξενο αντικειμενο που ειδα κολυμπωντας στον ουρανο της Κουρουτας;
Περιμενουν να πει ο αστροφυσικος "ναι, ειδαμε ενα διαστημοπλοιο με το τηλεσκοπιο να ερχεται απο το ταδε νεφελωμα, να μπαινει στο ηλιακο συστημα, να κατεβαινει στην ατμοσφαιρα, και να αιωρειται πανω απο την Κουρουτα" ?
Έλλη Μ
Συντονιστής
Έχουν κοινά γράμματα κι αυτό, όσο να πεις, τους δένει ως ομάδα.
Η απορία ειναι γιατι ανταποκρίνονται στα κελεύσματα, οι αστροφυσικοι.
Ξεκινώντας από το αξίωμα ότι η τεχνη είναι ο καθρεφτης της ζωής, φαίνεται πως η περίπλοκη τέχνη του τέλους του 20ου έως τις μέρες μας, αντανακλά την περίπλοκη σύγχρονη ζωή. Αναρωτιέμαι αν αυτό σημαίνει ότι εμείς ως είδος έχουμε γίνει πιο περίπλοκοι (νοητικά, συνειδησιακα) ή απλά είμαστε θύματα περιστάσεων που δημιουργησαμε ασυνείδητα;
Νομίζω πως είναι ο γενικότερος συμπαντικός κανόνας της εντροπίας.
Έλλη Μ
Συντονιστής
Μου δημιουργηθηκε μια απορια για τη χρηση ελληνομορφων ονοματων σε ξενες προσωπικοτητες, ειδικα στους ευγενεις και μοναρχες.
Απο τοτε που γεννηθηκα ακουγα για τη Βασιλισσα Ελισάβετ Β (όχι Ελίζαμπεθ) και τον αντρα της τον πριγκιπα Φίλιππο (όχι Φίλιπ). Και παντα ακουγα για τον πριγκιπα Κάρολο (όχι Τσαρλς) και πλεον Βασιλια Κάρολο Γ'.
Οταν ομως παντρευτηκε τη Νταιανα, στα 90ς γεννηθηκε ο πρωτοτοκος, πρίγκηπας Ουίλλιαμ (όχι Γουλιέλμος!!!). Προφανως καπου εκει στα 90ς, ισως εχοντας απομακρυνθει απο τις συμβασεις της Καθαρευουσας, αλλα και εχοντας γινει πιο εξοικειωμενοι με τα αγγλοσαξωνικα ονοματα (λογω της ποπ κουλτουρας) ισως εχουν αλλαξει και οι συμβασεις. Αυτο ισχυει και με τα παιδια του, οπου ακουμε στα ΜΜΕ για τον Τζορτζ και την Σάρλοτ.
Αραγε οταν ο Ουλλιαμ γινει βασιλιας, θα τον λεμε ακόμα Βασιλιά Ουίλιαμ, ή καποια συμβαση θα προσταξει να αλλαξει το ονομα του σε επισημα ελληνόμορφο και θα λεμε Βασιλιάς Γουλιέλμος E??
(το τελευταιο ισχυει στα Ρωσσικα btw, απο принц Уильям [prints uilyam] σημερα, ως βασιλιας θα αποκαλείται король Вильгельм [korol vilgelm])
Απο τοτε που γεννηθηκα ακουγα για τη Βασιλισσα Ελισάβετ Β (όχι Ελίζαμπεθ) και τον αντρα της τον πριγκιπα Φίλιππο (όχι Φίλιπ). Και παντα ακουγα για τον πριγκιπα Κάρολο (όχι Τσαρλς) και πλεον Βασιλια Κάρολο Γ'.
Οταν ομως παντρευτηκε τη Νταιανα, στα 90ς γεννηθηκε ο πρωτοτοκος, πρίγκηπας Ουίλλιαμ (όχι Γουλιέλμος!!!). Προφανως καπου εκει στα 90ς, ισως εχοντας απομακρυνθει απο τις συμβασεις της Καθαρευουσας, αλλα και εχοντας γινει πιο εξοικειωμενοι με τα αγγλοσαξωνικα ονοματα (λογω της ποπ κουλτουρας) ισως εχουν αλλαξει και οι συμβασεις. Αυτο ισχυει και με τα παιδια του, οπου ακουμε στα ΜΜΕ για τον Τζορτζ και την Σάρλοτ.
