Ψιλή κουβέντα για βιβλία κ.τ.λ.

[Έλλη Μ]

600 σελίδες πολυτονισμένο κείμενο,

Ξέρω οτι σε αρκετους δεν αρεσει καθολου το πολυτονικό κι εκνευρίζονται με τους εκδότες. Και τα εχουμε ξαναπει αυτα, το ξερω, και σεβομαι οποιες απαρεσκειες κλπ κλπ. Αλλά αληθεια τωρα, εγω ουτε που το παρατηρω.

Ασχετο, απλως διαβασα το σχόλιό σου κι ειπα να πω τα δικα μου.

 

[ΜιΛάμπρος]

Νὰ πῶ τὴν ἀλήθεια, οὔτε ἐγὼ τὸ παρατηρῶ.
Βέβαια, ἔκαστος μὲ τὶς (σεβαστὲς, ὀπωσδήποτε) προτιμήσεις τοῦ.

 

[Έλλη Μ]

Θεωρώ ότι από ένα σημείο και μετά η τιμή είναι κάτι εντελώς δευτερεύον.

Και για μενα το ίδιο. Οχι μονο για λογους που ήδη αναφερεις στην ανάρτησή σου, αλλά περισσότερο, οπως σου εχω ξαναπει, για το ίδιο το βιβλίο, το οποιοδήποτε βιβλίο που θελω να διαβάσω.

 

[Έλλη Μ]

Ξεκίνησα τον Ματωμένο Μεσημβρινό, του Καστανιώτη, σε μετάφραση Αυγούστου Κορτω (για την οποία μεταφραση, εχω τις αμφιβολίες μου) και σελιδα 55 διαβαζω:

Ο ηλιος ανέτειλε φωτίζοντας μια συστοιχία ήδη ταλαιπωρη στις έξι μέρες δρομο. Μεταξυ των ρουχων τους υπηρχε μικρη συναινεση που μίκραινε κι αλλο μεταξύ των καπελων τους.



Τι λεει και δεν καταλαβαινω;;
Και σκεφτομαι, να στραφω στο πρωτοτυπο; Να στραφω στη μετάφραση του Κυριαζη; Να στραφω σε ψυχοτροπα;

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Αυτή την έκδοση είχα διαβάσει πριν 11-12 χρόνια. Θυμάμαι πως ώρες ώρσς δεν έβγαζα άκρη αλλά τελικά έφτασα στο τέλος.
Ο Κορτώ καταπιάνεται με τόσα πολλά που στο τέλος κάτι δεν του βγαίνει. Σε αυτή τη μετάφραση ήταν βιαστικός και μάλλον χρησιμοποιουσε google translate.
Μ αρέσει που κάποτε έκραζε και τον Μάτεσι για τις μεταφράσεις του...

 

[Έλλη Μ]

Σε αυτή τη μετάφραση ήταν βιαστικός

Ναι, ειδα και στον Δρομο τι φοβερη δουλεία εκανε

και μάλλον χρησιμοποιουσε google translate.

Το παραπάνω απόσπασμα ειναι ακριβως αυτό που περιγράφεις

Μ αρέσει που κάποτε έκραζε και τον Μάτεσι για τις μεταφράσεις του...

Η αληθεια, Νικολα, ειναι οτι οταν βγηκε η πορφυρη δουλη της Ατγουντ, σε μεταφραση του Κορτω, ηταν πολυς κοσμος, ακομη κι εδώ στη Λεσχη, που εξηρε τις αρετές της νεας μεταφρασης και μιλούσε με τα χειρότερα λογια για τον Ματεσι, λεγοντας οτι ειχε καταστρεψει το κείμενο κι αλλα τέτοια ανυπόστατα κι ανερμάτιστα. Εχοντας διαβασει την πορφυρη δουλη αλλα και τη βουη σε μεταφραση του Ματεσι, μονο για γελια ειναι τετοιου ειδους σχόλια (κατα τη γνωμη μου).

