Χρόνης Μίσσιος: “Χαμογέλα, ρε... Τι σου ζητάνε;”



Τίτλος: Χαμογέλα, ρε... Τι σου ζητάνε;
Συγγραφέας: Χρόνης Μίσσιος
Εκδόσεις: γράμματα
Έτος έκδοσης: 1988
Διαστάσεις: 21x14
Αριθμός σελίδων: 224
ISBN: 978-960-329-033-9 (960-329-033-5)


Είναι φορές που θέλω να πάρω τα βουνά -ασφαλώς, ούτε κι αυτά θα μ' αντέξουν παραπάνω από λίγα εικοσιτετράωρα, παρ' όλα αυτά, υπάρχουν στιγμές που είμαι έτοιμος να εκραγώ και ν' αρχίσω τις κλωτσιές. Ο λόγος; Η δηθενιά (ή δηθενήλα, όπως εγώ λέω), η διαχωριστική γραμμή τής επίτιμης κουλτούρας παύλα κλασικής παιδείας· ο αχταρμάς με τίτλους, κοινωνικές-επιστημονικές δάφνες, με ολίγη από αστική καταξίωση, ανώτερα επίπεδα μόρφωσης και επιμόρφωσης, βάλε κι από λίγο τζάκι, παρελθόν από χρυσές νεολαίες, οι κόποι του μπαμπά, το καμάρι της μητέρας, κι έτοιμο το γλυκό. Το μέλλον είναι εξασφαλισμένο, μέσα στο χρυσό κλουβί τής διάκρισης. Οι χαμηλόφωνες παρέες (ποτέ βροντόφωνες) με το light κρασί στο χέρι, τα πεντακάθαρα χέρια με τα κομμένα νυχάκια από αλφάδι· και γνώση, πολλή γνώση, τεράστια γνώση. Η απολιτική φαγούρα και οι ανεξάρτητες υπάρξεις (πλασμένοι ο ένας για τον άλλο) που θέλουν -και μπορούν- ν' αλλάξουν τον κόσμο (ανερχόμενα πολιτικά όργανα μέσα απ' τα εκκολαπτήρια των αμφιθεάτρων), βάφοντας με χαριτωμένα χρώματα το σκατουλί που οι υπόλοιποι ζούμε. Η οικολογική απόδειξή τους, ποτέ σκουπίδια στο στόμα και στο νου, πράσινο γιωταχί, άλλο ένα τετράποδο στο χρώμα του σαλονιού, υψηλές προσδοκίες, και τα ρέστα καραμέλες για το βήχα (από ιν φαρμακείο, το εναλλακτικόν). Και φτάνουμε στην ανάγνωση, αυτή τη ρουφιάνα κακομοίρα· απέναντι; Επάγγελμα: προσπεραστής υψηλού κλιμακίου, υποτιμητής του αχρείου. Γιατί; Γιατί κλάνει το γατί, γι' αυτό. Ο Σωκράτης είπε στον Φαίδρο, η διπλήν αμαθιαν, ο ανατρεπτικός άρτος ζωής, ο Τσβάιχ, μέχρι τον χαμένο Πάτροκλο, ερωτικός Σέξ-πιρ και Καρθαίος. Όλα αυτά για χαλάρωση, όλα αυτά που θα ψάχνεις ψηφιακά και θα παίρνεις τα όργανα άλλου («τους» δεν βάζω γιατί δεν είναι ώρα γι' ανέκδοτα). Ωραίοι ως λίγοι κι εκλεκτοί λοιπόν. Τώρα που τα είπα πάω στα παρακάτω.
Αν, για κάτι που πρέπει να χαμογελά η Αριστερά είναι ο πλούτος των άλλων. Όχι, δεν θα μιλήσω καθόλου για πολιτική και εξουσίες, δεν θα πω τίποτα, θα δείξω μερικά ίχνη ενός ολόκληρου κόσμου, ενός ανθρώπου που μιλούσε πάντα με πίστη για τον άνθρωπο. Τόσο παλιάνθρωπος.
Για το βιβλίο δεν θα πω τίποτα, για τον άνθρωπο-συγγραφέα, πάλι τίποτα. Κάθε φορά που έρχεται μπροστά μας η λέξη «γιατί», είναι τόσο τσαλαπατημένη η απάντηση που γίνεται «θα».