Αραγε οταν ο Ουλλιαμ γινει βασιλιας, θα τον λεμε ακόμα Βασιλιά Ουίλιαμ, ή καποια συμβαση θα προσταξει να αλλαξει το ονομα του σε επισημα ελληνόμορφο και θα λεμε Βασιλιάς Γουλιέλμος E??
(το τελευταιο ισχυει στα Ρωσσικα btw, απο принц Уильям [prints uilyam] σημερα, ως βασιλιας θα αποκαλείται король Вильгельм [korol vilgelm])
Last edited:
Αυτές τις μέρες είμαι σε μια εξωτική επαρχία.
Καθόμουν στον υπολογιστή, στο ευρύχωρο δωμάτιο, και ξάφνουν νιώθω με ένα "φλαπ" κάτι να προσγειώνεται στο σβέρκο μου. Δίχως καν να δω ήξερα πως είναι ένα σαμιαμίδι.
Έβαλα το χέρι μου, το πήρα προσεκτικά, γιατί δεν μου αρέσει όταν κόβουν τις ουρές τους εξαιτίας μου, και το άφησα στο τραπέζι. Τον κοίταξα. Του λέω "Τί φάση;" Με κοίταξε χωρίς κάποια απάντηση. Ένιωσα πως επέλεξε να πηδήξει πάνω μου για κάποιον λόγο. Ίσως για βοήθεια. Τον πήρα με ένα διάφανο καπάκι κι ένα χαρτί από κάτω και τον έβγαλα έξω. Τον άφησα πάνω στο τραπεζάκι έξω να πάει στο καλό.
Έκανα ένα-δυο πράγματα κι όταν ξαναβγήκα ύστερα από κάμποση ώρα έξω, αφηρημένος, διαπίστωσα πως ήταν ακόμη πάνω στο τραπέζι. Τον κούνησα με το δάχτυλό μου και παρότι ζούσε ακόμη, και τα μικρά του δαχτυλάκια ήταν κολλημένα στην ξύλινα επιφάνεια, λες και με κόλλα, ήταν φανερό πως αυτή ήταν η τελευταία μέρα της σύντομης ζωής του.
Το πήρα στο χέρι να τον αφήσω στα χόρτα, μήπως εκεί έχει κάποια καλύτερη ελπίδα, αλλά μου ήταν φανερό πως σύντομα θα ήταν τροφή, είτε των μυρμηγκιών, είτε σε κανα πουλάκι.
Ακριβώς μπροστά από την πόρτα μου έχει ένα μικρό καναλάκι πέρα-πέρα, όπως συνηθίζουν σε αυτά τα μέρη, και το συγκεκριμένο έχει μέσα γατόψαρα. Ένα μεγάλο γκριζοπό, 6 ετών, που όταν φοβηθεί κουνιέται σηκώνοντας την λάσπη του πάτου και κρύβεται μέσα στην θολούρα, και μερικά μικρά, λευκά στο χρώμα.
Έριξα μέσα το μικρό σαμιαμίδι το οποίο έπεσε ανάσκελα, με την κατάλευκη κοιλίτσα να κάνει αντίθεση στο σκοτεινό νερό. Επέπλε χωρίς να κινείται. Το γατόψαρο ενεργοποιήθηκε, άρχισε να κάνει βόλτες αλλά σαν να μην έβλεπε τον μικρουλίνο.
Μπήκα μέσα. Όταν ξαναβγήκα, το σαμιαμίδι δεν ήταν πια εκεί.
Αναρωτιέμαι. Γιατί πήδηξε πάνω μου (from all places) ?
Ανταποκρίθηκα σε κάποια ελπίδα του για βοήθεια ή έστω για θάνατο; και υπάρχουν φορές που αυτά τα δύο είναι ένα και το αυτό;
Καθόμουν στον υπολογιστή, στο ευρύχωρο δωμάτιο, και ξάφνουν νιώθω με ένα "φλαπ" κάτι να προσγειώνεται στο σβέρκο μου. Δίχως καν να δω ήξερα πως είναι ένα σαμιαμίδι.