Τωρα, μη νομιζεις, με τον εαυτό μου τα βαζω που λυσσαξα να βρω τον μεσημβρινο του Καστανιωτη. Καλά να πάθω. Παρηγγειλα κι εγω του Gutenberg, ο Κυριαζης ειναι πολύ καλος μεταφραστης, τον εχω διαβασει και σε άλλα κειμενα.

 

[Χανκ Μουντυ]

Παντως, κι εγω που διαβαζω αυτο τον καιρο το Ματωμενο Μεσημβρινο απο εκδοσεις Ζαχαροπουλος, πιανω τον εαυτο μου να ψαχνεται ωρες ωρες, Φταει η μεταφραση (του Σπηλιου Μενουνου), φταιει οτι εχει αρκετες μεγαλες προτασεις χωρις ή με ελαχιστα κομματα; Δεν ξερω. Σκεφτομαι οτι ισως να ειναι και θεμα γραφης του Μακαρθυ. Τουλαχιστον στο συγκεκριμενο βιβλιο, μιας και δεν εχω διαβασει κατι αλλο του ιδιου, ως αναφορα.

 

[Έλλη Μ]

Ο ηλιος ανέτειλε φωτίζοντας μια συστοιχία ήδη ταλαιπωρη στις έξι μέρες δρομο. Μεταξυ των ρουχων τους υπηρχε μικρη συναινεση που μίκραινε κι αλλο μεταξύ των καπελων τους

Στο νοτο, οι γαλανες κορδιλιερες έστεκαν ριζωμενες στην ωχροτερή τους εικονα στην άμμο σαν ειδωλα σε λιμνη και τώρα εδώ δεν ειχε λυκους

Θα μπορουσε να ειναι και excerpt απο το Μουχρωμα στην Καρυταινα.
Αλλα δεν ειναι.

Φταει η μεταφραση (του Σπηλιου Μενουνου), φταιει οτι εχει αρκετες μεγαλες προτασεις χωρις ή με ελαχιστα κομματα; Δεν ξερω. Σκεφτομαι οτι ισως να ειναι και θεμα γραφης του Μακαρθυ. Τουλαχιστον στο συγκεκριμενο βιβλιο, μιας και δεν εχω διαβασει κατι αλλο του ιδιου, ως αναφορα.

Προς επιρρωσην αυτου, ειχα μια συζήτηση πρόσφατα για την εκδοση του ζαχαροπουλου και του Gutenberg και μου λεγαν ακριβως αυτο, οτι ο λογος του Μακαρθυ ειναι μακροπεριοδος στον Μεσημβρινό. Μεχρι τη σελίδα 60 που εχω φτασει, αυτο δεν αποτυπωνεται πουθενα. Περίεργο δεν ειναι;

 

[Χανκ Μουντυ]

Πραγματι, ακουγεται περιεργο. Μηπως πηρε αρκετες ελευθεριες ο μεταφραστης του Καστανιωτη;

 

[Τσίου]

Θα μπορουσε να ειναι και excerpt απο το Μουχρωμα στην Καρυταινα.
Αλλα δεν ειναι.

πήγα να καώ με το τσιγάρο
Λοιπόν, με λέξεις από τις αναρτήσεις σου, έψαξα να βρω τα αποσπάσματα στο πρωτότυπο. Μάντεψε. Δεν τα βρήκα. Κρατάω επιφύλαξη (μπορεί να φταίει το πρόγραμμα που άνοιξα το βιβλίο). Αν δεν βαριέσαι, στείλε μου σε μήνυμα τα αποσπάσματα εμπλουτισμένα κι από ποια κεφάλαια. Θέλω πολύ να τα συγκρίνω.

 

[Έλλη Μ]

Ο ηλιος ανέτειλε φωτίζοντας μια συστοιχία ήδη ταλαιπωρη στις έξι μέρες δρομο. Μεταξυ των ρουχων τους υπηρχε μικρη συναινεση που μίκραινε κι αλλο μεταξύ των καπελων τους.