[...]Χέσ' τα, τέλος, πάλι κόσκινο την κάναμε την κουβέντα. Τι σου έλεγα τώρα; Απ' αλλού ξεκινήσαμε κι αλλού πέταξε το μυαλό μου. Α, για την ανοχή που είχε ο μαχαλάς στους τρελούς και γενικά στους ανθρώπους με κάποια προβλήματα. Βλέπεις, τότε γνωριζόμασταν και μεταξύ μας -να πούμε, από τους δέκα ή είκοσι ανθρώπους που συναντάγαμε τη μέρα, τους οχτώ ή τους δεκαοχτώ τούς ξέραμε και μας ήξεραν, σήμερα από τους εκατό που συναντάμε, είναι ζήτημα αν ξέρουμε έναν ή δυο, γιατί και κει που δουλεύουμε ακόμα, μόνο τη φάτσα μας ξέρουν και ξέρουμε. Έτσι, είμαστε συνήθως μόνοι μας και φοβισμένοι, κι αν συναντήσουμε κανέναν «παράξενο» άνθρωπο, τον ονομάζουμε πούστη ή τρελό και τέλειωσε η ιστορία, κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να δει τον άνθρωπο... Χέσ' τα, σάματις έχουμε και καιρό; Μας βάλανε μια προπέλα στον κώλο, και μεις τρέχουμε, τρέχουμε, να πάμε πού;[...]

[...]Όμως τ΄ αφήσαμε γι' αύριο... Για να πάμε πού, ρε Σαλονικιέ; Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά στο θάνατο, και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα απ΄ τη ζωή μας, χαιρόμαστε. Ξέρεις γιατί; Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας. Την καταντήσαμε έναν καθημερινό, χωρίς καμιά ελπίδα ανάστασης, θάνατο, διότι αυτός είναι ο θάνατος. Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμείνουμε εμείς, δεν είναι θάνατος, είναι μετάβαση, είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές, στις οποίες, αν εδώ, σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δε δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί θα δώσεις χάρη και ομορφιά[...]

[...]Έχετε μπει ποτέ μέσα σ' ένα ανθρώπινο βλέμμα, είδατε ποτέ μάτια ερωτευμένου, φοβισμένου, συνεπαρμένου από μύθους και οράματα; Όσο μικρός και ταπεινός -κατά τα δικά σας πάντα κριτήρια- κι αν είναι, βρε καργιόληδες, ένας άνθρωπος, είναι πάντα ένας κόσμος ολόκληρος.[...]

[...]Πώς μπορείς ν' αντιμετωπίσεις τους βασανιστές σου χωρίς μίσος, πώς μπορείς ν' αντιμετωπίσεις τη χλεύη, την προσπάθεια εξευτελισμού σου, τη σαδιστική μανία και αλαζονεία της εξουσίας, χωρίς ψυχικά τραύματα, που λένε, πώς να αντιπαλέψεις για χρόνια ολόκληρα, αν όχι για όλη σου τη ζωή, τη σκόπιμη βία στο σώμα σου και στο μυαλό σου. Θαρρώ πως μονάχα μια βαθιά και μεγάλη αγάπη για τη ζωή μπορεί να σώσει την ανθρώπινη ουσία σου, γιατί όπως η επανάσταση δεν είναι μια πολιτική πράξη αλλά μια βαθιά κοινωνική παιδεία, μια πολύχρωμη ερωτική επικοινωνία με τους ανθρώπους, τη φύση και τα πράγματα, έτσι και ο επαναστάτης δεν μπορεί να είναι ένας πολιτικός άνθρωπος, αλλά ένας άνθρωπος ερωτευμένος...[...]

[video=youtube;-wKEaNBvIbs]https://www.youtube.com/watch?v=-wKEaNBvIbs[/video]
 
Last edited by a moderator:
Το ξεκίνησα χθες και μου έκανε εντύπωση ο τρόπος που γράφει, εντελώς αυθόρμητος και χωρίς καθόλου φτιασίδια. Αλλά σε ποιον μιλάει ρε συ Στράτη; Και για ποιο πράγμα ακριβώς;
 
Το έχω ακουστά, αλλά δεν το έχω διαβάσει. Πάντως, έχει από τους ωραιότερους τίτλους! Σε πόσα άτομα στην ζωή μου, θέλησα να το φωνάξω αυτό!!!
 
Aν και γενικα με εκνευριζει η ενοχοποιηση του πονου -δε νομιζω Μεταλλαγμενη μου ΄πως εχει καποια σχεση με αυτο το εργο του ΧΡΟΝΗ ΜΙΣΣΙΟΥ.Ειναι μαλλον πολιτικο με την ευρεια και υγιη εννοια του ορου.
Νομιζω πως το ΧΑΜΟΓΕΛΑ,ΡΕ συναρταται αμεσα με το ΚΑΛΑ,ΕΣΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕΣ ΝΩΡΙΣ-παλι σε β ενικο,οπου ο Μισσιος απευθυνεται σε καποιον συναγωνιστη απο τα πετρινα χρονια των διωγμων εναντιον της αριστερας την οποια υπηρετησε σε ξερονησια και φυλακες με απεριγρπατα μαρτυρια (δεν ξερω αν ειναι φανταστικος συναγωνιστης η ιδια η συνειδηση του συγγραφεα η αληθινο προσωπο.)
Συμβολικα η κυριολεκτικα παντως ,προκειται για τον αδολο,τον αγνο αγωνιστη που προδοθηκε απο ολες τις μεριες ακομη κ το ιδιο το οραμα του...

ΣΤΡΑΤΗ δυναμικη και συγκινητικη συναμα επιλογη-και εντονα βιωματικος ο τροπος που τον παρουσιαζεις.Μου αρεσε το κειμενο σου -κειμενο με εντονους υπαινιγμους,που κινουν το ενδιαφερον για τα διφορουμενα,δυσπροσιτα νοηματα τους.Ο ΜΙΣΣΙΟΣ ειναι απο τα λιγα καθαρα προσωπα Ππου υποληπτομαι-τους λιγοστπους αγνους ιδεολογους,που δεν εξαργυρωσαν φτηνα το αιμα των αγωνων τους.ΜΠΡΑΒΟ που τον φερνεις ξανα στην επιφανεια.Το βιβλιαρακι κοσμειο τη βιοβλιοθηκη μου,αλλα απο την πλευρα των αδιαβαστων...Που θα παει!Θα περασει και στην απεναντι οχθη ,καλα να ειμαστε...
Ομολογω δυστυχως την αμαρτια μου-οτι προσπερασα τα σημεια οπου ειχε εκτενεστατη παραθεση χωρίων του ιδιου του βιβλιου,οπως κανω σε καθε περιοδικο ,εφημεριδα οταν συναντω μερη του βιβλιου..
Γενικα σε μια κριτικη με αγωνια διαβαζω μονο τη γνωμη του κριτικου για το βιβλιο και δε θα ηθελα σε καμια περιπτωση να διαβασω απο πριν αποσπασματα του βιβλιου πριν αφεθω στη διαδικασια να το διαβασω ολοκληρο απο μονη μου.

Ευχαριστουμε πολυ
 
Last edited:
Πολλή ωραία παρουσίαση Στράτη!! Μου κίνησες το ενδιαφέρον.
Θα υσμφωνήσω απόλυτα με την Φαντίνα για το πρόσωπο και την ιστορία του Χρόνη Μίσσιου. Ίσως ήρθε η ώρα να διαβάσω και αυτό το βιβλίο του!!
 
Καλησπέρα σε όλους.

@Χρήστο καλησπέρα. Τα πρόσωπα δεν είναι φανταστικά. Δεν πρέπει να σου αποκαλύψω τα πρόσωπα και πού μιλάει, θα χαλάσει το τέλος.
Είναι βαθιά πολιτικό και πάνω απ' όλα ανθρώπινο, η ελπίδα για καλύτερο κόσμο. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι πως ο άνθρωπος είχε βασανιστεί άγρια, ποτέ δεν του έδωσαν μία, μία ευκαιρία για κάτι καλύτερο, όλοι, όχι κάποιοι, όλοι.

Επίσης, αυτό που λέει η κοπελάρα Μεταλλαγμένη. Ο τίτλος μπορεί ν' ακούγεται όμορφος, όμως δεν είναι απ' το στόμα του συγγραφέα. Στο βιβλίο τρέχουν πολλοί, φίλοι, εχθροί, καραβανάδες, ρουφιάνοι. Κάποιος το είπε κι αυτό, όχι όμως ο συγγραφέας.

Σημ. Αυτό που λέει η Φαντίνα είναι αλήθεια. Πρέπει να διαβαστούν και τα δύο βιβλία για να δω ολόκληρη την εικόνα. Όπως λέει και η γλυκιά Φαντίνα, κι εγώ έχω τον Μίσσιο στα ελάχιστα καθαρά πρόσωπα, (δεν θα πω παραπάνω γιατί θα φανώ ακραίος).