Έβαλα το χέρι μου, το πήρα προσεκτικά, γιατί δεν μου αρέσει όταν κόβουν τις ουρές τους εξαιτίας μου, και το άφησα στο τραπέζι. Τον κοίταξα. Του λέω "Τί φάση;" Με κοίταξε χωρίς κάποια απάντηση. Ένιωσα πως επέλεξε να πηδήξει πάνω μου για κάποιον λόγο. Ίσως για βοήθεια. Τον πήρα με ένα διάφανο καπάκι κι ένα χαρτί από κάτω και τον έβγαλα έξω. Τον άφησα πάνω στο τραπεζάκι έξω να πάει στο καλό.
Έκανα ένα-δυο πράγματα κι όταν ξαναβγήκα ύστερα από κάμποση ώρα έξω, αφηρημένος, διαπίστωσα πως ήταν ακόμη πάνω στο τραπέζι. Τον κούνησα με το δάχτυλό μου και παρότι ζούσε ακόμη, και τα μικρά του δαχτυλάκια ήταν κολλημένα στην ξύλινα επιφάνεια, λες και με κόλλα, ήταν φανερό πως αυτή ήταν η τελευταία μέρα της σύντομης ζωής του.
Το πήρα στο χέρι να τον αφήσω στα χόρτα, μήπως εκεί έχει κάποια καλύτερη ελπίδα, αλλά μου ήταν φανερό πως σύντομα θα ήταν τροφή, είτε των μυρμηγκιών, είτε σε κανα πουλάκι.
Ακριβώς μπροστά από την πόρτα μου έχει ένα μικρό καναλάκι πέρα-πέρα, όπως συνηθίζουν σε αυτά τα μέρη, και το συγκεκριμένο έχει μέσα γατόψαρα. Ένα μεγάλο γκριζοπό, 6 ετών, που όταν φοβηθεί κουνιέται σηκώνοντας την λάσπη του πάτου και κρύβεται μέσα στην θολούρα, και μερικά μικρά, λευκά στο χρώμα.
Έριξα μέσα το μικρό σαμιαμίδι το οποίο έπεσε ανάσκελα, με την κατάλευκη κοιλίτσα να κάνει αντίθεση στο σκοτεινό νερό. Επέπλε χωρίς να κινείται. Το γατόψαρο ενεργοποιήθηκε, άρχισε να κάνει βόλτες αλλά σαν να μην έβλεπε τον μικρουλίνο.
Μπήκα μέσα. Όταν ξαναβγήκα, το σαμιαμίδι δεν ήταν πια εκεί.
Αναρωτιέμαι. Γιατί πήδηξε πάνω μου (from all places) ?
Ανταποκρίθηκα σε κάποια ελπίδα του για βοήθεια ή έστω για θάνατο; και υπάρχουν φορές που αυτά τα δύο είναι ένα και το αυτό;
Χρυσένια
Αρχαιολόγος του Φόρουμ
@Φαροφύλακας τίποτα δεν είναι τυχαίο!
Μπορεί να αναζητούσε βοήθεια, μπορει να αναζητούσε ένα άτομο να πει "αντίο" πριν "φύγει", ακομη είναι πιθανό, να σου το έφερε αυτό το κάρμα σου, για να αναλογιστείς για την ζωή και τον θάνατο, όπως κάνεις τώρα.
Ο θάνατος είναι ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής. Το τελευταίο αυτής, αλλά τόσο σημαντικό, όσο η γέννηση.
Μπορεί να αναζητούσε βοήθεια, μπορει να αναζητούσε ένα άτομο να πει "αντίο" πριν "φύγει", ακομη είναι πιθανό, να σου το έφερε αυτό το κάρμα σου, για να αναλογιστείς για την ζωή και τον θάνατο, όπως κάνεις τώρα.
Ο θάνατος είναι ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής. Το τελευταίο αυτής, αλλά τόσο σημαντικό, όσο η γέννηση.