Κυριαζης: Ο ηλιος σηκωνοταν φωτιζοντας μια φαλαγγα ήδη ταλαιπωρημένη μετά απο έξι μέρες πορείας. Τα ρούχα τους ελάχιστα ταιριαζαν μεταξύ τους και τα καπέλα τους ακόμη λιγότερο

Στο νοτο, οι γαλανες κορδιλιερες έστεκαν ριζωμενες στην ωχροτερή τους εικονα στην άμμο σαν ειδωλα σε λιμνη και τώρα εδώ δεν ειχε λυκους

Κυριαζης: Στα νότια, οι γαλάζιες οροσειρές ορθώνονταν πάνω απο το ωχρό είδωλό τους στην άμμο σαν αντανακλαση σε λιμνη, και δεν υπηρζαν λύκοι.

Οπερ εδει δειξαι

@Τσίου όσο κοντα και να ειναι το κείμενο του Κορτω στο πρωτοτυπο (περιμενω πολύ να μου πεις, δημοσια ή ιδιωτικα) μιας και καταλαβα κάπως τι προσπαθησε να κανει ο Κορτώ, δυστυχως, δυστυχως, προκειται για μια κακή μεταφραση. Ουτε καν όχι καλή ή μετρια.

Προ ολιγου διαβασα αμφοτερα τα αποσπάσματα σε δικο μου ανθρωπο (προς τεραστια εκπληξη μου, καταλαβε αμεσως το πρωτο στην αποδοση του Κορτω!! ενω εγω ποτε) και με ρωτησε αν ο μεταφραστής στον Καστανιωτη, θελει να αποδόσει ποιητικα το κειμενο και μηοως να το ξανασκεφτω. Good point from an innocent, καλοπροαίρετο reader οφειλω να ομολογησω, αλλα του απαντησα ασε μας κι εσυ κι ο Κορτω, μπααα!

 

[Τσίου]

Δεν έγραψα εδώ τα αποσπάσματα γιατί από χθες έψαχνα σε ποιο νήμα γκρίνιαζα παλιά για μεταφράσεις, και δεν το έβρισκα. (Και λέει, σε αυτό το νήμα γκρίνιαζα)
Έλλη, σου έστειλα μήνυμα. Νικητής ο Κυριαζής και για μένα.
Αυτό που κατάλαβα, συγκρίνοντας τα αποσπάσματα, είναι ότι προσπάθησε να είναι πολύ πιστός στο πρωτότυπο, μεταφράζοντας λέξη προς λέξη, γι' αυτό βγήκε έτσι. Εντωμεταξύ, η συστοιχία καμία σχέση με τη φάλαγγα (τα φώτα σας, παρακαλώ, αν κάνω λάθος). Στο πρώτο νόμιζα ότι μιλάει για δέντρα ή κάτι άλλο.

 

[Έλλη Μ]

Εντωμεταξύ, η συστοιχία καμία σχέση με τη φάλαγγα (τα φώτα σας, παρακαλώ, αν κάνω λάθος). Στο πρώτο νόμιζα ότι μιλάει για δέντρα ή κάτι άλλο.

Κι εγώ δεντρα φανταζομουν, σαν κι εσενα. Εισαι κι εσύ πεζή, παραδέξου το.
Αυτες οι κορδελιάστρες, πάντως, μου προκαλεσαν απειρο γελιο στο κεφάλι μου.

 

[ΜιΛάμπρος]

Κι εγώ δεντρα φανταζομουν

Κορδιλιέρα

 

[Έλλη Μ]

Πες μου κι εσυ @ΜιΛάμπρος μου, γιατι να μην πουμε απλως "βουνα";;

Τα δέντρα που γραφω παραπανω αντιστοιχουν στη συστοιχια που μεταφρασει ο Καστανιωτης. Δηλαδη, εγω στη συστοιχια φανταστηκα μια μικρη Φολόη.

 

[ΜιΛάμπρος]

Πες μου κι εσυ @ΜιΛάμπρος μου, γιατι να μην πουμε απλως "βουνα";;

Γιατί η ονομασία είναι χαρακτηριστική για τις Άνδεις, οπότε, όποτε αναφέρεσαι στον συγκεκριμένο σχηματισμό, το χρησιμοποιείς λογοτενικῷ τῷ τρόπῳ. Το χρησιμοποιεί ο Μπόρχες στον "Γκάουτσο" (ο λατινοαμερικάνος cow boy, παρεμπιπτόντως), το χρησιμοποιούν κι άλλοι.
Τα βουνά είναι πιο πεζά. Έχει και στην Άνω Μαγούλα βουνά, έχει και στο Κάτω Παρτάλι. Η κορδιλιέρα είναι πιο εξωτική.

 

[Έλλη Μ]

Η κορδιλιέρα είναι πιο εξωτική.

Ναι, δεν το ξευρα να ντυθω και χαβανεζα για να διαβασω εναν Μακαρθυ!

 

[ΜιΛάμπρος]

χαβανεζα

Χαβανέζα όχι. Γηγενής της κορδιλιέρας ναι:

 

[Έλλη Μ]

Διαβαζοντας τον Μεσημβρινο, διαπιστώνω αλλη μια φορά πόσο ευκολότερα αποδέχομαι τη βια σε εικονα, στον κινηματογράφο (οριακα, χωρίς να με ενοχλει) και πόσο την αποστρέφομαι στον γραπτό λόγο.
Και περισσότερο, απευθυνομαι σε όσους ξερω ότι το εχουν διαβασει και τους ειχε αρέσει πολύ κι ειναι απο τα αγαπημενα τους βιβλία. Πειτε μου βρε παιδια, δεν σας ζορισε τόση βία; Δεν ειναι μονο οι σκληρες σκηνες, συναισθηματικα το κειμενο ειναι σκληρο κι επαναλαμβανομενα σκληρο. Σε σημεια, μοιαζει σε μενα απροσπέλαστο, να θελω να το αφησω στην ακρη. Οπόταν, διερωτουμαι κι εγώ, εφόσον κατι προκαλει -καταφανως- (σε μενα) δυσφορία, πώς γινεται να "αγαπηθει"; Δηλαδή, πανω σε ποιες αρετες παταμε για να κανουμε connect με καποιο κειμενο;

Τελος πάντων, νομιζω εχω παντα κατα νου τον Ουίλλιαμς που ελεγε οτι η αναγνωση ειναι πρωτιστως απολαυση. Σε μενα, εχει κατσει πολύ βαρυ και δυσβασταχτο και τις οποιες αρετες του, αδυνατω να τις εντοπισω, γιατι i cannot relate to anything.

 

[ΜιΛάμπρος]

εφόσον κατι προκαλει -καταφανως- (σε μενα) δυσφορία, πώς γινεται να "αγαπηθει"; Δηλαδή, πανω σε ποιες αρετες παταμε για να κανουμε connect με καποιο κειμενο;

Δεν επιχειρώ να απαντήσω, απλά να δώσω τη δική μου οπτική. Ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία είναι το confiteor, το οποίο προκαλεί ευφορία και το αγαπά κανείς.
Αγαπημένο επίσης είναι και το πέτρινο τραγούδι (πολύ αγαπημένο μάλιστα), το οποίο είναι σκληρό (ίσως όχι όσο ο μεσημβρινός). Αγαπημένο επίσης είναι και η μέρα της δημιουργίας, αλλά μου προκάλεσε πολλές φορές δυσφορία. Ωστόσο, τα θεωρώ αγαπημένα επειδή θαυμάζω τον τρόπο που είναι γραμμένα, τις λέξεις, τις φράσεις, τις μεταφορές κλπ κλπ. Δεν κάνω απαραίτητα connect με αυτά τα βιβλία, όπως έχω κάνει με το confiteor (ή και πολλά άλλα). Απλά θαυμάζω, όπως θαύμασα το βιβλίο του Μπγιορνεμπο που μου είχες προτείνει, έστω κι αν το βρήκα αρρωστημένο σε κάποια σημεία.

Αν μου επιτρέπεις να χρησιμοποιήσω μια αναλογία, ο αγαπημένος μου πίνακας είναι η κραυγή του Μουνκ. Αποκρουστικός, ως περιεχόμενο, θαυμαστός ως προς την εκφραστική δύναμη.