(@Μεταλλαγμένη. Κοπελάρα πρέπει να το διαβάσεις κάποια στιγμή. / @Νικόλα και @Φαντίνα, ευχαριστώ για τα σχόλια, η αλήθεια είναι πως τώρα που με διαβάζω μαγκώνομαι, είχα δικές μου εικόνες στο μυαλό, τέτοιες που ήθελα ν' αρχίσω μπινελίκια σε όλα και σε όλους...)
 
@Νικόλα και @Φαντίνα, ευχαριστώ για τα σχόλια, η αλήθεια είναι πως τώρα που με διαβάζω μαγκώνομαι, είχα δικές μου εικόνες στο μυαλό, τέτοιες που ήθελα ν' αρχίσω μπινελίκια σε όλα και σε όλους...)
Δεν ξερω τι ειναι...Αλλα τις σεβομαι...Πιο πολυ απο οποιεσδηποτε εξωραισμενες.Και να λες αυτος που πιστευεις ας φανεις ακραιος...
 
@Φαντίνα.
Κοπελάρα όμορφη θα σου πω πως, σίγουρα δεν ενδιαφέρει κανέναν, πέρα απ' αυτό, θα έπρεπε να μιλήσω για μίσος και δεν θέλω.
 
Το διάβασα τελικά και μου άρεσε πολύ. Βέβαια, με κούραζε σε κάποιες φάσεις γιατί ο συγγραφέας πηδάει συνεχώς απ'το ένα θέμα στο άλλο και κάπου τον έχανα, όμως είναι τόσο τρυφερός και ανθρώπινος ο λόγος του, που χαλάλι.

Κι έχει και χιούμορ. Υπήρξαν φορές που γέλασα κανονικά, με φωνή δηλαδή, που λέει κι ο Φάρος.:ρ

Μεγάλη εντύπωση πάντως μου έκανε το εξής: Εδώ έχουμε έναν άνθρωπο που πέρασε βασανιστήρια, φυλακές και εξορίες, που καταδικάστηκε σε θάνατο, που υπέφερε πάρα πολύ, κι όμως, στις σελίδες του βιβλίου του δεν υπάρχει το παραμικρό ίχνος διδακτισμού.

Πρέπει να ήταν πολύ ωραίος άνθρωπος, Στράτη. Θέλω να δω και καμιά συνέντευξη του. Μπράβο σου που τον παρουσίασες.:πάνω:

"Σκέφτομαι καμιά φορά πόσο ατέρμονη είναι η σκάλα της ευτυχίας, όταν σ'έχει στριμώξει άγρια ο βασανιστής σου και λες, τώρα πάει πια, τελείωσα, και ξαφνικά τον φωνάζουν στο τηλέφωνο κι ανασαίνεις και ανασυγκροτείσαι... Ή μετά από ένα γερό μπερντάχι, κάποιος ανθρώπινος μπάτσος σου πετάει ένα αναμμένο τσιγάρο στην απομόνωση. Ε, αυτά, να πούμε, για τη ζωή τη φυσιολογική μπορεί να μην είναι τίποτα, αλλά για κει είναι ευτυχίες που μετριούνται με ζωή και με θάνατο..."
 
Last edited:

Σαώρη

Θεραπεύτρια Μαγικών Πλασμάτων
Κάπου διάβασα ότι το συγκεκριμένο βιβλίο (Χαμογέλα, ρε... τι σου ζητάνε; ) είναι το δεύτερο από την «τριλογία» του. Πιο συγκεκριμένα τα εξής 3 βιβλία με τη σωστή σειρά είναι αυτά: i)...καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς, ii)Χαμογέλα, ρε... τι σου ζητάνε;, iii)Τα κεραμίδια στάζουν.
Τυχαία είχα αγοράσει το πρώτο βιβλίο και κάποια στιγμή θα αγοράσω με την σειρά και τα υπόλοιπα. Ο τρόπος που γράφει αν και παράδοξος (αυθόρμητος, όπως προείπε ο Χρηστος) φανερώνει την ανάγκη του να εκφραστεί. Να δηλώσει τα όσα σκέφτεται και έχει ζήσει. Ο λόγος του είναι ζωντανός, γεμάτος συναίσθημα, ίσως και σε κάποια σημεία είναι διδακτικός.
 

Σαώρη

Θεραπεύτρια Μαγικών Πλασμάτων
Η ερτ διαθέτει στο αρχείο της αρκετές αφιερώσεις για πολλούς ποιητές και πεζογράφους διαφόρων εποχών. Και το καλύτερο είναι ότι μπορείς να τα δεις ελεύθερα. :)))
 
Top