"Μωρέ καλά κάνει ο εργοδότης μου και με λέει "φευγάτη"!
"
"
H πιο πιθανή βιολογική εξήγηση είναι πως το σαμιαμίδι ήταν ήδη σε κατάσταση σοβαρής εξασθένησης ή πανικού και η προσγείωσή του πάνω σου ήταν τυχαία. Το αν αυτό το γεγονός απέκτησε για σένα κάποιο υπαρξιακό νόημα είναι διαφορετικό ερώτημα. Εκεί δεν υπάρχει αντικειμενική απάντηση. Μπορεί κανείς να το βιώσει ως μια συγκινητική σύμπτωση χωρίς να χρειάζεται να υποθέσει ότι το ζώο είχε πρόθεση ή επίγνωση ότι ζητούσε βοήθεια. 
Ίσως αυτό που δίνει στην ιστορία νόημα δεν είναι ότι το σαμιαμίδι διάλεξε εσένα, αλλά ότι εσύ διάλεξες να σταματήσεις για λίγο την ημέρα σου και να προσέξεις ένα πλάσμα που οι περισσότεροι θα τίναζαν από πάνω τους χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτό λέει περισσότερα για εσένα παρά για τις προθέσεις του μικρού λεπιδόσαυρου.
Ίσως αυτό που δίνει στην ιστορία νόημα δεν είναι ότι το σαμιαμίδι διάλεξε εσένα, αλλά ότι εσύ διάλεξες να σταματήσεις για λίγο την ημέρα σου και να προσέξεις ένα πλάσμα που οι περισσότεροι θα τίναζαν από πάνω τους χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτό λέει περισσότερα για εσένα παρά για τις προθέσεις του μικρού λεπιδόσαυρου.
Σήμερα ταξίδευα πολλές ώρες με ένα μινιβάν, ευτυχώς στην θέση του συνοδηγού, και μέσα από μια ακατάπαυστη αλληλουχία συνειρμών μού ήρθε κατά νου το σαμιαμίδι.
Σκεφτόμουν πως ίσως ήταν η παρόρμηση της μικρής του ψυχούλας για λίγη περισσότερη ζωή, την στιγμή που την ένιωθε να φεύγει.
Γιατί ζωή δεν είναι οι δύο ώρες ακόμη να μετράς τις στερνές σου ανάσες, κολλημένος στην γωνιά του τοίχου, αλλά η μικρή μεγαλοσύνη που έχει ένα άλμα στο κενό, πάνω στον γίγαντα από τον οποίο πάντοτε κρυβόσουν, κι ας έτσι οι ώρες γίνουνε λεπτά μονάχα. Και χωρίς να έχει σημασία τί θα γίνει από εκεί και πέρα κι αν ο γίγαντας σε σκοτώσει ή κάνει τάχα να σε βοηθήσει.
Σκέφτομαι επίσης, πως ίσως τελικά είμαι ένας ρομαντικός όταν λέω πως ενώ έζησε με τον φόβο του θανάτου, πέθανε με την αγάπη της ζωής.
Σκεφτόμουν πως ίσως ήταν η παρόρμηση της μικρής του ψυχούλας για λίγη περισσότερη ζωή, την στιγμή που την ένιωθε να φεύγει.
Γιατί ζωή δεν είναι οι δύο ώρες ακόμη να μετράς τις στερνές σου ανάσες, κολλημένος στην γωνιά του τοίχου, αλλά η μικρή μεγαλοσύνη που έχει ένα άλμα στο κενό, πάνω στον γίγαντα από τον οποίο πάντοτε κρυβόσουν, κι ας έτσι οι ώρες γίνουνε λεπτά μονάχα. Και χωρίς να έχει σημασία τί θα γίνει από εκεί και πέρα κι αν ο γίγαντας σε σκοτώσει ή κάνει τάχα να σε βοηθήσει.
Σκέφτομαι επίσης, πως ίσως τελικά είμαι ένας ρομαντικός όταν λέω πως ενώ έζησε με τον φόβο του θανάτου, πέθανε με την αγάπη της ζωής.
Last edited: