Δεν άντεξα και ξαναπήγα σήμερα. Πραγματικά, λυπάμαι που δεν μπορώ να σας περιγράψω.
Ένα βιβλίο ήταν πάντα ανοιχτό. Όπως και να το κρατούσες, ήταν δεμένο με τέτοιον τρόπο που το ένιωθες ανοιχτό. Ένα άλλο είχε σελίδες από καμβά που επιπλέον είχαν ξεφτίσει στις άκρες κι υπήρχαν παντού νήματα, κι εξώφυλλο υφασμάτινο και φυσικά μην φανταστεί κανείς πως τα κείμενα δεν ήταν ιδιαίτερα. Συχνά πολλές γλώσσες που μπερδεύονταν. Ένα άλλο ήταν σαν ένα παιχνίδι, όπου μέσα είχε αραδιασμένες εικόνες κι είχες επιπλέον και παλιές κάρτες, που όμως ήταν αυτοκόλλητα τελικά, και κάπως υποτίθεται πως θα τις έκοβες και θα τις ενέτασες στο βιβλίο αλλά δεν πολυκατάλαβα. Φανταστείτε όλων των λογιών τα υλικά και τις τυπογραφικές μεθόδους, δέσιμο, και σχήματα. Ένα ήταν κομμένο σχεδόν διαγώνια. Ένα είχε σκληρές σελίδες με παλιές φωτογραφίες, χρυσό στις άκρες κι έμπαινε σε ένα κουτί από τσιγάρα, που ήταν μέρος του βιβλίου. Κι ένα σε θήκη από κασέτα. Ένα ήταν το παμπάλαιο φωτογραφικό αρχείο ενός τυχαίου φωτογράφου στην Μυανμάρ, και το δέσιμο ήταν τρύπες με τρυπάνι κατά μήκος της ράχης κι έπειτα περασμένα σκοινιά. Σελίδες μαύρες ή σκούρο καφέ. Και κομμένες αλλιώτικα. Και το περιεχόμενο ακόμη πιο μαγικό. Σαν πράγματα μαγικά και τυχαία.... διάφορες γλώσσες, κι εικόνες και φωτογραφίες, συχνά σαν άσκοπες, όμως τα πάντα απίθανα και σε μίξη. Ενίοτε μισά κείμενα, μισές εικόνες, ή το ένα χρώμα τυπωμένο πάνω στο άλλο. Σε ένα η αριστερή σελίδα ήταν λευκή κι η δεξιά είχε το τυχαίο κομμάτι μιας παλιάς αφίσας του '80.
Όμως... πραγματικά, δεν μπορώ να μεταδόσω τί-πο-τα σε όποιον δεν παραβρέθηκε..
Βλέπω πως έγινε και στην Αθήνα κάτι αντίστοιχο τον Οκτώβρη:
Athens Art Book Fair Πήγε κανείς από εδώ πέρα;
Δυστυχώς, είμαι σε μια φάση της ζωής μου που τα αντικείμενα μοναχά με βαραίνουν. Αν όμως σε κάποιο μέλλον πιανόμουν να φτιάξω μια νέα βιβλιοθήκη (που μάλλον δεν θα γίνει ποτέ) ίσως την έφτιαχνα με τέτοια μαγικά βιβλία. Σίγουρα έχω μερικά.